शोधा

२,००० स्पर्धक, ५० लाख डॉलर्सचे बक्षीस: ‘बीस्ट गेम्स’मध्ये प्रवेशासाठीच्या चार पात्रता फेऱ्या

MrBeast ミスタービースト · ▶ 23:15 · 13 मिनिटांचे वाचन
العربيةবাংলাcatalàčeštinadanskDeutschΕλληνικάEnglishespañolBasquesuomiFilipinofrançaisGalicianગુજરાતીעבריתहिन्दीmagyarIndonesiaitaliano日本語ಕನ್ನಡ한국어മലയാളംमराठीMelayuNepaliNederlandsnorskਪੰਜਾਬੀpolskiportuguêsromânăрусскийсрпскиsvenskaతెలుగుไทยTürkçeукраїнськаاردوTiếng Việt简体中文繁體中文
YouTube वर उघडा ↗
आढावा

या व्हिडिओत मिस्टर बीस्ट (जिमी) ५० लाख डॉलर्सच्या रकमेवर बसून दोन हजार स्पर्धकांचे स्वागत करतात. हे स्पर्धक प्राईम व्हिडिओवरील त्यांच्या आगामी दहा भागांच्या ‘बीस्ट गेम्स’ मालिकेत जागा मिळवण्यासाठी आले आहेत. व्हिडिओ संपेपर्यंत यातील एक हजार जण बाद होतील. उरलेले हजार जण मालिकेत पुढे जातील आणि त्यांच्यापैकी एकाला ५० लाख डॉलर्सचे बक्षीस मिळेल. जिमी हे बक्षीस ‘आयुष्य बदलून टाकणारे’ आणि ‘विक्रमी’ असल्याचे सांगतात. व्हिडिओत चार खेळ आहेत आणि प्रत्येक खेळ वेगळ्या गोष्टीची परीक्षा घेतो: पहिल्यात शारीरिक ताकद, दुसऱ्यात स्मरणशक्ती, तिसऱ्यात धाडस आणि धोका पत्करण्याची तयारी, आणि चौथ्यात एकमेकांवरचा विश्वास.

13 मिनिटांचे वाचन

पहिला खेळ: १०,००० पाउंडचा दगड

पहिले चॅलेंज बळाची परीक्षा घेणारे होते. स्पर्धकांनी प्रत्येकी चारशे जणांच्या पाच गटांत विभागायचे होते. प्रत्येक गटासमोर १०,००० पाउंड वजनाचा दगड होता आणि तो दोरीने ओढून फिनिश लाईनपर्यंत वर न्यायचा होता. जो गट सर्वात शेवटी पोहोचेल, त्याचे चारशेही सदस्य बाद होणार होते. दगड पाहूनच आपले हात दुखू लागले, अशी प्रतिक्रिया जिमी देतात.

गट बनताच स्पर्धकांनी रणनीती आखायला सुरुवात केली. ताकदवान लोकांना पुढे ठेवायचे ठरले. काहींनी आत्मविश्वास दाखवला, तर एका स्पर्धकाने आपण यासाठी तयार नसल्याचे प्रामाणिकपणे कबूल केले. खेळ सुरू झाल्यावर ग्रीन टीम इतक्या लवकर जिंकली की जिमी स्वतः आश्चर्यचकित झाले. पाहता पाहता तीन टीम फिनिश लाईनला पोहोचल्या आणि शेवटची चुरस येलो व रेड यांच्यात उरली. रेड टीममध्ये गोंधळ उडाला. ‘आपण हे चुकीचं करतोय’, ‘आपल्याला मागे जावं लागेल’ असे आवाज येत होते. शेवटी येलो टीम आधी पोहोचली आणि रेड टीमच्या चारशे जणांची ५० लाख डॉलर्सची संधी संपली. रेड टीममधील एका स्पर्धकाने सांगितले की पहिल्या फेरीत बाद व्हायचे नाही, एवढी एकच गोष्ट त्याने स्वतःला बजावून ठेवली होती.

