कचऱ्यातून बनवलेल्या शिडाच्या नावेतून बेटावरून सुटका: पाच मित्रांचा प्रवास किनाऱ्याच्या अगदी जवळ येऊन फसला

आम्ही आता प्रशांत महासागराच्या मधोमध या बेटावर अडकलो आहोत, आणि या बेटावरून सुटण्याचा आपला एकमेव मार्ग म्हणजे एक शिडाची नाव बनवणे. आणि मग मैलोगणती खुल्या समुद्रावरून त्या दुसऱ्या बेटापर्यंत प्रवास करायचा आहे.

का? कारण आपण त्रास सहन केलेला त्यांना आवडतो. चला सुरुवात करूया. चला करूया!

आपण काय शोधायचंय? शिडाची नाव बनवायचं सामान. थांब, तुम्ही आधी कधी नाव चालवली आहे का? नाही. नाही. पण मला माहितीये आपल्याला कॅम्प लागेल. हो, मला आताच घाम फुटलाय. मला वाटतं तळासाठी ही चांगली जागा ठरेल. हो, चला करूया.

तुम्हाला ते दिसणार नाही कारण ते एक 3D ॲनिमेशन आहे, पण आपल्याला तेच बनवायचं आहे. हे अशक्य आहे. आपण ते नाही बनवलं तर आपण इथेच अडकून पडू. मला वाटतं तू खरंच वेडा झाला आहेस.

शिडाच्या नावेचं काम सुरू करण्याआधी, आपल्याला सामान गोळा करून एक निवारा बांधायला सुरुवात करायची आहे, जेणेकरून आपण सुटण्याआधी हे बेटच आपला जीव घेणार नाही.

आपण हे चॅलेंज का करतोय याचं कारण म्हणजे, मला नेहमीच प्रश्न पडायचा, की मी आणि मित्र जर बेटावर अडकलो, तर आपण तिथून सुटू शकू का? हो, प्रत्येक तरुणाला हा प्रश्न पडतोच.

आणि म्हणूनच आपण म्हातारे होईपर्यंत या बेटावर अडकू नये, आपल्या किल्ल्याचं काम खूप छान सुरू आहे. आम्ही ती पेटी उतरवली, ज्यात गरजेचं थोडंसं सामान आहे.

हे पाणी खूप जास्त वाटत असेल, पण शिडाची नाव तयार होईपर्यंत ते आपल्याला पुरवायचं आहे. आणि त्याला किती वेळ लागणार आहे हे मला खरंच माहीत नाही कारण खरं तर, आम्ही फक्त यूट्यूबर्स आहोत जे शून्यातून निवारा बांधण्याचा प्रयत्न करत आहेत.

तसं तर हे आणखी उंच असायला हवं. चँडलर, माझ्या डोक्यात एक कल्पना आहे. ठीक आहे, चला. ओके.

दहा तास. ठीक आहे चँडलर, गाठीचं काम कुठवर आलं? माझा जीव घेऊ नका. ठीक आहे, झालं. मला खाली उतरवा. याला खाली कसं उतरवू? खाली बस.

निवारा बनवतानाच आमची दमछाक होत आहे. विचार करा शिडाची होडी बनवताना काय होईल. हो. बाप रे. याला बराच वेळ लागणार असं दिसतंय. ओह छान!

तास 11. हो, याला खूप म्हणजे खूपच वेळ लागणार आहे.

पण ही तर फक्त सुरुवात होती. आम्हाला कल्पनाच नव्हती, की हे आव्हान आमच्या सहनशक्तीच्या पलीकडे जाणार आहे, आणि एक गट म्हणून टिकून राहण्याच्या आमच्या जिद्दीची परीक्षा घेणार आहे.

डोळ्यासमोर अंधारी येतेय. वल्हवावं लागेल. मोठी लाट, मोठी लाट!

सूर्य वेगाने मावळत होता, म्हणून आम्ही अगदी सुरक्षितपणे आग पेटवली… टाक ते. …आणि मग पुढची योजना आखली.

नोलन, तू कधी शिडाची नाव बनवली आहेस का? नाही. चँडलर, तू? नाही. मीसुद्धा नाही. म्हणूनच हेस इथे आहे, कारण मागच्या एका व्हिडिओमध्ये त्याने जवळजवळ तशीच एक बनवली होती. आणि उद्या आपण शिडाची नाव बनवायला सुरुवात करणार आहोत. चला करूया! हो! हे कसं करायचं मला कल्पना नाही, पण जोपर्यंत हे होत नाही, तोपर्यंत आपण इथेच अडकलो आहोत.

पहिल्या दिवशी आम्ही निवारा बनवला. झाडावरच्या किल्ल्यासारखा आहे. मला अशा लोकांसोबत नाव चालवायला खूप मजा येणार आहे, ज्यांनी याआधी कधीच नाव चालवलेली नाही.

काय करायचं हे फक्त हेसलाच माहीत असल्यामुळे, दुसऱ्या दिवशी सकाळी, दुसरा दिवस, तो एकटाच नावेचं काम करत होता.

हेस, काय करतोयस, भावा? बाहेर पडायची तयारी. सगळ्यांनी आता कुठे डोळे उघडलेत, आणि तू इथे कामाला पण लागलास. हे काय करतोयस?

ही आपली छोटी प्रतिकृती आहे. आपल्याकडे दोन होड्या आहेत, पण मग त्यावर, आपल्याकडे आडव्या तुळया आहेत. मग बरोबर इथे आपली डोलकाठी आहे. शीड कुठे आहे?

नोलन, आम्हाला तुझा शर्ट पाहिजे. माझाच शर्ट का? मला तुझा पूर्ण शर्ट नकोय. व्वा. दुसरा दिवस. मी देतोच तुला. मी देतोच तुला. ठीक आहे?

बघूया तरंगते की नाही. ही तरंगतेय! हेय!

आता आपल्याकडे एक चालणारा नमुना आहे, पण आपल्याला याच्या 30-40 पट मोठं हवंय, जे हजार पाउंड वजन पेलू शकेल आणि आपल्याला थेट बेटापर्यंत घेऊन जाईल. आणि जोपर्यंत आपण ते करत नाही, तोपर्यंत आपण इथेच अडकलो आहोत. ठीक आहे, मग आपल्याला कामाला लागलं पाहिजे.

आधी, आपल्याला साहित्य गोळा करायला हवं. तुम्हाला माहीत आहे एक उत्तम शिडाची नाव कशापासून बनते? बांबू. बांबू खूप हलका असतो, ज्यामुळे तो पाण्यावर तरंगतो. हे पुरेसे सापडले तर खूपच छान होईल. पण सगळे बांबू या जंगलाच्या आत खोलवर आहेत, आणि आतमध्ये कोणते धोके दडले आहेत याची मला काहीच कल्पना नाही.

हेसने एक तातडीची बैठक बोलावली. काय झालं? ठीक आहे, तर आपण जंगलात जाण्यापूर्वी… ठीक आहे. …काही गोष्टींपासून तुम्हाला सावध राहावं लागेल. फेर-दे-लान्स साप, यलो आयलॅश व्हायपर, आणि वाँडरिंग बनाना स्पायडर. खरं सांगतोयस का? आपल्याला काही होणार नाही. चला, जाऊन थोडे बांबू आणूया.

