Catro probas para 1000 prazas: a clasificación de 2000 persoas para Beast Games
MrBeast ミスタービースト
MrBeast reuniu 2000 xogadores e un premio de cinco millóns de dólares en efectivo. A competición ten unha regra de partida clara: cando remate o vídeo, a metade terá quedado fóra. Os que superen as catro probas de selección entrarán na súa serie de dez episodios en Prime Video, Beast Games, onde un deles marchará cos cinco millóns. O presentador anúncialles isto aos participantes antes de empezar: «Mirade a esquerda e dereita. 1000 de vós quedaredes fóra».
As probas van cambiando de natureza. A primeira mide a forza, a segunda a memoria e a rapidez, a terceira a capacidade de calcular o risco, e a última a confianza nun grupo de descoñecidos.
Primeira proba: arrastrar unha rocha de 4,5 toneladas
Os 2000 participantes repartíronse en cinco equipos de 400 persoas. Cada equipo tiña que arrastrar unha rocha de 4,5 toneladas por riba dunha liña de meta, e o último en conseguilo quedaba eliminado enteiro. Algúns equipos decidiron poñer diante aos máis fortes. Outros participantes recoñecían que non sabían se estaban preparados. A idea que máis se repetía era non querer ser os primeiros en marchar.
O verde foi dos máis rápidos. Tres equipos cruzaron a meta axiña e a eliminación quedou entre o amarelo e o vermello. Os vermellos tiveron problemas de coordinación («Facémolo mal!», «Hai que ir para atrás!») e o amarelo chegou antes. Os 400 membros do equipo vermello quedaron fóra.
A continuación MrBeast anunciou que cada participante recibiría 2000 dólares só por presentarse, tanto os eliminados como os que seguían. Fixo a conta diante da cámara: aos tres minutos de vídeo xa se entregaran 800 000 dólares, e cos 2000 xogadores o total chegaría a catro millóns de dólares. O narrador di que, como as probas eran cada vez máis duras, algúns participantes decidiron retirarse polo seu propio pé cos 2000 dólares. Un deles despediuse dicindo que aguantara un día. Ao final da primeira proba o marcador mostraba 1596 xogadores.
Segunda proba: o mar de maletíns
Na segunda proba cada xogador competía contra os do seu propio equipo. Cada equipo ficaba diante dun campo cheo de maletíns, uns co rótulo «salvado» e outros co rótulo «eliminado». Unha pantalla xigante mostraba durante un instante un mapa coa posición dos maletíns salvados. Había que memorizar onde estaba un deles e collelo antes que ninguén. En cada equipo de 400 persoas, 50 ían acabar cun maletín de eliminación.
O equipo rosa saíu primeiro. Algúns ían repetindo en voz alta posicións como «a segunda fila» ou «a fila sete». Despois da carreira, varios non sabían que levaban na man. Ao abrir os maletíns, os 350 que tiñan maletín verde seguían e os 50 de maletín vermello marchaban cos seus 2000 dólares. Entre os eliminados houbo quen dixo que estaba convencido de se ter salvado.
Antes de cada rolda mesturábanse os maletíns. No equipo laranxa algúns xogadores repartiron zonas entre eles («vós preto, eu lonxe»). Despois veu o verde. MrBeast reservou para o amarelo, a última rolda, o que el chamou algo «máis diabólico». Antes xa lles insistira en que prestasen atención aos verdes, e entón revelou o motivo: os amarelos terían o mesmo patrón de maletíns que o equipo verde, pero o mapa só se mostraría un par de segundos. A reacción foi de incredulidade («Ridículo»). Segundo o narrador, a estratexia de todos foi correr, e ninguén parecía moi seguro. Con 50 eliminados en cada un dos catro equipos, quedaron 1400 xogadores.
Esa noite os participantes durmiron no recinto. Un grupo deitouse preto dos cartos para «manifestalo» e repetía o lema «Xogamos xuntos. Durmimos xuntos. Gañamos xuntos». Outro xogador dixo que faría o que fose necesario pola súa familia e pola súa «tribo».
