तज्ज्ञ विरुद्ध साधनसंपन्न नवशिके: जंगलात १०० लोक आणि $२,५०,०००
MrBeast ミスタービーストमिस्टरबीस्टच्या या व्हिडिओचा प्रश्न साधा आहे: जंगलात टिकून राहण्यासाठी ज्ञान जास्त उपयोगी पडतं की साधनसामुग्री? १०० लोकांना एका निर्जन जागी सोडण्यात आलं आणि दोन टीम्स केल्या गेल्या. निळे कपडे घातलेले ५० जण सर्व्हायव्हल एक्सपर्ट्स होते, तर लाल कपड्यांतले ५० जण नवशिके. नियम असा होता की मदत पोहोचेपर्यंत ज्या टीममध्ये सर्वाधिक लोक शिल्लक असतील, ती टीम $२,५०,००० आपापसात वाटून घेईल. चॅलेंजमधून बाहेर पडण्याचा एकमेव मार्ग म्हणजे आपला फ्लेअर पेटवून सुटकेची वाट पाहणं. सुमारे २० दिवस चाललेल्या या स्पर्धेत सुरुवातीचे अंदाज अनेकदा उलटे ठरले.
सुरुवातीची असमानता: तयारी विरुद्ध अनुभव
ब्लू टीमला फायदा मिळेल हे मिस्टरबीस्टला आधीच वाटत होतं. म्हणून सुरुवात होण्यापूर्वीच त्याने लाल टीमला चॅलेंज काय आहे ते सांगितलं आणि त्यांना दुकानात नेलं, जेणेकरून टिकण्यासाठी हवं ते त्यांना घेता येईल. कोणी दोरी आणि जमिनीवर अंथरायची ताडपत्री घेतली, कोणी पाण्याच्या बाटल्यांचा २४ चा पॅक, तर कोणी फार विचार न करता लायटर घेतला.
ब्लू टीमला मात्र फक्त एवढंच सांगितलं होतं की ते मिस्टरबीस्टच्या व्हिडिओत स्पर्धा करणार आहेत. काय तयारी करायची हे माहीत नसल्यामुळे त्यांनी सर्व प्रकारच्या हवामानासाठी सामान भरलं होतं. एकाला तर वाटलं होतं की त्यांना अलास्काला नेलं जाईल. या टीममध्ये जंगलात जास्तीत जास्त तीन महिने राहिलेले लोक होते, आणि तेही केवळ मजेसाठी. किती रात्री थांबणार असं विचारल्यावर एकाने "सगळ्या रात्री, ख्रिसमसपर्यंतसुद्धा" असं उत्तर दिलं. मिस्टरबीस्टच्या शब्दांत, जंगलात हालअपेष्टा सहन करणं हा त्यांचा छंद आहे.
एक्सपर्ट्सनी निवाऱ्यासाठी पालापाचोळ्याच्या साध्या झोपड्या बांधण्याची योजना आखली. थंडीपासून बचाव करणारा जाड थर तयार करणं हा त्यामागचा हेतू होता. जवळपास दहा वर्षं हे कौशल्य सरावलेल्या एका सदस्याने सांगितलं की पालापाचोळा गोळा करायला दहा लोकांची टीम लागेल. दुसरीकडे, लाल टीममधल्या काहींच्या वाट्याला लहान मुलांचा तंबू आला. त्यातल्या एकाने विनोद केला की नशीब, माझी उंची फक्त पाच फूट पाच इंच आहे. एक्सपर्ट्सना हरवू शकाल का असं विचारल्यावर लाल टीमने आत्मविश्वासाने "हो" म्हटलं. "आम्ही आमच्या जागी स्वतःच प्रो आहोत" असं त्यांचं म्हणणं होतं. एका सदस्याने शेकोटी पेटवली आणि सांगितलं की हे सगळं फक्त सिनेमात बघून शिकलं आहे.
पहिल्या रात्रीचा धक्का: आधी बाहेर पडले ते एक्सपर्ट्स
पहिल्याच रात्री हे स्पष्ट झालं की लाल टीमला मिळालेल्या सामानामुळे त्यांची चांगली सोय झाली होती. एक्सपर्ट्सना मात्र झोप लागली नाही, कारण तापमान झपाट्याने खाली आलं होतं. जमीन थंडगार होती, सगळं ओलं होतं. एका एक्सपर्टने सांगितलं की ती प्रचंड थकली आहे, शरीरातलं पाणी कमी झालं आहे आणि आपण इथे काय करतोय असा प्रश्न तिला पडतोय.
