ஆர்க்டிக்கில் ஏழு நாட்கள்: தோல்வியைச் சரிசெய்ய வந்த நண்பர்கள் குழுவின் பனிப் போராட்டம்

YouTube-இல் திற ↗
கண்ணோட்டம்

இந்த வீடியோவில் ஜிம்மியும் (MrBeast) அவருடைய ஐந்து நண்பர்களும் ஆர்க்டிக்கில் ஏழு நாட்கள் தனியாகத் தங்க முயல்கிறார்கள். கையில் இருப்பது அவரவர் பையில் கொண்டுவந்த பொருட்கள் மட்டுமே. இதற்கு முந்தைய சர்வைவல் வீடியோவில் தோற்றுப் போனதாக ஜிம்மி சொல்கிறார். அந்தத் தோல்வியைச் "சரிசெய்வதற்காக"த்தான் இங்கே வந்ததாகவும் கூறுகிறார். கூடாரம் எதுவும் கொண்டுவர வேண்டாம் என்று நண்பர்களிடம் அவர் முன்பே சொல்லியிருந்தார். அதனால் தங்குமிடத்தைப் பனியிலேயே கட்ட வேண்டும். குளிர், உறைபனிக் காயம் (frostbite), உணவுப் பற்றாக்குறை ஆகியவற்றுக்கு நடுவே ஏழு நாட்களை முடிக்க முடியுமா என்பதுதான் வீடியோவின் மையக் கேள்வி.

18 நிமிட வாசிப்பு

விதி: தினமும் ஒரு விமானம், வெளியேற விரும்பினால் மொட்டை

ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு விமானம் முகாமுக்கு மேலே பறந்து வரும் என்று ஜிம்மி அறிவிக்கிறார். யாராவது சவாலைக் கைவிட விரும்பினால் ஃப்ளேர் துப்பாக்கியைச் சுட்டு அந்த விமானத்தில் வெளியேறலாம். ஆனால் அதற்கு ஒரு நிபந்தனை உண்டு: வெளியேறுபவர் தலையை மொட்டையடித்துக்கொள்ள வேண்டும். வீடியோ முழுவதும் இந்த ஃப்ளேர் ஒரு சோதனையாக மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது. கஷ்டமான ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் யாராவது ஒருவர் "சுட்டுவிடலாமா?" என்று யோசிக்கிறார்.

முதல் நாள்: பனிக்கோட்டையும் நெருப்பும்

வந்து இறங்கியதுமே சுமார் இரண்டடி ஆழத்துக்குப் பனி இருப்பதைக் குழு கவனிக்கிறது. அன்றைக்கு இரண்டே இலக்குகள்: தங்க ஓர் இடம், ஒரு நெருப்பு. ஆர்க்டிக்கில் சூரியன் மறைந்தவுடன் வெப்பநிலை வேகமாகக் குறையும் என்கிறார்கள். இருட்டுவதற்குள் தங்குமிடத்துக்குள் போகாவிட்டால் பனியில் உறைந்து சாகக்கூட வாய்ப்பிருக்கிறது என்றும், இரவுக் காற்றில் வெளியே வந்தால் உறைபனிக் காயம் ஏற்படும் என்றும் எச்சரிக்கிறார்கள். அன்று வெப்பநிலை பூஜ்ஜியத்துக்குக் கீழே போகும் என்றும், கவனமாக இல்லாவிட்டால் விரல்களையே இழக்க நேரிடலாம் என்றும் சொல்லப்படுகிறது.

ஒரு பகுதியினர் பனிக்கோட்டை (snow fort) தோண்டுகிறார்கள். ஆர்க்டிக் காற்றிலிருந்து பாதுகாப்பதும் உடல் வெப்பத்தைத் தக்கவைப்பதும்தான் அதன் நோக்கம். ஆழமாகத் தோண்டத் தோண்டப் பனி மிகக் கடினமாகிறது. இன்னொருவர் விறகு தேடிச் செல்கிறார். காய்ந்த விறகு கிடைத்தது அதிர்ஷ்டம் என்று மகிழ்கிறார். பிறகு குழுவில் ஒருவரான ஹேஸ் வந்து சேர்கிறார். எல்லோருக்கும் இடம் போதுமா என்ற சந்தேகம் அப்போதே எழுகிறது. சூரியன் மறைய இரண்டு மணி நேரமே இருக்கும்போதும் குகை போதுமான அளவு பெரிதாகவில்லை. "இது வசதியாக இல்லாமல் இருக்கலாம், ஆனால் யாரும் சாகாமல் இருப்பதுதான் முதல் முன்னுரிமை" என்று ஒருவர் சொல்கிறார்.

