किराणा दुकानातलं सगळं अन्न खा आणि दहा लाख डॉलर्स जिंका: चार स्पर्धकांचा २०० दिवसांहून अधिक काळाचा प्रवास

YouTube वर उघडा ↗
आढावा

या व्हिडिओत मिस्टरबीस्ट (जिमी) एक संपूर्ण किराणा दुकान विकत घेतो आणि चार स्पर्धकांसमोर एक अट ठेवतो. जुआन, जॅक्सन, रेहान आणि एल्ड्रिन यांनी दुकान न सोडता त्यातलं सर्व अन्न खाल्लं, तर त्यांना दहा लाख डॉलर्स मिळतील. जिमीच्या शब्दांत, हे चौघे "एका संपूर्ण शहराला पुरेल एवढं अन्न" खाणार होते. व्हिडिओमध्ये हे काम कसं पार पडलं, ते दाखवलं आहे: अन्न खराब होऊ न देण्याची धडपड, व्यायाम, दान, बाहेरून आलेली मदत, दुखापती आणि घरापासून दूर राहण्याचा मानसिक ताण.

20 मिनिटांचे वाचन

आव्हानाचे नियम आणि अन्नाचा प्रचंड साठा

दुकानात एकूण ४३ लाख कॅलरीजचं अन्न होतं. जिमीने हिशोब मांडला की चौघांनी प्रत्येकी दिवसाला २,००० कॅलरीज खाल्ल्या, तर हे सगळं संपवायला वर्षाहून जास्त काळ लागेल. स्पर्धकांनी सुरुवातीलाच दुकानाची यादी केली. त्यात ब्रेडचे १०५ लोव्ह्ज, पेअरचे ३४ डबे, ९६ व्ही८, २७१ ट्यूना, मसाल्यांच्या ४०० बरण्या आणि डबाबंद साल्साचे ७२२ नग होते. यादी पाहून "हे खूपच जास्त आहे" ही त्यांची पहिली प्रतिक्रिया होती. एकाने तर हे संपवायला एक वर्ष लागू शकेल असा अंदाज बोलून दाखवला.

यात एक महत्त्वाचा नियम होता. खराब होणारी प्रत्येक कॅलरी बक्षिसातून एक डॉलर कमी करणार होती. जिमीने सांगितलं की दुकानातलं साधारण एक चतुर्थांश अन्न खराब झालं, तरी संपूर्ण बक्षीस जाईल. याशिवाय दुकानातली लाल रेषा ओलांडायची किंवा तिच्यावर पाऊल ठेवायचं नाही, ही अटही होती. कोणी गुपचूप अन्न फेकून देऊ नये म्हणून दुकानाच्या प्रत्येक भागावर २४ तास लक्ष ठेवणारी माणसं नेमली होती, असंही जिमीने सांगितलं.

हे चौघे कोण आणि ते इथे का आहेत

हा या स्पर्धकांचा पहिला व्हिडिओ नव्हता. जिमीच्या माहितीनुसार, चौघांनी "लास्ट टू लीव्ह" किराणा दुकान चॅलेंजमध्ये एकमेकांचे प्रतिस्पर्धी म्हणून सुरुवात केली होती. ६७ व्या दिवशीही कोणी माघार घ्यायला तयार नव्हतं. तेव्हा जिमीने त्यांना एकत्र पुढे जाण्याची संधी दिली आणि बक्षीस चौपट केलं. अट अशी होती की तो दुकानात पूर्णपणे नवीन माल भरेल आणि त्यांना आतलं सगळं खावं लागेल. आधीच्या व्हिडिओमुळे ते प्रसिद्ध झाले होते आणि लोक फक्त त्यांना पाहण्यासाठी दुकानाबाहेर उभे राहत होते. दिवसभर चाहते बघत असणं विचित्र वाटतं का, असं जिमीने विचारल्यावर त्यांनी ते उलट प्रेरणादायी वाटतं असं उत्तर दिलं.

2:54

पहिली रणनीती: लवकर खराब होणारं अन्न वाचवणं

फळं आणि भाज्या सर्वात आधी खराब होतील हे ओळखून चौघांनी त्या कपाटांतून काढून फ्रीझरमध्ये हलवल्या. पहिल्याच दिवशी सुमारे ८० कॅलरीजच्या ब्लूबेरीज जमिनीवर सांडल्या. जिमीने त्या फेकून देण्याची गंमत केली, पण नियमानुसार त्या ८० डॉलर्सच्या होत्या, म्हणजे प्रत्येकी २० डॉलर्स. त्यामुळे स्पर्धकांनी त्या उचलून खाल्ल्या. पहिलं जेवण चीज स्टेक्सचं होतं, कारण त्यात भरपूर भोपळी मिरची वापरता येणार होती. पहिल्या दिवसअखेर त्यांनी फक्त सुमारे १०,००० कॅलरीज खाल्ल्या होत्या.