Terceira proba: 1400 persoas e 1100 bandeiras
As regras da terceira proba eran sinxelas. Había 1400 xogadores e 1100 bandeiras, polo que 300 ían quedar fóra. As bandeiras colocábanse no campo por roldas, cun número distinto en cada unha. Quen cruzase a liña vermella tiña que coller unha bandeira ou quedaba eliminado. Cada xogador decidía en que rolda saír, sabendo que un tropezo ou un choque cun rival podía custarlle a praza.
Na primeira rolda só había dez bandeiras e MrBeast suxeriu que quen non estivese preparado agardase. A maioría fíxolle caso. Só saíron 12 persoas: dúas chocaron disputando a bandeira número un, e ao final dez conseguiron bandeira e dúas quedaron fóra. MrBeast confesou que esperaba que saísen centos e comentou que a xente era «ben lista».
Na segunda rolda puxéronse 50 bandeiras. Os xogadores empezaron a repartilas antes de saír, cada un pedindo un número («A 47», «A 49 é miña», «Eu a 24»). Saíu moita xente, colleron as 50 bandeiras e cinco persoas foron eliminadas. Na rolda seguinte a maioría dos que cruzaron conseguiron bandeira e, segundo o presentador, uns oito quedaron fóra. MrBeast advertiu aos que agardaban ao fondo que pensar que esperar ata o final mellora as posibilidades era un erro, porque cada vez había menos bandeiras.
A cooperación que o presentador non esperaba
O que máis sorprendeu a MrBeast nesta proba foi o comportamento colectivo. Segundo el, moitos esperaban porque traballaban en equipo: organizaban quendas para coller bandeiras e reservaban números. Mostrouse desconcertado: «Non ten sentido. Por que se portan tan ben? Son cinco millóns». E díxolles que terían que traizoarse, porque alguén tiña que marchar.
Mentres baixaba o número de bandeiras, aumentaba a tensión. Houbo caídas e disputas entre dúas persoas pola mesma bandeira. MrBeast cualificou a proba como posiblemente o reto máis tolo que fixeran nunca. Nun momento dado quedaban 179 persoas e 100 bandeiras. A organización reduciu a rolda seguinte a 50 bandeiras e anunciou que só quedaban dúas roldas: había que saír xa ou arriscarse na última. Tras esa rolda quedaban 115 persoas detrás da liña para as 50 bandeiras finais.
O «Ei!» de Karl
Xusto antes da última rolda, segundo conta o propio MrBeast, cometeu «o peor error posible»: pasarlle o micrófono ao seu amigo Karl. Karl gritou «Ei!» para animar a xente e moitos xogadores interpretárono como a sinal de saída. Correron cara ás bandeiras antes de tempo.
Ese tramo ten cifras contraditorias. Primeiro dise que 50 persoas foron eliminadas e despois que o «Ei!» de Karl eliminou a 31. Os presentadores recalcaron que durante toda a proba quedara claro que as roldas comezaban coa bucina e non cun berro, e preguntábanse por que saíra a xente. Karl defendeuse dicindo que só dixera «Ei!». Despois disputouse a rolda definitiva coas últimas bandeiras ata chegar á número 1100. Os 1100 que as colleron pasaron á última proba, que o vídeo presenta como a máis competitiva ata ese momento.
Cuarta proba: a confianza en 100 descoñecidos
Antes da proba final, MrBeast describiu o que agardaba aos clasificados. Dixo que cada episodio da serie sería máis grande que calquera dos seus vídeos de YouTube, que construíran unha cidade enteira, que se entregaría unha illa privada e que terían os maiores premios da historia do espectáculo. Un participante dixo que, ademais da experiencia, aquilo sería un anaco de historia persoal: ter saído nun vídeo de MrBeast.
A última proba, explicou, non ía de forza nin de velocidade, senón de confianza. Os xogadores tiñan que formar grupos de 100 persoas e subir a unha plataforma. Se unha persoa baixaba, quedaba eliminada xunto con todos os demais da plataforma. Avisounos de que, ao final do reto, un deles traizoaría a todo o seu equipo.
Formar os grupos xa resultou difícil. Varios xogadores queixábanse de que era imposible confiar en xente á que nunca lle falaran, e algúns grupos non querían deixar entrar a ninguén máis. Unha participante dixo que lle resultaba deprimente que a súa supervivencia dependese desas persoas. Noutro grupo comentouse que alguén dicía estar disposto a venderse por 10 000 dólares. Outros mostraban unha confianza total: «Non haberá traizóns», «Nada fará que lle vire as costas ó meu equipo». Cando MrBeast pasou entre as plataformas, un grupo gritoulle que non o ía subornar, aínda que el respondeu que de momento non lles ofrecera nada.
