படகு கட்டித் தீவிலிருந்து தப்பிக்கும் சவால்: கடைசி ஒரு மைலில் வழிமறித்த அலை

YouTube-இல் திற ↗
கண்ணோட்டம்

பசிபிக் பெருங்கடலில் உள்ள ஒரு தீவில் ஜிம்மியும் அவருடைய நண்பர்களும் இறக்கிவிடப்படுகிறார்கள். அங்கிருந்து வெளியேற அவர்களுக்கு ஒரே வழிதான் உண்டு. பாய்மரப் படகு ஒன்றைத் தாங்களே கட்டி, பல மைல் தொலைவில் உள்ள இன்னொரு தீவை அடைய வேண்டும். ஏன் இப்படி ஒரு சவால் என்ற கேள்விக்கு, “நாங்கள் கஷ்டப்பட்டால்தான் பார்வையாளர்களுக்குப் பிடிக்கும்” என்று அவர்கள் விளையாட்டாகப் பதில் சொல்கிறார்கள். குழுவில் ஹேஸ் ஒருவருக்கு மட்டுமே இதற்கு முன் படகு கட்டிய அனுபவம் உண்டு. மற்றவர்கள் யாரும் படகு கட்டியதில்லை, பாய்மரப் படகில் பயணித்ததும் இல்லை. கடற்கரையில் ஒதுங்கிய குப்பைகளிலிருந்து படகு உருவாகும் விதம், உடல் சோர்வு, குழுவாக இணைந்து வேலை செய்வதன் அவசியம், இறுதியில் இலக்குக்கு மிக அருகில் வந்து தோற்றது ஆகியவற்றை இந்த வீடியோ பதிவு செய்கிறது.

18 நிமிட வாசிப்பு

சவாலின் பின்னணியும் தொடக்கமும்

தானும் நண்பர்களும் ஒரு தீவில் மாட்டிக்கொண்டால் தப்பிக்க முடியுமா என்று பலமுறை யோசித்திருப்பதாக ஜிம்மி சொல்கிறார். “எல்லா இளைஞர்களும் அதை யோசிப்பார்கள்” என்று ஒருவர் ஒப்புக்கொள்கிறார். அவர்கள் கட்ட வேண்டிய படகின் 3D அனிமேஷன் வடிவம் காட்டப்பட்டதும், “அதற்கு வாய்ப்பே இல்லை”, “உனக்குப் பைத்தியம் பிடித்துவிட்டது” என்று நண்பர்கள் உடனே எதிர்வினை தெரிவிக்கிறார்கள். இருந்தாலும், அதைக் கட்டாவிட்டால் அங்கேயே மாட்டிக்கொள்வோம் என்பதுதான் சவாலின் விதி.

படகு வேலையைத் தொடங்குவதற்கு முன் தங்குவதற்கு ஒரு முகாம் தேவைப்பட்டது. அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பெட்டியில் (crate) சில அடிப்படைப் பொருட்களும் குடிநீரும் இருந்தன. தண்ணீர் நிறைய இருப்பதுபோல் தோன்றினாலும், படகு முடியும்வரை அதுதான் தங்களுக்கு உள்ளது என்றும், அதற்கு எத்தனை நாள் ஆகும் என்று உண்மையிலேயே தெரியாது என்றும் ஜிம்மி சொல்கிறார். “உண்மை என்னவென்றால் நாங்கள் எதுவும் தெரியாத யூடியூபர்கள்” என்பது அவருடைய வார்த்தைகள். முதல் நாள் மரத்தின் மேலேயே தங்குமிடம் கட்டினார்கள். அதற்கு 11 மணி நேரம் ஆனது. “முகாம் கட்டுவதற்கே இவ்வளவு கஷ்டப்படுகிறோம், படகை எப்படிக் கட்டப்போகிறோம்?” என்ற கவலை அப்போதே எழுந்தது. சூரியன் மறையும் நேரத்தில் பாதுகாப்புக்காக நெருப்பு மூட்டினார்கள்.