दुसऱ्या आणि तिसऱ्या दिवशी कामांची वाटणी झाली. जॅक्सन ऑरेंजचा रस काढत होता, रेहान आणि जुआन फ्लॉवर कापून गोठवत होते आणि ब्रेड विभागातलं जवळपास सगळं ब्रेड फ्रीझरमध्ये गेलं. ब्रेडमध्ये खूप कॅलरीज असतात, म्हणून ते वाचवणं महत्त्वाचं असल्याचं त्यांनी सांगितलं. तरीही तिसऱ्या दिवशी आपण दुकानातलं एक टक्काही अन्न खाल्लेलं नाही, हे त्यांनी स्वतःच मान्य केलं.

चौथ्या दिवशी उत्साह टिकवण्यासाठी त्यांनी न आवडणारे पदार्थ आधी संपवायचं ठरवलं. एकाला कांदे खायचे नव्हते आणि बाकीचे त्याला समजावत होते. त्या दिवसापर्यंत एकूण ६५,९४१ कॅलरीज खाल्ल्या गेल्या होत्या. व्यायाम हा शोचा मोठा भाग असल्याचं त्यांनी सांगितलं. जास्त कॅलरीज जाळल्या तर जास्त खाता येईल, अशी त्यांची रणनीती होती. जिमीने आपली बाजू मांडली की स्पर्धक निरोगी राहावेत म्हणून दुकानातल्या अनेक अस्वास्थ्यकर वस्तू काढून त्याऐवजी चांगले पदार्थ ठेवले होते, उदाहरणार्थ फ्रूट लूप्सऐवजी प्रोटीन तृणधान्य. त्याने रोज प्रशिक्षण देणारा एक वैयक्तिक प्रशिक्षकही आणला. पुढे या प्रशिक्षकाचं नाव जॉन असल्याचं कळतं.

दिनचर्या, भूमिका आणि एल्ड्रिनचा संघर्ष

पाचव्या-सहाव्या दिवसापर्यंत गटाची एक दिनचर्या तयार झाली होती. जुआन रोज सकाळी चाहत्यांना अभिवादन करायचा. जॅक्सन अन्नापासून ज्यूस आणि स्मूदी बनवायचा, आणि त्याला "जॅकी स्मूथ" असं टोपणनाव पडलं. रेहान रात्री स्वयंपाकाची पुस्तकं वाचून ४३ लाख कॅलरीज चविष्ट कशा करता येतील हे शोधायचा.

निवेदनानुसार गट "एका उत्तम यंत्रासारखा" काम करत होता, एकाला वगळून. एल्ड्रिन नैराश्यात असल्याचं सांगितलं आहे. तो उशिरापर्यंत झोपायचा, व्यायाम चुकवायचा आणि काही वेळा खायलाही नकार द्यायचा. त्याने स्वतः "पुन्हा लास्ट टू लीव्हमध्ये जावंसं वाटतं" असं म्हटलं. त्याला प्रेरणा मिळावी म्हणून जिमीने भेट देऊन मुलांसोबत व्यायाम केला. त्यानंतर एल्ड्रिनने आपल्याला बरं आणि अधिक मजबूत वाटतंय असं सांगितलं. आठवडा उलटल्यावरही एकही कॅलरी फेकली गेली नव्हती आणि बक्षीस दहा लाख डॉलर्सवरच होतं. जिमीने कबूल केलं की ते त्याच्या अपेक्षेपेक्षा चांगली कामगिरी करत होते.

डोळ्यांवर पट्टी आणि बॉडीबिल्डर्सचा प्रयोग

दहाव्या दिवशी जिमीने एक खेळ ठेवला. तो आणि नोलन डोळ्यांवर पट्टी बांधून शॉपिंग कार्ट घेऊन दुकानात फिरणार होते. स्पर्धक वरून एक मिनिट सूचना देणार होते. योग्य सूचना दिल्या तर कार्टमध्ये एक लाख कॅलरीजपर्यंत अन्न जमा होऊ शकलं असतं. प्रत्यक्षात गोंधळच झाला. "माझी उजवी बाजू की तुझी?" असे प्रश्न आले, कोणीतरी नोलनची कार्ट घेतली आणि नोलन भिंतीवर आदळला. वेळ संपल्यावर जिमीने त्यांना "ऐकण्यात खूपच वाईट" असं म्हटलं.