अरे यार, माझ्या शर्टमध्ये मुंग्या शिरल्यात. मी या मधमाशांच्या पोळ्याला डिवचलं तर काय होईल? नको, नको, नको, असं करू नकोस. मी असं कधीच करणार नाही. शप्पथ सांगतो, इथली प्रत्येक गोष्ट आपल्याला मारायला टपलीय. ते काय आहे? अरे यार, एक पक्षी आहे.

अरे, इथे पेट्या आहेत ज्यात आपण सामान ठेवू शकतो. अरे यार, हे नक्कीच कशासाठी तरी कामी येईल, नाही का? आशा करूया. परत जाताना आपल्याला सावकाश जावं लागेल.

मुलांनो, तुम्ही खूपच सामान आणलंत! हो. हे खूपच छान झालं. कोणताही डबा, जर तो हवाबंद असेल तर, तो सोन्यापेक्षा मौल्यवान आहे.

इथून मोठी जहाजं जातात आणि समुद्रात कचरा टाकतात, जो वाहून या बेटावर येतो. असा कचरा ज्याचा आपण पुनर्वापर करू शकतो. याने आपण शिडाची नाव बनवू शकतो. हो, म्हणजे आपण किनारे स्वच्छ करतोय आणि निसटतोय सुद्धा.

तिकडे कदाचित काही वाहून आलेलं सामान असेल. आपल्याला संपूर्ण बेट पालथं घालायचंय. या गोष्टी परफेक्ट असायला हव्यात. मला जे वाटतंय तेच आहे का? मला अजून एक निळा डबा सापडला, पण तो पूर्णपणे फुटलेला आहे. वाईट झालं. ए, जिमी! हे बघ.

भावा, हे तरंगतंय की नाही हे आपल्याला बघावं लागेल. तरंगतंय का? तरंगतंय. ठीक आहे, ही खूप मोठी गोष्ट आहे. अरे व्वा, अजून एक निळा डबा. हा शाबूत दिसतोय. माझा विश्वासच बसत नाहीये. मी उष्माघाताने बेशुद्ध पडायच्या बेतात आहे, पण याने कष्टाचं चीज झालं.

आता आपल्याकडे शिडाची नाव बनवायला पुरेसं साहित्य जमा झालं आहे, पण उकाड्यामुळे, आज बांधकाम सुरू करण्याची आमच्यात ताकद नव्हती.

मला वाटायला लागलंय की आज आपण फारसं काही साध्य केलं नाही. ज्याच्या डोक्यावर मासा आहे तो तरी असं म्हणू नये. ते शब्द मागे घे, सन हॅटवाल्या. ओहो. हे जरा जास्तच झालं.

तीन म्हटल्यावर "सेलबोट" म्हणायचं. एक, दोन, तीन. सेलबोट.

दुसरा दिवस, सगळेजण पार थकून गेले आहेत. जिमी, आज आपण जेवढं काम पूर्ण केलं आहे, त्यावर तू समाधानी आहेस का? या गतीने गेलं तर एक महिना लागेल. आराम करा मुलांनो. सकाळी आपल्याला शिडाची नाव बनवायची आहे. शुभ रात्री.

अरे देवा! नोलन नुकताच त्याच्या बिछान्यात एक कोळी बघून जागा झाला. कुठेय, कुठेय, कुठेय, कुठेय? तो बघ तिथे. तिथेच आहे. बाप रे, किती मोठा आहे. हा तोच धोकादायक कोळी आहे.

नोलन, काढ त्याला. तो माझ्याकडे येतोय. मी काय करू असं… अरे देवा! तू त्याला कुठेही भिरकावून दिलंस. ठीक आहे, आपण बघून घेतलंय. आता जाऊन झोप आणि नाटकं बंद करशील का? मला नाही वाटत मला आता झोप लागेल. शुभ रात्री. तो अजूनही इथे कुठेतरी दडून बसला असेल.

दुसऱ्या दिवशी सकाळी, कालच्यासारखं उन्हात वितळायची आमची इच्छा नव्हती, म्हणून आम्ही आमची कामाची जागा किनाऱ्यावर पुढे सावलीत हलवायचं ठरवलं.

या बेटावर किती प्रचंड ऊन असतं हे शब्दात सांगणं अशक्य आहे. आम्हाला सावलीच्या ठिकाणी जायला हवं, म्हणजे आम्ही खरंच दिवसभर बांधकाम करू शकू, दिवसातून फक्त दोन-तीन तास काम करण्याऐवजी.

आणि नवीन जागेकडे जात असताना… खजिनाच सापडला. चँडलरला तिसरं पिंप सापडलं, त्यामुळे आमची शिडाची नाव खरंच तरंगेल, याची शक्यता वाढली.

सामान गोळा करून मुलं दमली आहेत, पण आता आमच्याकडे पुरेसा बांबू आणि लाकूड आहे, ज्याने एक चांगली शिडाची नाव बनवता येईल. चला तर मग बनवूया हे.

चला बनवूया. कामाला लागूया. लवकरात लवकर इथून बाहेर पडायचं आहे, बस्स.

माहितीये हे फारसं खास दिसत नाही, पण याच काटक्या आणि कचऱ्याच्या ढिगाऱ्यातून एक शिडाची नाव तयार होईल. फक्त त्यासाठी खूप मेहनत लागणार आहे.

मी थकलोय. दे ते मला. डॅरियस, तू जाऊन काम कर. मी शूटिंग करणार. थांब, काय?

अच्छा, तर आता चँडलर शूटिंग करतोय. मी तुझं शूटिंग करतो, हवं तर. चँडलर? मी ब्रेक घेतोय. तू आपल्या कॅमेरामनलाच कामाला लावलंस का? हे घे, जा, जा त्यांना मदत कर. देवा रे!

डॅरियस, मला वाटतं आता तू मदत करणार आहेस. ठीक आहे. आशा आहे की तुला नाव कशी बनवायची हे माहित असेल. कारण आम्हाला तर येत नाही.

डॅरियसला शिडाच्या कामावर बढती मिळाल्याने आणि चँडलर कॅमेऱ्याच्या मागे गेल्याने, तराफा अखेर आकार घेऊ लागला होता. पण लाटेचा तडाखा बसल्यावर यातली एकही गाठ ढिली निघाली तर…

तिसरा दिवस

…आपण समुद्राच्या मधोमध बुडून जाऊ.

आता पूप डेक बनवायची वेळ झालीये. पूप डेक? जहाजांवर त्याला तेच म्हणतात ना? माहीत नाही. त्याला पूप डेक का म्हणतात? तिथेच तर शी करतात. एक गोष्ट स्पष्ट करतो, आपण नाव चालवत असताना कोणालाही शी करायची परवानगी नाहीये.

हा जो बांबू आहे, हाच आपल्या होडीचा डेक आहे. आता खरंच ही एका शिडाच्या नावेसारखी दिसू लागली आहे. हो, आकार घेतेय आता.

अरे व्वा! ते बघा! चला!