ஹேஸின் மாதிரிப் படகும் மூங்கில் தேடலும்

இரண்டாம் நாள் அதிகாலையில் மற்றவர்கள் கண் திறப்பதற்கு முன்பே ஹேஸ் வேலையைத் தொடங்கியிருந்தார். அவர் ஒரு சிறிய மாதிரிப் படகைச் செய்து காட்டினார். அதில் இரண்டு ஹல்கள் (மிதவை உடல்கள்) இருந்தன. அவற்றின் மேல் இரண்டு குறுக்குக் கம்பங்கள், நடுவில் ஒரு கம்பம் (mast). பாய்த் துணிக்காக நோலனின் சட்டையின் ஒரு பகுதி எடுக்கப்பட்டது. தண்ணீரில் வைத்துப் பார்த்தபோது மாதிரி மிதந்தது. இது வேலை செய்யும் முன்மாதிரி என்றாலும், உண்மையான படகு இதைவிட 30 முதல் 40 மடங்கு பெரியதாகவும் அனைவரின் எடையையும் தாங்கக்கூடியதாகவும் இருக்க வேண்டும் என்று குழு உணர்ந்தது.

பாய்மரப் படகுக்கு முக்கியமாகத் தேவைப்படுவது மூங்கில் என்றும், எடை குறைவாக இருப்பதால் அது நன்றாக மிதக்கும் என்றும் விளக்கப்படுகிறது. ஆனால் மூங்கில் எல்லாம் காட்டின் நடுவில்தான் இருந்தது. காட்டுக்குள் நுழையும் முன் ஹேஸ் ஒரு அவசரக் கூட்டத்தைக் கூட்டினார். ஃபெர்-டி-லான்ஸ் பாம்பு, யெல்லோ ஐலாஷ் வைப்பர், வாண்டரிங் பனானா ஸ்பைடர் போன்ற ஆபத்துகள் அங்கே இருக்கக்கூடும் என்று எச்சரித்தார். காட்டில் சட்டைக்குள் எறும்புகள் புகுந்தன. தேன்கூட்டை உடைக்கலாமா என்று ஒருவர் கேட்டபோது மற்றவர்கள் தடுத்தனர். “இங்கிருக்கும் ஒவ்வொன்றும் நம்மைக் கொல்லப் பார்க்கிறது” என்ற உணர்வுடன் அவர்கள் மூங்கிலைச் சேகரித்தனர்.

கரை ஒதுங்கிய குப்பைதான் மூலப்பொருள்

இந்த சவாலில் முக்கியமான ஒரு அம்சம், கடற்கரையில் ஒதுங்கும் குப்பைகள். பெரிய கப்பல்கள் இந்தத் தீவைக் கடந்து செல்வதால், அவை வீசும் சில குப்பைகள் இங்கே வந்து சேர்கின்றன என்று விளக்கப்படுகிறது. மூடக்கூடிய எந்தக் கொள்கலனும் இங்கே “தங்கம் மாதிரி” என்கிறார்கள். கடற்கரையைச் சுத்தம் செய்தபடியே தப்பிப்பதற்கான பொருட்களைச் சேகரிப்பதுதான் அவர்களின் திட்டம்.

ஒருவர் நீல நிறக் கொள்கலன் (பேரல்) ஒன்றைக் கண்டெடுத்தார். ஆனால் அது மோசமாக உடைந்திருந்ததால் பயனில்லை. அடுத்ததாகக் கிடைத்த ஒன்றைத் தண்ணீரில் வைத்துப் பார்த்தபோது மிதந்தது. “அது பெரிய விஷயம்” என்று உற்சாகமடைந்தார்கள். இன்னொரு நீலக் கொள்கலனும் நல்ல நிலையில் கிடைத்தது. ஆனால் கடும் வெயிலில் “வெப்பத் தாக்கத்தால் மயங்கி விழுந்துவிடுவேன்” என்று ஒருவர் சொல்லும் அளவுக்கு உடல் சோர்ந்தது. தேவையான பொருட்கள் ஓரளவு சேர்ந்திருந்தாலும் அன்றைக்கு வேலையைத் தொடங்கச் சக்தி இல்லை. இதே வேகத்தில் போனால் ஒரு மாதம் இங்கே இருக்க வேண்டியிருக்கும் என்ற கணிப்புடன் அவர்கள் தூங்கச் சென்றனர். அன்றிரவு நோலன் தன் படுக்கையில் பெரிய சிலந்தியைக் கண்டு அலறி எழுந்தார். அதைத் தள்ளிவிட்ட பிறகும் “என்னால் தூங்க முடியுமா என்று தெரியவில்லை” என்றார்.

