तज्ज्ञ विरुद्ध साधनसंपन्न नवशिके: जंगलात १०० लोक आणि $२,५०,०००

YouTube वर उघडा ↗
आढावा

मिस्टरबीस्टच्या या व्हिडिओचा प्रश्न साधा आहे: जंगलात टिकून राहण्यासाठी ज्ञान जास्त उपयोगी पडतं की साधनसामुग्री? १०० लोकांना एका निर्जन जागी सोडण्यात आलं आणि दोन टीम्स केल्या गेल्या. निळे कपडे घातलेले ५० जण सर्व्हायव्हल एक्सपर्ट्स होते, तर लाल कपड्यांतले ५० जण नवशिके. नियम असा होता की मदत पोहोचेपर्यंत ज्या टीममध्ये सर्वाधिक लोक शिल्लक असतील, ती टीम $२,५०,००० आपापसात वाटून घेईल. चॅलेंजमधून बाहेर पडण्याचा एकमेव मार्ग म्हणजे आपला फ्लेअर पेटवून सुटकेची वाट पाहणं. सुमारे २० दिवस चाललेल्या या स्पर्धेत सुरुवातीचे अंदाज अनेकदा उलटे ठरले.

21 मिनिटांचे वाचन

सुरुवातीची असमानता: तयारी विरुद्ध अनुभव

ब्लू टीमला फायदा मिळेल हे मिस्टरबीस्टला आधीच वाटत होतं. म्हणून सुरुवात होण्यापूर्वीच त्याने लाल टीमला चॅलेंज काय आहे ते सांगितलं आणि त्यांना दुकानात नेलं, जेणेकरून टिकण्यासाठी हवं ते त्यांना घेता येईल. कोणी दोरी आणि जमिनीवर अंथरायची ताडपत्री घेतली, कोणी पाण्याच्या बाटल्यांचा २४ चा पॅक, तर कोणी फार विचार न करता लायटर घेतला.

ब्लू टीमला मात्र फक्त एवढंच सांगितलं होतं की ते मिस्टरबीस्टच्या व्हिडिओत स्पर्धा करणार आहेत. काय तयारी करायची हे माहीत नसल्यामुळे त्यांनी सर्व प्रकारच्या हवामानासाठी सामान भरलं होतं. एकाला तर वाटलं होतं की त्यांना अलास्काला नेलं जाईल. या टीममध्ये जंगलात जास्तीत जास्त तीन महिने राहिलेले लोक होते, आणि तेही केवळ मजेसाठी. किती रात्री थांबणार असं विचारल्यावर एकाने "सगळ्या रात्री, ख्रिसमसपर्यंतसुद्धा" असं उत्तर दिलं. मिस्टरबीस्टच्या शब्दांत, जंगलात हालअपेष्टा सहन करणं हा त्यांचा छंद आहे.

एक्सपर्ट्सनी निवाऱ्यासाठी पालापाचोळ्याच्या साध्या झोपड्या बांधण्याची योजना आखली. थंडीपासून बचाव करणारा जाड थर तयार करणं हा त्यामागचा हेतू होता. जवळपास दहा वर्षं हे कौशल्य सरावलेल्या एका सदस्याने सांगितलं की पालापाचोळा गोळा करायला दहा लोकांची टीम लागेल. दुसरीकडे, लाल टीममधल्या काहींच्या वाट्याला लहान मुलांचा तंबू आला. त्यातल्या एकाने विनोद केला की नशीब, माझी उंची फक्त पाच फूट पाच इंच आहे. एक्सपर्ट्सना हरवू शकाल का असं विचारल्यावर लाल टीमने आत्मविश्वासाने "हो" म्हटलं. "आम्ही आमच्या जागी स्वतःच प्रो आहोत" असं त्यांचं म्हणणं होतं. एका सदस्याने शेकोटी पेटवली आणि सांगितलं की हे सगळं फक्त सिनेमात बघून शिकलं आहे.

पहिल्या रात्रीचा धक्का: आधी बाहेर पडले ते एक्सपर्ट्स

पहिल्याच रात्री हे स्पष्ट झालं की लाल टीमला मिळालेल्या सामानामुळे त्यांची चांगली सोय झाली होती. एक्सपर्ट्सना मात्र झोप लागली नाही, कारण तापमान झपाट्याने खाली आलं होतं. जमीन थंडगार होती, सगळं ओलं होतं. एका एक्सपर्टने सांगितलं की ती प्रचंड थकली आहे, शरीरातलं पाणी कमी झालं आहे आणि आपण इथे काय करतोय असा प्रश्न तिला पडतोय.