यानंतर कार्टमधलं अन्न खाण्यासाठी दहा बॉडीबिल्डर्स आत आले. पण कार्टमध्ये फारसं काही नव्हतं, त्यामुळे या मदतीचा परिणाम मुलांच्या अपेक्षेपेक्षा कमी झाला. दहाव्या दिवसापर्यंत त्यांनी २,००,००० कॅलरीज खाल्ल्या होत्या. त्यातल्या बहुतांश फळं-भाज्यांतून आल्या होत्या आणि त्या आता संपत आल्या होत्या. तरीही दुकानातल्या पाच टक्के कॅलरीजही संपलेल्या नव्हत्या. "मला इथे वर्षभर राहायचं नाहीये", अशी एकाची प्रतिक्रिया होती.

१०० दिवस, कुटुंबाची आठवण आणि गटातलं नातं

अकरावा दिवस हा या स्पर्धकांचा किराणा दुकानातला एकूण १०० वा दिवस होता, आणि त्याच दिवशी जिमीचा वाढदिवसही होता. १०० दिवस कुटुंबापासून दूर राहिल्याबद्दल त्याने ४०,००० डॉलर्स आणले आणि प्रत्येकाच्या कुटुंबाला १०,००० डॉलर्स दिले. एका स्पर्धकाने ही रक्कम पत्नीला द्यायचं ठरवलं, कारण दुसऱ्या दिवशी तिचा वाढदिवस होता. दुसऱ्याने आई-वडिलांनी सुट्टीवर जावं अशी इच्छा व्यक्त केली.

निवेदनानुसार, इतका काळ एकमेकांसोबत एकांतात राहिल्यामुळे या चौघांचं स्वतःचं एक कुटुंब तयार झालं होतं. कोणी मदर्स डेसाठी फलक बनवत होतं, एल्ड्रिनने इतरांचे केस कापून "न्हाव्याची भूमिका" स्वीकारली, तर घरी परतण्याच्या ओढीने रेहानने संपूर्ण गटासाठी स्वयंपाकाची जबाबदारी घेतली.

12:02

जाळलेल्या कॅलरीज दान करण्याचं आव्हान

एकोणिसाव्या दिवशी जिमीने नवं आव्हान जाहीर केलं. पुढच्या दहा दिवसांत स्पर्धकांनी त्यांच्या फिटबिट एअर ट्रॅकरवर जितक्या कॅलरीज जाळल्या, तितक्या कॅलरीजचं अन्न दुकानातून काढून, शिजवून गरजू लोकांना दिलं जाणार होतं. त्याच वेळी जिमीने स्पष्ट सांगितलं की प्रशिक्षक जॉनने विश्रांती घ्यायला सांगितलं तर त्याचं ऐकावंच लागेल, कारण सुरक्षितता महत्त्वाची आहे.

पुढच्या दिवसांत बाकीचे स्पर्धक सकाळी सहा वाजता उठून तासन्‌तास व्यायाम करत होते, तर एल्ड्रिन साडेनऊ-दहाला उठत होता. तो ५,००० कॅलरीजने मागे पडला आणि निराश झाला. जास्त कॅलरीज कशा जाळू असं त्याने जॉनला विचारलं. जॉनचं उत्तर साधं होतं: बाकीचे रोज त्याच्या दोन तास आधी सुरुवात करतात, म्हणून लवकर उठायला हवं. निवेदनानुसार इतर मुलं दिवसाला ४,००० पेक्षा जास्त कॅलरीज जाळत होती. आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे गटातला सर्वात मोठा, जुआन, आघाडीवर होता आणि पाच तास सलग उड्या मारत होता.

तिसाव्या दिवशी दहा दिवसांचा आकडा जाहीर झाला: २,०१,७६८ कॅलरीज. त्या प्रमाणात अन्न शिजवून ३०० हून अधिक लोकांना वाटण्यात आलं. एका स्पर्धकाने सांगितलं की तो आणि त्याचा भाऊ युरोपमधून स्थलांतरित म्हणून आले होते, तेव्हा त्यांच्याकडे अन्न आणि पैसा फारसा नव्हता. त्यामुळे ज्या समाजाने इतकं दिलं, त्याची परतफेड करण्याची संधी मिळणं हा छान अनुभव असल्याचं त्याने म्हटलं.

पहिलं नुकसान: खराब झालेलं अन्न

सगळं चांगलं चाललंय असं स्पर्धकांना वाटत असतानाच जिमी अन्न सुरक्षा तज्ज्ञ क्विनला घेऊन आला. क्विनच्या मते काही भाज्या फ्रीझरमध्ये खूप जास्त काळ राहिल्यामुळे आता खाण्यायोग्य राहिल्या नव्हत्या. स्पर्धकांना त्या "चांगल्या दिसत" होत्या, पण जिमीने तज्ज्ञाचं म्हणणं ग्राह्य धरलं. कोणी आजारी पडू नये यासाठीच तो तिला पैसे देतो, असं त्याने सांगितलं. खराब अन्नाची कॅलरी मोजणी ६,६१४ आली, म्हणजे बक्षिसातून ६,६१४ डॉलर्स कमी झाले.