மூன்றாம் நாள்: நிழலில் படகு கட்டுதல்

முந்தைய நாள் வெயிலில் வெந்த அனுபவத்தால், கடற்கரைக்கு அருகில் நிழல் உள்ள இடத்தில் வேலையைத் தொடங்கினார்கள். நிழலில் இருந்தால் சில மணி நேரம் அல்ல, நாள் முழுக்க வேலை செய்ய முடியும் என்பது அவர்களின் கணக்கு. போகும் வழியில் சாண்ட்லர் இன்னொரு பேரலைக் கண்டெடுத்தார். “கோல்ட் மைன்” என்று அதைக் கொண்டாடினார்கள். இப்போது படகு மிதப்பதற்கு உண்மையான வாய்ப்பு இருக்கிறது என்று நம்பிக்கை வந்தது.

வேலையின் நடுவில் சோர்ந்துபோன சாண்ட்லர் கேமராவை வாங்கிக்கொண்டு படம் பிடிக்கத் தொடங்கினார். அதனால் டேரியஸ் படகுக் கட்டுமானத்தில் இறங்க வேண்டியதாயிற்று. கயிறுகளில் ஏதாவது ஒன்று தளர்வாக இருந்தாலும் அலை அடிக்கும்போது கடல் நடுவில் முழுவதுமாக மூழ்கிவிடுவோம் என்ற அச்சம் இந்தக் கட்டத்தில் வெளிப்படுகிறது. மூங்கிலால் தளம் (deck) அமைக்கப்பட்டது. “பூப் டெக்” என்ற கப்பல் சொல்லை வைத்து நகைச்சுவையும் நடந்தது. நாள் முடிவில் அது பார்ப்பதற்குப் படகு போலத் தோன்றத் தொடங்கியது. படகுக்கு சாண்ட்லர் ஒரு பெயரும் வைத்தார்.

அடுத்த நாள் காலையில் ஹேஸ் அலைகளைப் பற்றி விளக்கினார். ஓதம் (tide) மேலே வந்து மீண்டும் உள்வாங்கும்போது கரையில் உள்ள நீர் முழுவதையும் கடலுக்குள் இழுத்துக்கொள்ளும். அந்த நேரத்தில் கிளம்பினால் எளிதாகக் கடலுக்குள் நுழையலாம். ஆனால் காற்று தவறான திசையில் அடித்தாலோ நீர் வேகமாக உள்ளே வந்தாலோ, மோட்டார் படகு வைத்திருந்தாலும் இங்கிருந்து வேகமாகப் போக முடியாது என்று அவர் எச்சரித்தார். எல்லோரும் தன்னை நம்பியிருப்பதாகவும், இதுவரை படகில் சென்றிராதவர்களுடன் இந்தப் பயணத்தை முடித்தால் அது தனக்கு மறக்க முடியாத நினைவாக இருக்கும் என்றும் ஹேஸ் சொன்னார்.

நான்காம் நாள்: நான்காவது பேரலுக்கான தேடல்

ஒரு பக்கம் சமநிலையின்றி இருந்ததால் படகுக்கு நான்காவது பேரல் தேவைப்பட்டது. அது கிடைக்கும்வரை தீவு முழுக்கத் தேடுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. அந்த நேரத்தில் ஜிம்மி ஒன்றை உணர்ந்ததாகச் சொல்கிறார். இந்த வீடியோ முழுக்க அவர்கள் குப்பையைத்தான் தேடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள், ஆனால் தீவை விட்டு வெளியேறுவதற்கான ஒரே வழியும் அந்தக் குப்பைதான்.

வெப்பநிலை சுமார் 100 டிகிரி இருப்பதாகக் குறிப்பிடுகிறார்கள். இரண்டு மணி நேரம் மணலில் தேடியும் பலனில்லை. கடைசியில் டேரியஸ் ஒரு பேரலைக் கண்டுபிடித்தார். ஆனால் அதைத் தூக்கிக்கொண்டு கற்களைத் தாண்டி வர வேண்டியிருந்தது. உடன் சென்ற நோலன் தண்ணீர் எடுத்து வராததால் மயக்கம் வரும் நிலைக்குச் சென்றார். “தண்ணி வேணும்” என்று கேட்கும் அளவுக்குச் சோர்ந்தார். அதேநேரம் முகாமில் இருந்தவர்கள் கரை ஒதுங்கிய உலோகத் தகட்டின் கீழ் நெருப்பு மூட்டி, பிளாஸ்டிக்கை உருக்கித் துடுப்பு செய்ய முயன்றனர். டேரியஸ் பேரலுடன் ஒரு சுக்கானையும் (rudder) கொண்டு வந்தார். “நான் பார்த்ததிலேயே மிக அழகான விஷயம் இதுதான்” என்று ஒருவர் சொன்னார். அனைவரும் ஒன்றாக இணைந்து வேலை செய்தால் மட்டுமே இது வெற்றிபெறும் என்று அந்தத் தருணத்தில்தான் எல்லோருக்கும் புரிந்தது என்று ஜிம்மி விவரிக்கிறார்.

