ਟਾਪੂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਲਈ ਕੂੜੇ ਤੋਂ ਕਿਸ਼ਤੀ: ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਦੀ ਉਸਾਰੀ ਅਤੇ 12 ਘੰਟਿਆਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰੀ ਸਫ਼ਰ

YouTube 'ਤੇ ਖੋਲ੍ਹੋ ↗
ਸੰਖੇਪ ਝਲਕ

ਇਸ ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਜਿੰਮੀ, ਚੈਂਡਲਰ, ਨੋਲਨ, ਹੇਜ਼ ਅਤੇ ਡੈਰੀਅਸ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਦੇ ਇੱਕ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਹਨ। ਚੁਣੌਤੀ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਆਪ ਪਾਲ-ਕਿਸ਼ਤੀ ਬਣਾ ਕੇ ਮੀਲਾਂ ਦੂਰ ਦੂਜੇ ਟਾਪੂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਹੈ। ਜਿੰਮੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਚੁਣੌਤੀ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੇ ਸਵਾਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ: ਜੇ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਫਸ ਜਾਈਏ, ਤਾਂ ਕੀ ਉੱਥੋਂ ਨਿਕਲ ਸਕਾਂਗੇ? ਮੁਸ਼ਕਲ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਟੀਮ ਵਿੱਚੋਂ ਲਗਭਗ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਦੇ ਕਿਸ਼ਤੀ ਨਾ ਚਲਾਈ ਸੀ ਨਾ ਬਣਾਈ ਸੀ। ਵੀਡੀਓ ਇਸ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਟੀਚੇ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

15 ਮਿੰਟ ਦਾ ਪਾਠ

ਸ਼ੁਰੂਆਤ: ਤਜਰਬੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਅਸੰਭਵ ਜਿਹਾ ਨਕਸ਼ਾ

ਟੀਮ ਨੂੰ ਇੱਕ 3ਡੀ ਐਨੀਮੇਸ਼ਨ ਦਿਖਾਈ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਨਾਮੁਮਕਿਨ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਨੋਲਨ ਅਤੇ ਚੈਂਡਲਰ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਪਾਲ-ਕਿਸ਼ਤੀ ਬਣਾਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ "ਨਹੀਂ" ਸੀ। ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਵੀ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਹੀਂ ਬਣਾਈ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਹੇਜ਼ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਛਲੀ ਇੱਕ ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ "ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ" ਅਜਿਹੀ ਕਿਸ਼ਤੀ ਬਣਾਈ ਸੀ। ਅਗਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਦੀ ਇਹੀ ਵੰਡ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ: ਬਾਕੀ ਟੀਮ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਦਿਸ਼ਾ ਹੇਜ਼ ਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਪਹਿਲਾ ਕੰਮ ਕਿਸ਼ਤੀ ਨਹੀਂ, ਰਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ ਸੀ। ਨੈਰੇਸ਼ਨ ਮੁਤਾਬਕ, ਸਾਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਕੈਂਪ ਬਣਾਉਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਨਿਕਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ "ਟਾਪੂ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰ ਨਾ ਦੇਵੇ"। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕਰੇਟ ਮਿਲਿਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਚਾਅ ਲਈ ਕੁਝ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸਾਮਾਨ ਸੀ। ਪਾਣੀ ਭਾਵੇਂ ਬਹੁਤ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸੇ ਨੂੰ ਕਿਸ਼ਤੀ ਬਣਨ ਤੱਕ ਚਲਾਉਣਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਸਾਫ਼ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਲੱਗੇਗਾ, "ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਬੱਸ ਕੁਝ ਯੂਟਿਊਬਰ ਹਾਂ"। ਦਰੱਖਤ 'ਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਰਗਾ ਕੈਂਪ ਬਣਾਉਂਦਿਆਂ ਗੰਢਾਂ ਨਾਲ ਜੂਝਣਾ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਦਸਵੇਂ-ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਘੰਟੇ ਤੱਕ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਕੈਂਪ ਹੀ ਔਖਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਸ਼ਤੀ ਬਣਾਉਣ ਵੇਲੇ ਕੀ ਬਣੇਗਾ। ਸੂਰਜ ਛਿਪਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਗ ਬਾਲੀ ਗਈ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਉਸਾਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣੀ।