दुसऱ्या दिवशी पहिला फ्लेअर पेटला. धक्कादायक गोष्ट अशी की बाहेर पडलेले पहिले दोघेही ब्लू टीमचे एक्सपर्ट्स होते. त्यातल्या एकाने माफी मागत सांगितलं, "मी ६६ वर्षांचा आहे आणि हे सगळं करण्याची मला काही गरज नाही." त्याच वेळी लाल टीम सामान वापरून बाहेर ऐटीत झोपली होती. सकाळी त्यांच्यापैकी एक जण सुंदर उन्हाचं आणि जगापासून घेतलेल्या या ब्रेकचं कौतुक करत होता.

एक्सपर्ट्सचं कौशल्य आणि नवशिक्यांची उधळपट्टी

एक्सपर्ट्सना लवकरच कळलं की निवारे तातडीने सुधारले नाहीत तर आणखी लोक जातील. निवारा म्हणजे फक्त काटक्यांचा ढीग नव्हे, असं सांगत त्यांनी त्यावर एक फूट जाड पालापाचोळ्याचा थर टाकायचं ठरवलं. त्यांच्या मते, पाऊस आला तरी हा थर त्यांना कोरडं ठेवेल. लाल टीमनेही निवारा बांधायला सुरुवात केली. मुख्य उद्देश खाण्याचं सामान कोरडं आणि सुरक्षित ठेवणं हा होता. एक्सपर्ट्सचा मोठा "किल्ला" पाहून लाल टीमचे सदस्य म्हणाले की पुढच्या चॅलेंजसाठी यांच्याकडून टिप्स घ्याव्या लागतील.

व्हिडिओच्या निवेदनानुसार, या टप्प्यावर एक्सपर्ट्स तुटपुंज्या साधनांचा पुरेपूर वापर करत होते, तर नवशिके आपला फायदा झपाट्याने वाया घालवत होते. एक्सपर्ट्सची मेहनत फळाला आली. तिसऱ्या दिवशी एकाने सांगितलं की तो "लहान बाळासारखा" झोपला, कारण निवारा आतून उबदार होता. त्यांच्यापैकी एकाने तर तो निवारा फोर सीझन्स हॉटेलपेक्षा भारी असल्याचं म्हटलं. ब्लू टीमचा दिवस उत्साहात सुरू झाला, पण लाल टीमचा दिवस रिकाम्या पोटाने सुरू झाला. त्यांनी पहिल्या दोन दिवसांतच सगळे स्नॅक्स संपवले होते.

वन्यजीव तज्ज्ञ सेठच्या ज्ञानामुळे ब्लू टीमने जंगलालाच जणू किराणा दुकान बनवलं होतं. वाटेत तोडून खाता येतील अशा वनस्पती तो दाखवत होता. त्याने काठ्यांपासून मासे पकडण्याचा सापळाही बनवून जवळच्या नदीत लावला. नवशिक्यांनी आपल्या मासेमारीच्या सामानाने नशीब आजमावलं, पण त्यांच्या गळाला फक्त कचराच लागला.

लपवलेले अन्नसाठे आणि वाटणीवरून उसळलेला तणाव

चौथ्या दिवसापर्यंत लाल टीमकडचं अन्न संपलं होतं. मिस्टरबीस्टने आधीच याचा विचार करून ठेवला होता. पार्टी मिक्स फार तर ४५ मिनिटं टिकतं हे गृहीत धरून त्याने जंगलात बीट, सफरचंद अशा अन्नाचे साठे लपवले होते. त्याच्या मते, नीट वापरलं तर त्यात जेमतेम जगण्यापुरतं अन्न होतं. दोन्ही टीम्सनी अन्न जपून वापरण्यासाठी सामुदायिक अन्नसाठा तयार केला. लाल टीममधल्या एका सदस्याने सांगितलं की जोपर्यंत आपण टीम म्हणून काम करू तोपर्यंत आपलं भागेल आणि कोणीही एकमेकांच्या विरोधात जाऊ नये.

ब्लू टीममध्ये मात्र ज्युलियाच्या मनात वेगळाच विचार होता. तिला हे अन्न लपवायचं होतं. आठवडाभर उपाशी राहायची तयारी नसलेले लोक अन्नावर तुटून पडतील आणि बाकीच्यांसाठी काहीच उरणार नाही, अशी तिची भीती होती. दुसरीकडे, इतर एक्सपर्ट्सनी साठ्यांतलं अन्न वापरून मोठी मेजवानी तयार केली आणि त्यामुळे तणाव शिगेला पोहोचला.