அப்போது அவர்களிடம் இருந்த தண்ணீரில் பாதி தீர்ந்திருந்தது. இனி ரொம்ப நாள் தங்க முடியாது. நான்கு பேரல்களையும் படகோடு இணைத்து, 17 குறுக்குக் கம்பங்களையும் கயிற்றால் இரண்டு பக்கமும் கட்டினார்கள். அதன் பிறகு தொடர்ந்து வேலை செய்வதா, அல்லது ஓய்வெடுத்து முதலில் மிதக்கிறதா என்று சோதிப்பதா என்று யோசித்து, சோதனையைத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள். சோதனையில் படகு நன்றாக மிதந்தது. இனி நல்ல தளம், சுக்கான்கள், துடுப்புகள் சேர்த்தால் படகு தயார் என்று ஹேஸ் சொன்னார். இந்த முழு வீடியோவிலும் படகைச் செய்து முடிக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கை தனக்கு வந்தது இப்போதுதான் என்று ஜிம்மி கூறுகிறார்.

இந்த இடத்தில் ஜிம்மி சேனலைப் பற்றி ஒரு சிந்தனையைப் பகிர்கிறார். சேனலில் பல வீடியோக்களுக்குப் பெரிய செட்கள் கட்டியிருப்பதாகவும், நூற்றுக்கணக்கான போட்டியாளர்களை அழைத்து வந்திருப்பதாகவும், பில்லியன் டாலர் கணக்கில் பரிசுகள் கொடுத்திருப்பதாகவும் அவர் குறிப்பிடுகிறார். ஆனால் பிடித்த நான்கு நண்பர்களுடன் தனியாக ஒரு தீவுக்கு வந்து படகு உருவாக்குவது வேறு அனுபவம் என்கிறார். வெயிலும் கஷ்டமும் அதிகம், வீடியோ எடுப்பது எளிதாக இல்லை என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறார். இப்படிப்பட்ட வீடியோக்களை முன்பு நிறைய எடுத்ததாகவும், எப்படியோ அது நின்றுபோனதாகவும், இப்போது மீண்டும் நண்பர்களுடன் சுற்றுவது மிகவும் வேடிக்கையாக இருப்பதாகவும் சொல்கிறார்.

பாய் இல்லாத படகு: கடைசிக் கட்டத் தயாரிப்பு

இருந்தாலும் புதிரின் முக்கியமான ஒரு பகுதி விடுபட்டிருந்தது. அவர்களிடம் இப்போது இருந்தது ஒரு ராஃப்ட் (மிதவை) மட்டுமே, பாய்மரப் படகு அல்ல. காற்றை வாங்கும் பாய் இருந்தால்தான் விரும்பிய திசையில் போக முடியும். இதற்கிடையில் குடிநீர் குறைந்துவிட்டது. நோலனின் உடல்நிலை மோசமாக இருந்தது. தன் கைகளிலும் புஜங்களிலும் மட்டுமே 60 பூச்சிக்கடிகள் இருப்பதாக நோலன் சொன்னார். நாளை கிளம்ப முடியாவிட்டால் இன்னும் எவ்வளவு நேரம் இங்கே தாக்குப்பிடிக்க முடியும் என்று தெரியவில்லை என்றும் சொன்னார்.