Tres subornos: 5000, 50 000 e un millón
MrBeast mostrou os tres subornos que tiña preparados, advertindo de que aínda non estaban en xogo: 5000 dólares, despois 50 000 e, se ninguén aceptaba ningún dos dous, un millón de dólares, que el describiu como a quinta parte do premio. Recoñeceu que non adoitaba poñerse nervioso antes de gravar, pero que aquilo era «outro nivel», porque unha persoa ía recibir moitos cartos e outras 99 ían quedar tristes.
Cando arrincou a conta atrás para os 5000 dólares, ningún equipo picou. Os xogadores repetían que non os querían e un dixo que 5000 dólares «non son nada». A conta atrás repetiuse outros dez minutos sen resultado e a oferta retirouse. Segundo o narrador, para aquel grupo de 1100 persoas o prezo da traizón estaba claramente por riba dos 5000 dólares.
Co suborno de 50 000 dólares, en cambio, o ambiente do estadio cambiou. O narrador di que xente de todas as plataformas se foi achegando ao bordo, lista para saltar. O vídeo enlaza este momento coas razóns polas que competían os participantes: unha nai que o facía pola súa filla Layla, de sete meses; alguén que quería rematar os estudos; outra persoa que soñaba cunha protectora de animais; quen quería comprarlle unha casa ao seu pai, veterano; un xogador ao que lle ardera a casa; e varios que deixaran o traballo para participar.
A traizón que chegou antes de tempo
A regra para esta oferta era que a primeira persoa en tocar o chan cando comezase a conta atrás levaría os 50 000 dólares. MrBeast di que non esperaba que a oferta fose tan irresistible como para que alguén saltase antes de que empezase a conta. Iso foi o que pasou: unha xogadora da plataforma seis saltou ao chan cando aínda non comezara.
Ao preguntar se levaba os cartos, MrBeast respondeulle que non, porque a conta atrás non comezara. Aínda así, o salto contaba para a regra da plataforma, e os outros 99 membros do equipo quedaron eliminados. Un dos presentadores comentou que polo menos podería ter esperado ao millón. Segundo o narrador, os compañeiros non podían crer que os traizoara e quedar fóra de Beast Games desa maneira resultoulles devastador.
O resultado
Coa eliminación da plataforma seis, a clasificación rematou con 1000 xogadores, a metade dos que empezaran. MrBeast pecha o vídeo dicindo que a última proba foi brutal, pero que non é nada comparado co que lles espera aos 1000 restantes. Un deles marchará con cinco millóns de dólares, pero antes terán que competir nos dez episodios de Beast Games.
Estou sentado sobre cinco millóns en efectivo. E competindo por eles… Abride as portas! …están estes 2000 xogadores.
Estades sendo testemuñas do comezo de algo nunca visto na historia. 2000 persoas están a piques de loitar nunha serie de probas por un posto na miña serie de dez episodios en Prime Video, titulada Beast Games.
Damas e cabaleiros, mirade a esquerda e dereita. 1000 de vós quedaredes fóra cando remate este vídeo. Pero da outra metade que se clasifique para Beast Games, un de vós marchará cun incrible premio de cinco millóns de dólares que baterá todas as marcas.
E a primeira proba é… baixade as cortinas! 4,5 TONELADAS. A primeira fase de clasificación porá a proba a vosa forza.
—Catro toneladas? —Como? Xa me doen os brazos.
Preciso que vos dividades en cinco grupos de 400. O último equipo en levantar esa rocha de 4,5 toneladas por riba da liña de meta quedará eliminado. Adiante! Agrupádevos!
A nosa estratexia é poñer diante ós máis fortes. Este equipo romperá espiñazos, soños e ilusións. Se vos digo a verdade, non sei se estou preparada.
Catrocentos de vós ides quedar fóra. Marchar non é unha opción. Son cinco millóns. Non queremos ser os primeiros en marchar.
Tres, dous, un… xa! 4,5 TONELADAS.
—Tirade! —Vamos! Veña, que xa o temos. Tirade. Deus, Jonathan, tira! Rápido! —Rápido! —Correde! Tirade! Vamos!