यानंतर रँडीच्या संशयामुळे एक नवा प्रकार उघडकीस आला. बाहेर पडलेल्या काही सदस्यांच्या शेडमध्ये बटाट्यांचा लपवलेला साठा सापडला. रँडीचं म्हणणं होतं की ते लोक ग्रुपसाठी काहीच योगदान देत नव्हते, त्यामुळे त्यांचं जाणं बरंच झालं. पण नाण्याची दुसरी बाजू अशी होती की जिंकण्यासाठी लोकांनी टिकून राहणं आवश्यक होतं. पाच लोक आधीच कमी झाल्यामुळे रँडीने "उद्या कोणीही बाहेर पडणार नाही" असं सगळ्यांकडून वचन घेतलं. तरीही लोक बाहेर पडतच राहिले. मार्को नावाच्या सदस्याने सांगितलं की सहकाऱ्यांवर विश्वास ठेवता येत नाही असा खेळ त्याने यापूर्वी कधीच खेळला नव्हता.

वादही वाढत गेले. अकरा लोकांमध्ये फक्त एकालाच सफरचंद मिळणार का, असा प्रश्न विचारला गेला. एका एक्सपर्टने परिस्थितीचं वर्णन असं केलं: इथे ५० सर्व्हायव्हलिस्ट्स आहेत, सगळे "टाइप ए" स्वभावाचे आहेत, सगळ्यांना नियंत्रण हवं आहे आणि प्रत्येकजण बॉस बनायचा प्रयत्न करतोय. असं म्हणून तो स्वतःही बाहेर पडला. पाचव्या दिवसापर्यंत एक्सपर्ट्सपैकी नऊ जण कमी झाले होते. निवेदकाच्या मते, टिकून राहायचं असेल तर त्यांना जुळवून घ्यायला शिकावंच लागणार होतं.

लाल टीमची एकजूट आणि भुकेची किंमत

लाल टीमची एकत्र राहण्याची आणि संसाधनं जपून वापरण्याची रणनीती त्यांना टिकून राहायला मदत करत होती. "कृपया एकच घ्या, आपण इथे वाटूनच खातो" असे नियम पाळले जात होते. सकाळी सहा अंडी खाण्याची सवय असलेला एक सदस्य आता फक्त एका सफरचंदावर दिवस काढत होता, "पण पैशांसाठी काहीही" असं म्हणत.

मात्र प्रत्येकाला दिवसाला एका सफरचंदावर जगणं जमत नव्हतं. शक्ती कमी झाली, डोकेदुखी सुरू झाली, कोणाला वॉफल हाऊसचं जेवण आठवू लागलं. या भुकेमुळे लाल टीमने आपले पहिले सहा सदस्य गमावले. सर्वात कठीण काय आहे असं विचारल्यावर उत्तर मिळालं: जेवण, ऊन आणि किडे, थोडक्यात सगळंच. चौघं राहत असलेल्या आपल्या निवाऱ्याला ते "बंगला" म्हणत होते. झोप हळूहळू सुधारली आहे, पण त्याचं कारण आपल्या अपेक्षाच कमी झाल्या आहेत हे असावं, असं एकाने कबूल केलं. निवारा उतारावर असल्याने पाणी आत येईल अशी चिंता नाही का, असं विचारल्यावर एकाने हसत मान्य केलं की ती कदाचित उगाचच सकारात्मक आहे.

लाल टीममधल्या एका सदस्याचा अंदाज होता की एक्सपर्ट्स आधीच घरी गेले असतील, किंवा "प्रत्येकाला आपलाच मार्ग सर्वोत्तम वाटतो" म्हणून ते आपापसात भांडत असतील. निवेदकाच्या मते, हा अंदाज बरोबर होता. ब्लू टीममध्ये "आज खायला नको, हे ५० लोकांना पुरणार नाही" आणि "आपल्याला अधिक कठोर नियम पाळावे लागतील" अशा चर्चा सुरू होत्या. "हा जगण्याचा संघर्ष आहे, आरामाची वेळ नाही" असंही तिथे बोललं जात होतं.

बाहेर पडणं थांबवण्यासाठी लाल टीमची शेफ ब्रिटनीने नाश्ता बनवण्याचा प्रयत्न केला, पण जेवणाचे रिव्ह्यूज "कचरा" असे आले. एकाला मळमळू लागलं आणि त्याला घरी जायचं होतं. एका टप्प्यावर स्क्रीनवर ३५ आणि ३९ ही शिल्लक सदस्यसंख्या दाखवण्यात आली.

ब्लू टीमने काही दिवसांच्या तणावानंतर ड्रम सर्कलने सकाळ सुरू केली, पण त्यामुळेही भांडणं थांबली नाहीत. किचन काउंटर पुसण्यासारख्या छोट्या गोष्टीवरून वाद झाला. त्यातली एक सदस्य स्वतःबद्दल म्हणाली की टीमचा भाग बनून राहणं तिला खूप कठीण जातं, कारण ती स्वभावानेच विरोध करणारी आहे. आणखी एलिमिनेशन झाले. लाल टीममध्येही फळं संपली, नाश्ता मिळेनासा झाला आणि आणखी दोघं बाहेर पडले. यानंतर संख्या ३३ आणि ३६ अशी दाखवली गेली. पुढे मिस्टरबीस्टने जाहीर केलं की स्पर्धकांना दुसऱ्या टीममध्ये किती लोक उरलेत हे माहीत नाही, तसंच प्रेक्षकांनाही ते व्हिडिओच्या शेवटपर्यंत कळणार नाही.