பிளாஸ்டிக்கை உருக்கித் துடுப்பு செய்யும் முயற்சி தோல்வியடைந்தது. நீர் கொதித்துக்கொண்டிருந்தும் பிளாஸ்டிக் உருகவே இல்லை. “எங்களுக்குச் சுத்தமாகப் புரியவில்லை. அதனால்தான் நாங்கள் மார்க் ரோபர் இல்லை. நீங்கள் பார்ப்பது தீவில் உயிர்வாழ முயலும் நான்கு முட்டாள்கள்” என்று தங்களையே கேலி செய்துகொள்கிறார்கள். பின்னர் வேறு வழியில் நான்கு துடுப்புகள் உருவாக்கப்பட்டன. முதலில் செய்த துடுப்பு கொடி போலத் தளர்வாக இருந்ததால் இன்னும் இறுக்கமாகக் கட்ட வேண்டியிருந்தது. சோதனைக்குத் துடுப்பு போட்டபோதே தோள் வலிப்பதாகவும், பயணத்தில் இதைப் பல மணி நேரம் செய்ய வேண்டியிருக்கும் என்றும் ஒருவர் சொன்னார். ஹேஸ் ஸ்கெக் (skeg) ஒன்றையும் தயாரித்தார். படகு நேராகப் போக விரும்பாவிட்டாலும் அதை நேராகச் செலுத்துவது ஸ்கெக்கின் வேலை என்று அவர் விளக்கினார்.

பாய்மரத்துக்கு மெலிதான நல்ல மூங்கில் தேவைப்பட்டது. பாலினேசியப் படகுகளில் உள்ளது போன்ற “கிராப் கிளா” (crab claw) வகைப் பாயை ஹேஸ் வடிவமைத்தார். அதைப் படகில் பொருத்த ஓட்டை போட வேண்டியிருந்தது. அது சரியாக அமையாவிட்டால் பாய்மரமே உடைந்துவிடும் அபாயம் இருந்தது.

நேரமும் முக்கியக் காரணியாக இருந்தது. பௌர்ணமி என்பதால் அன்று அலை மிகக் கடுமையாக இருந்தது. உயர் ஓதம் தாழ் ஓதமாக மாறும் நேரத்தில் கிளம்பினால் படகு மீண்டும் தீவுக்கே தள்ளப்படும் என்று ஹேஸ் விளக்கினார். அதனால் இன்று படகை முடித்துவிட்டால் நாளை நல்ல வாய்ப்பு கிடைக்கும். ஓதம் மாறிய 12 மணி நேரத்துக்குப் பிறகு மீண்டும் முயன்று பாயைப் பொருத்தினார்கள். காற்று பாயில் அடித்து முன்னோக்கித் தள்ளும். காற்றின் திசை சாதகமாக இல்லையென்றால் கயிற்றை இழுத்துப் பாயை மூடிக்கொள்ளலாம். இருட்டுவதற்கு ஒன்றரை மணி நேரமே இருந்தது. ஆனால் இரவு முழுக்க, கடுமையாகச் சோர்ந்து போகும்வரை வேலை தொடர்ந்தது. நள்ளிரவில் “யாருடைய மூளையும் சரியாக வேலை செய்யவில்லை” என்ற நிலையில், சாண்ட்லர் தான் சுக்கான் உருவாக்குவதாகக்கூட உறுதியாகத் தெரியாமல் ரம்பத்தால் வேலை செய்துகொண்டிருந்தார். இறுதியில் கிளம்புவதற்குத் தேவையான அனைத்தையும் முடித்தார்கள்.

புறப்பாடு: “துடுப்பு போட்டுக்கொண்டே இருப்போம்”

தூக்கத்தில்கூட தீவை விட்டுக் கிளம்பி வீட்டுக்குச் சென்று குடும்பத்தைப் பார்ப்பதுதான் கனவாக வந்ததாக ஒருவர் சொல்கிறார். ஒரு வார உழைப்புக்குப் பிறகு படகு தயாரானது. கிளம்புவதற்கு முன் அனைவரும் ஒரு உறுதிமொழி எடுத்தார்கள். “சோர்வாக இருந்தால் என்ன செய்வீர்கள்?” என்ற கேள்விக்கு, “துடுப்பு போட்டுக்கொண்டே இருப்போம்.” “அதற்கு மேலும் சோர்வாக இருந்தால்?” “துடுப்பு போட்டுக்கொண்டே இருப்போம்.” “துடுப்பு போட முடியாவிட்டால்?” “விடாமல் துடுப்பு போடுவோம்.”