बाद होणाऱ्यांना २,००० डॉलर्स

बाद झालेल्यांना थोडे बरे वाटावे म्हणून जिमी जाहीर करतात की केवळ भाग घेतल्याबद्दल प्रत्येक स्पर्धकाला २,००० डॉलर्स मिळतील, मग तो कधीही बाद झाला तरी. व्हिडिओ सुरू होऊन फक्त तीन मिनिटे झाली होती आणि तोपर्यंत ८,००,००० डॉलर्स दिले गेले होते. दोन हजार स्पर्धकांचा हिशोब केला, तर संपूर्ण ‘बीस्ट गेम्स’मध्ये फक्त सहभागासाठी ४० लाख डॉलर्स दिले जातील, असे जिमी सांगतात.

याच वेळी काही स्पर्धकांना लवकर घरी जावे लागले. त्यातील एकाने सांगितले की त्याने चोवीस तास, म्हणजे एक दिवस पूर्ण केला. ते निदान २,००० डॉलर्स घेऊन जात आहेत आणि पुढे स्पर्धा अधिक तीव्र होणार असल्याने कदाचित ते त्यांच्यासाठी चांगलेच आहे, असे निवेदनात म्हटले आहे.

दुसरा खेळ: ब्रीफकेसांचा समुद्र

दुसऱ्या चॅलेंजमध्ये एक धक्का होता. पहिल्या फेरीत एकत्र खेळलेले टीममेट्स आता एकमेकांविरुद्ध खेळणार होते. मैदानात ब्रीफकेसांचा ‘समुद्र’ मांडला होता. काही ब्रीफकेसमध्ये ‘एलिमिनेटेड’ आणि काहींमध्ये ‘सेव्हड’ लिहिलेले होते. कोणत्या ब्रीफकेस सुरक्षित आहेत याचा नकाशा जम्बोट्रॉनवर थोड्या वेळासाठी दाखवला जाणार होता. स्पर्धकांनी तो लक्षात ठेवून इतरांच्या आधी सुरक्षित ब्रीफकेस ताब्यात घ्यायची होती. प्रत्येक टीममध्ये चारशे लोक होते आणि त्यातील पन्नास जणांच्या हाती ‘एलिमिनेटेड’ ब्रीफकेस येणार होती.

पहिल्यांदा पिंक टीमला पाठवले गेले. नकाशा दाखवताच लोक ‘दुसरी रो’, ‘सातवी रो’ असे म्हणत जागा लक्षात ठेवू लागले. खेळ सुरू होताच माणसांचा ‘महापूर’ उसळल्यासारखे दृश्य दिसले. एका स्पर्धकाने गमतीने सांगितले की ब्रीफकेस चुकीची निघाली तर तो दुसऱ्या कोणाला तरी दोष देईल. दुसऱ्या एकाला आपल्या ब्रीफकेसमध्ये काय आहे याची अजिबात कल्पना नव्हती. म्हणजे त्याची संपूर्ण संधी एका अज्ञात निकालावर अवलंबून होती. ब्रीफकेस उघडल्यावर साडेतीनशे जणांना हिरवा रंग दिसला आणि पन्नास जणांना लाल. ‘मला वाटलं होतं मी सेफ आहे’, ‘मला वाटलं होतं मी खूप पुढे जाईन’ अशा निराश प्रतिक्रिया आल्या. सुटलेल्यांनी मात्र आनंद व्यक्त केला.

प्रत्येक फेरीनंतर ब्रीफकेस पुन्हा शफल केल्या गेल्या. त्यानंतर ऑरेंज टीम आली. तिच्या सदस्यांनी आपसात ठरवले, ‘तुम्ही सुरुवातीचे घ्या, मी पुढे जाईन.’ अनेकांनी आपली भीती बोलून दाखवली आणि सेफ ब्रीफकेस मिळावी म्हणून प्रार्थनाही केली. तिथेही पन्नास जण बाद झाले. ग्रीन टीमच्या वेळी जिमींनी येलो टीमला मुद्दाम ‘इथे नीट लक्ष द्या, हे खूप महत्त्वाचे आहे’ असे बजावले. ग्रीन टीमच्या फेरीतूनही पन्नास जण बाद झाले.