आपण बांधणी आणि गोष्टी सरळ करू शकतो, शीड तयार करू शकतो, किंवा आपण रात्रीचं जेवण करायला जाऊ शकतो. आपण जेवण करू शकतो. जेवणच, शंभर टक्के. ठीक आहे.

आपण याचं नाव ठरवलंय की नाही, की थांबणार आहोत? त्यासाठी थांबलोय का आपण? चँडलर, नाव काय आहे? ठीक आहे, तेच नाव फायनल.

तिसरा दिवस

दुसऱ्या दिवशी सकाळी, हेसला भरती-ओहोटीचा एक फायदा लक्षात आला.

जेव्हा भरती येते, आणि जेव्हा ओहोटी लागते, ती पाण्याला किनाऱ्यापासून दूर खेचते. त्यामुळे जर आपण ती ओहोटी पकडू शकलो, तर ती आपल्याला समुद्रात खेचून नेईल. पण जर वाऱ्याची दिशा आणि पाण्याचे प्रवाह चुकीचे असतील, तर तुम्ही मला मोटर जरी दिली तरी आपण त्या बेटावर पोहोचू शकणार नाही.

आणि मला असं वाटतंय की सगळे माझ्यावरच अवलंबून आहेत. त्यामुळे, जर मी हे यशस्वी करून दाखवलं आणि आपण खरंच ते पूर्ण करू शकलो, जे आपण अशा मुलांसोबत करायला निघालोय ज्यांनी आधी कधीच नाव नाही चालवली, तर ती आठवण मी आयुष्यभर जपून ठेवेन.

मुलांनो, कसं वाटतंय? थकलोय. अंग खूप दुखतंय. माझ्या अंगात सगळीकडे वाळू घुसून मी वैतागलोय. मला एकदम मस्त वाटतंय. माझी झोप छान झाली. गप्प बस!

आज आपल्याला काय करायचंय ते स्पष्ट आहे. पूप डेक बांधून घ्यायचा, वल्ही बनवण्यासाठी सामान गोळा करायचं… मग आपण शीड बनवायचं? नाही. आधी आपण ती तरंगते की नाही हे तपासायचं. जर तरंगली, तरच आपण शीड बनवणार. तरंगली नाही, तर मी पोहत जाणार.

जेव्हा मी आणि चँडलर सामान शोधायला गेलो होतो, तेव्हा लक्षात आलं, की आतापर्यंत ह्या व्हिडिओमध्ये आम्ही बहुतेक वेळ कचराच धुंडाळत होतो आपल्या शिडाच्या नावेसाठी लागणारं सामान शोधण्यासाठी. पण हा कचराच या बेटावरून सुटण्याची आमची एकमेव आशा होती. कारण आम्हाला अजूनही त्या चौथ्या बॅरलची गरज होती.

आपला तोल बरोबर नाहीये. म्हणजे ते टोक विचित्र होईल. हो, आपल्याला चौथ्या बॅरलची गरज आहे. ते तर आहेच. मला खरंच वाटतं की या क्षणी आपल्याला तो सापडेपर्यंत अक्षरशः चालत राहावं लागेल.

फक्त सांगतोय, आता शंभर डिग्री तापमान आहे. मला घाम फुटलाय. हे बेट असह्य झालंय.

चौथा दिवस

कसं झालं, चँडलर? तुला जे हवं होतं ते मिळालं का? तो काही चांगल्या मूडमध्ये दिसत नाहीये.

प्रत्येकाच्या बलस्थानांचा उपयोग केला पाहिजे. एक जरी गाठ चुकीची बांधली, तरी हे सगळं निखळून पडू शकतं. मी कदाचित इथल्या कोणापेक्षाही चांगल्या गाठी बांधू शकतो, त्यामुळे मीच त्या बांधल्या पाहिजेत आणि तपासल्या पाहिजेत.

आम्ही अजूनही निळ्या बॅरलच्या शोधात आहोत. आम्ही अक्षरशः दोन तासांपासून अख्खा किनारा पालथा घालतोय. हा काय वेडेपणा आहे.

थांबा, एक मिनिट. काही दिसलं का? शक्यच नाही! शक्यच नाही! सापडला!

चौथा दिवस

इकडे ये. चल जाऊया. अरे देवा. आपल्याला हे मैलभर पसरलेल्या खडकांमधून उचलून न्यायचंय.

देवा रे, मला चक्कर येईल आता. तू ठीक आहेस ना? खरं सांगतो, माझ्याने ते उचललं जाणार नाही. ते उचलायचा प्रयत्न केला ना, तर मी चक्कर येऊन पडेन. च्यायला, पाणी आणायला हवं होतं.

आम्हाला किनाऱ्यावर वाहून आलेली ही एक धातूची वस्तू सापडली. आणि आम्ही त्याच्याखाली आग पेटवणार आहोत, म्हणजे प्लास्टिकचे तुकडे उकळता येतील आणि मग त्यांना वल्ह्यांचा आकार देता येईल.

चला तर, अजून थोडं सरपण गोळा करूया आणि बघूया त्या प्लास्टिकचं काय होतंय ते.

पाणी सोबत न आणणं ही मोठी चूक होती. हो, माझ्या बोटांना मुंग्या यायला लागल्यात आणि डोळ्यासमोर अंधारी येतेय.

देवा रे, किती उकडतंय. डॅरियस! डॅरियस! डॅरियस! डॅरियस!

मी आता यापुढे काहीही शोधायला जाणार नाही, किंवा ते उचलून परत आणायच्या भानगडीत तर मुळीच पडणार नाही.

हेस! हेस! यापेक्षा सुंदर दृश्य मी आजवर पाहिलेलं नाही. डॅरियस एक निळा बॅरल घेऊन येतोय.

हेस, मला वाटतं नोलनला मदतीची गरज आहे. त्याची अवस्था काही बरी दिसत नाहीये. मी आहे ना, मित्रा. मी सांभाळून घेतो. शांत हो. तो चक्कर येऊन पडेल. पाणी, मला पाणी हवंय. पी, पी, पी. वर धर.

खरं तर, तो बॅरल आणि सुकाणू घेऊन आला, त्याच्या मेहनतीचं चीज झालं. नोलन, आपण हे खरंच करू शकू असं वाटतंय. नोलन?

हा त्या क्षणांपैकी एक होता, जेव्हा आम्हाला जाणीव झाली की यशस्वी व्हायचं असेल, तर आम्हा सगळ्यांना एकत्र काम करावं लागेल. आमच्याकडचा अर्ध्याहून जास्त पाणीसाठा आधीच संपला होता, त्यामुळे इथे जास्त काळ थांबणं आम्हाला अक्षरशः परवडणारं नव्हतं. आणि आता आम्हाला हवा असलेला तो शेवटचा बॅरल मिळाल्यामुळे, आता कामावर लक्ष देण्याची वेळ होती.

सगळे बॅरल्स सांगाड्यात बसवले आहेत. हीच ती रचना आहे जी आपल्याला पाण्यावर तरंगत ठेवणार आहे, आणि आशा आहे की ते जागचे कुठेही हालणार नाहीत. जर ते निसटले, तर आपण सरळ बुडून जाऊ, आणि मग सगळं पुन्हा सुरू करावं लागेल.