ਹੇਜ਼ ਦਾ ਛੋਟਾ ਨਮੂਨਾ ਅਤੇ ਅਸਲ ਪੈਮਾਨੇ ਦਾ ਹਿਸਾਬ

ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਦੀ ਸਵੇਰ, ਜਦੋਂ ਬਾਕੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਸਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਸਨ, ਹੇਜ਼ ਇਕੱਲੇ ਕਿਸ਼ਤੀ ਦੇ ਛੋਟੇ ਨਮੂਨੇ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਢਾਂਚਾ ਸਮਝਾਇਆ: ਹੇਠਾਂ ਦੋ ਢਾਂਚੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਾਸ ਬੀਮ, ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਸਤੂਲ। ਪਾਲ ਲਈ ਨੋਲਨ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ। ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਰਖਣ 'ਤੇ ਨਮੂਨਾ ਤੈਰ ਗਿਆ।

ਪਰ ਇਸ ਸਫਲਤਾ ਨੇ ਕੰਮ ਦਾ ਅਸਲ ਆਕਾਰ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਨੈਰੇਸ਼ਨ ਮੁਤਾਬਕ, ਅਸਲ ਕਿਸ਼ਤੀ ਇਸ ਨਮੂਨੇ ਤੋਂ 30–40 ਗੁਣਾ ਵੱਡੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਲਗਭਗ ਹਜ਼ਾਰ ਪੌਂਡ ਭਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਟਾਪੂ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾ ਸਕੇ। ਮੁੱਖ ਸਮੱਗਰੀ ਬਾਂਸ ਮੰਨੀ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਲਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੈਰਦਾ ਹੈ। ਸਮੱਸਿਆ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਬਾਂਸ ਜੰਗਲ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ।

ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੇਜ਼ ਨੇ "ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਮੀਟਿੰਗ" ਬੁਲਾ ਕੇ ਤਿੰਨ ਖ਼ਤਰਿਆਂ ਤੋਂ ਸੁਚੇਤ ਕੀਤਾ: ਫ਼ਰ-ਡੀ-ਲਾਂਸ ਸੱਪ, ਪੀਲਾ ਆਈਲੈਸ਼ ਵਾਈਪਰ ਅਤੇ ਵਾਂਡਰਿੰਗ ਬਨਾਨਾ ਸਪਾਈਡਰ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਮੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਕੀੜੀਆਂ ਵੜਨ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਦੇ ਛੱਤੇ ਵਰਗੇ ਪਲਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਤੋਂ ਇਹ ਕਹਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇੱਥੇ "ਹਰ ਚੀਜ਼ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰਨ 'ਤੇ ਤੁਲੀ ਹੋਈ ਹੈ"।

ਕਿਨਾਰੇ ਦਾ ਕੂੜਾ: ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਸਮੱਗਰੀ

ਬਾਂਸ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਟੀਮ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੋਜ ਕਿਨਾਰੇ 'ਤੇ ਰੁੜ੍ਹ ਕੇ ਆਇਆ ਕੂੜਾ ਸੀ। ਨੈਰੇਸ਼ਨ ਮੁਤਾਬਕ, ਵੱਡੇ ਜਹਾਜ਼ ਇੱਥੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਕਚਰਾ ਸੁੱਟਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇਜ਼ ਲਈ ਕੋਈ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਦ ਡੱਬਾ "ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਕੀਮਤੀ" ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਜਿਹੇ ਡੱਬੇ ਕਿਸ਼ਤੀ ਨੂੰ ਤੈਰਦਾ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਟੀਮ ਨੇ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਤੱਟ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਿਕਲ ਵੀ ਰਹੇ ਹਨ।

ਖੋਜ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਨੀਲਾ ਡਰੰਮ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟੁੱਟਿਆ ਮਿਲਿਆ, ਪਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ ਇੱਕ ਡਰੰਮ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਰਖਣ 'ਤੇ ਤੈਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਹੀ-ਸਲਾਮਤ ਨੀਲਾ ਡਰੰਮ ਵੀ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਪਰ ਮਿਹਨਤ ਸਫ਼ਲ ਹੋ ਗਈ।

ਫਿਰ ਵੀ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਗਰਮੀ ਕਾਰਨ ਉਸਾਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਬਚੀ ਸੀ। ਜਿੰਮੀ ਤੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਦਿਨ ਦੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਖ਼ੁਸ਼ ਹਨ, ਜਵਾਬ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਤਾਂ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਨੋਲਨ ਆਪਣੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਮੱਕੜੀ ਦੇਖ ਕੇ ਉੱਠ ਪਏ; ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ "ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਵਾਲੀ" ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਰ੍ਹੇ ਸੁੱਟਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਨੋਲਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਨੀਂਦ ਆਵੇਗੀ।