தொடக்கத்தில் நீரோட்டம் சாதகமாக இருந்தது. “இப்போது இல்லையென்றால் எப்போதும் இல்லை” என்று கடுமையாகத் துடுப்பு போட்டார்கள். இந்த நீரோட்டம் தங்களை இயற்கையாகவே இழுத்துச் செல்லும், ஆனால் நீண்ட நேரம் உதவாது என்று ஹேஸ் விளக்கினார். சில மணி நேரத்தில் படகு ஒரு கால்வாய்ப் பகுதியை (channel) அடையும். அங்குள்ள நீரோட்டம் படகைப் பக்கவாட்டில் கடலுக்குள் தள்ளும். அதனால் அதற்குள் தீவுக்கு முடிந்தவரை அருகில் செல்ல வேண்டும். பாயை விரித்தபோது லேசான காற்று கிடைத்தது. மணிக்கு ஒரு மைல் வேகத்தில் சென்றுகொண்டிருப்பதாகவும், அந்த வேகத்தில் போய்ச் சேர்ந்துவிடலாம் என்றும் கணித்தார்கள். புறப்பட்ட தீவிலிருந்து நீண்ட தூரம் வந்திருந்தாலும், இலக்குத் தீவு கண்ணுக்குத் தெரியவில்லை. இன்னும் சுமார் ஐந்து மைல் இருந்தது.

20 நிமிடத்திலேயே அனைவரும் மிகவும் சோர்ந்துவிட்டதாகச் சொன்னார்கள். கால்வாயை அடைவதற்கு முன்பே முழுவதுமாகச் சோர்ந்துவிடுவோமோ என்ற அச்சம் எழுந்தது. முதுகு வலியால் ஒருவர் படுத்தபடியே துடுப்பு போட்டார். தற்போதைய துடுப்பு முறை வேலை செய்யவில்லை என்று உணர்ந்த ஹேஸ் சுழற்சி முறையைக் கொண்டுவந்தார். மூவர் வலப்பக்கம் இருப்பார்கள், ஒருவருக்கு மாறி மாறி ஓய்வு கொடுக்கப்படும். பிறகு பிரச்சனைகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வந்தன. ஒரு துடுப்பு உடைந்தது. படகின் ஒரு பகுதி கழன்று விழுந்தது. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, அவர்கள் சரியான திசையில் போகாமல் பக்கவாட்டில் போய்க்கொண்டிருந்தார்கள். அனைவரும் முழு பலத்துடன் இழுத்ததால் படகு திரும்பி மீண்டும் தீவை நோக்கிய பாதைக்கு வந்தது. “உங்களைத் தவிர வேறு யாருடனும் நடுக்கடலில் இப்படி மாட்டிக்கொள்ள மாட்டேன்” என்று நண்பர்கள் ஒருவருக்கொருவர் சொல்லிக்கொண்டார்கள்.

கால்வாயில் சிக்கியது: முதல் தோல்வி உணர்வு

ஆனால் வேலை இன்னும் நிறைய இருந்தது. “நிறைய வேலை இருக்கிறது என்பதே குறைத்துச் சொல்வது” என்கிறார் ஜிம்மி. நீர்ச்சத்துக் குறைவு, உடல்நலக் குறைவு, தோள் வலி ஆகியவற்றை உறுப்பினர்கள் தெரிவித்தார்கள். ஆறு நாள், நாளொன்றுக்கு 12 மணி நேரம் படகைக் கட்டிய சோர்வும் இருந்தது. கண்ணில் நட்சத்திரங்கள் தெரிவதாக ஒருவர் சொன்னார். “வெயிலில் கொதிக்கும் மீன் மாதிரி கொதிக்கிறோம்” என்றார் இன்னொருவர். கால்வாயில் உள்ள நீரோட்டம் படகு முழுவதையும் பக்கவாட்டில் தள்ளி ஆபத்தான கடலுக்குள் கொண்டுசெல்லும் அளவுக்குச் சக்தி வாய்ந்தது என்று ஹேஸ் எச்சரித்தார். கால்வாய்க்குள் நுழைந்ததும் படகு கடுமையாக ஆடியது. தெற்கு நோக்கித் தள்ளப்படாமல் இருக்கப் பலத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்றார் அவர். ஐந்து விநாடி துடுப்பை நிறுத்தினாலும் படகு திரும்பிவிடும் என்று டேரியஸ் வாதிட்டார். காற்றைத்தான் நம்ப வேண்டும் என்று மற்றொருவர் சொன்னார். இப்படிக் குழுவுக்குள் கருத்து வேறுபாடுகளும் எழுந்தன.