दुसऱ्या दिवशी पहिला फ्लेअर पेटला. धक्कादायक गोष्ट अशी की बाहेर पडलेले पहिले दोघेही ब्लू टीमचे एक्सपर्ट्स होते. त्यातल्या एकाने माफी मागत सांगितलं, "मी ६६ वर्षांचा आहे आणि हे सगळं करण्याची मला काही गरज नाही." त्याच वेळी लाल टीम सामान वापरून बाहेर ऐटीत झोपली होती. सकाळी त्यांच्यापैकी एक जण सुंदर उन्हाचं आणि जगापासून घेतलेल्या या ब्रेकचं कौतुक करत होता.
एक्सपर्ट्सचं कौशल्य आणि नवशिक्यांची उधळपट्टी
एक्सपर्ट्सना लवकरच कळलं की निवारे तातडीने सुधारले नाहीत तर आणखी लोक जातील. निवारा म्हणजे फक्त काटक्यांचा ढीग नव्हे, असं सांगत त्यांनी त्यावर एक फूट जाड पालापाचोळ्याचा थर टाकायचं ठरवलं. त्यांच्या मते, पाऊस आला तरी हा थर त्यांना कोरडं ठेवेल. लाल टीमनेही निवारा बांधायला सुरुवात केली. मुख्य उद्देश खाण्याचं सामान कोरडं आणि सुरक्षित ठेवणं हा होता. एक्सपर्ट्सचा मोठा "किल्ला" पाहून लाल टीमचे सदस्य म्हणाले की पुढच्या चॅलेंजसाठी यांच्याकडून टिप्स घ्याव्या लागतील.
व्हिडिओच्या निवेदनानुसार, या टप्प्यावर एक्सपर्ट्स तुटपुंज्या साधनांचा पुरेपूर वापर करत होते, तर नवशिके आपला फायदा झपाट्याने वाया घालवत होते. एक्सपर्ट्सची मेहनत फळाला आली. तिसऱ्या दिवशी एकाने सांगितलं की तो "लहान बाळासारखा" झोपला, कारण निवारा आतून उबदार होता. त्यांच्यापैकी एकाने तर तो निवारा फोर सीझन्स हॉटेलपेक्षा भारी असल्याचं म्हटलं. ब्लू टीमचा दिवस उत्साहात सुरू झाला, पण लाल टीमचा दिवस रिकाम्या पोटाने सुरू झाला. त्यांनी पहिल्या दोन दिवसांतच सगळे स्नॅक्स संपवले होते.
वन्यजीव तज्ज्ञ सेठच्या ज्ञानामुळे ब्लू टीमने जंगलालाच जणू किराणा दुकान बनवलं होतं. वाटेत तोडून खाता येतील अशा वनस्पती तो दाखवत होता. त्याने काठ्यांपासून मासे पकडण्याचा सापळाही बनवून जवळच्या नदीत लावला. नवशिक्यांनी आपल्या मासेमारीच्या सामानाने नशीब आजमावलं, पण त्यांच्या गळाला फक्त कचराच लागला.
लपवलेले अन्नसाठे आणि वाटणीवरून उसळलेला तणाव
चौथ्या दिवसापर्यंत लाल टीमकडचं अन्न संपलं होतं. मिस्टरबीस्टने आधीच याचा विचार करून ठेवला होता. पार्टी मिक्स फार तर ४५ मिनिटं टिकतं हे गृहीत धरून त्याने जंगलात बीट, सफरचंद अशा अन्नाचे साठे लपवले होते. त्याच्या मते, नीट वापरलं तर त्यात जेमतेम जगण्यापुरतं अन्न होतं. दोन्ही टीम्सनी अन्न जपून वापरण्यासाठी सामुदायिक अन्नसाठा तयार केला. लाल टीममधल्या एका सदस्याने सांगितलं की जोपर्यंत आपण टीम म्हणून काम करू तोपर्यंत आपलं भागेल आणि कोणीही एकमेकांच्या विरोधात जाऊ नये.
ब्लू टीममध्ये मात्र ज्युलियाच्या मनात वेगळाच विचार होता. तिला हे अन्न लपवायचं होतं. आठवडाभर उपाशी राहायची तयारी नसलेले लोक अन्नावर तुटून पडतील आणि बाकीच्यांसाठी काहीच उरणार नाही, अशी तिची भीती होती. दुसरीकडे, इतर एक्सपर्ट्सनी साठ्यांतलं अन्न वापरून मोठी मेजवानी तयार केली आणि त्यामुळे तणाव शिगेला पोहोचला.