ਤੀਜਾ ਦਿਨ: ਛਾਂ, ਤੀਜਾ ਡਰੰਮ ਅਤੇ ਕੈਮਰਾਮੈਨ ਦੀ ਭਰਤੀ

ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਟੀਮ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਹਾਰਕ ਫ਼ੈਸਲਾ ਲਿਆ: ਕੰਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਅੱਗੇ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਣਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਘੰਟੇ ਨਹੀਂ, ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਉਸਾਰੀ ਹੋ ਸਕੇ। ਜਿੰਮੀ ਮੁਤਾਬਕ ਇਸ ਟਾਪੂ ਦੀ ਗਰਮੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਨਵੀਂ ਥਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਿਆਂ ਚੈਂਡਲਰ ਨੂੰ ਤੀਜਾ ਡਰੰਮ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਿਸ਼ਤੀ ਦੇ ਤੈਰਨ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਵਧ ਗਈ। ਹੁਣ ਬਾਂਸ ਅਤੇ ਲੱਕੜ ਵੀ ਕਾਫ਼ੀ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।

ਥਕਾਵਟ ਨੇ ਟੀਮ ਦਾ ਢਾਂਚਾ ਵੀ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ। ਚੈਂਡਲਰ ਨੇ ਕੈਮਰਾ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕੈਮਰਾਮੈਨ ਡੈਰੀਅਸ ਨੂੰ ਉਸਾਰੀ 'ਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚੈਂਡਲਰ ਨੂੰ "ਚੈਂਡਲਰ ਹੈਲੋ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਡੈਰੀਅਸ ਦੇ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਬੇੜਾ ਸ਼ਕਲ ਲੈਣ ਲੱਗਾ। ਪਰ ਨੈਰੇਸ਼ਨ ਨੇ ਖ਼ਤਰਾ ਵੀ ਦੱਸਿਆ: ਜੇ ਲਹਿਰ ਵੱਜਣ 'ਤੇ ਇੱਕ ਵੀ ਗੰਢ ਢਿੱਲੀ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਡੁੱਬ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਬਾਂਸ ਦਾ ਫਰਸ਼ ਵਿਛਣ 'ਤੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇਹ ਚੀਜ਼ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਿਸ਼ਤੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗਣ ਲੱਗੀ।

ਹੇਜ਼ ਦੀ ਰਣਨੀਤੀ: ਜਵਾਰਭਾਟੇ ਦਾ ਫ਼ਾਇਦਾ ਅਤੇ ਖ਼ਤਰਾ

ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਹੇਜ਼ ਨੇ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਮੁੱਖ ਵਿਚਾਰ ਸਮਝਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਪਾਣੀ ਉਤਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਭਾਟੇ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ। ਪਰ ਹੇਜ਼ ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਸੀਮਾ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਦੱਸੀ: ਜੇ ਹਵਾ ਦਾ ਰੁਖ਼ ਠੀਕ ਨਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਉਲਟ ਹੋਈਆਂ, ਤਾਂ "ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮੋਟਰ ਵੀ ਦੇ ਦਿਓ", ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਣਗੇ। ਇਹ ਗੱਲ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ ਸ਼ਬਦ-ਬ-ਸ਼ਬਦ ਸੱਚ ਸਾਬਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਹੇਜ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਪੈ ਰਹੇ ਭਾਰ ਬਾਰੇ ਵੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਸਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਆਸ ਲਾਈ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੇ ਨਵੇਂ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਕੰਮ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਯਾਦ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਸੰਜੋ ਕੇ ਰੱਖਣਗੇ। ਗੰਢਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇੱਕ ਗ਼ਲਤ ਗੰਢ ਸਾਰਾ ਢਾਂਚਾ ਖੋਲ੍ਹ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਸ਼ਾਇਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੰਢਾਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣਗੇ ਅਤੇ ਪਰਖਣਗੇ।

ਦਿਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਵੀ ਕਦਮ-ਦਰ-ਕਦਮ ਸੀ: ਡੈੱਕ ਬੰਨ੍ਹਣਾ, ਚੱਪੂਆਂ ਲਈ ਸਾਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ, ਫਿਰ ਤੈਰਨ ਦੀ ਪਰਖ। ਬਾਦਬਾਨ ਉਦੋਂ ਹੀ ਬਣੇਗਾ ਜਦੋਂ ਕਿਸ਼ਤੀ ਤੈਰ ਜਾਵੇਗੀ।