आता हे काम झालंय, आता आडव्या तुळया लावायची वेळ आली आहे. अशीच गाठ आपल्याला सगळ्या 17 तुळयांना मारायची आहे. छान. आणि हे आपल्याला दोन्ही बाजूंना करायचंय.

आणि तोडलंस की तू. याच दोरीच्या जीवावर आपण समुद्र पार करणार आहोत.

आता आपण एका महत्त्वाच्या वळणावर आहोत. आपल्याकडे दोन पर्याय आहेत. बांधकाम चालू ठेवायचं, आणि ते टिकावं म्हणून प्रार्थना करायची, आणि ऐन वेळी जर ते मोडलं, तर आपली वाट लागलीच म्हणून समजा. किंवा दुसरा पर्याय म्हणजे, आपण हे काम थांबवून याला पाण्यात उतरवायचं,

किंवा दुसरा पर्याय म्हणजे, आपण हे काम थांबवून याला पाण्यात उतरवायचं, आणि पुढचं काम करण्याआधी ते तरंगतं की नाही हे तपासायचं.

बघूया तरंगते की नाही. चला पोहायला जाऊया. चला करूया. ठीक आहे. व्हू!

एका बेटावर घालवलेल्या इतक्या वेळेचं फळ म्हणजे हा क्षण आहे.

चला. आपल्याला या गाठींवर विश्वास ठेवावाच लागेल. हेच आपल्याला त्या बेटावर घेऊन जाणार आहे?

आणि तू ते तोडलंस. मी काही जहाजांचा कारागीर नाहीये. मला फक्त थोडंफार माहीत आहे, बस्स.

हे तरंगतंय! हेय! ते तरंगतंय. य्येस्स! झालं काम! बोट खरंच तरंगतेय. व्वा! झालं. आपण तरंगण्याच्या परीक्षेत पास झालो. हे अविश्वसनीय आहे.

आता विचार करा की याला एक पक्का तळ असेल, एक शीड, काही सुकाणू आणि काही वल्ह्या असतील तर. मित्रांनो, आपण धुमाकूळ घालणार आहोत. आपण त्या बेटावर जाणार आहोत. या संपूर्ण व्हिडिओमध्ये ही पहिलीच वेळ आहे, की मला वाटतंय की हे आता खरंच शक्य आहे.

या चॅनलवर आम्ही असे कितीतरी व्हिडिओ बनवतो ज्यात आम्ही भलेमोठे सेट्स उभारतो, शेकडो स्पर्धकांना घेऊन येतो, आणि दहा लाख डॉलर्ससारखी मोठी बक्षिसं देतो. आणि खरं सांगायचं तर, कधीकधी हे खूप छान वाटतं, की आपल्या चार मित्रांसोबत एका बेटावर यायचं आणि एक शिडाची होडी बनवायची.

इथे प्रचंड उकडतं, किडे-मुंग्या आहेत. हा नक्कीच सर्वात कठीण व्हिडिओंपैकी एक आहे. हे सोपं नाहीये, पण मित्रांसोबत पुन्हा एकदा मजा करण्याची गोष्टच काही वेगळी आहे. आम्ही पूर्वी असे व्हिडिओ नेहमी करायचो, आणि आम्ही का थांबलो, हे मला माहीत नाही. पण मी खूप मजा करणार आहे.

मला वाटतं जर आपण उद्यापर्यंत लक्ष देऊन काम केलं, तर आपली शिडाची होडी तयार असेल. आणि मग परवा, प्रवाह योग्य असल्यास आपण बेटाकडे जाऊ शकतो.

पण तुम्ही बघू शकता, या कोड्यातला एक अत्यंत महत्त्वाचा भाग आपल्याकडे नाहीये. सध्या आपल्याकडे तराफा आहे, शिडाची होडी नाही. थोडक्यात, आपल्याला असं काहीतरी बनवायचं आहे जे वाऱ्याला पकडू शकेल. जे आपल्याला समुद्र पार नेईल.

आज, पाचवा दिवस, आपण एक शीड बनवणार आहोत. आपल्याला बाहेर पडायलाच हवं. पाणी कमी होत चाललंय. नोलनची अवस्था बिकट दिसतेय. त्याचे किड्यांचे चावे पाहून काळजी वाटतेय.

फक्त माझ्या हातांवर आणि दंडांवरच 60 पेक्षा जास्त किडे चावले आहेत. खरं सांगतो, जर आपण उद्या इथून नाही निघालो, तर मी हे अजून किती वेळ सहन करू शकेन हे मला माहीत नाही.

मी खात्री करेन की हे काम पूर्ण होईल. आपण उद्या निघतोय.

आपण अयशस्वी झालो. आपल्याला प्लॅस्टिक वितळवता आलं नाही. पाणी अक्षरशः उकळत होतं, तर मग, तसं बघितलं तर प्लॅस्टिक पण उकळायला हवं होतं, नाही का? मी नूडल्स असेच शिजवतो. मला कळत नाहीये, म्हणूनच मार्क रोबरला बघतात, आम्हाला नाही. तुम्ही मूर्खांना बेटावर तग धरताना बघायला आलात.

थांब, काय? हे बघा, स्केगचं काम काय असतं, तर ते होडीला सरळ जायला मदत करतं, जरी तिची तशी इच्छा नसली तरी.

उत्तम. माझ्याकडे नवीन योजना आहे, चँडलर. जर असं केलं तर, कळतंय का? मी काय म्हणतोय ते तुझ्या लक्षात येतंय का? ठीक आहे. थांब, त्याला आडवं कर. आता हे वल्हं झालं.

चौथा दिवस. ठीक आहे. आपण त्याला बांधूया. कल्पना आली ना. हा फक्त एक नमुना आहे. बघूया हे कसं काम करतं.

आपलं वल्हं वल्ह्यापेक्षा झेंड्यासारखं दिसतं, वाईट वाटतंय ना? आपण ते अजून थोडं घट्ट बांधूया. हो, नक्कीच. आपण चार जबरदस्त वल्ही बनवली, की आपण नाव वल्हवायला मोकळे.

माझे खांदे आत्ताच दुखायला लागलेत, आणि आपल्याला हे कदाचित तासन् तास करावं लागेल.

मला अगदी पातळ, पण मजबूत बांबू हवा आहे. हेच आपलं शीड आहे. क्रॅब शीड, प्राचीन पॉलिनेशियनप्रमाणे. ठीक आहे.

आणि हेसने शीड डोलकाठ्यांना बांधून झाल्यावर, शिडाच्या बिजागरीसाठी एक छिद्र पाडण्याची वेळ आली. जर ते तुटलं, तर पूर्ण शीड मोडेल.

हो, हे भारीच होणार. हो. आणि आम्ही सगळ्यांनी एकेक काम वाटून घेतलं आणि या समुद्रकिनाऱ्यावर अडकलेले एक उत्तम संघ बनलो.

मला हा शर्ट दे. धन्यवाद. फक्त स्केग्सवर काम करतोय. मला खरंच आशा आहे की हे शीड काम करेल. हे वल्हं जवळपास तयार आहे. हा दोर जाम अडकला आहे. मला माहीत नाही आपण हे करू शकू की नाही.

