ਸੌ ਦਿਨ ਇੱਕੋ ਕੋਠੜੀ ਵਿੱਚ: ਇੱਕ ਪੁਲਿਸ ਅਫ਼ਸਰ, ਇੱਕ ਸਾਬਕਾ ਕੈਦੀ ਅਤੇ ਪੰਜ ਲੱਖ ਡਾਲਰ ਦੀ ਪਰਖ

YouTube 'ਤੇ ਖੋਲ੍ਹੋ ↗
ਸੰਖੇਪ ਝਲਕ

MrBeast (ਜਿੰਮੀ) ਨੇ ਇੱਕ ਨਕਲੀ ਪਰ ਅਸਲੀ ਜੇਲ੍ਹ ਵਰਗਾ ਸੈੱਟ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਦੋ ਅਜਨਬੀ ਬੰਦ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਇੱਕ ਲੈਨੀ ਹਨ, ਜੋ ਸਤਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪੁਲਿਸ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਦੂਜੇ ਇਅਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫ੍ਰਾਡ ਅਤੇ ਮਨੀ ਲਾਂਡਰਿੰਗ ਲਈ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਫੈਡਰਲ ਜੇਲ੍ਹ ਕੱਟੀ ਹੈ। ਸ਼ਰਤ ਸਿੱਧੀ ਸੀ: ਜੇ ਦੋਵੇਂ ਸੌ ਦਿਨ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿ ਗਏ ਤਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜ ਲੱਖ ਡਾਲਰ ਮਿਲਣਗੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਵੀ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ। ਵੀਡੀਓ ਦਾ ਕੇਂਦਰੀ ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਦੋ ਉਲਟ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਆਏ ਲੋਕ ਹਰ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲਾਲਚ ਭਰੀਆਂ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਜਿੰਮੀ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦੱਸ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵੀਡੀਓ ਦੌਰਾਨ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੀ ਬਣ ਗਏ।

18 ਮਿੰਟ ਦਾ ਪਾਠ

ਸ਼ੁਰੂਆਤ: ਅਸਲੀ ਜੇਲ੍ਹ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ

ਹਥਕੜੀਆਂ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਅਨ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੇਲ੍ਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਵੇਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਿਰ ਪੰਜ ਲੱਖ ਡਾਲਰ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਸੀ। ਇਤਫ਼ਾਕ ਨਾਲ ਇਹ ਉਹੀ ਰਕਮ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਚੁਣੌਤੀ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਜੁਰਮ ਬਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਲਾਹੁਣ ਲਈ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਪੈਸੇ ਲੈਂਦੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਪੈਸਾ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਅਸਲੀ ਮੁਸੀਬਤ ਉਦੋਂ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨੁਕਸਾਨ ਬਾਰੇ ਵੀ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ।

ਇਅਨ ਮੁਤਾਬਕ ਇਹ ਸੈੱਟ ਅਸਲੀ ਜੇਲ੍ਹ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸੀ। ਫ਼ਰਕ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਗੱਦੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਮੋਟੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸਿਰਹਾਣਾ ਵੀ ਮਿਲਿਆ, ਜਦਕਿ ਅਸਲੀ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਸਿਰਹਾਣਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਟਾਇਲਟ ਵੀ ਜੇਲ੍ਹ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਖਾਣਾ ਮਿਲਣਾ ਸੀ, ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਮਿੱਥੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਲਾਈਟਾਂ ਬੰਦ ਹੋਣੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ ਅਲਾਰਮ ਵੱਜਣਾ ਸੀ। ਸੈਂਕੜੇ ਕੈਮਰੇ ਹਰ ਹਰਕਤ ਅਤੇ ਹਰ ਗੱਲ ਰਿਕਾਰਡ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਹਿਲਾ ਖਾਣਾ ਦੇਖ ਕੇ ਇਅਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਅਸਲੀ ਜੇਲ੍ਹ ਦੇ ਖਾਣੇ ਨਾਲੋਂ ਚੰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਤਜਰਬਾ ਉਲਟ ਸੀ। ਇਅਨ ਨੂੰ ਇਹ ਥਾਂ ਘਰ ਵਰਗੀ ਲੱਗੀ। ਲੈਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਮੁਜਰਿਮਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਹਜ਼ਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਕਦੋਂ ਸੌਣਾ, ਕਦੋਂ ਜਾਗਣਾ ਅਤੇ ਕਦੋਂ ਖਾਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਲੈਨੀ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਲਟ ਸਥਿਤੀ ਸੀ।

ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵੀ ਔਖੀ ਰਹੀ। ਹੇਠਲੇ ਬੈੱਡ ਲਈ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ। ਇਅਨ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਉਮਰ ਮੁਤਾਬਕ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਹੇਠਲਾ ਬੈੱਡ ਲੈਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਲੈਨੀ ਘਰਾੜੇ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਇਅਨ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੈੱਡ ਵੱਖ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਲੈਨੀ ਨੂੰ "ਸਨੋਰਲੈਕਸ" ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ। ਤਣਾਅ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਬੋਰੀਅਤ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆਂਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੈੱਡ ਫਰੇਮ ਤੋਂ ਬਾਸਕਟਬਾਲ ਹੂਪ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸੇ ਨੂੰ ਪੁਲ-ਅੱਪ ਬਾਰ ਵਜੋਂ ਵੀ ਵਰਤਿਆ। ਇਅਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪਿਛਲੀ ਵਾਰ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਸਰਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਹੈ।