५० डब्यांचा मोह: संयमाची परीक्षा

सातव्या दिवशी मिस्टरबीस्ट विमानातून आला आणि दोन्ही टीम्सना बॅगा टाकल्या. प्रत्येक टीमला अन्नाचे ५० डबे मिळाले. सोबतच्या चिठ्ठीत नियम होता की ७२ तासांत जी टीम सर्वाधिक न उघडलेले डबे परत देईल तिला बक्षीस मिळेल, पण बरोबरी झाली तर कोणालाच काही मिळणार नाही.

लाल टीममध्ये सुरुवातीला "सगळं खाऊन टाकूया" असा सूर होता. पण लवकरच त्यांनी ठरवलं की दुसऱ्या टीमला वाटेल आपण उपाशी आहोत म्हणून डबे उघडू, म्हणून आपण ते पुरून टाकायचे. "आपल्याला शिस्त पाळावी लागेल", "अन्नाला हात लावू नका, चोरून खाऊ नका" अशा घोषणा झाल्या. ७२ तास पुरेल एवढा शिधा आपल्याकडे आहे, हा त्यांचा तर्क होता. डबे जंगलात लपवण्यात आले, जेणेकरून ते फक्त काही जणांनाच सापडतील. आजच्या नंतर काही लोक सोडून जातील का, असा प्रश्नही त्यांनी स्वतःलाच विचारला.

आठव्या दिवशी ढगाळ वातावरणामुळे उन्हापासून सुटका झाली. लाल टीमला जंगलात एक जुनी कोळशाची शेगडी सापडली आणि त्यांचा उत्साह टिकून राहिला. त्यांच्यापैकी एकाने म्हटलं की थोडं अन्न आणि हवामानातला बदल इच्छाशक्तीवर किती परिणाम करतो हे अविश्वसनीय आहे. ब्लू टीमची स्थिती मात्र वाईट होती. खाज आणणारी वनस्पती पसरत होती, आठ दिवसांत सापळ्यात काहीच अडकलं नव्हतं, आणि एकाने "मी टूथपेस्टसुद्धा खाईन" असं म्हटलं. बीफ, वाटाणा, मका असलेले ५० डबे समोर असूनही खाता येत नाहीत, या विचाराने एकाचं डोकं चक्रावत होतं. झिंगे शोधत असताना एका सदस्याला काडी वाटलेली वस्तू हलताना दिसली, आणि तो साप निघाला.

पहिलं वादळ आणि गोठवणारी रात्र

दिवसाच्या अखेरीस मोठं वादळ आलं. एका सदस्याने सांगितलं की दहा मिनिटांत तापमान १५ अंशांनी खाली आलं. जोराचा वारा सुटला आणि निवारा कोसळेल अशी भीती वाटू लागली. एका एक्सपर्टचा अंदाज होता की हा पाऊस अनेकांच्या सहनशक्तीचा अंत ठरेल. ब्लू टीम आपल्या निवाऱ्यात एकत्र जमून बसली. लाल टीमला हे आपल्याइतकं सोपं जात नसेल, असं त्यांना वाटत होतं.

आणि खरंच, लाल टीमला विमानात आश्रय घ्यावा लागला. एकाचा अख्खा तंबू उडून गेला, दुसऱ्यांचा तंबू कोसळला. एका सदस्याने सांगितलं की कठीण प्रसंगी ती स्वतःला आठवण करून देते की ती मिस्टरबीस्टच्या व्हिडिओत मोठ्या रकमेसाठी स्पर्धा करतेय, म्हणून तिला थांबावंच लागेल.

ती रात्र तिथली आतापर्यंतची सर्वात थंड रात्र होती. पानांवर, पैशांच्या पेटीवर, झाडांवर सगळीकडे दहिवर गोठलं होतं. विमानाची बाहेरची खुर्चीसुद्धा गोठलेली होती. ब्लू टीमच्या एका सदस्याने स्वतःला दिलासा दिला की आपल्याला थंडी वाजतेय तर लाल टीमलाही वाजत असेल. लाल टीमच्या शेकोटीच्या जागी पूर आल्यासारखं झालं होतं. या पावसानंतर लाल टीमचे सहा जण ("मिस्टरबीस्ट, आम्ही पुन्हा कधीच कॅम्पिंगला जाणार नाही") आणि ब्लू टीमचे दोन जण घरी परतले.