यानंतर रँडीच्या संशयामुळे एक नवा प्रकार उघडकीस आला. बाहेर पडलेल्या काही सदस्यांच्या शेडमध्ये बटाट्यांचा लपवलेला साठा सापडला. रँडीचं म्हणणं होतं की ते लोक ग्रुपसाठी काहीच योगदान देत नव्हते, त्यामुळे त्यांचं जाणं बरंच झालं. पण नाण्याची दुसरी बाजू अशी होती की जिंकण्यासाठी लोकांनी टिकून राहणं आवश्यक होतं. पाच लोक आधीच कमी झाल्यामुळे रँडीने "उद्या कोणीही बाहेर पडणार नाही" असं सगळ्यांकडून वचन घेतलं. तरीही लोक बाहेर पडतच राहिले. मार्को नावाच्या सदस्याने सांगितलं की सहकाऱ्यांवर विश्वास ठेवता येत नाही असा खेळ त्याने यापूर्वी कधीच खेळला नव्हता.
वादही वाढत गेले. अकरा लोकांमध्ये फक्त एकालाच सफरचंद मिळणार का, असा प्रश्न विचारला गेला. एका एक्सपर्टने परिस्थितीचं वर्णन असं केलं: इथे ५० सर्व्हायव्हलिस्ट्स आहेत, सगळे "टाइप ए" स्वभावाचे आहेत, सगळ्यांना नियंत्रण हवं आहे आणि प्रत्येकजण बॉस बनायचा प्रयत्न करतोय. असं म्हणून तो स्वतःही बाहेर पडला. पाचव्या दिवसापर्यंत एक्सपर्ट्सपैकी नऊ जण कमी झाले होते. निवेदकाच्या मते, टिकून राहायचं असेल तर त्यांना जुळवून घ्यायला शिकावंच लागणार होतं.
लाल टीमची एकजूट आणि भुकेची किंमत
लाल टीमची एकत्र राहण्याची आणि संसाधनं जपून वापरण्याची रणनीती त्यांना टिकून राहायला मदत करत होती. "कृपया एकच घ्या, आपण इथे वाटूनच खातो" असे नियम पाळले जात होते. सकाळी सहा अंडी खाण्याची सवय असलेला एक सदस्य आता फक्त एका सफरचंदावर दिवस काढत होता, "पण पैशांसाठी काहीही" असं म्हणत.
मात्र प्रत्येकाला दिवसाला एका सफरचंदावर जगणं जमत नव्हतं. शक्ती कमी झाली, डोकेदुखी सुरू झाली, कोणाला वॉफल हाऊसचं जेवण आठवू लागलं. या भुकेमुळे लाल टीमने आपले पहिले सहा सदस्य गमावले. सर्वात कठीण काय आहे असं विचारल्यावर उत्तर मिळालं: जेवण, ऊन आणि किडे, थोडक्यात सगळंच. चौघं राहत असलेल्या आपल्या निवाऱ्याला ते "बंगला" म्हणत होते. झोप हळूहळू सुधारली आहे, पण त्याचं कारण आपल्या अपेक्षाच कमी झाल्या आहेत हे असावं, असं एकाने कबूल केलं. निवारा उतारावर असल्याने पाणी आत येईल अशी चिंता नाही का, असं विचारल्यावर एकाने हसत मान्य केलं की ती कदाचित उगाचच सकारात्मक आहे.
लाल टीममधल्या एका सदस्याचा अंदाज होता की एक्सपर्ट्स आधीच घरी गेले असतील, किंवा "प्रत्येकाला आपलाच मार्ग सर्वोत्तम वाटतो" म्हणून ते आपापसात भांडत असतील. निवेदकाच्या मते, हा अंदाज बरोबर होता. ब्लू टीममध्ये "आज खायला नको, हे ५० लोकांना पुरणार नाही" आणि "आपल्याला अधिक कठोर नियम पाळावे लागतील" अशा चर्चा सुरू होत्या. "हा जगण्याचा संघर्ष आहे, आरामाची वेळ नाही" असंही तिथे बोललं जात होतं.
बाहेर पडणं थांबवण्यासाठी लाल टीमची शेफ ब्रिटनीने नाश्ता बनवण्याचा प्रयत्न केला, पण जेवणाचे रिव्ह्यूज "कचरा" असे आले. एकाला मळमळू लागलं आणि त्याला घरी जायचं होतं. एका टप्प्यावर स्क्रीनवर ३५ आणि ३९ ही शिल्लक सदस्यसंख्या दाखवण्यात आली.
