ਆਰਕਟਿਕ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਦਿਨ: ਪਿਛਲੀ ਨਾਕਾਮੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਿੰਮੀ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਬਚਾਅ ਦੀ ਦੂਜੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼

YouTube 'ਤੇ ਖੋਲ੍ਹੋ ↗
ਸੰਖੇਪ ਝਲਕ

ਜਿੰਮੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਦੋਸਤਾਂ ਕੋਲ ਆਰਕਟਿਕ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਦਿਨ ਕੱਟਣ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਸਾਮਾਨ ਸੀ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾਲ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸਵਾਲ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਪੂਰਾ ਹਫ਼ਤਾ ਟਿਕ ਸਕਣਗੇ। ਵੀਡੀਓ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਿਛਲੀ ਸਰਵਾਈਵਲ ਵੀਡੀਓ ਨਾਕਾਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਉਸ ਗ਼ਲਤੀ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ। ਪੂਰੀ ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ "ਦੁਬਾਰਾ ਫੇਲ੍ਹ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ" ਵਾਲਾ ਦਬਾਅ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਠੰਡ, ਭੁੱਖ, ਮੌਸਮ ਅਤੇ ਹਾਰ ਮੰਨ ਕੇ ਘਰ ਜਾਣ ਦਾ ਲਾਲਚ ਇਸ ਦਬਾਅ ਨੂੰ ਪਰਖਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

15 ਮਿੰਟ ਦਾ ਪਾਠ

ਪਹਿਲਾ ਦਿਨ: ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਰਫ਼ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਅਤੇ ਅੱਗ

ਟੀਮ ਲਗਭਗ ਦੋ ਫੁੱਟ ਬਰਫ਼ 'ਤੇ ਉਤਰੀ। ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਟੈਂਟ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਯੋਜਨਾ ਬਰਫ਼ ਪੁੱਟ ਕੇ ਉਸੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਸੀ। ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਦੇ ਦੋ ਟੀਚੇ ਮਿੱਥੇ ਗਏ: ਰਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ ਬਣਾਉਣੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਬਾਲਣੀ। ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਆਰਕਟਿਕ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਦਿਆਂ ਹੀ ਜਾਨਲੇਵਾ ਠੰਡ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦਸ ਮਿੰਟ ਹਵਾ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਵੀ ਪਾਲਾ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਂਗਲਾਂ ਤੱਕ ਗੁਆਈਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।

ਜਿੰਨਾ ਡੂੰਘਾ ਪੁੱਟਦੇ ਗਏ, ਬਰਫ਼ ਓਨੀ ਸਖ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਗਈ। ਇਸ "ਬਰਫ਼ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ" ਦੇ ਦੋ ਮਕਸਦ ਸਨ: ਆਰਕਟਿਕ ਦੀ ਹਵਾ ਤੋਂ ਬਚਾਅ, ਅਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿ ਕੇ ਸਰੀਰਕ ਨਿੱਘ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨਾ। ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ ਬਾਲਣ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਗਏ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਸੁੱਕੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਮਿਲ ਗਈਆਂ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਹਾ। ਜਦੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਘੰਟੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਬਚੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸਾਰੇ ਅੰਦਰ ਵੜ ਕੇ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ। ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਦੇ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਮੁਤਾਬਕ ਉਸ ਵਿੱਚ ਦੋ-ਤਿੰਨ ਜਣੇ ਹੀ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਆ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਤਰਜੀਹ ਸਾਫ਼ ਦੱਸੀ: ਥਾਂ ਨਖਰੇਬਾਜ਼ਾਂ ਲਈ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਭਾਵੇਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜਾਨ ਨਾ ਜਾਵੇ।

ਅੱਗ ਬਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ 'ਤੇ ਬਰਫ਼ ਪਿਘਲਾ ਕੇ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਲਗਾਤਾਰ ਨਵੀਂ ਬਰਫ਼ ਪਾਉਂਦੇ ਰਹਿਣ ਕਰਕੇ ਪਾਣੀ ਗਰਮ ਨਹੀਂ, ਠੰਡਾ ਹੀ ਰਿਹਾ। ਅੱਗ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਬੈਠਣ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਦੀ ਜੈਕਟ ਅਤੇ ਪੈਂਟ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅੱਗ ਲੱਗ ਗਈ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਤੱਕ ਵੀ ਟਿਕਾਣਾ ਕਾਫ਼ੀ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਿਆ। ਹੇਜ਼ ਅਤੇ ਕੈਮਰਾਮੈਨ ਡੇਰੀਅਸ ਲਈ ਅੰਦਰ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਬਣੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਨੇ ਬਾਹਰ ਸੌਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਹੀ। ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਇਹ ਰਿਹਾ ਕਿ ਅੱਗ ਤਾਂ ਬਲ ਗਈ, ਪਰ ਸਾਰੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ, ਬੇਆਰਾਮ ਗੁਫ਼ਾ ਵਿੱਚ "ਭੇਡਾਂ-ਬੱਕਰੀਆਂ ਵਾਂਗ" ਤੁੰਨੇ ਗਏ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇਸਨੂੰ ਹੁਣ ਤੱਕ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਬੁਰੀ ਨੀਂਦ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।

ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਰਾਹ: ਫਲੇਅਰ, ਪਰ ਸਿਰ ਮੁੰਨਵਾਉਣ ਦੀ ਸ਼ਰਤ

ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਬੈਗਾਂ 'ਤੇ ਕੱਕਰ ਜੰਮਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਕੈਮਰਾ ਇੰਨਾ ਠੰਡਾ ਸੀ ਕਿ ਬਿਨਾਂ ਦਸਤਾਨਿਆਂ ਤੋਂ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਕਈਆਂ ਦੇ ਪੈਰ ਸੁੰਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਉੱਪਰੋਂ ਇੱਕ ਜਹਾਜ਼ ਲੰਘਿਆ ਅਤੇ ਚੁਣੌਤੀ ਦਾ ਨਿਯਮ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ। ਜਹਾਜ਼ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਲੰਘੇਗਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਜਾਣਾ ਚਾਹੇ ਉਹ ਫਲੇਅਰ ਚਲਾ ਕੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਰਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰ ਮੁੰਨਵਾਉਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਰਾਤ ਬਹੁਤ ਬੁਰੀ ਲੰਘੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਸ ਦਿਨ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਜਿੰਮੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਅੱਜ ਲਈ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਬਚਾ ਰਹੇ ਸਨ।

ਇਹ ਸ਼ਰਤ ਪੂਰੀ ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਣਾਅ ਬਣ ਕੇ ਚੱਲਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਹਾਲਾਤ ਵਿਗੜਦੇ ਹਨ, ਜਹਾਜ਼ ਅਤੇ ਫਲੇਅਰ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਮੁੜ ਛਿੜ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।

ਦੂਜਾ ਦਿਨ: ਵੱਡਾ ਟਿਕਾਣਾ, ਭੁੱਲਿਆ ਪੂਪ ਟੈਂਟ, ਅਤੇ ਖਾਣੇ ਦਾ ਹਿਸਾਬ

ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਵਰਗੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰਾਤ ਕੱਟਣੀ ਪਈ, ਤਾਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਉਹ ਟਿਕ ਸਕਣਗੇ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਦਾ ਕੰਮ ਟਿਕਾਣੇ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਕਰਨਾ ਸੀ। ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਛੇ ਜਣਿਆਂ ਦੇ ਸੌਣ ਦਾ ਖਾਕਾ ਦੱਸਿਆ: ਤਿੰਨ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇ ਇਹ ਨਾ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਉਹ ਗੰਜੇ ਹੋ ਕੇ ਘਰ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ। ਟਿਕਾਣੇ ਨੂੰ ਘੰਟਿਆਂ ਬੱਧੀ ਤਰਾਸ਼ਿਆ ਗਿਆ।

ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸਮੱਸਿਆ ਨਿਕਲੀ। ਪੂਪ ਟੈਂਟ ਪੈਕਿੰਗ ਲਿਸਟ 'ਤੇ ਸੀ, ਪਰ ਕੋਈ ਲੈ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਇੱਕ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੈਗ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕੈਂਪ ਤੋਂ ਦੂਰ ਥਾਂ ਲੱਭਣ ਲਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਕੈਂਪ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪੌਟੀ ਕਰਨ ਨਾਲ ਰਿੱਛ ਖਿੱਚੇ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਡਰ ਵੀ ਦੱਸਿਆ: ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਿਸਦੇ ਹਨ ਪਰ ਜਾਨਵਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਹਰ ਵੇਲੇ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਇਸ ਮੋੜ 'ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਕਾਫ਼ੀ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਫਲੇਅਰ ਗੰਨ ਚਲਾਉਣ ਬਾਰੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ ਸੀ। ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਦੂਜਾ ਦਿਨ ਹੈ ਪਰ ਕਿਸੇ ਆਮ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਛੇਵੇਂ-ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਵਰਗਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਸਾਰੇ ਇਹ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਣਗੇ। ਨਾਲ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁਟਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਾਥੀਆਂ 'ਤੇ ਮਾਣ ਵੀ ਜਤਾਇਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਅਣਸੁਲਝੀ ਸਮੱਸਿਆ ਖਾਣਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਤਿੰਨ, ਸ਼ਾਇਦ ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਲਿਆਏ ਸਨ। ਜਿੰਮੀ ਦੇ ਕਹਿਣ ਮੁਤਾਬਕ ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੱਛੀ ਫੜਨੀ ਜਾਂ ਸ਼ਿਕਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਣਗੇ। ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵੇਲੇ ਖਾਣੇ ਦੀ ਸਪਲਾਈ "ਪੰਜ ਦਿਨ" ਦਿਖਾਈ ਗਈ। ਤੀਜਾ ਦਿਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਿੰਮੀ ਦਾ ਨੱਕ ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਜਾਮਨੀ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ।