ਦਿਨ 10: ਯਾਰਡ ਅਤੇ ਕੈਦੀ ਦੀ ਦੁਬਿਧਾ

ਹਰ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਜਿੰਮੀ "ਵਾਰਡਨ" ਬਣ ਕੇ ਇੱਕ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਸਨ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੇਲ੍ਹ ਯਾਰਡ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉੱਥੇ ਕਸਰਤ ਦਾ ਸਮਾਨ, ਪੁਲ-ਅੱਪ ਬਾਰ ਅਤੇ ਬਾਸਕਟਬਾਲ ਗੋਲ ਸੀ, ਜੋ ਅਗਲੇ ਨੱਬੇ ਦਿਨ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਘੰਟਾ ਵਰਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਇਅਨ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।

ਸ਼ਰਤ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰਨਾ ਸੀ। ਯਾਰਡ ਲੈਣ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜਾਹ ਹਜ਼ਾਰ ਡਾਲਰ ਕੱਟੇ ਜਾਣੇ ਸਨ। ਜੇ ਦੋਵੇਂ "ਹਾਂ" ਕਹਿੰਦੇ ਤਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਯਾਰਡ ਮਿਲਦਾ। ਜੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ "ਹਾਂ" ਕਹਿੰਦਾ ਤਾਂ ਵੀ ਪੰਜਾਹ ਹਜ਼ਾਰ ਕੱਟੇ ਜਾਂਦੇ, ਪਰ ਫ਼ਾਇਦਾ ਸਿਰਫ਼ "ਹਾਂ" ਕਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ। ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਯਾਦ ਕਰਾਇਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਦਸ ਦਿਨ ਸਨ, ਤਾਂ ਕੀ ਉਹ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦੂਜਾ ਕੀ ਕਹੇਗਾ?

ਇਅਨ ਲਈ ਇਹ ਭਾਵੁਕ ਪਲ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੁਰਾ ਬਣ ਬਣ ਕੇ ਉਹ ਥੱਕ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਨੱਬੇ ਦਿਨ "ਚੰਗੇ" ਬਣ ਕੇ ਰਹਿਣਾ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਆਖ਼ਰ ਦੋਵਾਂ ਨੇ "ਹਾਂ" ਕਹੀ। ਲੈਨੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤਰਕ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਪੈਸੇ ਬਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਬਦਲ ਗਈ ਹੈ। ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸਮਾਂ ਕੱਟਣ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹਾ ਖਰਚਾ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਹੂਲਤਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਹੀ ਨਾ ਸਕਣ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਨਾ ਹੋਣ ਨਾਲੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਜਿੰਮੀ ਮੁਤਾਬਕ ਰੋਜ਼ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਘੰਟੇ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਭਰੋਸਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਸੌ ਦਿਨ ਕੱਢ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਯਾਰਡ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕਰਨਾ ਸਿਖਾ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪੈਸੇ ਪੂਰੇ ਵਸੂਲ ਹੋਏ।

ਦਿਨ 20: ਬੁਰਾ ਖਾਣਾ ਅਤੇ ਰਸੋਈ ਦਾ ਸੌਦਾ

ਸੈੱਟ ਅਸਲੀ ਜੇਲ੍ਹ ਵਰਗਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਖਾਣਾ ਵੀ ਮਾੜਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। "ਵਾਰਡਨ ਜਿੰਮੀ ਦਾ ਮੀਟ ਬਰਗਰ" ਜੰਮੀ ਹੋਈ ਪੈਟੀ ਉੱਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਗ੍ਰੇਵੀ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।

ਇਸ ਵਾਰ ਇੱਕ ਜਣੇ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਲੈਨੀ ਨੇ ਇਹ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਇਅਨ ਨੂੰ ਸੌਂਪੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਾਫ਼ੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਇਅਨ ਨੂੰ ਬੀਫ਼ ਪੈਟੀਆਂ ਅਤੇ ਹੌਟ ਡੌਗਜ਼ ਸਮੇਤ ਪੂਰੀ ਭਰੀ ਰਸੋਈ ਦਿਖਾਈ, ਜਿੱਥੇ ਤਿੰਨੇ ਵੇਲੇ ਦਾ ਖਾਣਾ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਣ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਯਾਰਡ ਛੱਡਣਾ ਪੈਣਾ ਸੀ। ਇਅਨ ਪਹਿਲਾਂ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਝੁਕੇ ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਖਾਣਾ ਬਣਾਉਣਾ ਅਤੇ ਤਜਰਬੇ ਕਰਨਾ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਲੱਗਿਆ। ਪਰ ਲੈਨੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਯਕੀਨ ਸੀ ਕਿ ਯਾਰਡ ਹੀ ਚੁਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਰ ਯਾਰਡ ਹੀ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ। ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਜਤਾਈ ਕਿ ਰੋਜ਼ ਖਾਣੇ ਦੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਲੈਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਇਹੀ ਕਹੇਗੀ ਕਿ ਲੈਨੀ ਬਾਸਕਟਬਾਲ ਕੋਰਟ ਨੂੰ ਨਾਂਹ ਕਰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਅਤੇ ਬੰਦ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।

ਬਾਹਰਲੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਯਾਦ

ਇਸ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਯਾਦ ਸਤਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਲੈਨੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਦੁਹਰਾਇਆ: ਪੈਸਾ ਜਿੱਤ ਕੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰਨਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੁਣ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਦਾ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਹੈ। ਇਸੇ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਸਾਥੀ ਨੇ, ਜੋ ਪ੍ਰਸੰਗ ਮੁਤਾਬਕ ਇਅਨ ਜਾਪਦੇ ਹਨ, ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਸਾਲ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ। ਉਸ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਦਿਨ ਗਏ ਅਤੇ ਭਰਾ ਜਾਂ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਬੇਚੈਨੀ ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਸਮਾਂ ਕੱਟਣ ਲਈ ਨਵੇਂ ਤਰੀਕੇ ਲੱਭੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੈਚਅੱਪ ਨਾਲ ਡੌਜਬਾਲ ਅਤੇ ਬਣਾਵਟੀ "ਐਂਬੂਲੈਂਸ ਬੁਲਾਓ" ਵਾਲੇ ਨਾਟਕ।

ਦਿਨ 30: ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਅਤੇ ਬਾਈਬਲ ਉੱਤੇ ਟਕਰਾਅ

ਤੀਹਵੇਂ ਦਿਨ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਖੋਲ੍ਹੀ ਗਈ। ਉੱਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਕਿਤਾਬਾਂ, ਮੈਗਜ਼ੀਨ, ਬਾਈਬਲ ਅਤੇ ਟੈਟ੍ਰਿਸ ਤੇ ਮਾਈਨਸਵੀਪਰ ਵਾਲਾ ਕੰਪਿਊਟਰ ਸੀ। ਇਹ ਮੁਫ਼ਤ ਸੀ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਜਣੇ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਸੱਤਰ ਦਿਨ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਘੰਟੇ ਲਈ ਮਿਲਣੀ ਸੀ। ਕਿਤਾਬਾਂ ਬਾਹਰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਸਖ਼ਤ ਮਨਾਹੀ ਸੀ। ਫ਼ੈਸਲੇ ਲਈ ਦੋ ਘੰਟੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।

ਇਹ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਇਅਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਸਾਫ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਨਾਲ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਮੁਫ਼ਤ ਚੀਜ਼ ਛੱਡਣੀ ਔਖੀ ਹੈ। ਇਅਨ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪਿਛਲੀ ਵਾਰ ਫ਼ੈਸਲਾ ਲੈਨੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਛੱਡਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਵਾਰ ਫ਼ੈਸਲਾ ਲੈਨੀ ਕਰਨ। ਜਿੰਮੀ ਮੁਤਾਬਕ ਨਿਆਂ ਇਹੀ ਸੀ ਕਿ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਇਅਨ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਪਰ ਲੈਨੀ ਬਾਈਬਲ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚੋਂ ਨਹੀਂ ਕੱਢ ਸਕੇ। ਲੈਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਬਾਈਬਲ ਹੀ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਸੱਤਰ ਦਿਨ ਸਹਾਰਾ ਦੇਵੇਗੀ ਅਤੇ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਇਸ 'ਤੇ ਬਹਿਸ ਤਿੱਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਇਅਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਸਤਕ ਹੋਣ ਨਾਲ ਲੈਨੀ ਨੂੰ ਦਿੱਕਤ ਹੈ। ਲੈਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਇਅਨ ਬੇਵਜ੍ਹਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਮਨ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਗੱਲ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ ਕਿ ਫਿਰ ਕਿਤਾਬਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਸਾਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਜਿੰਮੀ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਮੁਜਰਿਮ ਵਿਚਕਾਰ ਫਿਰ ਦਰਾਰ ਪੈ ਗਈ ਹੈ।

ਪਰ ਨਤੀਜਾ ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਲੈਨੀ ਨੇ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਇਅਨ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਯਾਰਡ ਵੇਲੇ ਇਅਨ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਝਿਜਕ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਪੱਚੀ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਆ ਦਿੱਤੇ ਸਨ ਅਤੇ ਇਅਨ ਦੀ ਇਹੀ ਇੱਕ ਚਾਹਤ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਨਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ। ਇਅਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਪੁਲਸੀਏ ਤੋਂ ਇਹ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਗ਼ਲਤ ਸਨ। ਪਹਿਲੇ ਹੀ ਦਿਨ ਇਅਨ ਨੇ ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚੋਂ ਹਵਾਲੇ ਲਿਖ ਕੇ ਲੈਨੀ ਨਾਲ ਸਾਂਝੇ ਕਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਲੈਨੀ ਨੇ ਸ਼ੁਕਰੀਆ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਇਅਨ ਰਾਹੀਂ ਜੀਣਗੇ।

ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੀ "ਸਮੱਗਲਿੰਗ"

ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਹੀ, ਜਿੰਮੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਅਨ ਪੁਰਾਣੀ ਆਦਤ ਹੱਥੋਂ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਪੰਨੇ ਪਾੜੇ, ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਕਿ ਕਿਤਾਬਾਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਪਰ ਪੰਨੇ ਤਾਂ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪੰਨੇ ਆਰਟਵਰਕ ਵਜੋਂ ਕੋਠੜੀ ਵਿੱਚ ਟੰਗੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਪੂਰੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ, ਬਾਈਬਲ ਸਮੇਤ, ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਇਅਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਅੰਦਰ ਮੌਜਾਂ ਕਰਨ ਅਤੇ ਲੈਨੀ ਬਾਹਰ ਇੱਕ ਬਾਈਬਲ ਲਈ ਤਰਸਣ। ਇਅਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਾਂ "ਸਮੱਗਲਰ ਵਿਕ" ਰੱਖ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬਾਥਰੂਮ ਸਮੇਤ ਹਰ ਥਾਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਲੁਕੋ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਲੈਨੀ ਵੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ। ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਨੋਟ ਕੀਤਾ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਇੰਝ ਵਰਤ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਕਦੇ ਫੜੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਗੇ, ਜਦਕਿ ਹਰ ਪਲ ਕੈਮਰੇ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।

ਦਿਨ 40: ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਡਾਲਰ ਦੀ ਹਰ ਚੀਜ਼

ਚਾਲੀਵੇਂ ਦਿਨ "ਸਟੋਰ" ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਗਿਆ। ਟੀਮ ਨੇ ਕੈਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਰੱਖੀਆਂ ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਹੈਂਡਬਾਲ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮਿਸਟਰੀ ਬਾਕਸ ਤੱਕ। ਬਾਹਰ ਭਾਵੇਂ ਹੈਂਡਬਾਲ ਇੱਕ ਡਾਲਰ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਇੱਥੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਪੈਸਾ ਇਨਾਮ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ ਕੱਟਣਾ ਸੀ। ਰੌਕ-ਪੇਪਰ-ਸੀਜ਼ਰ ਨਾਲ ਤੈਅ ਹੋਇਆ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਕੌਣ ਜਾਵੇਗਾ।

ਲੈਨੀ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਮਿਸਟਰੀ ਬਾਕਸ ਲਿਆ। ਇਅਨ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਸਨ ਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖਰਚਾ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਲੈਨੀ ਗੁੱਸੇ ਹੋਣਗੇ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਖਰਚ ਦਿੱਤੇ: ਮੈਲਾਟੋਨਿਨ, ਕਲਿਪਰ, ਚਾਕਲੇਟ, ਅਤੇ ਲੈਨੀ ਲਈ ਸਲੀਪ ਮਾਸਕ। ਲੈਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਤਾਂ ਉਹ ਆਪ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਖਰਚ ਲੈਂਦੇ। ਇਅਨ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਪੈਸਾ ਖਰਚਣ ਕਰਕੇ ਹੀ ਜੇਲ੍ਹ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਵੀ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਲੈਨੀ ਦੇ ਮਿਸਟਰੀ ਬਾਕਸ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਡਾਲਰ ਨਿਕਲੇ, ਯਾਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖਰੀਦ ਮੁਨਾਫ਼ੇ ਵਾਲੀ ਰਹੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਮਾਂ ਸੌਖਾ ਕੱਟਿਆ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀਆਂ ਰੰਗਦਾਰ ਪੈਨਸਿਲਾਂ ਨਾਲ ਤਸਵੀਰਾਂ ਬਣੀਆਂ ਅਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਨੋਟਾਂ ਦੇ ਕਾਗਜ਼ੀ ਜਹਾਜ਼ ਉਡਾਏ ਗਏ। ਲੈਨੀ ਨੇ ਇਅਨ ਦੀ "ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਿੰਗੀ" ਹਜਾਮਤ ਕੀਤੀ। ਆਖ਼ਰ ਲੈਨੀ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਇਅਨ ਦੇ ਖਰੀਦੇ ਈਅਰਪਲੱਗ ਅਤੇ ਮੈਲਾਟੋਨਿਨ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਦਦਗਾਰ ਨਿਕਲੇ ਅਤੇ ਹੁਣ ਨੀਂਦ ਚੰਗੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।

ਪਰ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਉਮੀਦ ਸੀ ਕਿ ਪੰਜਾਹਵੇਂ ਦਿਨ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਜਾਂ ਫ਼ੋਨ ਕਾਲ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਹੋਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਇਅਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਫ਼ੋਨ ਲਈ ਉਹ ਪੈਸਾ ਖਰਚਣਗੇ।

ਦਿਨ 50: ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਅਤੇ ਸਜ਼ਾ

ਪੰਜਾਹਵੇਂ ਦਿਨ ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੈਮਰੇ ਦੀ ਫ਼ੁਟੇਜ ਦਿਖਾਈ। ਪਹਿਲਾਂ ਇਅਨ ਪੈਂਟ ਵਿੱਚ ਕਿਤਾਬਾਂ ਲੁਕੋ ਕੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਸਨ, ਫਿਰ ਕੈਮਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਕਿਤਾਬਾਂ ਬਾਹਰ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਅਖ਼ੀਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਤੁਰਨ ਲੱਗੇ। ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਬਾਹਰ ਜੇਲ੍ਹ ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁਫ਼ਤ ਅੰਦਰ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਸੀ। ਪਰ ਨਿਯਮ ਤੋੜਨ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਸੌ ਦਿਨ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਮਿਲ ਸਕੇਗਾ।

ਲੈਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਇਅਨ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸਜ਼ਾ ਵੀ ਉਸੇ ਕਰਕੇ ਮਿਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਲੈਨੀ ਮਿਲਣਗੇ। ਇਅਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ "ਇਹ ਬੰਦਾ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ।" ਸਾਰਾ ਸਮੱਗਲ ਕੀਤਾ ਸਮਾਨ ਜ਼ਬਤ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮੋੜ ਆਇਆ: ਲੈਨੀ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਰਹਿਣਗੇ, ਇਅਨ ਓਨਾ ਚਿਰ ਕਾਲਕੋਠੜੀ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਰਹਿਣਗੇ। ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਇਅਨ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਕਿਤਾਬਾਂ ਲਿਆਉਣਾ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ।

ਲੈਨੀ ਦੇ ਬੱਚੇ "ਡੈਡੀ" ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਭੱਜ ਕੇ ਮਿਲੇ। ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਨੀਲੀ ਵਰਦੀ ਦੀ ਥਾਂ ਸੰਤਰੀ ਕੈਦੀ ਵਰਦੀ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਅਜੀਬ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਲੈਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਵੀ ਹਨ ਅਤੇ ਬੁਰਾ ਵੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਇਸ ਮੁਲਾਕਾਤ ਨਾਲ ਹਿੰਮਤ ਵਧੇਗੀ ਅਤੇ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰੇ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਕਾਲਕੋਠੜੀ ਵਿੱਚ ਇਅਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਲੈਨੀ ਬਾਹਰ ਮੌਜ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ "ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ" ਬੰਦ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਘੰਟੇ ਬੀਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਗਿਆ।

"ਚੁਗਲਖੋਰ ਲੈਨੀ" ਅਤੇ ਛੱਡਣ ਦੀ ਕਗਾਰ

ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ ਇਅਨ ਨੇ ਲੈਨੀ ਨੂੰ "ਚੁਗਲਖੋਰ ਲੈਨੀ" ਕਹਿਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਲਜ਼ਾਮ ਸੀ ਕਿ ਲੈਨੀ ਨੇ ਸਾਰਾ ਦੋਸ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਮੜ੍ਹਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਬਾਹਰ ਲਿਆਉਣਾ ਸਿਰਫ਼ ਇਅਨ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਹੋਵੇ, ਜਦਕਿ ਲੈਨੀ ਆਪ ਸਹਿਮਤ ਸਨ। ਇਅਨ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਕਿ ਬੈੱਡ ਹੇਠਾਂ ਲੁਕੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਬਾਰੇ ਟੀਮ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਲੈਨੀ ਦਾ ਜਵਾਬ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੋਈ ਚੁਗਲੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਟੀਮ ਕੋਲ ਪੂਰੀ ਫ਼ੁਟੇਜ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਅਨ ਨੇ ਆਪਣੀ "ਚੁਗਲੀ" ਆਪ ਹੀ ਕੀਤੀ। ਇਅਨ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਟੀਮ ਲਈ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤੀ, ਜਦਕਿ ਲੈਨੀ ਚੰਗਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਬਹਿਸ ਇੱਥੇ ਮੁੱਕੀ ਕਿ ਹੁਣ ਤੋਂ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਆਪ ਕਰੇਗਾ।

ਮਾਹੌਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਲੈਨੀ ਮੁਤਾਬਕ ਇਅਨ ਨੇ ਸ਼ਤਰੰਜ ਜਾਂ ਬਾਸਕਟਬਾਲ ਖੇਡਣ ਤੋਂ ਵੀ ਨਾਂਹ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਗੱਲਬਾਤ ਬਹੁਤ ਘਟ ਗਈ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਆਪੋ-ਆਪਣੇ ਰੁਟੀਨ ਬਣ ਗਏ। ਇਅਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਉਦਾਸ ਹਨ ਅਤੇ ਘਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਚੁਣੌਤੀ ਅਜੇ ਅੱਧ ਵਿਚਾਲੇ ਸੀ, ਪਰ ਇਅਨ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਸਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੇਲੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇਅਨ ਦੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਹਾਰ ਜਾਂਦੇ, ਲੈਨੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਦੋਸਤੀ ਮੁੜ ਜਿਊਂਦੀ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ।

ਦਿਨ 60–70: ਟੀਵੀ ਠੁਕਰਾਇਆ, ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਡੂੰਘੀ ਹੋਈ

ਸੱਠਵੇਂ ਦਿਨ ਜਿੰਮੀ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਸੀ ਕਿ ਨਵੀਂ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਦੋਸਤੀ ਨੂੰ ਲੀਹ 'ਤੇ ਲੈ ਆਵੇਗੀ। ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਸੀ ਪੁਰਾਣਾ ਟੀਵੀ, ਵੀਸੀਆਰ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਅਤੇ ਬੋਰਡ ਗੇਮਾਂ, ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਡਾਲਰ ਵਿੱਚ। ਇਸ ਨਾਲ ਅਗਲੇ ਚਾਲੀ ਦਿਨ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਘੰਟਾ ਫ਼ਿਲਮ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣੀ ਸੀ। ਇਅਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਉਹ 1950 ਦੇ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਹਨ ਜੋ ਇਹ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਦੇਖਣ। ਲੈਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇੱਕ ਘੰਟੇ ਵਿੱਚ ਫ਼ਿਲਮ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਉੱਥੋਂ ਹੀ ਅੱਗੇ ਦੇਖੀ ਜਾ ਸਕੇਗੀ ਅਤੇ ਫ਼ਿਲਮ ਚੁਣਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ "ਬਹੁਤ ਮਾੜੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼" ਕਹਿ ਕੇ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਪਿਛਲੀ ਵਾਰ ਨਿਯਮ ਤੋੜਨ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦੇ ਕੇ ਇਅਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਲਾਸ਼ੀ ਕਰਵਾਈ।