ब्लू टीमने काही दिवसांच्या तणावानंतर ड्रम सर्कलने सकाळ सुरू केली, पण त्यामुळेही भांडणं थांबली नाहीत. किचन काउंटर पुसण्यासारख्या छोट्या गोष्टीवरून वाद झाला. त्यातली एक सदस्य स्वतःबद्दल म्हणाली की टीमचा भाग बनून राहणं तिला खूप कठीण जातं, कारण ती स्वभावानेच विरोध करणारी आहे. आणखी एलिमिनेशन झाले. लाल टीममध्येही फळं संपली, नाश्ता मिळेनासा झाला आणि आणखी दोघं बाहेर पडले. यानंतर संख्या ३३ आणि ३६ अशी दाखवली गेली. पुढे मिस्टरबीस्टने जाहीर केलं की स्पर्धकांना दुसऱ्या टीममध्ये किती लोक उरलेत हे माहीत नाही, तसंच प्रेक्षकांनाही ते व्हिडिओच्या शेवटपर्यंत कळणार नाही.
५० डब्यांचा मोह: संयमाची परीक्षा
सातव्या दिवशी मिस्टरबीस्ट विमानातून आला आणि दोन्ही टीम्सना बॅगा टाकल्या. प्रत्येक टीमला अन्नाचे ५० डबे मिळाले. सोबतच्या चिठ्ठीत नियम होता की ७२ तासांत जी टीम सर्वाधिक न उघडलेले डबे परत देईल तिला बक्षीस मिळेल, पण बरोबरी झाली तर कोणालाच काही मिळणार नाही.
लाल टीममध्ये सुरुवातीला "सगळं खाऊन टाकूया" असा सूर होता. पण लवकरच त्यांनी ठरवलं की दुसऱ्या टीमला वाटेल आपण उपाशी आहोत म्हणून डबे उघडू, म्हणून आपण ते पुरून टाकायचे. "आपल्याला शिस्त पाळावी लागेल", "अन्नाला हात लावू नका, चोरून खाऊ नका" अशा घोषणा झाल्या. ७२ तास पुरेल एवढा शिधा आपल्याकडे आहे, हा त्यांचा तर्क होता. डबे जंगलात लपवण्यात आले, जेणेकरून ते फक्त काही जणांनाच सापडतील. आजच्या नंतर काही लोक सोडून जातील का, असा प्रश्नही त्यांनी स्वतःलाच विचारला.
आठव्या दिवशी ढगाळ वातावरणामुळे उन्हापासून सुटका झाली. लाल टीमला जंगलात एक जुनी कोळशाची शेगडी सापडली आणि त्यांचा उत्साह टिकून राहिला. त्यांच्यापैकी एकाने म्हटलं की थोडं अन्न आणि हवामानातला बदल इच्छाशक्तीवर किती परिणाम करतो हे अविश्वसनीय आहे. ब्लू टीमची स्थिती मात्र वाईट होती. खाज आणणारी वनस्पती पसरत होती, आठ दिवसांत सापळ्यात काहीच अडकलं नव्हतं, आणि एकाने "मी टूथपेस्टसुद्धा खाईन" असं म्हटलं. बीफ, वाटाणा, मका असलेले ५० डबे समोर असूनही खाता येत नाहीत, या विचाराने एकाचं डोकं चक्रावत होतं. झिंगे शोधत असताना एका सदस्याला काडी वाटलेली वस्तू हलताना दिसली, आणि तो साप निघाला.
पहिलं वादळ आणि गोठवणारी रात्र
दिवसाच्या अखेरीस मोठं वादळ आलं. एका सदस्याने सांगितलं की दहा मिनिटांत तापमान १५ अंशांनी खाली आलं. जोराचा वारा सुटला आणि निवारा कोसळेल अशी भीती वाटू लागली. एका एक्सपर्टचा अंदाज होता की हा पाऊस अनेकांच्या सहनशक्तीचा अंत ठरेल. ब्लू टीम आपल्या निवाऱ्यात एकत्र जमून बसली. लाल टीमला हे आपल्याइतकं सोपं जात नसेल, असं त्यांना वाटत होतं.