बांधकामाचा हा शेवटचा टप्पा अक्षरशः आर या पारचा होता, जर आपल्याला उद्या त्या बेटावर पोहोचण्याची थोडी जरी संधी हवी असेल तर, कारण अमावस्येमुळे मोठी भरती-ओहोटी आहे.

जर आपण भरती उतरून ओहोटी लागत असताना निघालो, तर ती आपल्याला थेट बाहेर, सरळ त्या बेटाच्या दिशेने खेचून नेईल. वेळ अगदी योग्य आहे. जर आपण हे आज पूर्ण करू शकलो, तर उद्याचा दिवस आपल्यासाठी सर्वोत्तम असेल.

भरती बदलायला 12 तासांपेक्षा कमी वेळ होता, आणि आम्ही काम करत राहिलो, आणि आता शीड बसवण्याची वेळ आली होती.

हो. आता जे आहे ते आहे. झालं! व्वा, बघ, वारा लागतोय. वल्ही तयार झाली आहेत. खरंतर, खूपच छान. पूर्ण झाली आहेत.

वारा ह्याला लागेल आणि आपल्याला पुढे ढकलेल, पण जर वाऱ्याची दिशा आपल्याला नको असेल, तर आपण फक्त हा दोर ओढायचा…

पाचवा दिवस.

की झालं, शीड खाली येईल. छान काम.

मंडळी, इथे लवकरच अंधार पडेल. हे पूर्ण करायला आपल्याकडे दीड तास आहे. अंधार पडण्याआधी हवं ते करून घ्यायला.

आणि आम्ही रात्री उशिरापर्यंत तासन् तास काम करत राहिलो, थकेपर्यंत आम्ही स्वतःला झोकून दिलं.

जवळपास मध्यरात्र झाली आहे. चला, त्यांना काय झालंय ते सांगूया. चँडलर, तू काय करतोयस?

मला माहीत पण नाही. ह्याला म्हणतात तरी काय? मला नाही वाटत की आता कोणाचं डोकं खरंच काम करतंय. मी सुकाणू बनवतोय का? एरवी आम्ही एव्हाना झोपलेलो असतो. मला वाटतंय मी सुकाणूच बनवतोय.

मी करवत वापरणार आहे. ठीक आहेस ना?

आपलं झालं. आणि बस. आम्ही एकत्र जेवढं करू शकलो, ते सर्व केलं होतं, ह्या बेटावरून एकदाची सुटका करून घेण्यासाठी.

रात्रभर स्वप्नं पाहताना, माझ्या मनात फक्त या बेटावरून निघायचाच विचार येत होता, घरी जाण्याचा, माझ्या कुटुंबाला भेटण्याचा. पण त्यांच्यापर्यंत जाण्याचा एकच मार्ग आहे, ही तात्पुरती शिडाची होडी. अथांग धोक्यांनी भरलेल्या समुद्रातून.

आज, आमच्या आयुष्याचं भवितव्य निसर्गमातेच्या हातात आहे. आज दिवस संपेपर्यंत, आम्ही त्या बेटावर असू. तिच्या शक्ती आणि आपल्यामध्ये असलेली एकमेव गोष्ट म्हणजे ही शिडाची होडी आणि आपण एकमेक.

चला निघूया. तो समुद्र बघा. भावा, अखेर ते घडणार आहे. माझा विश्वासच बसत नाहीये. एक आठवडाभर रक्ताचं पाणी केल्यानंतर, हे असं काहीतरी जुगाड आम्ही बनवलं आहे. वेळ झाली आहे.

आपण प्रवासाला निघण्याआधी आणि त्या बेटावर उतरण्याआधी किंवा टायटॅनिकसारखं प्रशांत महासागरात बुडण्यापूर्वी… टायटॅनिक अटलांटिकमध्ये होती. आता तू सगळी मजा घालवलीस.

मला तुला टाईपलेसबद्दल सांगायचं आहे. एक स्मार्ट व्हॉइस कीबोर्ड जो तुमच्या बोलण्याला प्रत्येक ॲपमध्ये अचूक लेखनात बदलतो. आणि आपली समुद्रात बुडण्याची शक्यता असल्यामुळे, आपण तारिकला एक मेसेज पाठवायला हवा.

तारिक, आम्ही एका बेटावर जायला निघालोय. जर पोहोचलो नाही, तर मी तुझा तिरस्कार करतो.

आणि टाईपलेसमुळे तुम्ही बघाल, तो मेसेजचं रूपांतर करतो, तो सर्व अनावश्यक शब्द काढून टाकतो आणि तुमच्या वाक्याची पुनर्रचना करतो.

हे चांगलं आहे. मी खूप अनावश्यक शब्द वापरतो. हो, तू वापरतोस खरं. तारिक, मी चँडलर बोलतोय. तू कुठे आहेस? तुझी मदत हवी होती.

आणि बघ, सगळे 'अं' आणि बाकीचं सगळं निघून गेलंय. व्वा, खरंच की. त्याने तर विरामचिन्हेही टाकली आहेत.

त्याने तर विरामचिन्हेही टाकली आहेत. तारिक, मी तुला टाईपलेसवरून मेसेज करतोय, जे आयओएस आणि अँड्रॉइड, तसेच मॅक आणि विंडोजवर उपलब्ध आहे. ते अनावश्यक शब्द काढून टाकतं, तुमच्या वाक्यांची पुनर्रचना करतं, आणि टायपिंग चार पटीने वेगवान बनवतं. हा क्यूआर कोड स्कॅन करा आणि टाईपलेस वापरून पुन्हा कधीही टाईप करू नका.

चला तर. कोण तयार आहे ह्या बेटावरून निघायला?

जेव्हा तुम्ही थकाल, तेव्हा काय करणार? वल्हवत राहणार! जेव्हा तुम्ही खूप थकाल, तेव्हा काय कराल? वल्हवत राहणार! जेव्हा वल्हवायचं थांबायची इच्छा होईल, तेव्हा काय करणार? वल्हवत राहणार! वल्हवत राहणार!

तीन म्हटल्यावर वल्हवा. एक, दोन, तीन. वल्हवा! वल्हवा! माझ्याकडे वल्ही नाहीये.

सत्त्वपरीक्षेचा क्षण. अरे देवा! ठीक आहे, मुलांनो, आता माघार नाही. आता नाही तर कधीच नाही. प्रवाह मस्त आहे. अरे यार, तो मला बाहेर खेचतोय.

त्या वल्ह्या तयार ठेवा. जीव तोडून वल्हवा. वल्हवा, वल्हवा, वल्हवा. चला, आपल्याला यातून पार जायचं आहे. उजवी बाजू, अजून जोरात वल्हवा. आणखी एकदा जोर लावूया.

नोलन, कसा आहेस? ठीक नाही. हे काही जमत नाहीये. वल्हवत राहा. हैया! हैया! चला! हैया!

अरे देवा, आजचा दिवस संपता संपणार नाही असं वाटतंय. एक तर आपण त्या बेटावर उतरू किंवा मरू. भरती आपल्याला मदत करतेय. आपण तिथे पोहोचणार. एक लय पकडा.