A última rocha en tocar arriba queda eliminada. Vamos! Correde! Deus, foron ben rápidos. Moi ben, verdes! Vamos!
Tres equipos cruzaron a meta. Faltan os amarelos e os vermellos. Cal de vós irá para casa?
Veña, vermellos! Que perdemos! Un, dous… tirade! Non! Facémolo mal! Estamos lográndoo… Seguide! Correde! Cara a atrás! Hai que ir para atrás! 4,5 TONELADAS. Non!
É dos amarelos! Os vermellos perderon a oportunidade de gañar cinco millóns.
Mira que o estiven pensando. Non quería marchar á primeira.
Vermellos, síntoo. Estades fóra. Para facervos sentir mellor, ímosvos dar 2000 dólares por competir. A todos. Cada un de vós recibirá 2000 dólares só por presentarse.
Iso é. Levamos tres minutos de vídeo e xa entregamos 800 000 dólares. E cun total de 2000 xogadores, daremos catro millóns de dólares nos Beast Games só por presentarse.
Como as probas se volvían máis difíciles, algúns decidían marchar… É o momento de dicir adeus. Vinte e catro horas. Aguantei un día. Polo menos, marchan con 2000 dólares, o que non parece mala idea, porque as probas vanse complicar máis.
QUEDAN 1596 XOGADORES.
Parabéns por superar a primeira das probas. 4,5 TONELADAS. Queredes ó voso equipo? Amarelos, non vos queredes? Verde. Laranxa. Rosa. Por desgraza, na segunda proba, os rivais serán os do propio equipo.
Traede os maletíns. Só o equipo rosa. Acercádevos ás liñas vermellas. Tedes ante vós un mar de maletíns. Algúns din «eliminado» e outros «salvado».
Na gran pantalla imos mostrar brevemente que maletíns se salvan e cales se eliminan. O voso obxectivo consiste en memorizar cales se salvan e coller un antes que outras persoas. Pensade rápido e correde moito porque dos 400 membros, 50 de vós acabaredes cun maletín de eliminación.
Mostrade o mapa. A segunda fila. Sete. A fila sete. Espero que todos vós teñades un maletín en mente. Tres, dous, un… Xa!
Que morea de xente. Moi ben.
Deus. Espero que sexa o que creo. Senón, culparei a outra persoa.
—Que hai no maletín? —Nin idea. —A túa oportunidade de gañar cinco millóns depende de que aquí diga «salvado» ou «eliminado» e non tes nin idea? —Si. Sorte.
Agora que todos tedes un maletín, é hora de coñecer o voso destino. Deixará o maletín que continuedes ou acabará custándovos os cinco millóns que vos cambiarían a vida? Tres, dous, un… abride os maletíns!
Parabéns para os 350 de vós con maletín verde. Pero os 50 con maletín vermello, quedades eliminados. Síntoo moito, pero ide cara á saída.
Crin que me salvara. Non o esperaba. Quería chegar lonxe.
SALVADA. Salveime! En serio, a salvo! Conseguino! Salveime. Incrible.
Equipo rosa, volvede á vosa zona. Eliminados, collede os 2000 dólares e marchade. Con 50 xogadores do equipo rosa eliminados, cambiamos os maletíns de orde e facemos o mesmo co laranxa.
Moi ben, laranxas. Espero que esteades listos. Mostrade o mapa.
Vós preto, eu lonxe. Estou moi nerviosa. Imos un, dous, tres e catro.
Tres, dous, un… xa!
—Deus, estou tremendo. —Confías neles? —Rezo porque saia ben.
A ver quen vai competir polos cinco millóns de dólares. Abrídeos. Que tedes?
Ben! Si! Vamos! SALVADA. Moi ben!
Os gañadores do laranxa avanzan e os eliminados reciben 2000 dólares cada un. —Moitas grazas. —A ti. —Deus.
Agora é a quenda dos verdes. Mostrade o mapa. —Vou ir a por este. —Eu irei alí.
Amarelos, estades nerviosos? Prestade atención. É fundamental. Mirádeos. Están estudándoo tanto como poden. Adiante.
Si! Si! Tres, dous, un… abride os maletíns! Que tedes?