अंतिम फेरीसाठी जिमींनी ‘आणखी काही जीवघेणे बाण’ राखून ठेवले होते. येलो टीमला ग्रीनचाच पॅटर्न मिळणार होता, म्हणूनच त्यांना लक्ष द्यायला सांगितले होते. पण नकाशा फक्त काही सेकंदच दाखवला जाणार होता. हे ऐकून येलो टीममधून ‘विश्वास बसत नाही’, ‘फालतूपणा आहे’ अशा प्रतिक्रिया आल्या. निवेदनानुसार या फेरीत प्रत्येकाची रणनीती एवढीच होती की पळत सुटायचे, आणि ब्रीफकेस उघडण्यापूर्वी कोणीच आत्मविश्वासात दिसत नव्हते. यानंतर दुसरे चॅलेंज संपले. स्पर्धक रात्री पैशांजवळ झोपले. काही गटांनी ‘आम्ही एकत्र फिरतो, एकत्र झोपतो आणि एकत्र जिंकतो’ अशी घोषणा केली, तर एका स्पर्धकाने आपल्या कुटुंबासाठी आणि जमातीसाठी काहीही करायची तयारी असल्याचे सांगितले.

तिसरा खेळ: झेंडे आणि लाल रेषा

आता चौदाशे स्पर्धक उरले होते आणि बीस्ट गेम्समध्ये प्रवेश मिळवण्यासाठी आणखी दोन चॅलेंज बाकी होते. तिसऱ्या चॅलेंजचे नियम सोपे होते. मैदानात एकूण अकराशे झेंडे टप्प्याटप्प्याने ठेवले जाणार होते, म्हणजे तीनशे जण बाद होणार होते. प्रत्येक राऊंडमध्ये झेंड्यांची संख्या वेगवेगळी असणार होती. याची मुख्य अट अशी होती की एकदा लाल रेषा ओलांडली की झेंडा मिळवावाच लागेल, नाहीतर बाद.

पहिल्या राऊंडमध्ये फक्त दहा झेंडे होते. ज्यांना पूर्ण खात्री नाही त्यांनी मागे राहून पुढच्या योग्य संधीची वाट पाहावी, असा सल्ला जिमींनी दिला. एका स्पर्धकाने पहिल्या, दुसऱ्या आणि तिसऱ्या, तिन्ही राऊंडला न जाण्याचे ठरवले, आणि जिमींनी त्याला ‘स्मार्ट’ म्हटले. भोंगा वाजल्यावर फार कमी लोक धावले. दोघे एकाच झेंड्यासाठी धावले आणि त्यांची टक्कर झाली. शेवटी बारा जण गेले, दहांना झेंडे मिळाले आणि दोघे बाद झाले. आपण किमान शंभर लोक धावतील अशी अपेक्षा केली होती, पण हे लोक आपल्या कल्पनेपेक्षा हुशार निघाले, असे जिमी म्हणतात. सुरुवात ‘फुसकी’ झाल्याने त्यांनी दुसऱ्या राऊंडसाठी पन्नास झेंडे ठेवले.

या वेळी स्पर्धकांनी आधीच आपापले झेंडे वाटून घेतले: ‘मी ४७ घेणार’, ‘४९ ला कोणी हात लावू नका’, ‘मी २४ घेणार’. पण एक जण जरी या वाटणीशी असहमत असेल तर कोणाचीही संधी जाऊ शकते, याकडे निवेदन लक्ष वेधते. या राऊंडमध्ये सगळे पन्नास झेंडे पटकावले गेले आणि पाच जण बाद झाले. पुढच्या राऊंडपूर्वी जिमींनी इशारा दिला की जितकी जास्त वाट पाहाल तितके तुमचे चान्स कमी होतील. त्या राऊंडमध्ये सुमारे आठ जण बाद झाल्याचे त्यांचे अनुमान होते.

मागे थांबलेले खेळाडू आणि ‘इतका चांगुलपणा का?’