ਚੌਥਾ ਡਰੰਮ: ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਿੰਗੀ ਖੋਜ

ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਤੱਕ ਇਹ ਸਾਫ਼ ਸੀ ਕਿ ਤਿੰਨ ਡਰੰਮਾਂ ਨਾਲ ਕਿਸ਼ਤੀ ਸੰਤੁਲਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਿਰਾ ਟੇਢਾ ਰਹੇਗਾ। ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਤੱਕ ਦੀ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬੱਸ ਕਬਾੜ ਹੀ ਫਰੋਲਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹੀ ਕਬਾੜ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਉਮੀਦ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਤਾਪਮਾਨ 100 ਡਿਗਰੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੋ ਘੰਟਿਆਂ ਤੱਕ ਬੀਚ ਛਾਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਨੀਲਾ ਡਰੰਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ।

ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਡਰੰਮ ਮਿਲਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਪੱਥਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਮੀਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲਿਆਉਣਾ ਪੈਣਾ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਟੀਮ ਦੀ ਇੱਕ ਸਪਸ਼ਟ ਗਲਤੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ: ਉਹ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੈ ਕੇ ਗਏ ਸਨ। ਨੋਲਨ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਂਗਲਾਂ ਸੌਂ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਹਨੇਰਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਣ ਦਾ ਡਰ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤਾ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਡੈਰੀਅਸ ਡਰੰਮ ਅਤੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪਤਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਅਤੇ ਨੋਲਨ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਨੈਰੇਸ਼ਨ ਇਸ ਪਲ ਨੂੰ ਉਹ ਮੋੜ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਟੀਮ ਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਸਫਲ ਹੋਣ ਲਈ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।

ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪ੍ਰਯੋਗ ਵੀ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਮਿਲੀ ਇੱਕ ਧਾਤ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਹੇਠਾਂ ਅੱਗ ਬਾਲ ਕੇ ਟੀਮ ਪਲਾਸਟਿਕ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਉਬਾਲ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਚੱਪੂ ਢਾਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।

ਤੈਰਨ ਦੀ ਪਰਖ ਅਤੇ ਜਿੰਮੀ ਦਾ ਨਿੱਜੀ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ

ਪਾਣੀ ਦਾ ਅੱਧੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭੰਡਾਰ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਹੋਰ ਦੇਰ ਰਹਿਣ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਚਾਰੇ ਡਰੰਮ ਇੱਕ ਢਾਂਚੇ ਵਿੱਚ ਜੜੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕੋ ਕਿਸਮ ਦੀ ਗੰਢ ਨਾਲ 17 ਕ੍ਰਾਸ ਬੀਮ, ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ, ਬੰਨ੍ਹੇ ਗਏ। ਇੱਥੇ ਹੇਜ਼ ਨੇ ਦੋ ਰਾਹ ਰੱਖੇ: ਜਾਂ ਤਾਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਰਹੋ ਅਤੇ ਦੁਆ ਕਰੋ ਕਿ ਯਾਤਰਾ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਇਹ ਨਾ ਖਿੱਲਰੇ, ਜਾਂ ਹੁਣੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉਤਾਰ ਕੇ ਵੇਖੋ। ਟੀਮ ਨੇ ਪਰਖਣ ਦਾ ਰਾਹ ਚੁਣਿਆ, ਅਤੇ ਬੇੜਾ ਤੈਰ ਗਿਆ। ਹੇਜ਼ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਕੋਈ ਕਿਸ਼ਤੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮਿਸਤਰੀ ਨਹੀਂ, ਬੱਸ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਬਹੁਤ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।

ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪੂਰੀ ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੈਨਲ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਨਿੱਜੀ ਗੱਲ ਸਾਂਝੀ ਕੀਤੀ: ਚੈਨਲ 'ਤੇ ਅਕਸਰ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਸੈੱਟ, ਸੈਂਕੜੇ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਿਲੀਅਨ ਡਾਲਰ ਵਰਗੇ ਇਨਾਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਚਾਰ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਰਹਿ ਕੇ ਕਿਸ਼ਤੀ ਬਣਾਉਣਾ ਵਧੀਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਕਿ ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਕੀੜਿਆਂ ਕਾਰਨ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖੀਆਂ ਵੀਡੀਓਜ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ, ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਅਜਿਹੀਆਂ ਵੀਡੀਓਜ਼ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚੀਂ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਕਿਉਂ ਰੁਕ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਪੂਰੀ ਜਾਨ ਲਾਈ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕਿਸ਼ਤੀ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਪਰਸੋਂ ਲਹਿਰਾਂ ਸਹੀ ਹੋਣ ਤਾਂ ਰਵਾਨਗੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਪਰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ "ਬੇੜਾ ਹੈ, ਪਾਲ-ਕਿਸ਼ਤੀ ਨਹੀਂ", ਯਾਨੀ ਹਵਾ ਫੜਨ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਅਜੇ ਬਣਨੀ ਸੀ।