प्रवाह आपल्याला आपोआप बाहेर नेत आहे, त्यामुळे मदतच होत आहे. पण हा प्रवाह आपल्याला जास्त वेळ मदत करणार नाही, कारण काही तासांतच, आपण या प्रवाहात शिरू, जिथे प्रवाह आपल्याला बाजूला खेचून, थेट खुल्या समुद्रात नेण्याचा प्रयत्न करेल. म्हणून आता आपल्याला आपलं सर्वस्व पणाला लावायला हवं त्या बेटाच्या शक्य तितकं जवळ जाण्यासाठी.

शीड उघडा. सांभाळून. ठीक आहे. बघूया हवा पकडून बेटापर्यंत जाता येतंय का. बघा मित्रांनो. आता हवा लागायला लागली आहे. हो तर. मस्तच. आता आपण ताशी एक मैल वेगाने पुढे जातोय. ताशी एक मैल वेग म्हणजे निदान आपण पोहोचू तरी. मला माहीत आहे की तसं वाटत नाहीये, पण आपण आता खरंच पुढे जातोय.

आतापर्यंत आपण बेटापासून इतके लांब आलो आहोत, आणि अजूनही आपल्याला ते बेट दिसतसुद्धा नाहीये. आणि याचं कारण म्हणजे आपल्याला अजून पाच मैलहून जास्त जायचंय, आणि आपल्याला किती वेळ लागेल याचा काहीच अंदाज नाही.

20 मिनिटं झाली. कसं वाटतंय सगळ्यांना? आधीच खूप दमलोय. खराब. मला आतापासूनच मळमळायला लागलंय. माफ करा मित्रांनो. तुम्हाला पूर्ण वेळ वल्हवावंच लागेल.

पण हे स्पष्ट होतं की जर आम्ही चौघांनी तासन्तास वल्हवत राहिलो…

अरे यार, माझे हात आत्ताच थकलेत. तुमची अवस्था बघवत नाही मित्रांनो.

…तर प्रवाहात पोहोचायच्या आधीच आमची सगळी शक्ती संपून गेली असती. आपण जवळजवळ वाऱ्याच्या विरुद्ध जातोय, जे एक प्रकारचा वेडेपणाच आहे. तर आपल्या जहाजाचा कप्तान म्हणून…

उजवी बाजू, वल्हवत राहा. प्रयत्न करतोय ना. सतत वल्हवावं लागतंय. माझी पाठ दुखतेय, म्हणून मी झोपेत असल्यासारखं वल्हवतोय.

हेसने एक युक्ती लढवली. वल्हवण्याची ही पद्धत बरोबर नाहीये, मित्रांनो. आपण 15-15 मिनिटांची पाळी लावूया. तुम्हाला थोडी विश्रांती मिळेल. चला, तिघे जण उजव्या बाजूला या. नोलन, इकडे ये. आलो.

आम्ही आळीपाळीने वल्हवतोय आणि एकाला विश्रांती देतोय. सध्या माझी आरामाची पाळी आहे. आई गं, माझा खांदा खूप दुखतोय. जिमी, तू जागा बदलतोस का? आता पुढे बदलायची माझी पाळी. चला मित्रांनो, करून दाखवूया. आता आपण सुसाट चाललोय. करो या मरो, मित्रा.

आम्हाला साधारण 45 मिनिटं झाली आहेत, आणि असं दिसतंय की आम्ही 20% पोहोचलो आहोत. पण आता, जसे आम्ही त्या प्रवाहाच्या जवळ पोहोचत होतो, गोष्टी बिघडायला सुरुवात झाली होती.

अरे नाही. वल्हं तुटलं! वल्हं तुटलं! वल्हं तुटलं! यार, ही खूप मोठी अडचण आहे. मला कळतंय. मी हे असंच आत खुपसतो, आशा आहे काम होईल. हे नाही चालणार, पण काय करणार. मला वल्हवत राहिलंच पाहिजे.

जणू वल्ह्यांची समस्या कमी होती… नाही. थांब, नाही. बोटीचा एक भाग खाली पडला. हेस पडला असला तरी, मला वल्हवणं चालू ठेवायचं होतं. माफ करा मित्रांनो. याचा आपल्याला फटका बसला.

आणि कहर म्हणजे, आमची दिशासुद्धा योग्य नव्हती. अरे, थांबा. आपण तर पूर्णपणे आडवे वळतोय. जेव्हा आपली दिशा चुकेल, तेव्हा सगळ्यांना वल्हवावं लागेल. तयार, चला. लांब हात मारा. शक्य तितक्या जोरात ओढा.

वारा पण जोर धरू लागलाय. मी माझी पूर्ण ताकद लावतोय… जितकं जोरात खेचाल, तितकं आपण जास्त वळू. छान. झालं काम, मित्रांनो. आता आपण वळवतोय. ठीक आहे, आपण परत मार्गावर आलोय. आपली दिशा आता योग्य आहे. आपण पुढे चाललो आहोत!

सुरुवात खडतर होती, पण अखेर आम्हाला सूर गवसतोय. मला समुद्राच्या मधोमध अडकून पडायचं असेल, तर फक्त तुमच्यासोबतच. माझंही.

हो, आपण ज्या बेटावरून आलो होतो, तिथून खूप लांब आलोय. मला आपला किनारा आता दिसतसुद्धा नाहीये. इथून पुढे सगळं सोपं आहे असं समजा. फक्त मेहनत खूप आहे.

खूप मेहनत हा शब्दसुद्धा कमी पडेल, कारण भरपूर प्रगतीबरोबरच थकवाही प्रचंड वाढत होता.

माहित आहे. माझ्या शरीरातलं पाणी कमी झालंय. चँडलर, तुझी तब्येत काही बरी दिसत नाहीये. तुला बरं वाटतंय ना? बरं वाटत नाहीये.

आपण किती दूर आहोत काहीच कळत नाहीये. कितीतरी तास झाल्यासारखं वाटतंय, किमान दोन तास तरी झाले असतील. आणि आम्ही सलग सहा दिवस, रोज बारा-बारा तास बोट बनवली आहे, त्यामुळे आम्ही सगळेच थकलोय.

का माहीत नाही, पण माझा खांदा पार भरून आलाय. चँडलर, मला वाटतंय तुला माझ्या जागी यावं लागेल. माझ्या डोळ्यांसमोर काजवे चमकतायत कारण मला खूप त्रास होतोय. अजून फीस्टेबल्स.

यार, ऊन काय तळपतंय. आपण उन्हात अक्षरशः भाजून निघतोय. हे सगळं असह्य आहे. आता तर, आपण पोहोचू की नाही, हेही मला खरंच सांगता येत नाही.

पण जसं मी सुरुवातीपासून सांगत आलोय, की या प्रवाहातला पाण्याचा जोर इतका जास्त आहे की तो आपल्याला बाजूला ढकलून त्या धोकादायक खुल्या समुद्रात नेल्याशिवाय राहणार नाही. आणि आता, आम्ही काही तास नाही, तर काही मिनिटांच्याच अंतरावर होतो.

बापरे, लाटा खूपच उसळायला लागल्यात. हाच तो प्रवाह आहे. आपण आता खुल्या समुद्रात आहोत. तो आपला घात करू पाहतोय.