நெருப்பு பற்றியதும் கையுறைகளைக் கழற்ற முடிகிறது. பனியை உருக்கிக் குடிநீர் தயாரிக்கிறார்கள். அந்தத் தண்ணீர் சூடாக இருக்கும் என்று நினைத்தால், மேலே பனியைச் சேர்த்துக்கொண்டே இருந்ததால் ஜில்லென்று இருக்கிறது. இதற்கிடையே நெருப்புக்கு அருகில் நின்ற மைக்கின் ஜாக்கெட்டும் பேண்ட்டும் தீப்பற்றி எரியத் தொடங்கிய ஒரு சிறிய விபத்தும் நடக்கிறது.

முதல் இரவு: "வாழ்க்கையிலேயே மோசமான தூக்கம்"

நள்ளிரவு நெருங்கியும் (தொழில்நுட்ப ரீதியாக இது இரண்டாம் நாள்) குகை எல்லோருக்கும் போதுமானதாக இல்லை. ஹேஸால் உள்ளே வரவே முடியவில்லை. கேமராமேன் டேரியஸுக்கு இடம் இல்லாததால் வெளியிலேயே தூங்குகிறார். மற்றவர்கள் சிறிய குகைக்குள் ஒருவரோடு ஒருவர் நெருக்கியடித்துப் படுக்கிறார்கள். தங்கள் வாழ்க்கையிலேயே மோசமான தூக்கம் அதுதான் என்று பின்னர் சொல்கிறார்கள்.

காலையில் பையில் இருந்தவை எல்லாம் உறைந்துபோயிருக்கின்றன. கேமராவைப் பிடிக்கவே முடியவில்லை. கையுறை இல்லாமல் தொட்டாலே கை உறைகிறது. ஒருவருக்குக் கால்கள் உறைவதுபோல் இருக்கிறது, இன்னொருவருக்குக் கட்டைவிரலில் உணர்ச்சியே இல்லை. அப்போது முதல் முறையாக விமானம் மேலே பறக்கிறது. ஜிம்மி வெளியேற விரும்புபவர்களுக்கு வாய்ப்பளிக்கிறார். "நேற்று கடுப்பாக இருந்தது" என்று ஒருவர் ஒப்புக்கொண்டாலும் யாரும் வெளியேறவில்லை.

இரண்டாம் நாள்: குகையை விரிவாக்குதல், மறந்துபோன 'பூப் டென்ட்', உணவுக் கவலை

நேற்றைய இரவைப் போல இன்னொரு இரவு தூங்க வேண்டுமென்றால் தன்னால் தாங்க முடியாது என்கிறார் ஜிம்மி. அதனால் தங்குமிடத்தைப் பெரிதாக்குவதே முதல் வேலையாகிறது. ஆறு பேரும் தூங்கும் வகையில் சிலர் ஒரு பக்கமும் சிலர் மறுபக்கமும் படுக்கும்படி திட்டமிட்டு, கிட்டத்தட்ட நான்கு மணி நேரம் தோண்டுகிறார்கள். "இது வேலைக்கு ஆகாவிட்டால் மொட்டைத் தலையோடு வீட்டுக்குப் போவேன்" என்கிறார் ஒருவர்.

அப்போதுதான் இன்னொரு பிரச்சினை தெரியவருகிறது. கழிப்பறைக்காகக் கொண்டுவர வேண்டிய 'பூப் டென்ட்' பேக்கிங் பட்டியலில் இருந்தும் யாரும் கொண்டுவரவில்லை. ஒருவர் தன் பையில் இடமே இல்லை என்கிறார். முகாமுக்கு அருகில் கழிப்பறை போனால் கரடிகள் மோப்பம் பிடித்து வந்துவிடும் என்பதால் தூரத்தில் இடம் தேட ஒருவர் அனுப்பப்படுகிறார். அந்தப் பகுதியில் விலங்குகளின் கால்தடங்கள் நிறைய இருந்தும் ஒரு விலங்கைக்கூடப் பார்க்கவில்லை. ஏதோ ஒன்று தங்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதுபோல் பயமாக இருப்பதாகவும், ஃப்ளேரைச் சுட்டுவிடலாமா என்று தீவிரமாகத் தோன்றுவதாகவும் அவர் சொல்கிறார்.