ਤੀਜਾ ਦਿਨ: ਚੈਂਡਲਰ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਪੈਰ ਅਤੇ ਬਰਫ਼ਬਾਰੀ ਵਿੱਚ ਨਾ ਉੱਡ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਜਹਾਜ਼

ਹਨੇਰਾ ਹੁੰਦਿਆਂ ਤਾਪਮਾਨ ਇੰਨਾ ਡਿੱਗਿਆ ਕਿ ਵੱਡਾ ਕੀਤਾ ਟਿਕਾਣਾ ਵੀ ਪਾਲੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਬਚਾ ਸਕਿਆ। ਚੈਂਡਲਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਛੂਹਣਾ ਮਸਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਹਲਕਾ ਪਾਲਾ ਮਾਰ ਗਿਆ ਹੈ। ਗਰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੈਰ ਆਪਣੀ ਕੱਛ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ।

ਉਸੇ ਦਿਨ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਬਰਫ਼ਬਾਰੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਪਾਇਲਟ ਉਡਾਣ ਨਹੀਂ ਭਰ ਸਕਦਾ। ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਨੇ ਵਿਅੰਗ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜਿਸ ਦਿਨ ਸੱਟ ਲੱਗਣ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਦਿਨ ਜਹਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ। ਰਾਤ ਭਰ ਦੀ ਬਰਫ਼ ਨੇ ਕੈਂਪ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੀ ਲੱਕੜ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਗਈ, ਰਸੋਈ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਬ ਗਈ ਅਤੇ ਖਾਣਾ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸਾਮਾਨ ਗੁਆਚ ਗਿਆ।

ਗਿੱਲੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਅੱਗ ਬਾਲਣ ਲਈ ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਨੇ ਖੰਭਾਂ ਵਾਲੀ ਤਰਕੀਬ ਵਰਤੀ। ਖੰਭਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗਿਆੜੀ ਫੜ ਗਈ ਅਤੇ ਅੱਗ ਬਲ ਪਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧਿਆਨ ਖਾਣੇ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਬਰਫ਼ ਵਿੱਚ ਮੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਰਮਾ ਲਿਆਇਆ ਸੀ। ਯੋਜਨਾ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਜੰਮੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਮੋਰੀ ਕਰਕੇ ਮੱਛੀ ਫੜੀ ਜਾਵੇ। ਜਿੰਮੀ ਅਤੇ ਹੇਜ਼ ਸਮੇਤ ਇੱਕ ਟੋਲੀ ਮੱਛੀ ਫੜਨ ਗਈ ਅਤੇ ਨੋਲਨ ਨੇ ਚੈਂਡਲਰ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਦਾ ਜ਼ਿੰਮਾ ਲਿਆ। ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚੈਂਡਲਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੰਗ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਝੀਲ 'ਤੇ ਪਹਿਲੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼: ਬਰਮਾ ਛੋਟਾ ਪੈ ਗਿਆ

ਟੋਲੀ ਝੀਲ 'ਤੇ ਕਾਲੇ ਧੱਬਿਆਂ ਵੱਲ ਗਈ, ਇਸ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਕਿ ਉੱਥੇ ਬਰਫ਼ ਪਤਲੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਹਵਾ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸੀ ਅਤੇ ਦਿਸਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਨੇ ਤਾਰਿਕ ਨੂੰ ਬਰਮਾ ਚਲਾਉਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸਿਆ: ਥੱਲੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾ ਲਾਓ, ਬਲੇਡਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਿਓ। ਬਰਫ਼ ਲਗਭਗ ਢਾਈ ਫੁੱਟ ਮੋਟੀ ਨਿਕਲੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ "ਲਗਭਗ ਅੱਧਾ ਤਾਰਿਕ" ਕਹਿ ਕੇ ਮਾਪਿਆ। ਮੋਰੀ ਬਾਂਹ ਜਿੰਨੀ ਡੂੰਘੀ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਸੀ ਕਿ ਪਾਣੀ ਤੱਕ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਇੰਚ ਬਾਕੀ ਹੈ। ਪਰ ਬਰਮਾ ਇਸ ਤੋਂ ਲੰਮਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਥੱਲੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।

ਕੱਪੜੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿੱਲੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਅਤੇ ਹਾਈਪੋਥਰਮੀਆ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਟੋਲੀ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਹੱਥ ਮੁੜਨਾ ਪਿਆ। ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਬਿਨਾਂ ਖਾਣੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਛਲੀ ਨਾਕਾਮ ਸਰਵਾਈਵਲ ਵੀਡੀਓ ਯਾਦ ਆ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਫੇਲ੍ਹ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ। ਕੈਂਪ ਵਿੱਚ ਹੌਸਲਾ ਬਹੁਤ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਕੋਈ ਉਸਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰਕੇ ਸਿੱਧਾ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਜਗਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਗਿੱਲੇ ਕੱਪੜੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਖ਼ਤਰਾ ਸਨ। ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਪਾਣੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ ਜੰਮ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਮੌਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਹੁਣੇ ਕੁਝ ਨਾ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹਾਈਪੋਥਰਮੀਆ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਹੱਲ ਵਜੋਂ ਸਪ੍ਰੂਸ ਦਰੱਖਤ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੋੜ ਕੇ ਬਿਸਤਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਮੁਤਾਬਕ ਰਾਤ ਨੂੰ ਠੰਡ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਜ਼ਮੀਨ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਸੰਪਰਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੇਜ਼ ਜਦੋਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਤਾਂ ਇਹ ਅਗੇਤੇ ਕ੍ਰਿਸਮਸ ਤੋਹਫ਼ੇ ਵਾਂਗ ਲੱਗਿਆ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਨਿੱਘੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਬੱਝੀ।

ਚੌਥਾ ਦਿਨ: ਡਰੋਨ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ਦੀ ਭਾਲ

ਚੌਥਾ ਦਿਨ ਧੁੱਪ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਜਿੰਮੀ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਅੱਜ ਸਭ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰਾ ਦਿਸਿਆ ਅਤੇ ਹੇਜ਼ ਨੇ ਬਰਫ਼ੀਲੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ। ਉੱਪਰੋਂ ਖਾਣਾ ਵੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸਪਲਾਈ "ਇੱਕ ਦਿਨ" ਦਿਖਾਈ ਗਈ।

ਮੱਛੀ ਲਈ ਬਿਹਤਰ ਥਾਂ ਲੱਭਣ ਲਈ ਡੇਰੀਅਸ ਦਾ ਡਰੋਨ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ। ਤਰਕ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਜਿਸ ਬਰਫ਼ ਹੇਠ ਪਾਣੀ ਵਗਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਤਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਡਰੋਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੋੜ ਦਿਸਿਆ ਜਿਸਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਕੀਨਨ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦਰਿਆ ਮੰਨਿਆ: "ਵੱਡਾ ਦਰਿਆ, ਜ਼ਿਆਦਾ ਮੱਛੀਆਂ।" ਪਰ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਇੱਕ ਝੀਲ ਅਤੇ ਇੱਕ ਜੰਗਲ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਪੈਣਾ ਸੀ।

ਝੀਲ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹ ਕਰਾਸ-ਕੰਟਰੀ ਸਕੀਜ਼ ਲਿਆਏ ਸਨ। ਜਿੰਮੀ ਨੂੰ ਸਕੀਇੰਗ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ "ਸ਼ੱਫਲ, ਸ਼ੱਫਲ, ਗਲਾਈਡ" ਵਾਲਾ ਤਰੀਕਾ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਜੀਬ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਲੱਗਿਆ। ਡੇਰੀਅਸ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਡਿੱਗਦਾ ਰਿਹਾ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਨੋਅਸ਼ੂਜ਼ ਪਾਏ ਗਏ ਤਾਂ ਜੋ ਬਰਫ਼ ਦੇ ਉੱਪਰ ਤੁਰਿਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਮਿਲੇ। ਹੇਜ਼ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੂਸ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦੱਸਿਆ, ਅਤੇ ਟੋਲੀ ਨੇ ਉਸ ਪਾਸੇ ਜਾਣ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਜਿੱਥੇ ਮੂਸ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਸੰਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਦੀ ਲੱਤ ਮੋਰੀ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਈ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਟਾਹਣੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਡਿੱਗਣ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ। ਆਖ਼ਰ ਦਰਿਆ ਦਿਸਿਆ ਅਤੇ ਟੋਲੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਕਿਹਾ।

ਕੈਂਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਏ ਸਾਥੀ ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਜਿੰਮੀ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ ਟਿਕਾਣੇ ਨੂੰ "ਮਹਿਲ" ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ। ਚੈਂਡਲਰ ਨੇ ਬਰਫ਼ ਦੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਟੁਕੜੇ ਕੱਟ ਕੇ ਛੱਤ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਨਵਾਂ ਤਰੀਕਾ ਲੱਭਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਨਾਲ ਹੀ ਛੱਤ ਨਾ ਢਹਿਣ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵੀ ਜਤਾਈ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖ਼ੁਦ ਮੰਨਿਆ ਕਿ "ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ।"

ਜਹਾਜ਼ ਦਾ ਲਾਲਚ

ਦਰਿਆ 'ਤੇ ਪੁਟਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ। ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਸਾਫ਼ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸਫ਼ਰ ਇਸ ਧਾਰਨਾ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇੱਥੇ ਬਰਫ਼ ਪਤਲੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਨਾਅਰੇ ਲਾ ਕੇ ਹੌਸਲਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੁਣ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਧੀਆ ਖਾਣਾ ਮਿਲੇਗਾ, ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਹੌਸਲਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਅੰਦਰੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਸੀ ਕਿ ਸਮਾਂ, ਊਰਜਾ ਅਤੇ ਕੈਲੋਰੀਆਂ ਬਰਬਾਦ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ।

ਇਸੇ ਵੇਲੇ ਕੈਂਪ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਜਹਾਜ਼ ਲੰਘਿਆ। ਕੈਂਪ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ: ਰਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ ਬਣਾ ਲਈ, ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਰ ਲਿਆ, ਹੁਣ ਫਲੇਅਰ ਚਲਾ ਕੇ ਘਰ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਇੱਕ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਂਗਲ ਟ੍ਰਿਗਰ 'ਤੇ ਸੀ। ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜੇ ਸਾਰੇ ਚਲੇ ਗਏ ਤਾਂ ਜਿੰਮੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨੀਵੀਂ ਪਾ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਫਿਰ ਵੀ ਫਲੇਅਰ ਨਹੀਂ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਦੂਰ ਦਰਿਆ ਕੋਲ ਬੈਠੇ ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਕੈਂਪ ਇੰਨਾ ਦੂਰ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫਲੇਅਰ ਚਲਾ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇਗਾ।

ਦਰਿਆ 'ਤੇ ਵੀ ਨਾਕਾਮੀ: ਛੇ ਫੁੱਟ ਪੁਟਾਈ, ਮੱਛੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ

ਟੋਇਆ ਬਾਂਹ ਜਿੰਨਾ ਡੂੰਘਾ ਹੋ ਗਿਆ ਪਰ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਿਆ। ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ "ਵਿਗਿਆਨ" ਮੁਤਾਬਕ ਦਰਿਆ 'ਤੇ ਬਰਫ਼ ਪਤਲੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਬਹੁਤੀ ਪਤਲੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਹੀ। ਦਰਿਆ ਕੋਲ ਡਿੱਗਣ ਕਰਕੇ ਜਿੰਮੀ ਦਾ ਬੂਟ ਗਿੱਲੀ ਬਰਫ਼ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਜਾਮਨੀ ਹੋਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੁਰਾਬਾਂ ਨਿਚੋੜੀਆਂ ਅਤੇ ਪੈਰ ਗਰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਡੇਰੀਅਸ ਦੀ ਕੱਛ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ।

ਠੰਡ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਘੰਟਿਆਂ ਬਾਅਦ ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰ ਸੱਟ ਲੱਗ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਬੱਦਲ ਤੂਫ਼ਾਨ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਸੁੰਨਸਾਨ ਥਾਂ 'ਤੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੁਣ ਇਹ ਮੰਨਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਫਿਰ ਫੇਲ੍ਹ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਕੈਂਪ ਵਾਪਸ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਚਾਰ ਔਖੇ ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਛੇ ਫੁੱਟ ਡੂੰਘਾ ਪੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਵਾਪਸ ਜਾ ਕੇ ਮੱਛੀ ਮਿਲਣ ਤੱਕ ਪੁੱਟਣ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਈ। ਕੈਂਪ ਦੇ ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਫਲੇਅਰ ਚਲਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਵੀ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਇਸ ਮਾਯੂਸੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ ਟਿਕਾਣਾ ਥੋੜ੍ਹੀ ਰਾਹਤ ਬਣਿਆ। ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਬਰਾਬਰ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਲੇਟ ਸਕਦੇ ਸਨ ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਨਾ ਵੱਜਣ ਅਤੇ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾ ਜਗਾਵੇ। ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਟਿਕਾਣਾ ਵੱਡਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਵੀ ਦਿਨ ਦਾ ਸਾਰ ਇਹੀ ਰਿਹਾ: ਇੱਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਝਟਕਾ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਜਿੱਤ ਦੀ ਸਖ਼ਤ ਲੋੜ।