यामुळे गटाचं मनोधैर्य खचलं. कोणीतरी एक्सपायरीकडे लक्ष ठेवायला हवं होतं असा सूर उमटला, पण दुसऱ्याने "टीमवर खापर फोडू नकोस" असं सांगून दोषारोप थांबवला. पैसे वाचवायला इतकी मेहनत करूनही ते गमावल्याचा फटका मोठा असल्याचं एकाने म्हटलं, आणि असं पुन्हा होऊ देणार नाही असा निश्चय त्यांनी केला.

याच काळात जिमी "कुमक" घेऊन आला. ती होती ॲली (एलिसन), जी दुसऱ्या एका व्हिडिओत दर पाच दिवसांनी एका अनोळखी व्यक्तीसोबत साखळीने बांधून राहत होती. त्या पाच दिवसांसाठी ती जुआनसोबत बांधली गेली होती. ती "आमच्याइतकंच खात आहे" असं स्पर्धकांनी कौतुकाने सांगितलं. तिच्या जाण्याच्या वेळी वातावरण भावुक झालं.

घरची ओढ, अतिरेक आणि छोटे क्षण

बत्तिसाव्या दिवशी एका स्पर्धकाने सांगितलं की त्याच्या मुलाने त्याला लाल रेषा ओलांडायला सांगितलं होतं, आणि त्याला "मी लवकरच घरी येईन" असं म्हणावं लागलं. दुकानाच्या रांगांमधून चालताना आपण लवकर घरी जाऊ शकणार नाही याची सतत जाणीव होते, असं तो म्हणाला.

रेहानने वेग वाढवायचा प्रयत्न केला. दिवसाला चार जेवणं आणि चार स्मूदीज, आणि "फक्त खात राहा" हा त्याचा मंत्र होता. एका दिवशी त्यांनी ३७,००० कॅलरीज संपवल्या. पण निवेदनानुसार रेहान "टीमपेक्षा वेगळा विचार" करत होता. फ्रिज आणि फ्रीझर पूर्ण भरलेले असताना तो ते रिकामे दिसतायत असं म्हणत होता. यातून गटाने क्षमतेपेक्षा जास्त अन्न शिजवलं. एल्ड्रिन बटाटे संपवू शकत नव्हता, तेव्हा त्याला "बाळासारखं करू नको" असं ऐकावं लागलं आणि तणाव वाढला.

मन शांत करण्यासाठी रेहानने दुकानातल्या बिया वापरून पक्ष्यांसाठी बर्ड फीडर बनवला. तो रोज सकाळी धक्क्यावर बसून पक्ष्यांचा आवाज ऐकायचा आणि ते त्याला "स्पा डे"सारखं वाटायचं. त्याने बराच वेळ वाट पाहिली, पण एकही पक्षी आला नाही.

21:23

जुआनचं शिक्षण आणि रेहानला मिळालेलं पत्र

अडतिसाव्या दिवसाचा प्रसंग व्हिडिओतला सर्वात शांत क्षण आहे. जुआनने सांगितलं की एके दिवशी कॅशियरच्या जागी असताना रेहानने त्याला इंग्रजी वाचता-लिहिता येतं का असं विचारलं. जुआनला ते येत नव्हतं. त्यानंतर रेहानने छोट्या शब्दांपासून सुरुवात करून त्याला शिकवलं. "मला स्पेलिंग येत नाही" इथून सुरू झालेला जुआन शेवटी छोटी वाक्यं बनवू लागला आणि रेहानसाठी एक मोठं आभारपत्र लिहू शकला. ही चिठ्ठी आयुष्यभर जपून ठेवेन असं रेहान म्हणाला. निवेदनानुसार, रेहान अलीकडे स्वतःवर आणि कुटुंबावर लक्ष केंद्रित करून होता. जुआनच्या पत्राने त्याला आठवण करून दिली की अनोळखी व्यक्तीला मदत करणं हेही मोठं बक्षीस असू शकतं.

याच भावनेतून जिमीने स्पर्धकांचे चेहरे असलेले शर्ट्स आणले. पहिल्या व्हिडिओनंतर अनेकांनी "त्यांना जास्त पैसे कमवायला कशी मदत करू?" असं विचारल्याचं त्याने सांगितलं. प्रत्येक शर्टच्या विक्रीतून अर्धे पैसे संबंधित स्पर्धकाला मिळतील, अशी घोषणा झाली.