ஜிம்மிக்கு இது இரண்டாம் நாள்தான் என்று நம்பவே முடியவில்லை. முந்தைய சவால்களின் ஆறாவது, ஏழாவது நாள் போல இருப்பதாகவும், கடைசி வரை முடிப்போமா என்ற நம்பிக்கையே இல்லை என்றும் சொல்கிறார். அதே நேரம், நண்பர்கள் உயிரைக் கொடுத்து வேலை செய்வதைப் பார்த்துப் பெருமைப்படுகிறார். இதுவரை யாரும் பேசாத ஒரு பிரச்சினையையும் அவர் குறிப்பிடுகிறார். அவர்கள் கொண்டுவந்திருப்பது சுமார் மூன்று, நான்கு நாட்களுக்கான உணவு மட்டுமே. மீன் பிடிக்கவோ வேட்டையாடவோ முடியாவிட்டால் பிழைக்க வாய்ப்பில்லை என்கிறார். திரையில் "உணவு இருப்பு: 3 நாட்கள்" என்று காட்டப்படுகிறது. அன்று மாலை வெப்பநிலை 17°F வரை குறைகிறது. தன் மூக்கு சில இடங்களில் ஊதா நிறமாகி உறைபனிக் காயம் ஏற்பட்டிருக்கலாம் என்று ஜிம்மி சந்தேகப்படுகிறார். எவ்வளவு நல்ல குகை கட்டினாலும் உறைபனிக் காயத்திலிருந்து தப்ப முடியவில்லை என்று குழு சொல்கிறது.

மூன்றாம் நாள்: சாண்ட்லரின் விரல், பறக்க முடியாத விமானம், பனிப்புயல்

மூன்றாம் நாள் காலை சாண்ட்லரின் கட்டைவிரலில் உணர்ச்சியே இல்லை, அது வெள்ளையாக மாறியிருக்கிறது. இது "ஃப்ராஸ்ட்நிப்" (frostnip) ஆக இருக்க வேண்டும் என்றும், உறைபனிக் காயமாக மாறுவதற்கு முன் சூடாக்க வேண்டும் என்றும் சொல்கிறார்கள். இன்னொருவர் தன் அக்குளில் சாண்ட்லரின் காலை வைக்கச் சொல்கிறார்.

அன்று பனிமூட்டம் அதிகம் என்பதால் விமானத்தால் பறக்க முடியாது என்று பைலட் தெரிவிக்கிறார். வெளியேற யோசித்துக்கொண்டிருந்த ஒருவருக்கு இது பெரிய அதிர்ச்சி. காயம் ஏற்பட வாய்ப்பு அதிகம் உள்ள நாளில்தான் விமானம் வர முடியாமல் போகிறது என்று குழு உணர்கிறது.

இரவில் பெய்த கடும் பனியால் முகாம் நிலைமை மோசமாகிறது. சமையல் பகுதி முழுக்கப் பனியில் புதைந்து, உணவு தயாரிக்கும் பொருட்கள் எல்லாம் மறைந்துவிடுகின்றன. வழக்கமாக எளிதாக இருக்கும் நெருப்பு மூட்டுதல், எல்லாம் ஈரமாக இருப்பதால் கடினமாகிறது. ஒருவர் இறகுகளை (feathers) பயன்படுத்தும் யோசனையைச் சொல்கிறார். இறகு தீப்பொறியைப் பிடித்து எரியத் தொடங்கியதும் "என் உயிரைக் கொடுத்தாவது அணையாமல் பார்த்துக்கொள்கிறேன்" என்கிறார் அவர்.

உறைந்த ஏரியில் முதல் மீன்பிடி முயற்சி

நெருப்பைவிட உண்மையில் கவனம் செலுத்த வேண்டியது உணவில்தான் என்கிறார் ஜிம்மி. அவர் ஒரு ஆகரை (ice auger) கொண்டுவந்திருக்கிறார். முகாமுக்கு அருகில் உறைந்த ஒரு ஏரி இருக்கிறது. அதில் துளையிட்டு மீன் பிடிப்பதுதான் திட்டம். ஜிம்மியும் ஹேஸும் உணவு தேடிப் புறப்படுகிறார்கள். ஆலனும் நோலனும் சாண்ட்லரைப் பார்த்துக்கொள்ளவும் தங்குமிடத்தைச் சரிசெய்யவும் முகாமிலேயே இருக்கிறார்கள். அதற்குள் சாண்ட்லரின் விரலில் நிறம் திரும்பி வருவதாகச் சொல்லப்படுகிறது.