ਪੰਜਵਾਂ ਦਿਨ: ਆਖਰੀ ਖਾਣਾ, ਤੂਫ਼ਾਨ, ਅਤੇ ਜੋਖਮ ਭਰਿਆ ਫ਼ੈਸਲਾ

ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਸਿਰਫ਼ ਆਖਰੀ ਵਾਰ ਦਾ ਖਾਣਾ ਬਚਿਆ ਸੀ, ਯਾਨੀ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਲਈ ਲਿਆਂਦੇ ਕੁਝ ਸਨੈਕਸ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਖਾਣਾ ਖ਼ਤਮ ਸੀ। ਬਰਫ਼ੀਲਾ ਤੂਫ਼ਾਨ ਆ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਹਾਜ਼ ਆਉਣ ਦੀ ਕੋਈ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਿੰਮੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਕੋਈ ਬਚਾਅ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਸਨ। ਬਰਫ਼ ਗਿੱਲੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਭਿੱਜ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੱਛੀ ਮਿਲ ਵੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਖ਼ਤਰਾ ਬਹੁਤ ਸੀ। ਯੋਜਨਾ ਇਹ ਬਣੀ ਕਿ ਮੱਛੀ ਫੜਨ ਵਾਲੀ ਟੋਲੀ ਦਰਿਆ ਵਾਲੀ ਮੋਰੀ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇਗੀ। ਕੈਂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਮੰਨ ਕੇ ਚੱਲਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਵਾਪਸੀ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹਾਈਪੋਥਰਮੀਆ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਸਟੇਸ਼ਨ ਤਿਆਰ ਰੱਖਣਾ ਪਵੇਗਾ।

ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਇਸ ਜੋਖਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਹੌਸਲੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਜੇ ਇਹ ਮੱਛੀ ਨਾ ਮਿਲੀ ਤਾਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸਾਰੇ ਹਿੰਮਤ ਹਾਰ ਜਾਣਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿਛਲੀ ਵੀਡੀਓ ਦਾ ਵੀ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਟੀਮ ਟਾਪੂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਵੀ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਫੇਲ੍ਹ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਨਾਲ ਟੋਲੀ ਨੇ ਨਾਅਰੇ ਲਾਏ ਅਤੇ ਨਿਕਲ ਪਈ। ਤੂਫ਼ਾਨ ਕਰਕੇ ਇਸ ਵਾਰ ਸਕੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਲਿਜਾਈਆਂ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਨਾਲ ਭਾਰ ਘੱਟ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਸਫ਼ਰ ਲੰਮਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਨਵੀਂ ਬਰਫ਼ ਹੇਠ ਗਾਇਬ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਉਹ ਪਛਾਣ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਮੋਰੀ ਵਿੱਚ ਜਿੰਮੀ ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ ਫਸੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਆਈ।

ਕੈਂਪ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਏ ਸਾਥੀਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਖਰੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ। ਜਿਸਨੂੰ ਅੱਗ ਬਾਲਣ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਮੱਛੀ ਫੜਨ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਾਲਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿੱਲਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੁੱਕਾ ਦਰੱਖਤ ਮਿਲਿਆ ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਸੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਅਤੇ ਛਿੱਲ ਕੇ ਅੱਗ ਲਈ ਸਮੱਗਰੀ ਕੱਢੀ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਿਰਫ਼ ਇਹੀ ਸੁੱਕੀ ਚੀਜ਼ ਸੀ।

ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਮੱਛੀ: ਸੱਤ ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੋ

ਦਰਿਆ 'ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਮੋਰਾ ਅਤੇ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਬਰਮਾ ਮਿਲ ਗਏ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਐਕਸਕੈਲੀਬਰ ਨਾਲ ਕੀਤੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਮੋਰੇ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਖੋਲ੍ਹੇ ਗਏ ਤਾਂ ਜੋ ਬਰਮਾ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਜਿੰਮੀ ਪਤਲੀ ਥਾਂ ਲੱਭਣ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਸੀ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਦਰਿਆ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਪਾਣੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਬਰਫ਼ ਪਤਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖ਼ਤਰਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾਇਆ: ਖਾਣਾ ਹੀ ਗਰਮੀ ਹੈ, ਨਾ ਖਾਣ ਨਾਲ ਠੰਡ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਠੰਡ ਨਾਲ ਹਾਈਪੋਥਰਮੀਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਕੰਮ ਤਮਾਮ।