23:59

फुटबॉल खेळाडू आणि कुटुंबाचा दिवस

चाळिसाव्या दिवशी जिमीने दुकानात गवत आणून छोटं फुटबॉल मैदान तयार केलं. नियम असा होता: स्पर्धकाने शॉपिंग कार्टमध्ये फुटबॉल झेलला तर पुढच्या २४ तासांसाठी टीममध्ये एक फुटबॉल खेळाडू सामील होणार, आणि प्रत्येक दहा यार्डांसाठी आणखी एक. एका खेळाडूने आपण दिवसाला २०,००० कॅलरीज खाऊ शकतो असा दावा केला. जिमीच्या हिशोबाने असे दहा खेळाडू मिळाले तर स्पर्धक आठवडाभर लवकर घरी जाऊ शकतात. जुआनने कधीच फुटबॉल खेळला नव्हता, तरी पहिल्या प्रयत्नांत तीन खेळाडू मिळाले. एल्ड्रिनचा झेल हुकला. शेवटी जॅक्सनने ईसीयूचा क्वार्टरबॅक मिचने फेकलेला चेंडू पकडला आणि संख्या सातवर गेली. पण भराभर हजारो कॅलरीज खाल्ल्यावर खेळाडूंना झोप येऊ लागली. २४ तास संपताच जिमीने त्यांच्या प्रशिक्षकाला पाठवून त्यांना बाहेर काढलं.

त्यानंतर जुआनला काही दिवसांसाठी "स्ट्रेंजर्स चेन्ड" व्हिडिओत सहभागी होण्यासाठी दुकानाच्या मागच्या बाजूला नेण्यात आलं. तो परत आल्यावर गटात मोठी सकारात्मक ऊर्जा आली आणि ते पुन्हा मार्गावर आले.

पन्नासाव्या दिवशी जिमीने स्पर्धकांच्या कुटुंबांना २४ तासांसाठी दुकानात आणलं. दर तासाला जेवण आणि स्मूदी होत होती. एका स्पर्धकाच्या पत्नीने बनवलेलं जेवण "चार महिन्यांतलं सर्वोत्तम" असल्याचं तो म्हणाला. निवेदनानुसार, आलेल्या कोणत्याही गटापेक्षा कुटुंबांनी कॅलरीजवर सर्वात मोठा प्रभाव पाडला. कुटुंबं गेल्यानंतर एक स्पर्धक म्हणाला की त्याला अजूनही मुलांचा "डॅडी, डॅडी" असा आवाज ऐकू येतो. १४० दिवसांपूर्वी आपण इथे आलो आणि कुटुंबाला अभिमान वाटेपर्यंत जाणार नाही, असंही तो म्हणाला.

30:27

जुआनची दुखापत आणि मित्रांची काळजी

कुटुंबाला भेटल्यानंतर मुलांनी आणखी जोरात व्यायाम सुरू केला. निवेदनात स्पष्ट म्हटलं आहे की एका स्पर्धकाने कदाचित स्वतःला खूप जास्त ताणलं. जुआनचा घोटा दुखावला आणि सुजला. "अननसासारखा दिसतोय" असं एकाने म्हटलं. जॉनने त्याला ट्रेडमिलपासून दूर ठेवलं, पण सगळ्यांनी आराम करायला सांगूनही जुआन शांत बसत नव्हता. कुबड्या वापरणं जमेना, म्हणून त्याला शॉपिंग कार्टमध्ये बसवून फिरवण्याचा विचार झाला.

त्याच वेळी बाहेरच्या जगाशी असलेला त्यांचा एकमेव संपर्क, म्हणजे डॉक, अचानक बंद झाला आणि त्याचा मुलांवर परिणाम होऊ लागला. जिमीने नंतर कारण सांगितलं: लाल रेषा हलवून बाहेरचं एक अंगण तयार केलं होतं, ज्यात ब्लॅकस्टोन ग्रिल होतं. स्पर्धकांनी याला "२० पैकी २०" गुण दिले. आता आराम करा, कारण ६० व्या दिवशीचं काम कदाचित आतापर्यंतचं सर्वात कठीण असेल, अशी सूचनाही जिमीने दिली.

पुढच्या दिवसांत मुलांनी जुआनला बरं करण्याची मोहीम चालवली. त्याला एका जागी बसवून ठेवण्यासाठी इंग्रजीचा सराव घेतला, "मेंदूला खाद्य" म्हणून स्मूदी दिली आणि पाय बुडवण्यासाठी एक छोटा पूल तयार केला. निवेदनानुसार याचा खरोखरच फायदा झाला आणि जुआन पुन्हा नेहमीसारखा चालू लागला.