Despois de eliminar a 50 xogadores do equipo verde, aínda tiña preparado algo máis diabólico para esta última rolda.
Amarelos, recordades que dixen que a atención era fundamental? Amarelos, prestade atención. É fundamental. Ides empregar o mesmo patrón do equipo verde, pero só imos mostrar o mapa durante un par de segundos.
—Non o podo crer. —Nin de broma. Ridículo.
Colocádevos no bordo. Xa estamos listos. Mostrade o mapa. Vou a por ese, a polo primeiro. Xa!
A estratexia de todos foi correr. Ninguén parece demasiado confiado. Todos tedes un maletín. A ver se competides polos cinco millóns ou se marchades. Tres, dous, un… abride o maletín.
Deus. Vamos!
Os que sacastes verde, pasades á seguinte fase.
—Unha pregunta! —Cal? —Como se sente un gañador?
Así remata a segunda proba. Descansemos un pouco antes da seguinte proba. QUEDAN 1400 XOGADORES.
Vaia día… Por fin podo durmir. Durmimos preto dos cartos. Queremos manifestalo. Xogamos xuntos. Durmimos xuntos. Gañamos xuntos.
Que durmades ben. Recuperade forzas para a seguinte proba.
Farei o que faga falta pola miña familia e pola miña tribo. Non creo que haxa nada que non fixese por estes cartos.
Parabéns ós 1400 que chegastes ata aquí. Quedan outras dúas probas de selección para a miña serie Beast Games de Prime Video.
As regras da terceira proba son sinxelas. Imos colocar bandeiras no campo de xogo e diante de vós. Teredes que coller unha bandeira para seguir adiante. Sodes 1400 e hai 1100 bandeiras. Iso significa que 300 de vós quedaredes fóra.
Colocaremos un número distinto de bandeiras en cada rolda ata que collades as 1100. Unha vez crucedes a liña vermella, teredes que coller a bandeira ou quedaredes eliminados. Ou colles a bandeira ou marchas. Adeus ós 5 millóns.
Correrei tan rápido como poida. Ata unha bandeira. E collereina canto antes.
Só hai dez bandeiras no campo nesta primeira rolda, pero vós sodes moitos máis. Se agora non estades listos, mellor non vos movades e esperade por unha mellor oportunidade.
Non vou na primeira. —Tampouco na segunda. —Que lista. Nin na terceira.
Vai comezar a primeira rolda. —E se ides a pola mesma bandeira? —Xa pode correr. En canto soe a bucina, comezará esta rolda.
—Mira. —Como corren. Vai directo. Non foi case ninguén. Eses dous compiten pola bandeira un. Temos unha colisión. Si! Veña, número dez. Viva o número dez.
Colleron dez bandeiras e dúas persoas quedaron fóra. Grazas por participar. Para os dez que collestes unha bandeira, parabéns. Asegurástesvos unha praza na seguinte proba.
—Só participaron 12. —Si. A xente é ben lista. Crin que sairían centos. Comezamos con tranquilidade. Agora imos ir ó tolo.
Na segunda rolda imos colocar 50 bandeiras. Moita xente vai quedar eliminada.
—Ides ir todos? —Si. —Elixiches a túa? —Si. —A 47. —A 49 é miña. —Eu a 24. Pedinme a 24.
Usan a estratexia de escoller bandeira. Se alguén non está de acordo, perderedes cinco millóns. Veña, segunda rolda. 50 bandeiras no campo.
Aí van! Foi directo. Deus, canta xente colleu bandeiras. Que barbaridade. Só quedan unhas poucas. Quen collerá a última? —Deus! —Si! Vistes o número 20? Si. Vamos!
Colleron 50 bandeiras e cinco persoas quedaron fóra. Lembrade que se esperades moito, empeoran as vosas posibilidades. Imos aló.
Aí van. Vaia. A maioría dos que cruzan a liña vermella conseguen bandeira. Non moitos acaban eliminados. Creo que oito quedaron fóra.
Véxovos aí ó fondo. Credes que se esperades ata o final teredes máis posibilidades. Resulta que non é así. E cos de diante reservando as bandeiras…
—A 307 é miña. —A 274. —A 284. —Xa a ten. Non sei. Calquera me vale.
Cada vez quedan menos bandeiras. As posibilidades de collelas son cada vez menos. Que loucura. —Deus. —Non! Quen collerá a última bandeira? Non! Deus!