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਅਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਾ ਪਰਿਵਾਰ ਮਿਲਿਆ ਨਾ ਫ਼ੋਨ ਕਾਲ। ਲੈਨੀ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਉਦਾਸੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਅਨ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਹੈ ਕਿ ਇਅਨ ਭੱਜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਇਅਨ ਵਾਰ-ਵਾਰ "ਧੋਖਾ ਹੋਇਆ" ਦੁਹਰਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।

ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਅੱਸੀਵੇਂ ਦਿਨ ਆਉਣੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਸੱਤਰਵੇਂ ਦਿਨ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀ ਦਰਾਰ ਭਰ ਸਕਣ। ਪਰ ਹਾਲਾਤ ਹੋਰ ਵਿਗੜੇ। ਇਅਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਹਫ਼ਤੇ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਰਹੇ ਹਨ। ਸਿਰਫ਼ ਕਿਤਾਬਾਂ, ਕਸਰਤ ਅਤੇ ਸ਼ਤਰੰਜ ਹੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਦਿਮਾਗ ਦਾ ਦਹੀਂ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਦੇਰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ। ਇਅਨ ਨੇ ਲੈਨੀ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਨਾਂ "ਲਿਓਨਾਰਡ" ਨਾਲ "ਨੰਬਰ ਇੱਕ ਚੁਗਲਖੋਰ" ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਲੈਨੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਅਸਲ ਚੋਰ ਇਅਨ ਹਨ। ਜਿੰਮੀ ਮੁਤਾਬਕ ਸਾਫ਼ ਸੀ ਕਿ ਇਅਨ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਇੰਨੀ ਛੇਤੀ ਮਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ। ਲੈਨੀ ਦੀ "ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਧੀਆ ਹੈ" ਵਾਲੀ ਹੌਸਲਾ-ਅਫ਼ਜ਼ਾਈ ਦਾ ਜਵਾਬ ਸੀ, "ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤਾਂ ਬਕਵਾਸ ਹੈ।" ਹੁਣ ਲੈਨੀ ਵੀ ਥੱਕ ਗਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਅਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਅੱਕ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਜੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਪੈਸੇ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਹੋਈ ਤਾਂ ਉਹ ਕਬੂਲ ਕਰਕੇ ਘਰ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ। ਜਿੰਮੀ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਫ਼ੇਲ੍ਹ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵੀਡੀਓ ਇੱਥੇ ਹੀ ਮੁੱਕ ਸਕਦੀ ਸੀ।

ਦਿਨ 80: 900 ਕਿੱਲੋ ਦਾ ਪੱਥਰ

ਅੱਸੀਵੇਂ ਦਿਨ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਨੂੰ ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਦੋਸਤੀ ਮੁੜ ਜਿਊਂਦੀ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਕਿਹਾ। ਲਗਭਗ 900 ਕਿੱਲੋ ਦੇ ਪੱਥਰ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਚਾਬੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਲੱਖ ਡਾਲਰ ਵਾਲਾ ਡੱਬਾ ਖੁੱਲ੍ਹਣਾ ਸੀ। ਪੱਥਰ ਤੋੜਨ ਲਈ ਦਸ ਦਿਨ, ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਘੰਟਾ ਮਿਲਣਾ ਸੀ। ਦਾਖ਼ਲਾ ਫ਼ੀਸ ਪੰਜਾਹ ਹਜ਼ਾਰ ਡਾਲਰ ਸੀ। ਲੈਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਇਅਨ ਨੂੰ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਇਅਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਵਕੂਫ਼ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਖ਼ੀਰ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਚੁਣੌਤੀ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲਈ ਅਤੇ ਪੰਜਾਹ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।

ਪਹਿਲੇ ਘੰਟੇ ਲਗਾਤਾਰ ਹਥੌੜਾ ਚਲਾਉਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਇਅਨ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਪੰਜਾਹ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾ ਚੂਨਾ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਜਿੰਮੀ ਮੁਤਾਬਕ ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਤੱਕ ਇਅਨ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਦੂਰ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਹੌਸਲਾ ਹੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਰਹੇ, ਜਦਕਿ ਮਿਹਨਤ ਲੈਨੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਲੈਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਟੀਮ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਜਿੰਮੀ ਦੇ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਮੁਤਾਬਕ ਸ਼ਾਇਦ ਇਅਨ ਨੂੰ ਲੈਨੀ ਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਇਅਨ ਪੱਥਰ ਤੋੜਨ ਵਿੱਚ ਜੁਟ ਗਏ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਇੱਕ ਥਾਂ ਦਰਾਰ ਦਿਸਣ 'ਤੇ ਉਮੀਦ ਵਾਪਸ ਆਈ, ਪਰ ਛੇਵੇਂ ਘੰਟੇ ਤੱਕ ਵੀ ਸਕੋਰ ਸੀ "ਕੈਦੀ ਜ਼ੀਰੋ, ਪੱਥਰ ਇੱਕ"। ਇਅਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇ ਪੰਜਾਹ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਰ ਗਏ ਤਾਂ ਉਹ ਘਰ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ।