பல மணி நேரம் நீரோட்டம் அவர்களை இடப்பக்கம் தள்ளிக்கொண்டே இருந்தது. படகு சுற்றத் தொடங்கியது. எந்த முன்னேற்றமும் இல்லை என்பதை உணர்ந்தார்கள். அங்கேயே சிக்கிக்கொண்டார்கள். நடுக்கடலில்தான் தங்கள் தோல்வியை முதன்முதலாக உணர்ந்ததாக ஜிம்மி கூறுகிறார். வெகுதூரம் வந்துவிட்டதால் திரும்பிப் போக முடியவில்லை. முன்னே போவோம் என்ற நம்பிக்கையும் இல்லை. ஆறு மணி நேரத் துடுப்புக்குப் பிறகு நிலைமை இப்படி இருந்தது. ஜிம்மி கடல் நோயால் (seasick) பாதிக்கப்பட்டார். சாண்ட்லர் தூங்கிக்கொண்டிருந்தார். டேரியஸ் மட்டும் நிறுத்தாமல் துடுப்பு போட்டுக்கொண்டிருந்தார். ஹேஸ் படகைச் செலுத்தியபடி பாயைப் பிடித்திருந்தார். தானும் சாண்ட்லரும் உதவ முடியாத நிலையில் இருந்ததால், முழுப் பணியும் ஹேஸ், நோலன், டேரியஸ் கையில் இருந்ததாக ஜிம்மி சொல்கிறார். அப்போது தீவுக்கு இன்னும் மூன்றரை மைல் இருந்தது.

ஏழு மணி நேரம் ஆன நிலையில், படகு தாங்கள் எதிர்பார்த்தபடி நகரவில்லை என்று ஒப்புக்கொண்டார்கள். ஆரம்பத்தில் நன்றாகப் போனதால் சேர்ந்துவிடுவோம் என்று நினைத்ததாகவும் சொன்னார்கள். உதவிக்கு அழைக்க ஃப்ளேர் (flare) சுடுவதுதான் நல்லது என்று ஒருவர் பரிந்துரைத்தார். அதற்கு மறுப்பு சொல்லப்போவதில்லை என்று இன்னொருவர் சொன்னார். தீவு அருகில் இருப்பதுபோலத் தெரிந்தாலும் உண்மையில் வெகுதூரம் என்பதுதான் கடினமான பகுதி என்கிறார்கள்.

எதிர்பாராத திருப்பம்: ஓதம் அவர்களைத் தள்ளியது

படகில் உயிரற்றவர்கள் போலக் கிடந்தபோது, கிளம்புவதற்கு முன் எடுத்த உறுதிமொழியை ஜிம்மி நினைவுகூர்கிறார். நண்பர்களுடன் தீவுக்கு வந்து மகிழ்ச்சியாகப் படகு கட்டியதை நினைத்து, இந்த வாரம் முழுக்கத் தனக்குச் சந்தோஷமாக இருந்ததாகச் சொல்கிறார். நம்பிக்கை மெல்லத் திரும்பிய அதே நேரத்தில், “ஏதோ ஒரு அதிசயத்தால் இயற்கைத் தாய் எங்களைத் தள்ளினாள்” என்று அவர் விவரிக்கிறார். எதுவும் செய்யாமலேயே படகு தீவை நோக்கித் திரும்பியது. ஓதம் மேலே வந்ததால் நிலத்தை நோக்கி இழுக்கப்பட்டார்கள். அந்த நேரத்தில் அவர்களுக்குத் தெரியாமலேயே கால்வாயைக் கடந்திருந்தார்கள்.

இன்னும் 2.9 மைல் இருந்தது. மீண்டும் அனைவரும் சேர்ந்து துடுப்பு போட முடிவு செய்தார்கள். “என்னால் முடியவில்லை என்று சொல்லலாம். ஆனால் முயற்சி செய்யாமல் அப்படிச் சொல்ல முடியாது” என்றார் ஒருவர். எட்டு மணி நேரத் துடுப்பு, வெயில் காயம், பசி, நீர்ச்சத்துக் குறைவு இருந்தும் விட்டுக்கொடுக்க விரும்பவில்லை. தூரம் 2.5 மைல், 1.7 மைல், ஒரு மைல் என்று குறைந்தது. 0.9, 0.8, 0.7, 0.6 என்று எண்ணிக்கொண்டே “கிட்டே வந்துவிட்டோம்” என்று மகிழ்ந்தார்கள். நிலம் கண்ணுக்குத் தெரிந்தது.