கருமையாகத் தெரியும் இடத்தில் பனிக்கட்டி மெல்லியதாக இருக்கும் என்று எதிர்பார்த்து அங்கே போகிறார்கள். முகத்தில் அடிக்கும் பனிக்காற்றில் நடப்பதே மிகக் கடினம். பிளேடு தானாக வெட்ட வழிவிட வேண்டும், அதிகமாக அழுத்தக் கூடாது என்று ஆகரைப் பயன்படுத்தும் முறையை விளக்குகிறார்கள். சுமார் இரண்டரை அடி வரை தோண்டியும் தண்ணீரைத் தொட இன்னும் ஓர் அங்குலமே இருப்பதுபோல் தோன்றுகிறது. ஆனால் அதற்கு மேல் போக முடியவில்லை. ஆகர் போதுமான நீளம் இல்லை, பனிக்கட்டி அவ்வளவு தடிமனாக இருக்கிறது. ஆடைகள் மிகவும் ஈரமாகிவிட்டதால் ஹைப்போதெர்மியா ஏற்படும் அபாயம் இருக்கிறது. அதனால் அவர்கள் வெறுங்கையோடு திரும்புகிறார்கள்.

இந்தத் தோல்வி ஜிம்மியை யோசிக்க வைக்கிறது. முந்தைய சர்வைவல் வீடியோவில் ஏன் தோற்றோம் என்று சிந்தித்ததாகவும், அடுத்த சவாலில் கண்டிப்பாகத் தோற்கமாட்டேன் என்றும் கேமராவின் முன் வாக்குக் கொடுக்கிறார். முகாமில் எல்லோர் மனநிலையும் சோர்ந்துவிடுகிறது. "என்னை அடித்துப் போட்டுவிட்டு ஏழாவது நாள் எழுப்புங்கள்" என்று ஒருவர் சொல்கிறார்.

அந்த இரவு இன்னொரு ஆபத்து இருக்கிறது. ஈரமான ஆடைகளோடு கடுங்குளிரில் இருப்பது மிக மோசம் என்றும், உடலுக்கு அருகில் இருக்கும் தண்ணீர் உறைந்தால் உயிருக்கே ஆபத்து என்றும் குழுவினர் பேசுகிறார்கள். தரையில் நேரடியாகப் பனியின் மேல் படுப்பதுதான் இரவு குளிராக இருப்பதற்குக் காரணம் என்று உணர்கிறார்கள். அதனால் சிறிய மரத்தின் கிளைகளை உடைத்துப் படுக்கையாகப் பயன்படுத்த முடிவு செய்கிறார்கள். ஹேஸ் நிறையக் கிளைகளோடு வந்தது "கிறிஸ்துமஸ் பரிசு போல" இருந்ததாக ஒருவர் சொல்கிறார். இது உயிரைக் காப்பாற்றும் என்று நம்புவதாகவும் கூறுகிறார்.

நான்காம் நாள்: ட்ரோன், நதி, மூஸ் கால்தடம்

நான்காம் நாள் வானிலை அழகாகத் தொடங்குகிறது. ஆனால் சிறிது நேரத்தில் தூரத்தில் கருமையான மேகம் தெரிகிறது. அது ப்ளிஸார்ட் (பனிப்புயல்) என்று அடையாளம் காண்கிறார்கள். அதே நாளில் உணவும் தீரப்போகிறது ("உணவு இருப்பு: 2 நாட்கள்"). அதனால் மீன் பிடித்தே ஆக வேண்டும்.

சரியான இடத்தைக் கண்டுபிடிக்க டேரியஸின் ட்ரோனைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். அடியில் தண்ணீர் ஓடும் இடத்தில் பனிக்கட்டி மெல்லியதாக இருக்கும் என்பது அவர்களின் கணிப்பு. ட்ரோனில் வளைவுடன் கூடிய ஒரு பெரிய நதி தெரிகிறது. பெரிய நதி என்றால் அதிக மீன் இருக்கும் என்று நம்புகிறார்கள். ஆனால் அது தூரத்தில் இருக்கிறது: ஏரியைக் கடந்து, காட்டைக் கடந்த பிறகுதான் நதி வரும்.