डॅरियस, आत्ताच्या आत्ता थांब. थांब. अजिबात वल्हवू नकोस. तुला कळत नाहीये. मी पाच सेकंद जरी वल्हवायचं थांबलो, तर आपलं तोंड याच्या दिशेने होईल. कळलं, पण मग आपण वाऱ्याच्या दिशेने वळू, आणि तेच तर आपल्याला टाळायचंय. आपण आधीच तिकडे वळतोय… ठीक आहे, मित्रांनो. चला.

आपल्याला हा प्रवाह पार करायचा आहे. इथेच पाण्याचा जोर आणि वारा जास्त आहे, तुमची ताकदच आपल्याला दक्षिणेकडे भरकटण्यापासून वाचवतेय, जेणेकरून आपण खरंच पलीकडे पोहोचू शकू.

मी वल्हवणं थांबवलं नाहीये. यार, मला वाटतंय आपला जोर कमी पडायला लागलाय. नाही, आपला जोर कमी नाही पडत आहे. आपल्यात आता नवीन संचार भरलाय. चला.

उलटं वल्हवा, उलटं वल्हवा, उलटं वल्हवा, उलटं वल्हवा. आम्ही तेच करतोय. आम्ही तेच करतोय. मी माझ्या जीवाच्या आकांताने वल्हवतोय. भारी आहात तुम्ही.

हेईसा. आम्ही सगळे पार थकून गेलोय. आम्ही थकलोय, पण हार नाही मानणार. जोर लावा. मला वाटतंय मला उलटी होणार.

हार मानण्याचा प्रश्नच नाही. इथे हरण्यासाठी आपण इतकी मेहनत नाही केली. आपण हे 100 टक्के करणारच. काही शंका नाही.

माझे हात आता लुळे पडलेत. ते आधीपासूनच तसे होते. यार, मला तिथे यायला लावू नकोस.

यार, मला तिथे यायला लावू नकोस. मी ही बोट परत फिरवेन. चल.

तासन् तास, पाण्याचा प्रवाह आम्हाला निष्ठुरपणे डावीकडे ओढत होता…

सगळे मिळून. सगळे मिळून.

…आम्हाला उजवीकडे खेचत होता.

वल्हवा. मार्गावर यायचंय. चला.

…आणि आम्हाला गोलगोल फिरवत होता.

माझं डोकं किती गरगरतंय. चला! एकत्र. एकदम सगळे.

आमच्या लक्षात आलं की आपण अजिबात पुढे जात नाहीये.

मला वाटतंय आपण तिथे थोडे अडकल्यासारखे झालो होतो. आपण अडकून पडलोय.

इथे, समुद्राच्या मध्यभागी, आमची हिंमत खचू लागली होती.

तुला वाटतंय आत्ता आपल्याखाली शार्क असतील? 100 टक्के.

या क्षणी, आम्ही परत फिरण्यासाठी खूप पुढे आलो होतो, आणि पुढे जाणं त्याहूनही निराशाजनक होतं.

मला वाटतंय जिमीला आता उलटी होणार, आणि मला वाटतंय चँडलर झोपला आहे. आम्ही सहा तासांपासून अधूनमधून वल्हवतोय. डॅरियस पूर्णवेळ झोपलेला आहे. हेस बोट वळवतोय आणि शीड सांभाळतोय, आणि जिमीला समुद्राचा त्रास होतोय, आणि सगळ्यांच्या शरीराने साथ सोडली आहे.

माझ्याच्याने आता होत नाहीये.

मी आणि चँडलर आता निकामी झाल्यामुळे, ही मोहीम पूर्णपणे हेस, नोलन आणि डॅरियस यांच्या हातात होती.

डॅरियस, तू भारी आहेस यार. धन्यवाद मित्रा.

बेट साडेतीन मैल लांब आहे. जर आपण बेटावरून येणाऱ्या वाऱ्याच्या योग्य दिशेत गेलो, तर आपण प्रवाहाबरोबर आणि वाऱ्याच्या मदतीने पुढे जाऊ शकतो. पण अडचण अशी आहे की सुरुवातीलाच आपण खूप मागे पडलो त्यामुळे आता डोंगर उतरता यावा यासाठी आधी आपल्याला डोंगर चढावा लागतोय.

आणि त्यांच्या प्रयत्नानंतरही, आम्ही यशस्वी होणार नव्हतोच आमच्या संपूर्ण टीमने एकत्र काम केल्याशिवाय.

आपण पुढे जातच नाहीये असं वाटतंय.

मी थरथरतोय. मी अक्षरशः थरथर कापतोय. आपण इथे आता सात तासांपासून आहोत. ही बोट आपल्या अपेक्षेप्रमाणे पुढे सरकतच नाहीये.

मला वाटलं होतं की आपण हे करू. मलाही तसंच वाटलं होतं. आपण किती छान पुढे जात होतो, आणि ज्या क्षणी आपण वल्हवायचं थांबवतो, तेव्हा आपण फक्त मागे-मागे जाऊ लागतो. आता तर आपण प्रशांत महासागरात ओढले जातोय.

मला वाटतं आता फ्लेअर वापरायची वेळ आली आहे. मी नाही म्हणणार नाही.

यार, माझ्याच्याने आता नाही होणार. मी अक्षरशः जवळजवळ न थांबता वल्हवत आलोय आपण इथे आहोत त्या संपूर्ण सात तासांपासून. मला माहित नाही… आता माझ्याने नाही होणार. माझ्याने अजून झेपणार नाही. आणि सगळ्यात वाईट गोष्ट ही आहे की ते अक्षरशः तिथेच समोर आहे. अगदी जवळ असूनही खूप दूर आहे.

प्रवासाला निघण्यापूर्वी, आपण सगळ्यांनी एक वचन दिलं होतं.

जेव्हा वल्हवायचं थांबायची इच्छा होईल, तेव्हा काय करायचं? वल्हवत राहायचं!

या शिडाच्या बोटीवर निष्प्राण होऊन पडून असताना, मी दोन दिवसांपूर्वी काय म्हणालो होतो याचा विचार करू लागलो.

कधीकधी एखाद्या बेटावर सोडून दिल्यावर किती छान वाटतं, आपल्या चार मित्रांसोबत एक बोट बांधायला. गेल्या आठवडाभरात मी खूप मजा केली.

आणि जशी माझी आशा पुन्हा जागी होत होती, एखाद्या चमत्कारासारखं, निसर्गमाता आम्हाला पुढे ढकलत होती.

तुमच्या लक्षात आलं की नाही माहित नाही, पण आपण काहीही न करता बेटाच्या दिशेने वळतोय. कारण समुद्राला भरती येतेय, त्यामुळे तो आपल्याला किनाऱ्याकडे ओढतोय.

आणि या टप्प्यावर, आमच्या नकळत, आम्ही अधिकृतपणे प्रवाहातून बाहेर पडलो होतो.

डॅरियस, आपण जवळ येतोय का? दोन दशांश नऊ मैल दाखवतंय.

मित्रांनो, अजून एक प्रयत्न करायचाय का? मला वाटतं ते फायद्याचं ठरेल. मी माझा पूर्ण जीव लावेन. मी तोंडी हार मानेन, पण जोवर मी हरत नाही, तोपर्यंत मी हार मानणार नाही.