बरेच स्पर्धक मुद्दाम मागेच थांबत होते. जिमींनी त्यांना विचारले की शेवटपर्यंत थांबल्यास जिंकण्याची संधी जास्त असेल असे त्यांना वाटते का, आणि हा खेळ तसा खेळायचा नाही असेही सांगितले. पुढच्या रांगेतील स्पर्धक ‘३०७ माझा’, ‘२८४ याने घेतलाय’ असे म्हणत झेंड्यांच्या क्रमांकांवर वाटाघाटी करत होते.

निवेदनानुसार लोक शेवटपर्यंत थांबत होते याचे एक कारण असे होते की ते एकत्र काम करत होते. गटातील लोक एकमेकांना संधी देत होते, झेंडा घेऊ देत होते. यावर जिमींनी आश्चर्य व्यक्त केले. त्यांच्या मते यात काहीच अर्थ नव्हता: ‘लोकं इतकं चांगलं का वागतायेत? ५० लाख डॉलर्स आहेत! नंतर तुम्हीच एकमेकांना दगा देणार आहात.’ ‘कोणीतरी घरी जायलाच हवं’ असेही ते म्हणतात.

राऊंड पुढे जात गेले आणि झेंडे कमी होत गेले तशी स्पर्धा तीव्र झाली. एक स्पर्धक झेंड्याकडे धावताना स्वतःच पडली. हे आपले आतापर्यंतचे सर्वात धमाल चॅलेंज असल्याचे जिमी म्हणतात. चॅलेंजच्या सुरुवातीला लांबलचक दिसणारी रांग आता खूपच छोटी झाली होती. १७९ स्पर्धक उरले होते आणि फक्त शंभर झेंडे. त्यानंतर पन्नास झेंड्यांचा राऊंड झाला. आता प्रश्न असा होता की आणखी एक राऊंड थांबल्याने संधी वाढते की आणखी कमी होते. तो राऊंड संपल्यावर ११५ स्पर्धक आणि शेवटच्या राऊंडसाठी पन्नास झेंडे उरले होते.

कार्लचा ‘यो’ आणि ३१ जणांची हकालपट्टी

अंतिम राऊंडच्या या महत्त्वाच्या टप्प्यावर आपल्याकडून कदाचित सर्वात वाईट चूक झाली, असे जिमी सांगतात. त्यांनी आपला माईक मित्र कार्लच्या हातात दिला. कार्ल स्पर्धकांचा उत्साह वाढवत असताना माईकवर ‘यो!’ म्हणाला. अनेकांना वाटले की त्याने ‘गो’ म्हटले, आणि ते धावत सुटले. कार्लने आपण फक्त ‘यो’ म्हटल्याचा बचाव केला. पण ‘तुझ्या यो ने ३१ जणांना एलिमिनेट केलं’ असे त्याला सांगितले गेले.

तरीही जिमींची भूमिका स्पष्ट होती. संपूर्ण चॅलेंजमध्ये प्रत्येक राऊंड भोंगा वाजल्यावरच सुरू होईल हे स्पष्ट सांगितले होते, कार्लच्या ‘यो’वर नव्हे. मग लोक ‘यो’वर का निघाले, असा प्रश्न ते विचारतात. त्यानंतर उरलेल्या झेंड्यांसह शेवटचा राऊंड झाला आणि अकराशेवा झेंडा उचलला गेला. एका बाद स्पर्धकाने हे ‘आतापर्यंतचे अतिशय वाईट चॅलेंज’ असल्याचे म्हटले. दुसऱ्या एकाने मात्र आपण मिस्टर बीस्टच्या व्हिडिओत होतो, हा इतिहासाचा भाग म्हणून नेहमी आठवत राहील, असे सांगितले.

शोचा आवाका: जिमींनी सांगितलेल्या योजना

शेवटच्या चॅलेंजपूर्वी जिमींनी मालिकेविषयी काही दावे केले. त्यांच्या मते मालिकेचा प्रत्येक भाग त्यांनी आजपर्यंत बनवलेल्या सर्वात मोठ्या यूट्यूब व्हिडिओपेक्षाही मोठा असेल. ते ‘एक अख्खं शहर’ बांधणार आहेत, एक प्रायव्हेट आयलँड देणार आहेत आणि ‘मनोरंजनाच्या इतिहासातील सर्वात मोठं बक्षीस’ देणार आहेत. पण अकराशे स्पर्धक आणि हा टीव्ही शो यांच्यामध्ये अजून एक चॅलेंज उरले होते.