ஏரியைக் கடக்க ஸ்கீக்களைக் கொண்டுவந்திருக்கிறார்கள். ஜிம்மிக்கும் டேரியஸுக்கும் ஸ்கீ செய்யத் தெரியாது. "ஷஃபிள், ஷஃபிள், க்ளைட்" என்று கற்றுக்கொண்டு மெதுவாக நகர்கிறார்கள். காட்டைக் கடக்க ஸ்னோ ஷூக்களை அணிகிறார்கள். அவை பனியின் மேல் நடக்க உதவுகின்றன. வழியில் காட்டுக்குள் செல்லும் பெரிய கால்தடங்களைப் பார்க்கிறார்கள். அவை மூஸ் மானுடையவை என்று ஹேஸ் சொல்கிறார். அந்தப் பக்கம் போகாமல் வேறு வழியில் செல்ல முடிவு செய்கிறார்கள். மீனுடன் திரும்பாமல் இருப்பது மிகவும் அவமானமாக இருக்கும் என்று ஒருவர் சொல்கிறார்.

இதற்கிடையே முகாமில் இருந்தவர்கள் குகையைப் பெரிதாக்குகிறார்கள். ஜிம்மி கேட்டுக்கொண்டபடி அவருக்கு ஒரு "மாளிகை" கட்டப்போவதாக விளையாட்டாகச் சொல்கிறார்கள். சாண்ட்லருக்கு மேற்கூரை (ceiling) பற்றி ஒரு யோசனை இருக்கிறது. ஆனால் மேற்கூரையை உடைக்கும்படி எதுவும் செய்ய வேண்டாம், அது பெரிய பெரிய துண்டுகளாக விழுகிறது என்ற எச்சரிக்கையும் வருகிறது.

நதியில் இரண்டாவது தோல்வியும் ஃப்ளேரின் சோதனையும்

நதியை அடைந்ததும் அதன் அழகைக் கண்டு வியக்கிறார்கள். ஆனால் தோண்டத் தொடங்கியதும் அதே பிரச்சினை திரும்புகிறது. கை நீளத்துக்கு வெட்டியும் தண்ணீர் தென்படவில்லை. அறிவியல்படி இது நதி என்பதால் பனிக்கட்டி மெல்லியதாக இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்தார்கள், ஆனால் அப்படி இல்லை. ஜிம்மியை உற்சாகப்படுத்த ஒருவர் "லெட்ஸ் கோ ஜிம்மி" என்று கத்துகிறார். "அவ்வளவு எனர்ஜி இருந்தால் வேலை செய்" என்று ஜிம்மி பதிலடி கொடுக்கிறார். பசங்க இன்று நன்றாகச் சாப்பிடப் போகிறார்கள் என்று ஜிம்மி கேமராவிடம் சொல்கிறார். ஆனால் அது தனக்குத்தானே நம்பிக்கை கொடுத்துக்கொள்வதற்காகச் சொன்னது என்றும், நேரமும் சக்தியும் வீணாகிவிட்டதோ என்று பயமாக இருப்பதாகவும் பின்னர் ஒப்புக்கொள்கிறார்.

அப்போது விமானம் வருகிறது. "நாம் தங்குமிடம் கட்டினோம், நிறையச் செய்தோம். பேசாமல் இதைச் சுட்டு வீட்டுக்குப் போவோமா?" என்று ஒருவர் கேட்கிறார். ட்ரிக்கரில் விரல் வைக்கும் அளவுக்கு ஆசை வந்ததாகவும் சொல்கிறார். ஆனால் யாரும் சுடவில்லை. இப்போது கிளம்பினால் ஜிம்மி தரையில் தங்கள் முடியை மட்டும்தான் பார்ப்பார் என்று நகைச்சுவையாகச் சொல்கிறார்கள். உண்மையில் முகாம் வெகு தூரத்தில் இருப்பதால் சுட்டிருந்தாலும் யாருக்கும் தெரிந்திருக்காது என்றும் சொல்லப்படுகிறது.

நதிக்கு வரும் வழியில் விழுந்ததால் ஒருவரின் ஷூ முழுக்க ஈரமான பனியால் நிறைகிறது. கால் சிவந்துவிடுகிறது. கட்டைவிரல் ஊதா நிறமாகத் தொடங்குகிறது. அதனால் டேரியஸின் அக்குளில் காலை வைத்துச் சூடாக்குகிறார். குளிரில் மூன்று மணி நேரம் கழித்து, இப்போது திரும்பாவிட்டால் யாருக்காவது காயம் ஏற்படலாம் என்று ஜிம்மி முடிவு செய்கிறார். மீண்டும் தோற்றுவிட்டோம் என்பதை ஒப்புக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது என்றும் சொல்கிறார். மேகங்களைப் பார்த்தால் மீண்டும் பனி பெய்யப்போவதுபோல் இருக்கிறது.