ਅਖ਼ੀਰ ਇੱਕ ਥਾਂ ਮੋਰੀ ਪਾਰ ਹੋ ਗਈ। ਉੱਥੇ ਬਰਫ਼ ਲਗਭਗ ਅੱਠ ਇੰਚ ਸੀ। ਜੰਮੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਚੋਗੇ ਵਜੋਂ ਵਰਤ ਕੇ ਕੁੰਡੀਆਂ ਪਾਈਆਂ ਗਈਆਂ। ਸਹੀ ਥਾਂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਇੱਕ ਘੰਟਾ ਵੀ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਦੌਰਾਨ ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਕੈਮਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਠੰਡ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਭਰੋਸਾ ਟੁੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਕੋਈ ਮੱਛੀ ਫਸੇਗੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਸੀ ਕਿ ਕੈਲੋਰੀ ਦੀ ਕਮੀ ਨਾਲ ਅਗਲੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਹੋਰ ਠੰਡੀਆਂ ਲੱਗਣਗੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਜੇ ਬਰਫ਼ਬਾਰੀ ਵਧੀ ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਚੁਣੌਤੀ ਛੱਡਣੀ ਪਵੇ, ਪਰ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ। ਨਾਲ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਫੇਲ੍ਹ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਅਤੇ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਲੱਗੇ ਉੱਥੇ ਬੈਠ ਕੇ ਮੱਛੀ ਫੜਨਗੇ।

ਇਸੇ ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੁੰਡੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਫਸ ਗਿਆ। ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਛੇੜਿਆ ਕਿ ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ "ਮੋਨੋਲੌਗ ਦੌਰਾਨ" ਮੱਛੀ ਫੜ ਲਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਕ ਇਸਨੂੰ ਨਕਲੀ ਸਮਝਣਗੇ। ਪਰ ਮੱਛੀ ਮੋਰੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ 'ਤੇ ਟੇਢੀ ਫਸ ਗਈ ਅਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵੀ ਛੁੱਟ ਗਈ। ਜਿਸ ਸਾਥੀ ਤੋਂ ਛੁੱਟੀ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮੱਛੀ ਨਹੀਂ ਫੜੀ। ਬਾਕੀਆਂ ਨੇ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਮੱਛੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੋਰ ਵੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਕਿਸੇ ਦੇ ਦਸਤਾਨੇ ਗਿੱਲੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਵਾਧੂ ਦਸਤਾਨੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੋਰੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਪਰ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਮੱਛੀ ਹੱਥ ਆ ਗਈ। ਫਿਰ ਹੇਜ਼ ਦੀ ਕੁੰਡੀ ਹਿੱਲੀ ਅਤੇ ਖਿੱਚ ਬਣਾਈ ਰੱਖਦਿਆਂ ਦੂਜੀ ਮੱਛੀ ਵੀ ਫੜੀ ਗਈ। ਵੀਡੀਓ ਮੁਤਾਬਕ ਸੱਤ ਘੰਟੇ ਮੱਛੀ ਫੜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋ ਮੱਛੀਆਂ ਮਿਲੀਆਂ। ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕਈ ਘੰਟਿਆਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਨਾ ਪੀਣ ਕਰਕੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਦੁਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਕੈਂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਅੱਗ ਬਾਲ ਲਈ ਸੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਤਿਆਰ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਣ ਸੀ ਕਿ ਹੇਜ਼ ਨੂੰ ਆ ਕੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਮੱਛੀ ਫੜਨ ਵਾਲੀ ਟੋਲੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਛੇੜਖਾਨੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਨੀਲੇ ਬੈਗ ਵਿੱਚੋਂ ਮੱਛੀ ਕੱਢ ਕੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਅੱਜ ਰਾਤ ਦਾ ਖਾਣਾ ਪੱਕਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਮੱਛੀ ਉਸੇ ਰਾਤ ਪਕਾਈ ਗਈ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਲਈ ਰੱਖ ਲਈ ਗਈ। ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਇੰਨੀ ਤਾਜ਼ੀ ਅਤੇ ਸੁਆਦ ਮੱਛੀ ਨਹੀਂ ਖਾਧੀ। ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਰਕਟਿਕ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠ ਕੇ ਮੱਛੀ ਖਾ ਰਹੇ ਹਨ।