கடைசி மைலில் மாறிய ஓதம்

ஆனால் முன்னால் ஒரு பெரிய ஓத மாற்றம் காத்திருந்தது. அது நிகழ இன்னும் சுமார் 20 நிமிடமே இருந்தது. நீரோட்டம் தவறான திசையில் திரும்பினால் மோட்டார் கொடுத்தாலும் தீவை அடைய முடியாது என்று ஹேஸ் மீண்டும் எச்சரித்தார். “இது உண்மையிலேயே செய் அல்லது செத்துமடி நிலைமை” என்றார்கள். ஒரு மைலில் மூன்றில் ஒரு பங்கு அளவுக்கு நெருங்கியிருந்தார்கள். 11 மணி நேரமாகப் படகில் இருந்த அவர்கள், “தீவு கண்ணுக்குத் தெரிகிறது என்றால் அங்கே போகவும் முடியும்” என்று ஒருவரையொருவர் ஊக்கப்படுத்தினார்கள். தாங்கள் சுமார் 95 சதவீதம் வந்துவிட்டதாக ஜிம்மி கூறுகிறார்.

எல்லாம் முடிந்துவிட்டது என்று நினைத்த நேரத்தில், “ஒரு நொடியில் எல்லாம் மாறியது.” காற்று நேராக அவர்கள் முகத்தில் அடிக்கத் தொடங்கியது. படகு நிலைகுலைந்தது. பாயை விரிப்பதா வேண்டாமா என்று விவாதம் எழுந்தது. விரித்தால் தெற்கே தள்ளப்படுவோம் என்று ஒருவர் அஞ்சினார். காற்று இல்லாமல் கடக்க முடியாது என்றார் மற்றொருவர். காற்று முகத்தில் அடிப்பதால் விரிப்பது சரியல்ல என்ற வாதமும், அதற்கு உடன்பாடில்லை என்ற பதிலும் வந்தன. கையாலேயே துடுப்பு போடும் நிலைக்குச் சென்றார்கள். பெரிய அலைகள் வந்தன. ஓதம் மாறியதும், பின்னால் இருந்து அவர்களைத் தள்ளிய அதே நீர் இப்போது எதிராகத் தள்ளியது. “நீந்தியே போயிருக்கலாம்” என்ற அளவு தூரத்தில் இருந்தும் முன்னேற முடியவில்லை.

முடிவு: “அடுத்த சவாலில் தோற்க மாட்டேன்”

“அவ்வளவுதான். மன்னித்துவிடுங்கள்” என்று ஹேஸ் சொன்னார். இவ்வளவு தூரம் வந்தது கண் முன்னாலேயே போய்விட்டது. தனக்கு அழுகை வருவதாக ஒருவர் சொன்னார். தாங்களே உருவாக்கிய படகில் கிட்டத்தட்ட 12 மணி நேரம் துடுப்பு போட்டிருந்தார்கள். 20 நிமிடம் முன்னதாக வந்திருந்தால் இந்நேரம் தீவை அடைந்திருப்போம் என்று வருந்தினார்கள். “இன்னும் சிறப்பாகச் செய்திருக்கலாம்” என்று ஒப்புக்கொண்டு, உதவிக்காக ஃப்ளேர் சுட்டார்கள்.

இந்தச் சேனலில் தான் செய்த சவால்களிலேயே இதுதான் மிகக் கடினமானது என்று ஜிம்மி கூறுகிறார். இவ்வளவு அருகில் வந்தும், ஓதம் மாறியது என்ற ஒரே காரணத்தால் நீர் தள்ளி இலக்கைத் தவறவிட்டது இன்னும் தன்னை வருத்துவதாகச் சொல்கிறார். தோற்பது தனக்குப் பிடிக்காது என்றும், அனைவரையும் ஏமாற்றிவிட்டதுபோல் உணர்வதாகவும் கூறுகிறார். அடுத்த சவாலில் மீண்டும் தோற்க மாட்டேன் என்று பார்வையாளர்களுக்கு வாக்குறுதி அளித்துவிட்டு, அவர் ஹெலிகாப்டரில் ஏறுகிறார். சவாலின் நோக்கம் “தீவுக்குச் செல்லுங்கள்” என்பது. அது இறுதி ஒரு மைலுக்குள் நிறைவேறாமல் போனது.