ਪੰਜਵਾਂ ਦਿਨ: ਅਸਫਲ ਪਲਾਸਟਿਕ, ਕਰੈਬ ਸੇਲ ਅਤੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਤੱਕ ਕੰਮ

ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਦਾ ਟੀਚਾ ਪਾਲ ਬਣਾਉਣਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਦਬਾਅ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਾਣੀ ਮੁੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਨੋਲਨ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਹੀ 60 ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੀੜਿਆਂ ਨੇ ਕੱਟਿਆ ਹੈ। ਨੋਲਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਨਾ ਨਿਕਲੇ ਤਾਂ ਹੋਰ ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ ਸਹਿ ਸਕਣਗੇ।

ਪਲਾਸਟਿਕ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਫੇਲ੍ਹ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਾਣੀ ਉੱਬਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਟੀਮ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਸੀ ਕਿ ਪਲਾਸਟਿਕ ਵੀ ਪਿਘਲ ਜਾਵੇਗਾ, ਪਰ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਇਸ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਂਦਿਆਂ ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸੇ ਲਈ ਦਰਸ਼ਕ ਮਾਰਕ ਰੋਬਰ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ; ਇੱਥੇ ਤਾਂ ਉਹ "ਮੂਰਖਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ" ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਆਏ ਹਨ।

ਇਸ ਦੀ ਥਾਂ ਹੋਰ ਹੱਲ ਲੱਭੇ ਗਏ। ਹੇਜ਼ ਨੇ ਸਕੈੱਗ ਸਮਝਾਇਆ: ਇਹ ਕਿਸ਼ਤੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਚੱਲਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਿੱਧੀ ਨਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੇ। ਜਿੰਮੀ ਅਤੇ ਚੈਂਡਲਰ ਨੇ ਬਾਂਸ ਅਤੇ ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਚੱਪੂ ਦਾ ਨਮੂਨਾ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ "ਚੱਪੂ ਘੱਟ, ਝੰਡਾ ਵੱਧ" ਲੱਗਦਾ ਸੀ; ਕੱਸਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਯੋਜਨਾ ਚਾਰ ਅਜਿਹੇ ਚੱਪੂ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਨਮੂਨਾ ਪਰਖਦਿਆਂ ਹੀ ਮੋਢੇ ਥੱਕ ਗਏ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਘੰਟਿਆਂ ਬੱਧੀ ਚੱਪੂ ਚਲਾਉਣੇ ਪੈ ਸਕਦੇ ਸਨ।

ਹੇਜ਼ ਨੇ ਪਤਲੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਸ ਨਾਲ "ਕਰੈਬ ਸੇਲ" ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁਰਾਤਨ ਪੋਲੀਨੇਸ਼ੀਅਨਾਂ ਵਾਲੀ ਕਿਸਮ ਦੱਸਿਆ। ਪਾਲ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ਲਈ ਛੇਕ ਕਰਨਾ ਇੱਕ ਨਾਜ਼ੁਕ ਕਦਮ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਫੇਲ੍ਹ ਹੋਣ 'ਤੇ ਪੂਰਾ ਪਾਲ ਟੁੱਟ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਨੈਰੇਸ਼ਨ ਮੁਤਾਬਕ, ਇਸ ਮੋੜ 'ਤੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕੰਮ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ ਅਤੇ ਟੀਮ "ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਚੱਲਦੀ ਮਸ਼ੀਨ" ਬਣ ਗਈ।

ਸਮੇਂ ਦਾ ਦਬਾਅ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਸੀ। ਮੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਜਵਾਰ-ਭਾਟਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੇਜ਼ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਸੀ ਕਿ ਭਾਟੇ ਵੇਲੇ ਨਿਕਲਣ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਟਾਪੂ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਵੇਗਾ। ਬਦਲਾਅ ਵਿੱਚ 12 ਘੰਟਿਆਂ ਤੋਂ ਘੱਟ ਬਚੇ ਸਨ। ਪਾਲ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਹਵਾ ਫੜਦਾ ਦਿਖਿਆ, ਅਤੇ ਹੇਜ਼ ਨੇ ਰੱਸੀ ਖਿੱਚ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਕਰਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਦਿਖਾਇਆ। ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਡੇਢ ਘੰਟਾ ਬਚਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਕੰਮ ਲਗਭਗ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਤੱਕ ਚੱਲਿਆ। ਥਕਾਵਟ ਇੰਨੀ ਸੀ ਕਿ ਚੈਂਡਲਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਉਹ ਯਕੀਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕੇ ਕਿ ਕੀ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਸ਼ਾਇਦ ਪਤਵਾਰ।