ਛੇਵਾਂ ਦਿਨ: ਆਰਾਮ, ਪਿਛਲੀਆਂ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਦੀ ਯਾਦ, ਅਤੇ ਧੰਨਵਾਦ

ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰਾ ਸੀ। ਜਿੰਮੀ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਕਿ ਪੰਜ ਔਖੇ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਸਾਥੀ ਥੋੜ੍ਹੇ ਮਜ਼ੇ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਸਰਪ੍ਰਾਈਜ਼ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਮੱਛੀ ਨਾ ਮਿਲਦੀ ਤਾਂ ਉਹ ਲਗਭਗ ਚਲਾ ਹੀ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖੀ ਚੁਣੌਤੀ ਦੱਸਿਆ। ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਕਿ ਕੀ ਇਹ ਸੱਤ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਅਚਾਰ ਖਵਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਔਖੀ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਇਸਨੂੰ "ਦੂਜੀ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖੀ" ਕਰਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਦਹਾਕੇ ਤੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਰਵਾਈਵਲ ਵੀਡੀਓਜ਼ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਝਲਕਾਂ ਦਿਖਾਈਆਂ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ 24 ਘੰਟੇ ਪਾਣੀ ਹੇਠ ਬੈਠਣ ਦੀ ਚੁਣੌਤੀ, ਬਰਫ਼ੀਲਾ ਤੂਫ਼ਾਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਕਿਸ਼ਤੀ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤੈਰ ਗਈ। ਜਿੰਮੀ ਮੁਤਾਬਕ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਬੁਰੇ ਪਲ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵੀ। ਸਮਾਜ ਤੋਂ ਵੱਖ, ਗੁਫ਼ਾ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਿਲਮਾਂਕਣ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਲੱਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵੀਡੀਓ ਸਿਧਾਂਤਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬੁਰਾ ਤਜਰਬਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੰਨੇ ਚੰਗੇ ਪਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਕਰਕੇ ਹੀ ਆਏ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦਾ ਵੀ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਸੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਦੇਖਦੇ ਸਨ। ਨਾਲ ਹੀ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਲਿੱਪ ਦਿਖਾਈ ਗਈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦਸ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਯੂਟਿਊਬ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।

ਬਾਕੀ ਦਿਨ ਬਰਫ਼ ਦੇ ਗੋਲਿਆਂ ਅਤੇ ਬਰਫ਼ 'ਤੇ ਖੇਡਣ ਵਿੱਚ ਲੰਘਿਆ। ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਨੇ ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਨੂੰ "ਦਸ ਵਿੱਚੋਂ ਦਸ" ਨੰਬਰ ਦਿੱਤੇ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਨੋਲਨ ਨੇ ਆਖਰੀ ਰਾਤ ਲਈ ਸਾਂਭੇ ਸਮੋਰਸ ਕੱਢੇ ਅਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਧੇ। ਸੌਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਨਾ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਕੱਲ੍ਹ ਉਹ ਹੈਲੀਕਾਪਟਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਗੇ।

ਸੱਤਵਾਂ ਦਿਨ: ਝੂਠਾ ਟਵਿਸਟ, ਸਫ਼ਾਈ, ਅਤੇ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਵਿਦਾਈ

ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ "ਟਵਿਸਟ" ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤਾ ਹੋਰ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਇਸ 'ਤੇ ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀ। ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਸ਼ਰਤ ਸੀ: ਸਾਰਾ ਕੂੜਾ ਸਾਫ਼ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਸਫ਼ਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਫਲੇਅਰ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਰਪ੍ਰਾਈਜ਼ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ। ਹੈਲੀਕਾਪਟਰ ਦੀ ਥਾਂ ਆਰਕਟਿਕ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈਣ ਆਇਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਨੇ "ਸਭ ਤੋਂ ਆਰਕਟਿਕ ਚੀਜ਼" ਕਿਹਾ।

ਇਸ ਵਾਰ ਛੇ ਜਣਿਆਂ ਦੀ ਟੀਮ ਸੱਤ ਦਿਨ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ ਨਿਕਲੀ। ਪਿਛਲੀ ਨਾਕਾਮੀ ਦਾ ਜੋ ਬੋਝ ਪੂਰੀ ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਜਿੰਮੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਹ ਆਖ਼ਰ ਲਹਿ ਗਿਆ। ਵਿਦਾਈ ਵੇਲੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੁਹਿੰਮ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਇੱਕ ਗਰਮ ਸ਼ਾਵਰ ਦੀ ਸੀ।