முகாமுக்குத் திரும்பியதும் சுமார் ஆறடி வரை, நான்கு மணி நேரம் தோண்டியதாகவும், அதற்குள் சூரியன் இறங்கத் தொடங்கியதாகவும் விளக்குகிறார்கள். நாளை மீன் கிடைக்கும் வரை துளையிடப் போவதாக ஜிம்மி உறுதி சொல்கிறார். "ஃப்ளேரைச் சுட்டிருக்க வேண்டும், இப்போது சாப்பாடே இல்லை" என்று ஒருவர் புலம்புகிறார். ஆனாலும் முகாமில் இருந்தவர்கள் பெரிதாக்கிய குகை எல்லோருக்கும் உற்சாகம் தருகிறது. இப்போது ஒருவரோடு ஒருவர் இடித்துக்கொள்ளாமல் எல்லோருக்கும் இடம் இருக்கிறது. இன்றிரவு யாரும் யாரையும் எழுப்பக் கூடாது என்பதுதான் இலக்கு.

ஐந்தாம் நாள்: கடைசி உணவு, பனிப்புயல், மூன்றாவது முயற்சி

ஐந்தாம் நாள் அவர்களிடம் மீதமிருப்பது சில இறைச்சிக் குச்சி சிற்றுண்டிகள் மட்டுமே. அதன் பிறகு உணவே இல்லை. எதிர்பார்த்த பனிப்புயல் வந்துவிட்டது. விமானமும் இல்லை, மீட்பும் இல்லை என்று ஜிம்மி சொல்கிறார். பனி மிகவும் ஈரமாக இருப்பதால் வெளியே போனாலே நனைந்துவிடுகிறார்கள். எல்லோரும் தூரத்துக்கு மீன் பிடிக்கப் போனால், திரும்பி வரும்போது ஹைப்போதெர்மியா வர வாய்ப்பு அதிகம் என்று எச்சரிக்கப்படுகிறது. அதனால் முகாமில் இருப்பவர்கள் திரும்பி வருபவர்களுக்காகச் சுடுநீருடன் ஒரு "எமர்ஜென்சி ஸ்டேஷன்" தயார் செய்ய வேண்டும் என்று முடிவாகிறது.

ஜிம்மி வெளிப்படையாகச் சொல்கிறார்: இன்றும் மீன் கிடைக்காவிட்டால், இந்த நண்பர்கள் நாளை ஃப்ளேரைச் சுட்டுவிடுவார்கள் என்பது தனக்குத் தெரியும். கடந்த வீடியோவில் தீவுக்கு அருகில் போயும் அதை நெருங்க முடியாமல் தோற்றதையும் நினைவுகூர்கிறார். இன்னொரு வீடியோவில் தோற்க விரும்பவில்லை என்கிறார்.

பனிப்புயலால் ஸ்கீக்களை எடுத்துச் செல்லவில்லை, உபகரணங்களும் குறைவு. அதனால் பயணம் நீண்டதாகிறது. நேற்று போன பாதை முழுக்கப் பனியில் அழிந்துவிட்டது. நேற்று விழுந்த அதே இடத்தில் ஜிம்மி மீண்டும் விழுகிறார்.

முகாமில் இருப்பவர்களுக்கு வேறு சவால். விறகு எல்லாம் ஈரம், ஈர மரம் எரியாது. நெருப்பு மூட்டத் தெரிந்தவர்கள் எல்லாம் மீன் பிடிக்கப் போய்விட்டார்கள். ஆனால் திரும்பி வருபவர்களுக்குச் சுடுநீர் கட்டாயம் வேண்டும். சாண்ட்லர் உள்ளிட்டோர் நின்றபடியே காய்ந்திருக்கும் பட்ட மரத்தை வெட்டிக் கொண்டுவருகிறார்கள். அதன் வெளிப்புறத்தைச் சீவி, உள்ளே காய்ந்திருக்கும் பகுதியைக் கொண்டு நெருப்பு மூட்டுவது அவர்களின் திட்டம்.