चौथा खेळ: विश्वासाची परीक्षा

या चॅलेंजचा संबंध ताकद किंवा वेगाशी नव्हता, तर विश्वासाशी होता. स्पर्धकांनी शंभर-शंभर जणांचे गट बनवायचे होते आणि तुम्ही कोणाला निवडता यावरच तुमची संधी अवलंबून असेल, असे जिमी सांगतात. ‘या चॅलेंजच्या अखेरीस तुमच्यापैकी कोणीतरी एक संपूर्ण टीमला दगा देणार आहे,’ असा इशाराही त्यांनी दिला.

गट बनवताना अविश्वासाचे वातावरण स्पष्ट दिसले. एका स्पर्धकाने सांगितले की ती विश्वासू लोक शोधत आहे, पण अनोळखी लोकांवर विश्वास ठेवणे कठीण असते. काहींनी नव्या लोकांना आपल्या रांगेत येऊ न देण्याचा प्रयत्न केला. दुसऱ्या एकाने आपल्या गटात आलेल्या लोकांचा आपल्या गटावर विश्वास नसल्याची तक्रार केली. एका स्पर्धकाला आपले टिकून राहणे इतरांवर अवलंबून आहे हेच ‘डिप्रेसिंग’ वाटले. एका गटात शेवटी सामील झालेला माणूस ‘मी अगदी सोपी शिकार आहे’ असे म्हणत होता, त्यामुळे त्याच्यावर विश्वास ठेवता येणार नाही असे दुसऱ्याला वाटले. याउलट काही जण आपल्या गटाबद्दल पूर्ण आत्मविश्वासात होते आणि ‘काहीही झालं तरी मी कधीच माझ्या टीमचा विश्वास तोडणार नाही’ असे सांगत होते.

नियम असा होता: या क्षणापासून कोणी प्लॅटफॉर्मबाहेर पाय ठेवला तर तो स्वतः बाद होईलच, पण त्याचा संपूर्ण प्लॅटफॉर्मही बाद होईल. सुमारे एक मिनिट उलटूनही कोणी बाद झाले नव्हते. प्लॅटफॉर्मवरून ‘आम्हाला पैसे नको, जिमी!’, ‘लाच नको आम्हाला!’, ‘टीम डील नाही!’, ‘आम्ही विकले जाणार नाही’ अशा घोषणा सुरू झाल्या. आपण अजून कोणतीही ऑफर दिलेली नाही, ‘पण कदाचित देईन’, असे जिमी हसत म्हणाले.

तीन लाचा: ५,०००, ५०,००० आणि १० लाख डॉलर्स

पैसे आणायला जाताना जिमींनी कबूल केले की ते फिल्मिंगपूर्वी सहसा नर्वस होत नाहीत, पण या वेळी त्यांना टेन्शन आले आहे. कारण एका व्यक्तीला भरपूर पैसे मिळतील आणि बाकीचे ९९ दुःखी होतील, आणि हे ‘खूप भयानक’ होणार आहे.

त्यांनी तीन वेगवेगळ्या लाचा आणल्या होत्या आणि आधी फक्त त्या दाखवल्या, खेळात आणल्या नाहीत. पहिली लाच ५,००० डॉलर्सची होती. ती नाकारली गेली तर ५०,००० डॉलर्स, आणि सर्व अकराशे जणांनी याही नाकारल्या तर तिसरी लाच होती १० लाख डॉलर्स. जिमींच्या शब्दांत ही रक्कम ‘अक्षरशः प्राईझ मनीचा एक पंचमांश’ होती. नियम असा होता की टायमर सुरू झाल्यावर पाच ग्रँडच्या बदल्यात ९९ सहकाऱ्यांना सोडून देण्याची तयारी असणाऱ्याला ही रक्कम मिळेल.