तीनवर वल्हवा. एक, दोन, तीन, वल्हवा! वल्हवा! वल्हवा! आता हे खरंच शक्य वाटतंय.

आठ तासांपेक्षा जास्त वेळ वल्हवून झालंय. आम्ही भुकेले-तहानलेले आहोत, उन्हाने जळलोय, पण आम्ही हार मानायला तयार नाही.

मित्रांनो, आता आपण फक्त अडीच मैल दूर आहोत. आपण असंच चालू ठेवलं, तर आपण पोहोचू. आता कुणाला वाटतंय आपण नाही पोहोचणार?

1.7. आपल्या अंदाजानुसार आता एक मैलापेक्षा थोडं जास्त अंतर राहिलंय.

आपण जवळजवळ पोहोचलोय, उत्सुक आहेस का? हो!

वल्हवा! वल्हवा! डॅरियस, आठवतंय त्यात 2.6 दाखवत होतं? हो, चांगलंच आठवतंय. आता ते एक दाखवतंय. आणि बघा आता ते बेट किती जवळ आलंय.

0.9 नंतर काय? 0.8. 0.8 नंतर काय? 0.7. 0.7 नंतर काय? 0.6.

आपण पोहोचत आलो. आपण पोहोचत आलो. मी जाम खूश आहे. किनारा दिसला!

पण आपला उत्साह आपल्याला नडणार होता, कारण पुढे भरती-ओहोटीतला शेवटचा बदल होता.

भरती बदलायला आपल्याकडे 20 मिनिटं आहेत. आपल्याकडचा वेळ संपत आलाय. जर वाऱ्याची दिशा आणि पाण्याचे प्रवाह विरोधात असतील, तर तुम्ही मला मोटर जरी दिली, तरी आपण त्या बेटावर पोहोचू शकणार नाही. हीच ती वेळ आहे, मित्रांनो. आपलं सर्वस्व पणाला लावा.

आपण अंतिम टप्प्यात आहोत, पण ही 'करा किंवा मरा' अशी परिस्थिती आहे. आपण कदाचित मैलाचा तिसरा हिस्सा दूर आहोत, पण जर प्रवाहाने आपल्याला वाहून नेलं, तर आपलं बेट पूर्णपणे चुकेल, आणि हा व्हिडिओ फुकट जाईल.

आपण खूप जास्त उजवीकडे जातोय. यार, बेट चुकणार आहे. यात हसण्यासारखं काय? चला, आपल्याला ताकद हवी आहे. हा शेवट आहे. ही शेवटची 15 मिनिटं आहेत. चला. ताकद, ताकद, ताकद लावा. हैस्सा!

या बोटीवर 11 तास काढलेत. आपण आता हरणार नाही. ही आपली वेळ आहे. आपल्याला बेट दिसतंय, आपण बेटावर पोहोचू शकतो. एकत्र करूया. एकजुटीने.

फक्त 10 मिनिटं राहिली आहेत. भावा, मला आता उलटीच होणार आहे.

जेव्हा आम्ही 95 टक्के पोहोचलो होतो, आणि आमच्यात काहीच त्राण उरले नव्हते, सगळंच बिघडलं.

वाऱ्याची दिशा पूर्णपणे बदलली आहे. आपल्याला एक विचित्र आडवा वारा लागतोय. आपण शीड खाली घ्यायचं का? मला वाटतंय की शीड आपल्याला आणखी दक्षिणेकडे ढकलतंय. पण मला नाही वाटत की त्याशिवाय आपण वाऱ्याला हरवू शकू. पण तुला जाणवत नाहीये का वारा कुठून येतोय? वारा आता थेट आपल्या तोंडावर येतोय. मला वाटतं आपण शीड चढवलं पाहिजे. मला यात काही अर्थ वाटत नाहीये. आपण अजून लांब चाललोय.

पाच. आपल्याला जोर लावावा लागेल, नाहीतर ते हातून जाईल. उजवी बाजू, उजवी बाजू, उजवी बाजू. चला!

चार. हा समुद्र इतका त्रासदायक का आहे?

तीन. आपल्याला जोर लावायला हवा. वल्हवा. दोन. आपल्याला वल्हवायला हवं. माझ्या हाताने नाही होणार… मोठी लाट. मोठी लाट!

चल. तुझ्या होईल तितक्या जोरात वल्हव. हैसा! मी जोर लावतोय यार. वल्हव. वल्हव. वल्हव. वल्हव.

मला काळजी वाटतेय की आपण आता पुढे सरकतच नाही आहोत.

भरती-ओहोटी बदलली आणि तिने आपल्याला सरळ बाहेर ओढलं. जे पाणी आधी आपल्याला मागून ढकलत होतं, ते आता आपल्या विरुद्ध जोर लावत होतं, आणि आम्ही काहीच करू शकत नव्हतो.

आपण किती जवळ होतो! आपण अजून लांब चाललोय का? 4.5 दूर. आपण पोहून पोहोचलो असतो. आता काही खरं नाही का आपलं?

संपलं सगळं. माफ करा मित्रांनो. माझा विश्वासच बसत नाहीये. आपण बेटाच्या इतके जवळ होतो, आणि आता आणखी लांब जातोय. जे मिळवण्याचा प्रयत्न करत होतो, ते आपल्या हातून निसटताना बघणं… मला रडायलाच येतंय, भावा. विश्वासच बसत नाही की आपण हे सगळं केलं आणि तरी आपण पोहोचू शकलो नाही. खूप वाईट वाटतंय यार. आपण जवळपास करून दाखवलंच होतं.

जवळजवळ 12 तास वल्हवल्यानंतर आणि या कामचलाऊ बोटीत प्रवास केल्यानंतर…

यार, आपण फक्त 20 मिनिटं लवकर असतो, तर आज त्या बेटावर असतो. आपण अगदी तिथेच होतो. माफ करा मित्रांनो. आपण सगळेच यापेक्षा चांगलं करू शकलो असतो.

चला फ्लेअर सोडूया.

मला ह्या गोष्टी अजिबात आवडत नाहीत.

ह्या प्रवाहावर मी आजपर्यंत केलेल्या आव्हानांपैकी हे सगळ्यात कठीण आव्हान होतं. आणि इतक्या जवळ येऊन आमचं ध्येय हुकलं, तेही फक्त कारण शेवटच्या 5 टक्के टप्प्यात भरती-ओहोटी बदलली, त्यामुळे हे आणखीनच जड जातंय.

काय बोलावं हेच मला कळत नाहीये. मला हरायला अजिबात आवडत नाही, आणि ही भावना मला सहन होत नाहीये. आणि मला असं वाटतंय की मी तुम्हा सगळ्यांना निराश केलं आहे. मला खरंच वाईट वाटतंय.

तुम्हाला माझा शब्द आहे. आपल्या पुढच्या आव्हानाच्या व्हिडिओमध्ये, मी पुन्हा हरणार नाही. मी आता ह्या हेलिकॉप्टरमध्ये बसतो आणि तुम्हाला नंतर भेटतो.

उद्दिष्टे: बेटावर पोहोचा