34:18

गोल्डन ट्रेडमिल: २४ तासांत १०० मैल

साठाव्या दिवशी जिमीने "गोल्डन ट्रेडमिल" समोर आणली. त्या वेळी दुकानात २४ लाख कॅलरीज उरल्या होत्या. टायमर सुरू होताच हा आकडा सतत कमी होत जाणार होता. चौघांनी मिळून १०० मैल पूर्ण केले की त्या क्षणी जेवढा आकडा दिसेल, तेवढ्या कॅलरीज दुकानातून काढून गरजूंना दिल्या जाणार होत्या. २४ तासांत १०० मैल झाले नाहीत, तर एकही कॅलरी बाहेर जाणार नव्हती.

जुआनने सुरुवात केली आणि त्याचा वेग "सात" होता. हा वेग संपूर्ण वेळ टिकवणं वेडेपणाचं ठरेल, आणि जुआनचे स्नायू ताणले गेले तर एक स्पर्धक कमी होईल, असा इशारा मिळाला. त्यामुळे प्रत्येकाने एक-एक मैल धावायचा, बाकीच्यांनी विश्रांती घ्यायची, आणि पाणी व स्नॅक्ससह एक रिफ्युएल स्टेशन उभारायचं, अशी योजना ठरली. जॉनने भाकीत केलं की ३० व्या मैलापर्यंत हा वेग टिकू शकेल, पण हे "चार मॅरेथॉन धावण्यासारखं" असल्याने ५० व्या मैलाच्या आसपास वेग कमी होईल. निवेदनानुसार अगदी तसंच झालं: अर्ध्या टप्प्यावर थकवा आला आणि वेग मंदावला.

जुआनने सांगितलं की त्याला थकवा नव्हता, पण गुडघा दुखत होता. त्याने आयुष्यात कधी इतकं धावलं नव्हतं आणि पहिला मैल त्याने काही दिवसांपूर्वीच धावला होता. एकाला पेटकी आली. उशीर जितका जास्त, तितका आकडा कमी आणि शरीर अधिक थकलेलं, असा हा दुहेरी दबाव होता. एका टप्प्यावर काउंटर दहा लाखांच्या खाली गेला. या टप्प्यावर कुटुंबीयांचे संदेश दाखवण्यात आले: "मला बाबांचा अभिमान आहे", "ते हे आमच्यासाठी करत आहेत". स्पर्धक आई-वडील, जिवलग मित्र केसी आणि मुलं यांच्या आठवणीने धावत राहिले. शेवटच्या टप्प्यात मसाज करणारे आणले गेले.

जिमीने तुलना म्हणून सांगितलं की हेच आव्हान एका ॲथलेटिक गटाला दिलं होतं आणि त्यांचा आकडा ३,५०,००० होता. या चौघांनी ६,००,००० कॅलरीज वाचवल्या, ज्या गरजूंना देण्यात आल्या. एका स्पर्धकाच्या मते हे खायला त्यांना किमान दोन महिने लागले असते.

39:24

पाहुणे, परंपरा आणि कंटाळवाणे पदार्थ

यानंतर जिमीने आणखी मदतनीस पाठवले. जिम आणि मोनिका हे दोघे दुसऱ्या एका व्हिडिओत लॅम्बोर्गिनीतून जगभर प्रवास करत होते. त्यांना गाडीतून न उतरता किमान १०,००० कॅलरीज खाव्या लागणार होत्या. जॅक्सनने सुमारे ५,००० कॅलरीजची "सर्वकाही" घातलेली स्मूदी बनवली, आणि एल्ड्रिनने लॅम्बोर्गिनीतून दुकानात फेरफटका मारला. त्यांच्या जाण्याने मुलांना जाणवलं की दुकानाबाहेरचं आयुष्य पुढे सरकत आहे.

हे सर्वाधिक जुआनला जाणवलं. त्याने सांगितलं की त्याच्या जन्मदेशात ते दरवर्षी चार जुलैला फुटबॉल (सॉकर) खेळतात. २५ वर्षांत पहिल्यांदाच त्याची ही परंपरा चुकली. निवेदनानुसार १५० हून अधिक दिवसांच्या स्पर्धेनंतर त्याने काही दिवस गटापासून वेगळं राहून एकही कॅलरी न खाता घालवले, आणि ६९ व्या दिवशी "मला घरी जायचं आहे" असं म्हटलं. ७० व्या दिवशी जिमी जुआनची सॉकर स्पर्धा दुकानात घेऊन आला. जुआनच्या मित्रांनी आणि कुटुंबीयांनी त्या संध्याकाळी ५५,००० कॅलरीज संपवायला मदत केली. जुआनने मित्रांना जन्मभूमीतून इथे येण्याची संधी दिल्याबद्दल आभार मानले.