நதிச் சந்திப்பில் மீன்

நதியில் நேற்றுத் தோண்டிய துளை உறைந்துபோயிருக்கிறது. அதைப் பெரிதாக்கி ஆகரை ஆழமாக இறக்க முயல்கிறார்கள். அதே நேரம் குழுவில் ஒருவருக்கு ஒரு யோசனை வருகிறது: இரண்டு நதிகள் சந்திக்கும் இடத்தில் தண்ணீர் அதிகமாக ஓடும், அதனால் அங்கே பனிக்கட்டி மெல்லியதாக இருக்கும். அங்கே சென்று தோண்டியதும் தண்ணீர் தெரிகிறது. பனிக்கட்டி வெறும் எட்டு அங்குலம்தான். முதல் முறையாக ஒரு மீன்பிடித் துளை போட்டு, உறைந்த உணவைத் தூண்டிலாகப் போடுகிறார்கள். சரியான இடத்தில் இருந்தாலும் மீன் கிடைக்கப் பல மணி நேரம் ஆகலாம் என்று சொல்லப்படுகிறது.

நான்கு மணி நேரம் கழித்தும் எதுவும் கிடைக்கவில்லை. குழுவில் ஒருவர் மிகவும் குளிர்வதாகவும், மீன் கிடைக்கும் நம்பிக்கையே போய்விட்டதாகவும் சொல்கிறார். இன்று மீன் கிடைக்காவிட்டால் கலோரி இல்லாமல் இரவும் நாளையும் கடுங்குளிராக இருக்கும் என்றும், மீண்டும் பனி வருவதற்குள் சவாலை முடித்துக்கொள்ளலாமா என்றும் கேட்கிறார். ஜிம்மி மறுக்கிறார். மீண்டும் மீண்டும் இப்படித் தோற்க விரும்பவில்லை, எவ்வளவு நேரமானாலும் இங்கேயே உட்கார்ந்து மீன் பிடிப்பேன், நண்பர்களுக்காக ஜெயித்தாக வேண்டும் என்கிறார்.

அதன் பிறகு ஒரு மீன் தூண்டிலில் சிக்குகிறது. ஜிம்மி அதைக் கையாலேயே பிடிக்கிறார், ஆனால் துளையின் ஓரத்தில் நழுவிப் போய்விடுகிறது. இப்படி மீன் பிடித்து அனுபவம் இல்லாததால்தான் நழுவியது என்கிறார். ஒன்று கிடைத்தால் அங்கே நிறைய இருக்கும் என்று சக நண்பர் உற்சாகப்படுத்துகிறார். கையுறை நனைந்ததால் மாற்றுக் கையுறை போட்டுக்கொண்டு தொடர்ந்து தூண்டில் போடுகிறார்கள். சிறிது நேரத்தில் ஜிம்மி ஒரு மீனை மெதுவாகத் துளை வழியாக வெளியே எடுக்கிறார். பிறகு இன்னொருவரின் தூண்டிலும் ஆடுகிறது. உடனே இழுக்காமல், அழுத்தம் கொடுத்து மெதுவாக இழுக்கச் சொல்கிறார்கள். இரண்டாவது மீனும் கிடைக்கிறது. நீண்ட நேரம் தண்ணீர் குடிக்காததால் தலைவலிப்பதாக ஒருவர் சொல்கிறார். ஆனாலும் ஏழு மணி நேர மீன்பிடிப்புக்குப் பிறகு இரண்டு மீன்கள் கிடைத்திருப்பதாகக் குழு அறிவிக்கிறது.

முகாமில் இருந்தவர்களும் நெருப்பை மூட்டித் தண்ணீரைச் சூடாக்கியிருக்கிறார்கள். "இப்போது தேவை ஒரு மீன் மட்டும்தான்" என்று அவர்கள் சொல்லும் நேரத்தில் மீன் பிடிக்கச் சென்றவர்கள் வந்து சேர்கிறார்கள். மீனைச் சமைத்துப் பகிர்ந்து சாப்பிடுகிறார்கள். இரண்டாவது மீன் ஆறாம் நாளுக்கு உதவும் என்று ஒதுக்கி வைக்கிறார்கள். இவ்வளவு புதிய மீனைச் சாப்பிட்டதே இல்லை என்றும், ஆர்க்டிக்கில் மீன் சாப்பிடுவதை நம்பவே முடியவில்லை என்றும் குழுவினர் சொல்கிறார்கள்.