आणि खरंच, लाल टीमला विमानात आश्रय घ्यावा लागला. एकाचा अख्खा तंबू उडून गेला, दुसऱ्यांचा तंबू कोसळला. एका सदस्याने सांगितलं की कठीण प्रसंगी ती स्वतःला आठवण करून देते की ती मिस्टरबीस्टच्या व्हिडिओत मोठ्या रकमेसाठी स्पर्धा करतेय, म्हणून तिला थांबावंच लागेल.
ती रात्र तिथली आतापर्यंतची सर्वात थंड रात्र होती. पानांवर, पैशांच्या पेटीवर, झाडांवर सगळीकडे दहिवर गोठलं होतं. विमानाची बाहेरची खुर्चीसुद्धा गोठलेली होती. ब्लू टीमच्या एका सदस्याने स्वतःला दिलासा दिला की आपल्याला थंडी वाजतेय तर लाल टीमलाही वाजत असेल. लाल टीमच्या शेकोटीच्या जागी पूर आल्यासारखं झालं होतं. या पावसानंतर लाल टीमचे सहा जण ("मिस्टरबीस्ट, आम्ही पुन्हा कधीच कॅम्पिंगला जाणार नाही") आणि ब्लू टीमचे दोन जण घरी परतले.
बरोबरीचा निकाल आणि ब्लू टीमचा पश्चात्ताप
७२ तासांनंतर बक्षिसाच्या दिवशी दोन्ही टीम्सना आपण जिंकू अशी आशा होती. ब्लू टीमने आपले डबे जमिनीखाली लपवले होते. मिस्टरबीस्टने आधी ब्लू टीमचा निकाल सांगितला. त्यांनी ५० पैकी ५० डबे परत दिले होते. लाल टीमनेही ५० डबे परत दिले. म्हणजे बरोबरी झाली आणि कोणालाच बक्षीस मिळालं नाही.
निकालानंतर लाल टीम संतापली आणि निकाल जाहीर होताच तिघं बाहेर पडले. एका सदस्याने सांगितलं, "माझ्यातली आई सांगतेय की आता निघायला हवं." ब्लू टीममधूनही पाच जण गेले. ते डबे न खाल्ल्याचा पश्चात्ताप होतोय का, असं विचारल्यावर उत्तर आलं, "शंभर टक्के." ब्लू टीमचं मनोधैर्य लगेचच खचलं.
सेठचं जाणं आणि वाढत जाणारा वाटा
दुसऱ्या दिवशी सकाळी ब्लू टीमचे आणखी तिघं रात्रीतून गेले होते. झोपेअभावी आणि भुकेमुळे जीव मेटाकुटीला आला होता. सेठ कॅम्पचा उत्साह वाढवायचा प्रयत्न करत होता, पण सगळेच त्या मनःस्थितीत नव्हते. आपण इथे आठवडेच्या आठवडे अडकून पडू शकतो, असं म्हणणं ऐकणं कोणाला असह्य होत होतं. एका सदस्याने सांगितलं की त्याला बायको आणि मुलगी आहे आणि त्याला त्यांच्याकडे परत जायचंय.
मग सेठनेच निघण्याचा निर्णय घेतला. त्याने सगळ्यांना ऊन-पावसात टिकणारे निवारे बांधायला शिकवले होते आणि सगळे यशस्वी व्हावेत यासाठी खूप प्रयत्न केले होते. पण व्यवसायापासून जितका वेळ दूर राहता येईल तितका राहून झाल्यावर आता त्याला व्यवसायाला प्राधान्य द्यावं लागणार होतं. जाताना त्याला ब्लू टीम जिंकेल असं वाटत होतं. टीममधल्या एकाने मान्य केलं की अनेक लोक जात आहेत आणि यावर कोणाला बोलायचं नाही. त्याचबरोबर दुसऱ्या टीममध्ये काय चाललंय हे माहीत नसल्याने सगळं अधिक अवघड होतं. आणखी एकाने सांगितलं की त्याचं वजन रोज कमी होतंय आणि असंच चाललं तर शरीर काम करायचं बंद करेल.
लाल टीममध्येही मोना बाहेर पडली, आणि तिच्या वाटणीचे बीन्स घेईन अशी मस्करीही झाली. लोक जितके जास्त जातील तितका प्रत्येकाचा वाटा वाढतो, हे "का-चिंग, का-चिंग" म्हणत सांगितलं गेलं. ब्रिटनी गेल्यानंतर दुसऱ्या एका सदस्याने शेफची जबाबदारी घेतली. बाकीच्यांनी चाइव्ह्ज आणि गाजर चिरून दिले. अपेक्षेपेक्षा खूप जास्त करू शकते हे सिद्ध केलं, असं ती म्हणाली.