तरीही बराच पल्ला बाकी होता. खूप बीन्स दान करूनही दुकानात बीन्स भरपूर उरले होते. आता ते नावडते पदार्थ खाऊ लागले होते, अगदी कांद्याचा रसही. एका स्मूदीत भोपळ्याची प्रोटीन पावडर, राईस केक, सिरपच्या पाच सर्व्हिंग्ज आणि चॉकलेट बार घातलं होतं. जिमीनेही ती चाखली आणि ती "फार वाईट नाही" असं त्याचं मत झालं. त्यांनी कॅमेरा टीमलाही थोडं दिलं.

43:25

जोई चेस्टनटविरुद्ध बीन्सची शर्यत आणि गाड्या

स्पर्धक गाड्यांबद्दल बोलत होते. कोणाला स्पोर्ट्स कार हवी होती, कोणाला कामासाठी ट्रक, तर आणखी मुलं हवी असल्याने रेहानला एसयूव्ही हवी होती. हे ऐकून ७९ व्या दिवशी जिमीने त्या गाड्या आणल्या. अट होती स्पर्धात्मक खाण्यातला दिग्गज जोई चेस्टनट याला हरवण्याची. जिमी स्वतः टीममध्ये सामील झाला. एका बाजूला पाच जण आणि आठ पाउंड बीन्स, तर दुसऱ्या बाजूला जोई आणि १६ पाउंड बीन्स. जिमीने सांगितलं की १६ पाउंड बीन्स खाणं हा जागतिक विक्रम आहे. जोईने पहिला वाडगा पटकन संपवला, पण "ग्रोसरी बॉईज" जिंकले. निवेदनानुसार जोईने त्याच वेळी आणखी एक जागतिक विक्रम केला, आणि प्रत्येक स्पर्धकाला नवी कार मिळाली.

याच टप्प्यावर उरलेल्या कॅलरीज दहा लाखांच्या खाली गेल्या. म्हणजे दुकानातल्या सुमारे ७५ टक्के कॅलरीज खाऊन झाल्या होत्या. एका स्पर्धकाने सांगितलं की त्याच्या पत्नीला कारची गरजच होती. पुढे गंमत म्हणून जुआनच्या नावाची प्लेट असलेल्या सिल्व्हरॅडोचा "पाठलाग" करून १५ फीस्टेबल्सवरून मुलांना "जेलमध्ये" नेण्याचा प्रसंग झाला. नंतर गाड्यांना जागा करण्यासाठी त्यांनी शेल्फ हलवून दुकानाची पुनर्रचना केली.

नव्वदाव्या दिवशी त्यांनी एकमेकांच्या भूमिकांबद्दल सांगितलं. जुआन सतत साफसफाई करतो आणि त्याच्याशिवाय जागा नीट राहिली नसती. जॅक्सन जिममधला आदर्श आहे. एल्ड्रिनने नेहमी हसवलं. "इथल्या प्रत्येकाची एक भूमिका आहे", असं त्यांनी म्हटलं.

पहिल्या व्हिडिओतले स्पर्धक परत

शंभराव्या दिवशी जिमीने मूळ "लास्ट टू लीव्ह" व्हिडिओतल्या सर्व स्पर्धकांना एका तासासाठी परत आणलं. त्याच्या माहितीनुसार, १८९ दिवसांपूर्वी हे अनोळखी लोक दुकानात आले होते आणि नकळत २,५०,००० डॉलर्सच्या स्पर्धेत सहभागी झाले होते. जिमीने त्या व्हिडिओला "आम्ही बनवलेला सर्वात गोंधळाचा व्हिडिओ" म्हटलं. जुना "फोर्ट फ्रिझी" आता जिम झाला होता, आणि एकाने जिथे राहत होतो ती रांग आता ओळखू येत नाही असं सांगितलं. सगळे एकत्र जेवले, जसे पहिल्या व्हिडिओत रोज जेवायचे.

या भेटीनंतर जिमीने एक गोष्ट उघड केली. मुलं १०० नव्हे तर प्रत्यक्षात १८८ दिवस दुकानात होती, कारण दुकानात पुन्हा माल भरताना त्यांना आणखी २२ दिवस थांबावं लागलं होतं. यामुळे त्यांना लवकर बाहेर पडण्याची निकड आणखी जाणवली.

शेवटच्या दिवसांतील निर्णय: प्रपोजल

अंतिम टप्प्यात ब्लेंडरचा शेवटचा दिवस आला. गोठलेली अंडी आणि कोळंबीचे शेवटचे तुकडे संपवले गेले, आणि कोळंबी न आवडणाऱ्या एकाला याचा विशेष आनंद झाला. चार महिन्यांपूर्वी त्यांनी ठरवलं होतं की स्टेकपर्यंत पोहोचलो की जिंकलो असं समजायचं. आता ते स्टेकवर पोहोचले होते.