Unha das razóns polas que a xente esperaba era porque traballaban en equipo. O seu grupo quere que a poña aquí. Facían quendas para coller a bandeira.
Non ten sentido. Por que se portan tan ben? Son cinco millóns. Teredes que traizoarvos. Alguén ten que marchar. Alguén ten que marchar.
Mentres avanzaban as roldas e descendía o número de bandeiras, a intensidade aumentaba.
Van as dúas. —Tropezaches soa. —Xa sei. —Estás ben? —Si.
Este ten que ser o reto máis tolo que fixemos nunca. Deus, que loucura. Si! Deus! Vamos!
Esta era a fila cando comezou a proba e mirade agora. Quedades 179 e só hai 100 bandeiras. Imos reducir a cantidade. Traede 50 bandeiras.
Toca pensar nunha estratexia. Só quedan dúas roldas. Ou saídes agora ou vos arriscades na última rolda. A cuestión é: se esperades, mellorarán as vosas posibilidades ou irán a peor? A pasalo ben.
Aí van. Xa saen! Colle a bandeira! Só quedan unhas poucas bandeiras. Aí está. Pillouna!
Aínda quedan 115 persoas detrás da liña. Esta será a última rolda. Traede as últimas 50 bandeiras. Quedan 115 persoas. Só 50 persoas chegarán a este lado da pista.
Co seu posto nos Beast Games en xogo, todo o mundo estaba listo para a última rolda. Concentrádevos. Todo o mundo vai ir a por todas.
E neste momento crucial da competición, cometín o peor erro posible. Deille o micro ó meu amigo Karl.
Ei! Todos animados! —Que acabo de facer? —Creron que dixeras: «Xa!». —Eu dixen: «Ei!». 50 persoas foron eliminadas. Dixen: «Ei!».
En toda esta proba, quedou claro que o son da bucina iniciaba a rolda. —Obviamente, non Karl gritando: «Ei!». —Ei! Grazas, Jimmy. Eu non tiña o micro, deus.
—Brutal. —Karl só dixo: «Ei!». O teu «Ei!» eliminou a 31 persoas. Sempre tocamos a bucina. Por que saíron co «Ei!»?
E por último, a bandeira 1100. Despois desta rolda, acabouse a proba. A última rolda desta proba. Cinco millóns de dólares en xogo. Tres, dous, un.
—Deus! —Correde! Deus! Colleron a última bandeira.
Parabéns ós 1100 que pasades á última proba. A proba máis competitiva ata o momento. QUEDAN 1000 XOGADORES. UNHA PROBA MÁIS ATA BEAST GAMES.
Ademais de facer loucuras, isto é un pedazo de historia para botar a vista atrás e sobre a que reflexionar: «Meu, saín nun vídeo de MrBeast».
Moi ben, os 1000 de vós que superedes esta proba pasaredes a competir nos dez episodios da serie de Prime Video. Cada episodio dese programa vai ser máis grande que calquera dos vídeos que fixen nunca para YouTube.
A dimensión do programa é incrible. Construímos unha cidade enteira. Entregaremos unha illa privada. E temos os maiores premios da historia do espectáculo. Pero entre vós e o meu programa Beast Games hai un último reto.
Quero que vos dividades en grupos de 100 persoas. Esta proba non ten nada que ver coa forza ou coa velocidade. Trátase de confianza. Quen escollades pode quitarvos a vosa praza nos Beast Games e a oportunidade de gañar cinco millóns de dólares. Cando conclúa este reto, un de vós traizoará a todo o seu equipo.
Busco confianza, pero é difícil cando non os coñeces. Non deixedes que entre ninguén nin marchedes vós. Queremos máis. Non sei quen é. Nunca falei con el. Non se fían do grupo, pero veñen e tampouco confían. Non me fío deles.
Resulta deprimente que a miña supervivencia na competición dependa destas persoas. Quen foi o último en unirse? Un deles está dicindo: «Por 10 000 dólares, véndome». Non nos fiamos.
Non podemos confiar en todos, pero confío en min, que é o que importa. Teño moita confianza neste grupo. Non haberá traizóns. Iremos ó programa pase o que pase. Serei un dos que cheguen a Amazon. Nada fará que lle vire as costas ó meu equipo.