५,००० डॉलर्सची ऑफर प्रत्येक टीमने नाकारली. ‘५,००० काहीच नाही’, ‘आम्हाला पैसे नको’ अशा प्रतिक्रिया आल्या. काही जण तर दुसऱ्या टीममधील कोणीतरी ही रक्कम घेईल, अशी आशा व्यक्त करत होते. टायमर पुन्हा दहा मिनिटांवर लावला गेला. निवेदनानुसार अकराशे लोकांच्या या गटासाठी विश्वासघाताची किंमत ५,००० डॉलर्सपेक्षा नक्कीच जास्त होती.

५०,००० डॉलर्सपुढे बदललेले चित्र

५०,००० डॉलर्सच्या लाचेची तयारी सुरू होताच स्टेडियमचे चित्र बदलू लागले. प्रत्येक प्लॅटफॉर्मवर लोक काठाजवळ सरकू लागले, जणू उडी मारण्याच्या तयारीत. निवेदनाच्या मते याचे कारण असे की इतकी मोठी रक्कम आयुष्य बदलायला पुरेशी आहे.

याच वेळी स्पर्धकांनी आपली वैयक्तिक कारणे सांगितली. एका आईने आपल्या सात महिन्यांच्या बाळाला, लैलाला, संदेश दिला की ती हे तिच्यासाठी करत आहे. ५० लाख डॉलर्स जिंकल्यास काय कराल, या प्रश्नावर कोणी कॉलेज डिग्री पूर्ण करण्याचे, कोणी ॲनिमल रेस्क्यू सुरू करण्याचे, कोणी अपंग आणि वृद्ध वडिलांसाठी घर घेण्याचे, तर कोणी जळालेल्या घराऐवजी नवे घर घेण्याचे सांगितले. काहींनी इथे येण्यासाठी नोकरी सोडली होती, आणि हे ऐकून जिमींनी ‘कोणी असं का करेल?’ असे आश्चर्य व्यक्त केले.

नियम असा होता की टायमर सुरू झाल्यावर जो सर्वात आधी जमिनीला स्पर्श करेल त्याला ५०,००० डॉलर्स मिळतील. पण टायमर सुरू होण्याआधीच एका स्पर्धकाने उडी मारली. ही ऑफर कोणाला इतकी आकर्षक वाटेल याची आपल्याला कल्पनाही नव्हती, असे जिमी म्हणतात. टायमर सुरू झाला नसल्याने तिला पैसे मिळणार नाहीत, हे त्यांनी स्पष्ट केले. ‘मला पैसे नाही मिळणार?’ या तिच्या प्रश्नाला उत्तर ‘नाही’ असेच होते. तरीही नियमानुसार प्लॅटफॉर्म सहावरील सर्व स्पर्धक बाद झाले. ‘तिला पैसे मिळाले नाहीत आणि आम्ही हरलो?’ असे तिच्या टीममधील लोकांनी विचारले, आणि उत्तर होकारार्थी होते. तिच्या उडीमुळे ९९ लोकांनी ५० लाख डॉलर्सची संधी गमावली. एका स्पर्धकाची प्रतिक्रिया होती की निदान मिलियनसाठी तरी जायचे होते. निवेदनानुसार तिच्या टीमला आपल्यासोबत विश्वासघात झाला यावर विश्वासच बसत नव्हता आणि ते अतिशय निराश झाले होते.

निष्कर्ष: एक हजार जण पुढे

या प्लॅटफॉर्मच्या बाद होण्याने चौथे चॅलेंज संपले आणि उरलेल्या एक हजार स्पर्धकांनी बीस्ट गेम्समध्ये आपली जागा पक्की केली. व्हिडिओत तिसरी, १० लाख डॉलर्सची लाच प्रत्यक्ष खेळात आणलेली दिसत नाही. शेवटचा खेळ ‘जीवघेणा’ होता, पण पुढे या हजार स्पर्धकांना ज्याचा सामना करावा लागणार आहे त्याच्या तुलनेत तो काहीच नव्हता, असे निवेदन सांगते. त्यांच्यापैकी एक जण ५० लाख डॉलर्स घेऊन जाईल, मात्र त्याआधी त्यांना बीस्ट गेम्समध्ये स्पर्धा करावी लागेल, या वाक्याने व्हिडिओ संपतो.

लेख प्रकाशित