बरोबरीचा निकाल आणि ब्लू टीमचा पश्चात्ताप

७२ तासांनंतर बक्षिसाच्या दिवशी दोन्ही टीम्सना आपण जिंकू अशी आशा होती. ब्लू टीमने आपले डबे जमिनीखाली लपवले होते. मिस्टरबीस्टने आधी ब्लू टीमचा निकाल सांगितला. त्यांनी ५० पैकी ५० डबे परत दिले होते. लाल टीमनेही ५० डबे परत दिले. म्हणजे बरोबरी झाली आणि कोणालाच बक्षीस मिळालं नाही.

निकालानंतर लाल टीम संतापली आणि निकाल जाहीर होताच तिघं बाहेर पडले. एका सदस्याने सांगितलं, "माझ्यातली आई सांगतेय की आता निघायला हवं." ब्लू टीममधूनही पाच जण गेले. ते डबे न खाल्ल्याचा पश्चात्ताप होतोय का, असं विचारल्यावर उत्तर आलं, "शंभर टक्के." ब्लू टीमचं मनोधैर्य लगेचच खचलं.

सेठचं जाणं आणि वाढत जाणारा वाटा

दुसऱ्या दिवशी सकाळी ब्लू टीमचे आणखी तिघं रात्रीतून गेले होते. झोपेअभावी आणि भुकेमुळे जीव मेटाकुटीला आला होता. सेठ कॅम्पचा उत्साह वाढवायचा प्रयत्न करत होता, पण सगळेच त्या मनःस्थितीत नव्हते. आपण इथे आठवडेच्या आठवडे अडकून पडू शकतो, असं म्हणणं ऐकणं कोणाला असह्य होत होतं. एका सदस्याने सांगितलं की त्याला बायको आणि मुलगी आहे आणि त्याला त्यांच्याकडे परत जायचंय.

मग सेठनेच निघण्याचा निर्णय घेतला. त्याने सगळ्यांना ऊन-पावसात टिकणारे निवारे बांधायला शिकवले होते आणि सगळे यशस्वी व्हावेत यासाठी खूप प्रयत्न केले होते. पण व्यवसायापासून जितका वेळ दूर राहता येईल तितका राहून झाल्यावर आता त्याला व्यवसायाला प्राधान्य द्यावं लागणार होतं. जाताना त्याला ब्लू टीम जिंकेल असं वाटत होतं. टीममधल्या एकाने मान्य केलं की अनेक लोक जात आहेत आणि यावर कोणाला बोलायचं नाही. त्याचबरोबर दुसऱ्या टीममध्ये काय चाललंय हे माहीत नसल्याने सगळं अधिक अवघड होतं. आणखी एकाने सांगितलं की त्याचं वजन रोज कमी होतंय आणि असंच चाललं तर शरीर काम करायचं बंद करेल.

लाल टीममध्येही मोना बाहेर पडली, आणि तिच्या वाटणीचे बीन्स घेईन अशी मस्करीही झाली. लोक जितके जास्त जातील तितका प्रत्येकाचा वाटा वाढतो, हे "का-चिंग, का-चिंग" म्हणत सांगितलं गेलं. ब्रिटनी गेल्यानंतर दुसऱ्या एका सदस्याने शेफची जबाबदारी घेतली. बाकीच्यांनी चाइव्ह्ज आणि गाजर चिरून दिले. अपेक्षेपेक्षा खूप जास्त करू शकते हे सिद्ध केलं, असं ती म्हणाली.

दुसरं वादळ आणि ताडपत्रीवरून वाद

आणखी एक मोठं वादळ आलं. ब्लू टीमच्या एका सदस्याने आपल्या निवाऱ्याला "एअरबीएनबी बीस्ट" असं नाव दिलं होतं. त्याच्या प्रवेशद्वारामुळे वारा अडवला जात होता, आणि फटी भरण्यासाठी तो होलीच्या फांद्या वापरत होता. पण त्यानंतर तासन्तास मुसळधार पाऊस पडला. सुमारे पाच तास न थांबता पाऊस पडत राहिला. सगळ्यांचे शूज, मोजे, कपडे ओलेचिंब झाले, झोपायची जागाही भिजली. एका सदस्याच्या झोपडीत पाणी शिरलं.

यातून ब्लू टीममध्ये नवा वाद उभा राहिला. त्यांच्याकडे एकच ताडपत्री होती आणि तिच्याखाली फक्त बीन्स आणि तांदूळ ठेवले होते. भिजलेल्या एका सदस्याला तिच्याखाली उभं राहू दिलं गेलं नाही. तिच्या मते ती ताडपत्री सगळ्यांचा निवारा म्हणून ठेवली होती. इतरांचं म्हणणं होतं की ती अन्न कोरडं ठेवण्यासाठी आहे, आणि ते लोकांसाठी जागा करण्याकरता सामान हलवत आहेत. ब्लू टीमच्या एका सदस्याने कबूल केलं की सगळ्यांच्याच सहनशक्तीचा अंत होतोय. दुसरीकडे लाल टीमचा एक सदस्य पाणी भरून तंबूत वाचत आणि डुलकी घेत होता. त्याच्या मते हे दिवस सर्वात सोपे होते, फक्त वेळ काढायचे.