ਇੱਥੋਂ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਕੰਮ ਆਈ। ਇਅਨ ਨੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਜ਼ੋਰ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ, ਜਾਣਕਾਰੀ ਵੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੱਥਰਾਂ ਬਾਰੇ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚੋਂ ਕੰਮ ਦੇ ਪੰਨੇ ਪਾੜ ਲਏ। ਪਹਿਲਾਂ ਲੀਵਰੇਜ ਨਾਲ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਭਾਰੀ ਪੱਥਰ ਨਹੀਂ ਹਿੱਲਿਆ। ਦੋ ਦਿਨ ਬਾਕੀ ਰਹਿਣ 'ਤੇ ਇਅਨ ਫਿਰ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਗਏ ਅਤੇ ਇੱਕ ਤਸਵੀਰ ਤੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਕਿ ਛੈਣੀ ਪੱਥਰ ਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਮਾਰਨੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨੌਵੇਂ ਘੰਟੇ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰ ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਪਰ ਚਾਬੀ ਨਿਕਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਮਾਂ ਮੁੱਕ ਗਿਆ। ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਅਨ ਨੇ ਕਾਮਯਾਬੀ ਦਾ ਮੌਕਾ ਪੰਜਾਹ-ਪੰਜਾਹ ਦੱਸਿਆ। ਆਖ਼ਰੀ ਘੰਟੇ ਵਿੱਚ ਮੋਟੀ ਸਲੈਬ ਨੂੰ ਡੂੰਘਾ ਕੱਟਦਿਆਂ, ਤੀਹ, ਪੰਦਰਾਂ ਅਤੇ ਫਿਰ ਦਸ ਮਿੰਟ ਬਾਕੀ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚਾਬੀ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਡੱਬਾ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਲੱਖ ਡਾਲਰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਦੋਵਾਂ ਨੇ "ਪੁਲਸੀਆ ਤੇ ਮੁਲਜ਼ਮ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਲ-ਨਾਲ" ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਲਾਏ।

ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨ: ਜਨਮਦਿਨ, ਚੋਰੀ ਦਾ ਕੰਪਿਊਟਰ ਅਤੇ ਨੇੜਤਾ

ਨੱਬੇਵੇਂ ਦਿਨ ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੋਈ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਨੜਿੰਨਵੇਂ ਦਿਨ ਲਈ ਕੁਝ ਖ਼ਾਸ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇਅਨ ਸਾਰੀ ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ "ਪੱਕੇ ਕੈਦੀ" ਵਾਂਗ ਵਰਤੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਨੜਿੰਨਵੇਂ ਦਿਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਇਨਾਮ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲੇਗਾ।

ਇਕਾਨਵੇਂ ਦਿਨ ਇਅਨ ਦਾ ਜਨਮਦਿਨ ਸੀ। ਉੱਠਣ 'ਤੇ ਲੈਨੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਰਪ੍ਰਾਈਜ਼ ਦਿੱਤਾ। ਇਅਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਉਹ ਤੀਜਾ ਜਨਮਦਿਨ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਮਨਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਸਾਥੀ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤਾਂ ਯੋਜਨਾ ਬਣੀ ਕਿ ਇਅਨ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਖਾਲੀ ਕਰਨ ਅਤੇ ਕੰਪਿਊਟਰ ਬਾਹਰ ਲਿਆਉਣ। "ਮਿਸ਼ਨ ਕੰਪਿਊਟਰ" ਕਾਮਯਾਬ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਖੇਡਣ ਲੱਗੇ। ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਹ ਚੋਰੀ ਲਈ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦੇ, ਪਰ ਨੜਿੰਨਵਾਂ ਦਿਨ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਰੁਕ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਕੈਦੀਆਂ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇਕੱਲੀ ਜੇਲ੍ਹ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਬਦਤਮੀਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਲੰਬੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਫ਼ਿਲਮ ਵਰਗੀ ਲੱਗੀ ਕਿ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਮੁਜਰਿਮ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਚੋਰੀ ਸੀ। ਇਅਨ ਨੇ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੁਣ ਲੈਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਕਾਨੂੰਨ ਨਾਲ ਨਫ਼ਰਤ ਹੋਣ ਲੱਗੀ ਹੈ। ਲੈਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਢਲ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਨ ਕਿ ਪੁਲਿਸ ਅਫ਼ਸਰ ਹੁੰਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਦੇਖਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਕੈਦੀ ਕਿਵੇਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕੱਟਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਅਫ਼ਸੋਸ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਦਿਨ 99: ਲਾਲ ਬਟਨ

ਨੜਿੰਨਵੇਂ ਦਿਨ ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਇਹ ਦੋਸਤੀ ਜੇਲ੍ਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵੀ ਕਾਇਮ ਰਹੇਗੀ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ "ਬਿਲਕੁਲ" ਕਿਹਾ। ਫਿਰ ਆਖ਼ਰੀ ਪਰਖ ਆਈ। ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ 24 ਘੰਟਿਆਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਾਲਕੋਠੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰ ਕੋਠੜੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਟਨ ਸੀ। ਸਮਾਂ ਮੁੱਕਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਟਨ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੁਰੰਤ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ ਪੂਰੇ 4,80,000 ਡਾਲਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ, ਯਾਨੀ ਸਾਥੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ। ਦੂਜੇ ਦੇ ਜਾਣ ਬਾਰੇ 24 ਘੰਟਿਆਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗਣਾ ਸੀ।

ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੱਕ ਪਾਇਆ। ਲੈਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਜਿਸ ਬੰਦੇ ਨੇ ਕਿਤਾਬਾਂ ਅਤੇ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਚੁਰਾਈਆਂ, ਕੀ ਲੈਨੀ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪੈਸਾ ਨਹੀਂ ਲਵੇਗਾ? ਇਅਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਲੈਨੀ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵੇਲੇ ਇਅਨ ਨੂੰ ਕਾਲਕੋਠੜੀ ਕੱਟਣੀ ਪਈ ਸੀ। ਕੋਠੜੀ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਅਨ ਨੇ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਨੂੰ "ਬਹੁਤ ਦਿਲਚਸਪ" ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬਟਨ ਦਬਾ ਦਿੰਦਾ। ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਲੈਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਇਅਨ ਦਬਾ ਦੇਣਗੇ।

ਲੈਨੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਸਾਫ਼ ਸੀ: ਪੈਸੇ ਕਰਕੇ ਜੇਲ੍ਹ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਬਟਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਇੰਨੇ ਪੈਸੇ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ? ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇੰਨਾ ਕੁਝ ਇਕੱਠੇ ਝੱਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ਾਇਦ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ, ਪਰ ਇਕੱਲਤਾ ਵਿੱਚ ਦਿਮਾਗ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਲੈਨੀ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਾਲਕੋਠੜੀ ਵਿੱਚ ਸਨ ਅਤੇ ਇਅਨ ਦੂਜੀ ਵਾਰ। ਇਅਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੰਗ ਕੋਠੜੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਘੜੀ ਦੇਖ ਕੇ ਤਣਾਅ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਲੈਨੀ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੂੜਾ ਰੱਖ ਕੇ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ।

ਇਅਨ ਨੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਹਿਸਾਬ ਲਾਇਆ। ਜੇਲ੍ਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵੇਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਿਰ ਤੇਰਾਂ ਲੱਖ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਸੀ। (ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਰਕਮ ਪੰਜ ਲੱਖ ਦੱਸੀ ਸੀ।) 4,80,000 ਨਾਲ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਵਿੱਚ ਕਰਜ਼ੇ ਲਹਿ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ, ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਲਈ ਨਵੀਂ ਗੱਡੀ, ਸ਼ਾਇਦ ਨਵਾਂ ਘਰ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਜਿੰਮੀ ਮੁਤਾਬਕ ਜਿੰਨਾ ਇਅਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, ਓਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹਨ। ਇਅਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਸੌ ਦਿਨ ਲੈਨੀ ਨਾਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਿਤੇ ਔਖੇ ਸਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਦੋ ਵਾਰ ਕਾਲਕੋਠੜੀ ਕੱਟਣ ਕਰਕੇ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਲੈਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਬਰਾਬਰ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਜੇ ਇਅਨ 24 ਘੰਟੇ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕੇ ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਬਤ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੁਧਾਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਮੀਦ ਜਤਾਈ ਕਿ ਸਮਾਂ ਮੁੱਕਣ 'ਤੇ ਇਅਨ ਬਾਹਰ ਹੋਣਗੇ।

ਨਤੀਜਾ

24 ਘੰਟੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਜੇਲ੍ਹ ਦੇ ਦੋਵਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕਾਲੇ ਪਰਦੇ ਸਨ। ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੇ ਦੋਵੇਂ ਮੌਜੂਦ ਹਨ ਤਾਂ ਇਨਾਮ ਬਰਾਬਰ ਵੰਡਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਜੇ ਇੱਕ ਹੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਸੌ ਦਿਨ ਬੇਕਾਰ ਗਏ। ਪਰਦੇ ਡਿੱਗੇ ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਉੱਥੇ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਬਟਨ ਨਹੀਂ ਦਬਾਇਆ ਸੀ। ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ 2,40,000-2,40,000 ਡਾਲਰ ਮਿਲੇ। ਜਸ਼ਨ ਲਈ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਬੁਲਾਏ ਗਏ, ਯਾਨੀ ਇਅਨ ਨੂੰ ਵੀ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਮਿਲਿਆ। ਜਿੰਮੀ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਐਲਾਨਿਆ ਅਤੇ ਉਮੀਦ ਜਤਾਈ ਕਿ ਉਹ ਫਿਰ ਕਦੇ ਜੇਲ੍ਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਗੇ।

ਦੋ ਵਾਰ ਦੋਸਤੀ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਕਗਾਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਬਾਈਬਲ ਅਤੇ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਉੱਤੇ, ਫਿਰ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਅਤੇ "ਚੁਗਲੀ" ਦੇ ਇਲਜ਼ਾਮ ਉੱਤੇ। ਇਸਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਨ ਲੈਨੀ ਦਾ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਛੱਡਣਾ, ਇਅਨ ਦਾ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਸਾਂਝੇ ਕਰਨਾ, ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਸਾਂਝੀ ਮਿਹਨਤ, ਅਤੇ ਜਿੰਮੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਿਯਮ ਤੋੜਨ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਸ਼ਰਾਰਤ। ਆਖ਼ਰੀ ਲਾਲਚ ਸਾਹਮਣੇ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।