ஆறாம் நாள்: கொண்டாட்டமும் பத்தாண்டு நினைவுகளும்

ஐந்து நாட்கள் கொடூரமாகக் கஷ்டப்பட்டதால் நண்பர்களுக்குக் கொஞ்சம் கேளிக்கை தேவை என்று ஜிம்மி நினைக்கிறார். ஏழு நாட்களைக் கடந்தால் ஓர் ஆச்சரியம் காத்திருக்கிறது என்றும் சொல்கிறார். மீன் கிடைக்காது என்று நினைத்திருந்ததால் கிடைத்தது மகிழ்ச்சி என்கிறார் ஒருவர். தான் செய்த சவால்களிலேயே இதுதான் கடினமானது என்கிறார் இன்னொருவர். ஏழு வருடங்களுக்கு முன் கேவலமான ஊறுகாயைச் சாப்பிட வைத்ததைவிடவா என்று ஒருவர் கிண்டல் செய்கிறார். இன்னொருவர் இதைத் தன் கடினமான சவால்களில் இரண்டாவது இடத்தில் வைக்கிறார்.

இந்த மாதிரி சர்வைவல் வீடியோக்களைக் கிட்டத்தட்ட பத்து வருடங்களாகச் செய்து வருவதாக ஜிம்மி சொல்கிறார். அப்போது முந்தைய சவால்களின் காட்சிகள் நினைவுகூரப்படுகின்றன: கிட்டத்தட்ட 24 மணி நேரம் நீருக்கடியில் உட்காருவது, வாந்தி வரும் அளவுக்குக் கஷ்டமான தருணங்கள், பனிப்புயல், மிதக்கும் படகு போன்றவை. சமூகத்திலிருந்து சில நாட்கள் விலகி, குகையில் நண்பர்களோடு ஜாலியாக ஜோக் அடித்தது வீடியோ எடுக்கும்போது கிடைத்த மகிழ்ச்சி என்கிறார். இப்படிப்பட்ட வீடியோக்கள் சாத்தியமாவது நண்பர்களால்தான் என்றும், அவர்கள் இல்லாவிட்டால் இவை சலிப்பாக இருக்கும் என்றும் நன்றி சொல்கிறார். பார்வையாளர்களுக்கும் நன்றிக்கடன்பட்டிருப்பதாகக் கூறுகிறார். சிறுவயதில், பத்து வயதில், இப்போது வாழும் இந்த வாழ்க்கையைக் கனவு கண்டதாகவும் சொல்கிறார்.

அன்று பனியில் படகைத் தள்ளி விளையாடுவது, பனிப்பந்து வீசுவது என்று கேளிக்கை நடக்கிறது. ஆறாம் நாளுக்கு ஒருவர் 10-க்கு 10 மதிப்பெண் கொடுக்கிறார். இரவில் ஜிம்மி தயார் செய்திருந்த பரிசைக் கொடுக்கிறார். அது சாக்லேட், அதைச் சாப்பிட்டு அந்த நாளை முடிக்கிறார்கள். நாளைக் காலை இன்னொரு ஆச்சரியம் இருக்கிறது என்றும், தாங்கள் ஹெலிகாப்டரில் போகப்போவதில்லை என்றும் சொல்லப்படுகிறது. நண்பர்கள் குழப்பமடைகிறார்கள்.

ஏழாம் நாள்: ஃப்ளேரின் ரகசியம்

ஏழாம் நாள் காலை "இன்னொரு வாரம் இங்கேயே இருக்கப் போகிறோம்" என்று ஜிம்மி விளையாட்டாகச் சொல்கிறார். பிறகு உண்மையான திட்டத்தைச் சொல்கிறார். முதலில் பொருட்களைக் கட்டி, இங்கே போட்ட குப்பைகளைச் சுத்தம் செய்யாமல் யாரும் கிளம்பக் கூடாது. அதன் பிறகு ஆச்சரியம் வெளிப்படுகிறது. அந்த ஃப்ளேர் உண்மையில் ஒரு ரகசியக் குறியீடு. அதைச் சுட்டால் ஹெலிகாப்டர் வராது, ஆர்க்டிக் நாய்க் கூட்டம் இழுக்கும் வண்டி வரும். ஆர்க்டிக்கிலேயே மிக அற்புதமான விஷயம் இதுதான் என்று நண்பர்கள் உற்சாகமடைகிறார்கள். ஏழு நாட்களை முடித்த குழு நாய் வண்டியில் வெளியேறுகிறது. வீட்டுக்குப் போய் வெந்நீரில் குளிக்க வேண்டும் என்பதுதான் ஒருவரின் முதல் ஆசை. முந்தைய தோல்விக்குப் பிறகு, இரண்டு மீன்பிடித் தோல்விகளையும் ஃப்ளேரின் சோதனையையும் கடந்து, இந்த முறை யாரும் மொட்டையடித்துக்கொள்ளாமல் ஏழு நாட்களை நிறைவு செய்ததோடு வீடியோ முடிகிறது.