चौदाव्या दिवसाचं बटण चॅलेंज

मिस्टरबीस्टच्या मते, चौदाव्या दिवसाचं चॅलेंज पुढे कोणाचं वर्चस्व राहील हे ठरवणार होतं. दोन्ही टीम्ससमोर एकसारखे बॉक्सेस ठेवले होते. ते एकेक करून उघडले जाणार होते. जी टीम आधी बटण दाबेल तिला ती वस्तू मिळेल आणि दुसऱ्या टीमला काहीच मिळणार नाही. दोन्ही टीम्सनी वस्तू नाकारली तरच पुढचा बॉक्स उघडला जाणार होता. आणि जर दोन्ही टीम्सनी प्रत्येक बॉक्स नाकारला, तर दोघांनाही सगळं मिळणार होतं.

पहिल्या बॉक्समध्ये मासेमारीचं सामान होतं. नदीत मासेच नाहीत म्हणून दोघांनीही ते सोडलं. दुसऱ्या बॉक्समध्ये बीडाची भांडी आणि तवे होते. लाल टीममध्ये ते घ्यायचं की नाही यावर चर्चा झाली, पण "पाचही बॉक्सेस आपल्याला मिळू शकतात" या विचाराने तेही सोडलं गेलं. ब्लू टीमच्या एका सदस्याला ते सोडणं मूर्खपणा वाटला नाही, कारण त्याच्या मते त्यांना कशाचीच गरज नव्हती. तिसऱ्या बॉक्समध्ये फीस्टेबल्स पीनट बटर कप्स होते. भुकेल्या स्पर्धकांनी याला "निव्वळ छळ" म्हटलं. बटण दाबण्याचा मोह आवरत दोन्ही टीम्सनी तोही बॉक्स सोडला. चौथ्या बॉक्समध्ये बांधकामाचं सामान होतं, पण निवारे आधीच बांधलेले असल्याने तेही सोडलं गेलं.

शेवटच्या बॉक्सपूर्वी मिस्टरबीस्टने इशारा दिला की या बॉक्ससाठी दुसऱ्या टीमने बटण दाबलं तर तुम्हाला काहीच मिळणार नाही. लाल टीममध्ये मतभेद झाले. कोणाला वाटत होतं ब्लू टीम बटण दाबणार नाही. दुसऱ्यांचा तर्क होता की बटण न दाबल्यास दोन्ही टीम्स पुन्हा समान होतील, आणि ज्यांच्याकडे आपल्याइतकं सामान नाही त्यांना ब्लू टीम मदत का करेल? ब्लू टीमही चर्चा करत होती. आपल्याला कशाची गरज नसली तरी ही वस्तू जिंकण्यासाठी लाल टीमला जास्त फायदेशीर ठरू शकते, म्हणून पुढच्या बॉक्ससाठी बटण दाबायला हवं, असा विचार तिथे मांडला गेला.

शेवटच्या बॉक्समध्ये संपूर्ण टीमसाठी स्टेक, जॅक लिंक्स आणि मसाले होते. बॉक्स उघडताच ब्लू टीमच्या पॅट्रिकने इतरांनी "थांब, थांब" म्हणत असतानाही लगेच बटण दाबलं. लाल टीमला काहीच मिळालं नाही. लाल टीमच्या एका सदस्याच्या मते, कोणामध्येच बटण दाबायची हिंमत नव्हती कारण सगळ्यांना आधी चर्चा करायची होती.

विजयाची किंमत: दोन्ही टीम्समध्ये फूट

पॅट्रिकच्या प्रसंगावधानाने ब्लू टीमला फायदा झाला, पण मतांकडे दुर्लक्ष झाल्याने त्यांच्यात लगेच फूट पडली. एका सदस्याने शाकाहारी असल्याचं सांगितलं. दुसरीने "आज रात्री तुम्ही खूप लोकांना गमावणार आहात" असा इशारा दिला, त्यावर उत्तर मिळालं, "मग चालती हो इथून!" हरल्यामुळे निराश होऊन असो किंवा आपलं कोणी ऐकत नाही या भावनेने असो, दोन्ही टीम्सनी अनेक खेळाडू गमावले.