ਰਵਾਨਗੀ: ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਲੈਅ ਅਤੇ ਪਹਿਲੀਆਂ ਟੁੱਟ-ਭੱਜਾਂ

ਯਾਤਰਾ ਵਾਲੀ ਸਵੇਰ ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਾਤ ਭਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਘਰ ਜਾਣ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦਾ ਹੀ ਖ਼ਿਆਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਸਾਧਨ ਇਹ "ਕੱਚੀ-ਪੱਕੀ ਕਿਸ਼ਤੀ" ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਦੀ ਹੱਡ-ਭੰਨਵੀਂ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸੀ। ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਟੀਮ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਅਦਾ ਨਾਅਰੇ ਵਾਂਗ ਦੁਹਰਾਇਆ: ਥੱਕ ਜਾਓ ਤਾਂ ਚੱਪੂ ਚਲਾਓ, ਹੋਰ ਥੱਕ ਜਾਓ ਤਾਂ ਵੀ ਚੱਪੂ ਚਲਾਓ, ਅਤੇ ਛੱਡਣ ਨੂੰ ਦਿਲ ਕਰੇ ਤਾਂ ਵੀ ਚੱਪੂ ਚਲਾਓ।

ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਵਹਾਅ ਮਦਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਹੇਜ਼ ਨੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਕੁਝ ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇੱਕ ਚੈਨਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਣਗੇ ਜਿੱਥੇ ਵਹਾਅ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ, ਸਿੱਧਾ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ। ਬਾਦਬਾਨ ਖੋਲ੍ਹਣ 'ਤੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਇੱਕ ਮੀਲ ਪ੍ਰਤੀ ਘੰਟਾ ਹੋ ਗਈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਮੰਜ਼ਿਲ ਅਜੇ ਪੰਜ ਮੀਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੂਰ ਸੀ ਅਤੇ ਦਿਖਾਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ।

20 ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਮਤਲੀ ਦੀਆਂ ਸ਼ਿਕਾਇਤਾਂ ਆਉਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਨੈਰੇਸ਼ਨ ਮੁਤਾਬਕ, ਜੇ ਸਾਰੇ ਲਗਾਤਾਰ ਚੱਪੂ ਚਲਾਉਂਦੇ ਤਾਂ ਚੈਨਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਚੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਲਗਭਗ ਸਿੱਧਾ ਹਵਾ ਦੇ ਉਲਟ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਲਈ ਹੇਜ਼ ਨੇ 15-15 ਮਿੰਟ ਦੀਆਂ ਵਾਰੀਆਂ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਜਣਾ ਆਰਾਮ ਕਰ ਸਕੇ। ਲਗਭਗ 45 ਮਿੰਟਾਂ ਬਾਅਦ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਸੀ ਕਿ 20 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਸਫ਼ਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।

ਚੈਨਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹਾਲਾਤ ਵਿਗੜਨ ਲੱਗੇ। ਨੋਲਨ ਦਾ ਚੱਪੂ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਕਿਸ਼ਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਹੇਜ਼ ਨੇ ਨੁਕਸਾਨ ਲਈ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗੀ। ਕਿਸ਼ਤੀ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਮੁੜਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਲੰਮੇ, ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਚੱਪੂਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਹੀ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਿੰਮੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਆਸਾਨ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਬੱਸ ਮਿਹਨਤ ਬਹੁਤ ਲੱਗਣੀ ਸੀ। ਨੈਰੇਸ਼ਨ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਮੰਨਿਆ ਕਿ "ਬਹੁਤ ਮਿਹਨਤ" ਕਹਿਣਾ ਵੀ ਘੱਟ ਸੀ। ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕਿਸ਼ਤੀ ਛੇ ਦਿਨ, ਰੋਜ਼ 12 ਘੰਟੇ ਲਾ ਕੇ ਬਣੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੋਢਾ ਜਵਾਬ ਦੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਤਾਰੇ ਆਉਣ ਲੱਗੇ।

ਚੈਨਲ ਵਿੱਚ ਫਸਣਾ: ਜਦੋਂ ਚੱਪੂ ਛੱਡਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਪਿੱਛੇ ਜਾਣਾ ਸੀ

ਚੈਨਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਿਆਂ ਹੀ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਹੇਜ਼ ਮੁਤਾਬਕ ਇੱਥੇ ਵਹਾਅ ਅਤੇ ਹਵਾ ਦੋਵੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਸਨ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਚੱਪੂਆਂ ਦਾ ਜ਼ੋਰ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵਹਿਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਡੈਰੀਅਸ ਨੂੰ ਰੁਕਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਪੰਜ ਸਕਿੰਟ ਰੁਕਣ ਨਾਲ ਵੀ ਕਿਸ਼ਤੀ ਮੁੜ ਜਾਵੇਗੀ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵੱਲ ਘੁੰਮ ਜਾਵੇਗੀ, ਜੋ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ।

ਘੰਟਿਆਂ ਤੱਕ ਲਹਿਰਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਖੱਬੇ, ਕਦੇ ਸੱਜੇ ਖਿੱਚਦੀਆਂ ਅਤੇ ਗੋਲ-ਗੋਲ ਘੁਮਾਉਂਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਫਿਰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇ; ਉਹ ਮੰਝਧਾਰ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਏ ਸਨ। ਨੈਰੇਸ਼ਨ ਮੁਤਾਬਕ, ਵਾਪਸ ਮੁੜਨ ਲਈ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਆ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਹੋਰ ਵੀ ਔਖਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਛੇ ਘੰਟਿਆਂ ਬਾਅਦ ਜਿੰਮੀ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰੀ ਬਿਮਾਰੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਚੈਂਡਲਰ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਮਿਸ਼ਨ ਹੁਣ ਹੇਜ਼, ਨੋਲਨ ਅਤੇ ਡੈਰੀਅਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹੇਜ਼ ਦਿਸ਼ਾ ਅਤੇ ਬਾਦਬਾਨ ਸੰਭਾਲ ਰਹੇ ਸਨ।

ਟਾਪੂ 3.5 ਮੀਲ ਦੂਰ ਸੀ। ਹੇਜ਼ ਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਟਾਪੂ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹਵਾ ਦੀ ਸਹੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣ ਤਾਂ ਲਹਿਰ ਅਤੇ ਹਵਾ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਏ ਸਨ ਕਿ "ਥੱਲੇ ਉੱਤਰਨ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਨਾ" ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੱਤ ਘੰਟਿਆਂ ਬਾਅਦ, ਚੱਪੂ ਰੋਕਦਿਆਂ ਹੀ ਕਿਸ਼ਤੀ ਪਿੱਛੇ ਜਾਣ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਫਲੇਅਰ ਚਲਾ ਕੇ ਹਾਰ ਮੰਨਣ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਹੋਈ। ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਲਗਭਗ ਬਿਨਾਂ ਰੁਕੇ ਸੱਤ ਘੰਟੇ ਚੱਪੂ ਚਲਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੀ ਗੱਲ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਟਾਪੂ ਸਾਹਮਣੇ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, "ਕਿੰਨਾ ਨੇੜੇ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਕਿੰਨਾ ਦੂਰ"।

ਕਿਸ਼ਤੀ 'ਤੇ ਨਿਢਾਲ ਪਏ ਜਿੰਮੀ ਨੂੰ ਦੋ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਕਹੀ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਆਈ, ਕਿ ਚਾਰ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਛੱਡੇ ਜਾ ਕੇ ਕਿਸ਼ਤੀ ਬਣਾਉਣਾ ਕਿੰਨਾ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਪਿਛਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੱਚੀਂ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਾ ਕੀਤਾ।

ਜਵਾਰ ਦਾ ਮੋੜ: ਮੀਲਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਘਟਣੀ

ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਮੀਦ ਮੁੜ ਜਾਗੀ, ਨੈਰੇਸ਼ਨ ਮੁਤਾਬਕ "ਕਿਸੇ ਚਮਤਕਾਰ ਵਾਂਗ" ਕੁਦਰਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਧੱਕਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੇਜ਼ ਨੇ ਧਿਆਨ ਦਿਵਾਇਆ ਕਿ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਕੀਤਿਆਂ ਹੀ ਕਿਸ਼ਤੀ ਟਾਪੂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਰਹੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਵਾਰ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਤਾ ਲੱਗੇ ਬਿਨਾਂ ਉਹ ਚੈਨਲ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ ਸਨ।