Chegou o momento do cuarto reto. Non o celebrarán moito máis. A partir deste momento, se baixades da plataforma, quedaredes eliminados xunto con todos os que están na plataforma. Todos saben as normas. Boa sorte.
Non baixarei da plataforma por nada do mundo. Só temos que aguantar máis ca eles. Máis che vale non marchar. Non cho perdoaría. —Que lle farías? —Levamos un minuto e non vos eliminaron. Moi ben.
—Quen é o elo máis débil aquí? —Ninguén. —Que tal este recanto? —Non queremos cartos, Jimmy! —Non volos ofrecín. —Non nos subornarás! Imos gañar!
Cada un canta unha cousa. —Non hai trato! —Non lles ofrecín nada. Pero seguramente o faga. Non nos comprarán. Alguén quere marchar? Vou por unha morea de cartos e volvo agora.
Non adoito poñerme nervioso antes de gravar, pero isto é outro nivel. Unha persoa vai recibir moitos cartos e outras 99 persoas vanse poñer tristes. Será desesperanzador.
Trouxen tres subornos distintos. Non os ofrecerei agora. Non están en xogo. Só quero que os vexades. O primeiro suborno, que aínda non está en xogo… Móstralles o que será. 5000 dólares.
Non? Non é un Tesla, meu. Se iso non funciona… dareivos 50 000 dólares. E se os 1100 que sodes non aceptades os 5000 nin os 50 000… Mostra a terceira. Deus! Un millón de dólares. Literalmente, a quinta parte do premio.
Cando comece a conta atrás, estarán en xogo os 5000 dólares. Se alguén quere intercambiar 99 xogadores por 5000 dólares, aquí os ten. Que comece a conta atrás.
Creo que o temos. Espero que outra persoa noutro equipo teña gana de marchar.
—5000 dólares! —Non! —5000 dólares? Quero entregar 5000 dólares. —Non! Ninguén quere 5000 dólares. 5000 dólares non son nada. —5000 en xogo. —Non os queremos. —5000? Agora? —Non os queremos. Non os queremos.
Todos os equipos rexeitaron os 5000 dólares. Parece que ninguén os quere. Poñede a conta atrás outra vez. Outros dez minutos. Non os queren. Esta oferta xa non é válida.
Para este grupo de 1100 persoas, o prezo da traizón estaba claramente por enriba de 5000 dólares. Pero cando nos preparabamos para o suborno de 50 000 dólares, o estadio enteiro empezou a mudar. Xente de todas as plataformas foise achegando ó bordo, lista para dar o salto.
Porque todos compiten cunha cousa na cabeza. Esta cantidade de cartos pode cambiarche a vida. Para o meu bebé Layla, de sete meses, quérote, fágoo por ti.
En que gastarías os cinco millóns? En rematar os estudos. Nunha protectora. Nunha casa para meu pai, que é un veterano. Ardeume a casa, necesito unha nova. Deixei o traballo para vir. Alguén máis fixo o mesmo? Por que o fixestes?
Dixeron que non a 5000 dólares, pero 50 000 é outra historia. Agora as cousas vanse poñer interesantes. Cando comece a conta atrás, quen toque primeiro o chan recibirá 50 000 dólares.
Pero non esperaba que a oferta fose tan irresistible como para que alguén saltase antes de comezar a conta atrás.
Que? Aínda non comezou. Deus! A conta atrás non empezou. Saltou igualmente. Non o vai levar porque non comezou a conta. Pero saltou igual. Non.
—Aínda non comezara a conta atrás. —Non levo os cartos? —Non. A conta atrás non comezara. Deus!
99 persoas quedan sen cinco millóns porque ela saltou. Síntoo, pero saltou. Polo menos espera ó millón.
Os do equipo non podían crer que os traizoara. Parecíalles devastador non clasificarse para os Beast Games.
Moi ben. Plataforma seis. —Non leva os cartos… —Non, fóra. —E nós perdemos. Síntoo. Saltou. Tedes que marchar. Síntoo.
A última proba foi brutal, pero nada comparado co que os 1000 xogadores restantes están a piques de vivir. Gañáronse o seu posto na maior competición de todos os tempos. Un deles marchará con cinco millóns. Pero antes diso, terán que competir nos Beast Games.
Artigo publicado