तरीही ब्लू टीममध्ये जे राहिले, त्यांना पहिल्यांदाच प्रतिस्पर्ध्यांपेक्षा जास्त सामान मिळालं होतं. दोन आठवड्यांहून अधिक काळानंतर त्यांनी स्टेक शिजवून खाल्ले, आणि प्रोटीनमुळे ऊर्जा मिळाल्याचं एकाने सांगितलं. लाल टीमला मात्र ती भांडी हवी होती. त्यांच्या जेवणात भांड्यांमुळे काळं काळं काहीतरी येत होतं, आणि भांड्यांसाठी बटण न दाबल्याबद्दल त्यांच्यात राग होता.

पैसा, स्वार्थ आणि उरलेल्या लोकांमधले तणाव

मांस संपल्यावर ब्लू टीमसमोर नवी समस्या आली. "सगळा खेळ पैशांचा आहे" असं एक सदस्य उघडपणे म्हणू लागला. मिस्टरबीस्टने सांगितलं की लोक जसजसे जात आहेत, तसतसा जिंकणाऱ्या टीममधल्या प्रत्येकाचा वाटा वाढतोय. किती लोक उरलेत हे प्रेक्षकांना माहीत नसल्याने अचूक रक्कम सांगता येत नाही, पण ती आता हजारो डॉलर्सपर्यंत पोहोचली आहे. आपला वाटा वाढवण्यासाठी ट्रिन्हने एक योजना आखली. ती "घरी जा, घरी जा" असं घोकत होती, आणि त्यामुळे इतर सदस्य वैतागू लागले. एका सदस्याच्या मते, आता टिकून राहणं हा सगळ्यात कठीण भाग राहिला नव्हता. ताडपत्रीवरून "स्वार्थी" अशी आरोप-प्रत्यारोपांची फेरी झाली. दुसऱ्या एका सदस्याने सांगितलं की त्याचं करिअर चांगल्या ऊर्जेवर आधारलेलं आहे. सहकारी निराश दिसले की तो त्यांना हसवतो किंवा कोलांटी उडी मारतो, आणि जिंकण्यासाठी आपण पुरेसं केलं आहे असं त्याला वाटत होतं.

लाल टीमने फ्लेअर आणि टाळ्यांचा आवाज ऐकला. ब्लू टीम स्टेक संपल्यावर तुटण्याच्या बेतात असेल, असं त्यांना वाटलं. सतराव्या दिवशी ब्लू टीममध्ये रताळ्यांवरून वाद झाला. एका सदस्याने दुपारचं जेवण घेतलं होतं, पण इतर कोणाला मिळालं नव्हतं. "मला इथल्या कोणालाच उत्तर द्यायची गरज नाही" असं ती म्हणाली. इतरांनी तिच्यात संघभावना नसल्याचं सांगितलं. ती गेल्यावर काहींनी उघडपणे आनंद व्यक्त केला.

लाल टीममध्ये एकमेकांविषयी खरी आपुलकी दिसत होती. "आपण एकत्र काम केलं तर अजूनही जिंकू शकतो" असं म्हणत ते एकमेकांना धीर देत होते, जरी काही सदस्य रडत निघून गेले तरी. ब्लू टीममध्ये मात्र भाताच्या एकमताने ठरलेल्या निर्णयावरून पुन्हा वाद झाला. एक सदस्य मनात कटुता घेऊन निघून गेला. ब्लू टीमचा जल्लोष ऐकून लाल टीमने अंदाज बांधला की कदाचित दोघांनी फ्लेअर सोडला असेल. लाल टीममधल्या एका सदस्याने सांगितलं की फ्लेअर वापरला तर आपण हरू आणि तिला हरायचं नाही. "कसं आणि केव्हा माहीत नाही, पण आपण हे जिंकणार" असं ती म्हणाली.

निवेदकाच्या मते, या टप्प्यावर लाल टीम फक्त टिकून राहत नव्हती तर तिची भरभराट होत होती. ते नदीवर मौजमजेसाठी गेले. मात्र त्यांच्यातही वाद होतेच. एकीने दुसरीला ढोंगी म्हटलं आणि तिचं जेवण "बेचव, फालतू" असल्याचं सांगितलं. काहींनी इतरांवर दादागिरी करण्याचा आरोप केला. याच दरम्यान एका सदस्याने मोठा मासा पकडला, आणि टीमने तो एकत्र साफ करून शिजवला. त्या वादात सापडलेली एक सदस्य "मी जिंकले नाही, पण माझ्या परीने उत्तम केलं" असं म्हणत निघून गेली. मनःशांती मिळत नसल्याचं कारण तिने सांगितलं.