ਡੈਰੀਅਸ ਦੇ ਯੰਤਰ 'ਤੇ ਦੂਰੀ 2.9 ਮੀਲ ਸੀ। ਟੀਮ ਨੇ ਫਿਰ ਪੂਰਾ ਜ਼ੋਰ ਲਾਇਆ। ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਖਣ ਕਿ ਹਾਰ ਮੰਨਣ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੱਚਮੁੱਚ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਣਗੇ। ਅੱਠ ਘੰਟਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਾਅਦ, ਧੁੱਪ ਨਾਲ ਸੜੇ ਅਤੇ ਭੁੱਖੇ-ਪਿਆਸੇ, ਉਹ 2.5 ਮੀਲ, ਫਿਰ 1.7, ਫਿਰ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਮੀਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਦੂਰੀ ਘਟਦੀ ਗਈ, 0.9, 0.8, 0.7, 0.6, ਅਤੇ "ਜ਼ਮੀਨ ਦਿਸ ਪਈ" ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆਉਣ ਲੱਗੀਆਂ।

ਆਖ਼ਰੀ ਪੰਜ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਵਿੱਚ ਹਾਰ

ਨੈਰੇਸ਼ਨ ਮੁਤਾਬਕ ਜੋਸ਼ ਹਾਵੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਗੇ ਲਹਿਰਾਂ ਦਾ ਆਖ਼ਰੀ ਬਦਲਾਅ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਹੇਜ਼ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਬਦਲਾਅ ਵਿੱਚ 20 ਮਿੰਟ ਬਚੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੁਹਰਾਈ: ਗ਼ਲਤ ਹਵਾ ਅਤੇ ਗ਼ਲਤ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਟਰ ਵੀ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ। ਉਹ ਲਗਭਗ ਇੱਕ-ਤਿਹਾਈ ਮੀਲ ਦੂਰ ਸਨ, ਪਰ ਜੇ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਤਾਂ ਟਾਪੂ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ "ਇਹ ਵੀਡੀਓ ਬਰਬਾਦ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ"। ਕਿਸ਼ਤੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੱਜੇ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। 11 ਘੰਟਿਆਂ ਬਾਅਦ ਆਖ਼ਰੀ 15, ਫਿਰ 10 ਮਿੰਟਾਂ ਲਈ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਜ਼ੋਰ ਲਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ।

ਨੈਰੇਸ਼ਨ ਮੁਤਾਬਕ, ਜਦੋਂ 95 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, "ਸਭ ਕੁਝ ਗ਼ਲਤ ਹੋ ਗਿਆ"। ਹਵਾ ਪੂਰੀ ਉਲਟ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਪਾਸਿਓਂ ਵੱਜਣ ਲੱਗੀ। ਬਾਦਬਾਨ ਬਾਰੇ ਬਹਿਸ ਹੋਈ: ਇੱਕ ਰਾਇ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਦੱਖਣ ਧੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹਵਾ ਨੂੰ ਮਾਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਹਵਾ ਆ ਕਿੱਧਰੋਂ ਰਹੀ ਹੈ। ਬਾਦਬਾਨ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਗਏ। ਆਖ਼ਰੀ ਮਿੰਟਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਛੱਲ ਵੀ ਆਈ।

ਜਵਾਰਭਾਟਾ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਜਿਹੜਾ ਪਾਣੀ ਪਹਿਲਾਂ ਧੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਉਲਟ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਨੈਰੇਸ਼ਨ ਮੁਤਾਬਕ ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਦੂਰੀ ਮੁੜ "ਸਾਢੇ ਚਾਰ" ਹੋ ਗਈ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਤੈਰ ਕੇ ਵੀ ਜਾ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਟੀਮ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗੀ, ਇੱਕ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਰੋ ਪੈਣਗੇ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਬਿਹਤਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਲਗਭਗ 12 ਘੰਟੇ ਚੱਪੂ ਚਲਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ 20 ਮਿੰਟ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਹੁੰਦੇ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਫਲੇਅਰ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ।

ਨਤੀਜਾ: ਸਭ ਤੋਂ ਔਖੀ ਚੁਣੌਤੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਾਅਦਾ

ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਚੈਨਲ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਔਖਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਲਈ ਰਹਿ ਗਏ ਕਿਉਂਕਿ ਆਖ਼ਰੀ ਪੰਜ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਵਿੱਚ ਜਵਾਰਭਾਟਾ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਰਨਾ ਬਿਲਕੁਲ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ, ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਉਹ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗੀ। ਫਿਰ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਅਗਲੀ ਚੈਲੇਂਜ ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਫੇਲ੍ਹ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ, ਅਤੇ ਹੈਲੀਕਾਪਟਰ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।

ਵੀਡੀਓ ਦਾ ਆਖ਼ਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਮਕਸਦ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਂਦਾ ਹੈ: ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣਾ। ਉਹ ਟੀਚਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਟੀਮ ਲਗਭਗ ਇੱਕ-ਤਿਹਾਈ ਮੀਲ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਰਹਿ ਗਈ, ਅਧੂਰਾ ਹੀ ਰਿਹਾ।