याच काळात जॅक्सनने सांगितलं की इथे खूप विचार केल्यानंतर तो मैत्रिणीला प्रपोज करायचं ठरवतो आहे. पण त्याआधी मैत्रिणीच्या पालकांची परवानगी घ्यायची होती, आणि घाबरल्यामुळे तो हे पुढे ढकलत होता. जिमीने त्यांच्याशी संपर्क साधून दिला. जॅक्सनने परवानगी मागितली आणि लगेच होकार मिळाला. त्याने अंडाकृती अंगठी निवडली. जुआनकडे पत्नीसाठी अंगठी नव्हती, म्हणून त्यानेही एक अंगठी निवडली.

ट्रॅकरचे आकडे

मुलांनी गेल्या ११० दिवसांपासून फिटबिट एअर ट्रॅकर घातले होते आणि डेटा शेअर करायला संमती दिली होती. त्या आधारे पुरस्कार जाहीर झाले. सर्वाधिक कॅलरीज जाळण्याचा पुरस्कार जॅक्सनला मिळाला (४,५१,२९९). सर्वाधिक झोपेचा पुरस्कार एल्ड्रिनला मिळाला (१,०५४ तास ४ मिनिटं). सर्वाधिक कॅलरीज शिजवण्याचा पुरस्कार रेहानला मिळाला (२०,११,५५५). सर्वाधिक पावलांचा पुरस्कार जुआनला मिळाला (२७,३५,००० पावलं). याशिवाय प्रत्येकाला गुगल हेल्थ प्रीमियमचं आजीवन सबस्क्रिप्शन देण्यात आलं.

शेवटचं जेवण आणि निकाल

उरलेल्या कॅलरीज ५०,००० पेक्षा कमी झाल्या आणि दोन दिवस बाकी होते. निवेदनानुसार मुलांनी अधिकृतपणे ४३ लाख कॅलरीज खाल्ल्या आणि फक्त ६,६१४ डॉलर्स गमावले. शेवटचं जेवण रेहानने बनवलं. आईने शिकवलेल्या पद्धतीने त्याने ब्रेड तयार केला. शेवटच्या दिवसांत त्यांनी पहिल्या व्हिडिओतला एक प्रसंग पुन्हा केला. निवेदनानुसार तो कंटाळवाणा किंवा मूर्खपणाचा वाटू शकतो, पण ते कुठून आले आणि काय सहन केलं याची ती श्रद्धांजली होती.

२०० हून अधिक दिवसांनी शेवटचा दिवस आला. शेकडो चाहते पावसात उभे राहून त्यांना पाहत होते. दुकानात फक्त ३,८८२ कॅलरीज उरल्या होत्या. जिमीने आठवण करून दिली की २०२ दिवसांपूर्वी हे चौघे अन्न विकत घ्यायला दुकानात आले होते, आणि ९० हून अधिक लोकांना मागे टाकल्यानंतर शेवटचं जेवण त्यांच्यासमोर होतं. शेवटचा घास खाऊन झाल्यावर जिमीने "तुम्ही मुक्त आहात" अशी घोषणा केली. जिमीने या सगळ्याचं वर्णन "इतिहासातील सर्वात वेड्या सामाजिक प्रयोगांपैकी एक" असं केलं: अनोळखी लोक एकमेकांपेक्षा जास्त काळ टिकण्याचा प्रयत्न करतात, आणि मग त्यातले चौघे राहून खाऊन बाहेर पडण्याचा मार्ग निवडतात.

शेवटच्या रात्री स्पर्धकांनी उद्या बाहेर पडताना कसं वाटेल हे माहीत नसल्याचं सांगितलं. २४ तास दुसरं कोणी नसताना एकमेकांसोबत राहिल्यावर, "हे मी इतर कोणासोबतही करू शकलो नसतो" आणि "अनोळखी म्हणून आलो, आता कायमचे बेस्ट फ्रेंड्स" अशा भावना त्यांनी व्यक्त केल्या. दहा लाख डॉलर्स जिंकल्याची घोषणा झाल्यावर कुटुंबं भेटली. एका मुलाने विचारलं, "डॅडी, तुम्ही आता घरी येणार आहात का?" एका स्पर्धकाने पत्नीला आठवण करून दिली की पैसे नसल्यामुळे तिची अंगठी परत करावी लागली होती, आणि आता तिच्यासाठी नवी अंगठी आणल्याचं सांगितलं. त्यानंतर प्रपोजलचा क्षण आला. "आपण एकत्र मोठे झालो, एकत्र राहायला लागलो; आता एकच गोष्ट उरली आहे" असं म्हणत प्रश्न विचारला गेला आणि उत्तर "हो" मिळालं. व्हिडिओ संपवण्याची ही "भन्नाट पद्धत" असल्याचं म्हणत व्हिडिओ संपतो.