ब्लू टीमबद्दल निवेदकाने एक निरीक्षण मांडलं: एकट्याने टिकून राहण्याचं प्रशिक्षण असलं म्हणजे गटासोबत टिकता येईलच असं नाही. पाच दिवस एकही फ्लेअर न वापरता गेले. अमेलिया गेल्यानंतर एका सदस्याने ट्रिन्हला स्वार्थी म्हटलं. त्याचा मुद्दा असा होता की लाल टीम एका माणसाने पुढे असेल तर लोक गेल्यावर जल्लोष करणं म्हणजे स्वतःचेच पैसे गमावणं आहे. एके काळी ५० सर्व्हायव्हलिस्ट्स होते, आता खूप कमी उरले होते, आणि "काहीतरी घडणं गरजेचं आहे" असं त्यांना वाटत होतं.

अंतिम चॅलेंज: प्रतिस्पर्ध्यांच्या कॅम्पमध्ये लपवलेली फ्लेअर गन

तीन आठवड्यांनंतर मिस्टरबीस्टने शेवटचं चॅलेंज आणलं. प्रत्येक टीमला प्रतिस्पर्ध्यांच्या कॅम्पचा नकाशा आणि एक फ्लेअर गन देण्यात आली. त्यांना नकाशावर खूण करायची होती की ती गन दुसऱ्या टीमच्या कॅम्पमध्ये कुठे लपवायची. जी टीम आधी फ्लेअर गन शोधेल, तिला ती फायर करून व्हिडिओ कधी संपेल हे ठरवता येणार होतं: आज, पाच दिवसांत, दहा दिवसांत किंवा हवं तेव्हा. दुसऱ्या टीमचं त्यावर कोणतंही नियंत्रण नसेल. पण मिस्टरबीस्टने इशारा दिला की चुकीच्या वेळी फ्लेअर उडवली तर शोधणारी टीमही हरू शकते, कारण निकाल शिल्लक सदस्यसंख्येवर ठरणार होता.

ब्लू टीमने ठरवलं की गन कुठेतरी लांब लपवायची, जेणेकरून लाल टीमला खूप कष्ट करावे लागतील आणि त्यांच्या कॅलरीज जळतील. डोळ्यांवरच्या पट्ट्या काढताच शोध सुरू झाला. लाल टीम सुरुवातीला गोंधळली होती. पट्ट्या बांधलेल्या असताना त्यांनी काहीच योजना ठरवली नव्हती, आणि एक सदस्य आधी पाणी भरायला गेला. ब्लू टीमने मात्र आधीच विभागणी केली होती: कोणी सगळ्यात दूरच्या कोपऱ्यात, कोणी धक्क्याकडे, कोणी दुसऱ्या बाजूला. दोन्ही टीम्सचे सदस्य सीमेजवळ, घनदाट जंगलात आणि उंचावरून नजर फिरवत शोधत राहिले. एका सदस्याच्या मागे कॅमेरामन आला नाही, म्हणून आपण चुकीच्या ठिकाणी आहोत असा निष्कर्ष त्याने काढला.

अखेर भोंगा वाजला. पावसाच्या गडगडाटात ब्लू टीमच्या एका सदस्याने "मला सापडली!" असं ओरडत फ्लेअर गन शोधून काढली. लाल टीममध्ये किती लोक उरले असतील यावर ब्लू टीमने नऊ किंवा आठ असा अंदाज लावला. लाल टीमचे लोक जास्त असू शकतात का, असं विचारल्यावर त्यांचं उत्तर होतं: "कदाचित, पण आम्हाला तसं वाटत नाही." उद्यापर्यंत थांबणार का, असं विचारल्यावर ते म्हणाले, "छे, आम्ही २० दिवस वाट पाहिली आहे." आणि त्यांनी फ्लेअर उडवली.

निकाल: ११ विरुद्ध ९

वीस दिवसांनंतर सगळं एका क्षणावर येऊन थांबलं. ब्लू टीमचा अंदाज बरोबर ठरला. ब्लू टीममध्ये ११ जण उरले होते, तर लाल टीममध्ये फक्त ९. ब्लू टीमने $२,५०,००० जिंकले. विजेत्यांपैकी एकीने सांगितलं की ही भावनिक गोष्ट आहे, ते सर्व्हायव्हल एक्सपर्ट्स आहेत आणि इथवर पोहोचल्याचा तिला अभिमान आहे.

मिस्टरबीस्टने जाहीर केलं की इथे वेळ घालवल्याबद्दल प्रत्येक सहभागीला $४,००० दिले जातील, त्यामुळे लाल टीमही रिकाम्या हाती जाणार नाही. ब्लू टीममधला प्रत्येक विजेता $२२,००० घेऊन घरी जात होता.

व्हिडिओच्या सुरुवातीचा प्रश्न होता की ज्ञान जिंकतं की साधनसामुग्री. शेवटी मिस्टरबीस्टने आपला निष्कर्ष मांडला: तुमच्याकडे कौशल्य असो वा भरपूर साधनसामुग्री, शेवटी एकत्र काम करणं सर्वात महत्त्वाचं आहे.