दुसरं वादळ आणि ताडपत्रीवरून वाद
आणखी एक मोठं वादळ आलं. ब्लू टीमच्या एका सदस्याने आपल्या निवाऱ्याला "एअरबीएनबी बीस्ट" असं नाव दिलं होतं. त्याच्या प्रवेशद्वारामुळे वारा अडवला जात होता, आणि फटी भरण्यासाठी तो होलीच्या फांद्या वापरत होता. पण त्यानंतर तासन्तास मुसळधार पाऊस पडला. सुमारे पाच तास न थांबता पाऊस पडत राहिला. सगळ्यांचे शूज, मोजे, कपडे ओलेचिंब झाले, झोपायची जागाही भिजली. एका सदस्याच्या झोपडीत पाणी शिरलं.
यातून ब्लू टीममध्ये नवा वाद उभा राहिला. त्यांच्याकडे एकच ताडपत्री होती आणि तिच्याखाली फक्त बीन्स आणि तांदूळ ठेवले होते. भिजलेल्या एका सदस्याला तिच्याखाली उभं राहू दिलं गेलं नाही. तिच्या मते ती ताडपत्री सगळ्यांचा निवारा म्हणून ठेवली होती. इतरांचं म्हणणं होतं की ती अन्न कोरडं ठेवण्यासाठी आहे, आणि ते लोकांसाठी जागा करण्याकरता सामान हलवत आहेत. ब्लू टीमच्या एका सदस्याने कबूल केलं की सगळ्यांच्याच सहनशक्तीचा अंत होतोय. दुसरीकडे लाल टीमचा एक सदस्य पाणी भरून तंबूत वाचत आणि डुलकी घेत होता. त्याच्या मते हे दिवस सर्वात सोपे होते, फक्त वेळ काढायचे.
चौदाव्या दिवसाचं बटण चॅलेंज
मिस्टरबीस्टच्या मते, चौदाव्या दिवसाचं चॅलेंज पुढे कोणाचं वर्चस्व राहील हे ठरवणार होतं. दोन्ही टीम्ससमोर एकसारखे बॉक्सेस ठेवले होते. ते एकेक करून उघडले जाणार होते. जी टीम आधी बटण दाबेल तिला ती वस्तू मिळेल आणि दुसऱ्या टीमला काहीच मिळणार नाही. दोन्ही टीम्सनी वस्तू नाकारली तरच पुढचा बॉक्स उघडला जाणार होता. आणि जर दोन्ही टीम्सनी प्रत्येक बॉक्स नाकारला, तर दोघांनाही सगळं मिळणार होतं.
पहिल्या बॉक्समध्ये मासेमारीचं सामान होतं. नदीत मासेच नाहीत म्हणून दोघांनीही ते सोडलं. दुसऱ्या बॉक्समध्ये बीडाची भांडी आणि तवे होते. लाल टीममध्ये ते घ्यायचं की नाही यावर चर्चा झाली, पण "पाचही बॉक्सेस आपल्याला मिळू शकतात" या विचाराने तेही सोडलं गेलं. ब्लू टीमच्या एका सदस्याला ते सोडणं मूर्खपणा वाटला नाही, कारण त्याच्या मते त्यांना कशाचीच गरज नव्हती. तिसऱ्या बॉक्समध्ये फीस्टेबल्स पीनट बटर कप्स होते. भुकेल्या स्पर्धकांनी याला "निव्वळ छळ" म्हटलं. बटण दाबण्याचा मोह आवरत दोन्ही टीम्सनी तोही बॉक्स सोडला. चौथ्या बॉक्समध्ये बांधकामाचं सामान होतं, पण निवारे आधीच बांधलेले असल्याने तेही सोडलं गेलं.
शेवटच्या बॉक्सपूर्वी मिस्टरबीस्टने इशारा दिला की या बॉक्ससाठी दुसऱ्या टीमने बटण दाबलं तर तुम्हाला काहीच मिळणार नाही. लाल टीममध्ये मतभेद झाले. कोणाला वाटत होतं ब्लू टीम बटण दाबणार नाही. दुसऱ्यांचा तर्क होता की बटण न दाबल्यास दोन्ही टीम्स पुन्हा समान होतील, आणि ज्यांच्याकडे आपल्याइतकं सामान नाही त्यांना ब्लू टीम मदत का करेल? ब्लू टीमही चर्चा करत होती. आपल्याला कशाची गरज नसली तरी ही वस्तू जिंकण्यासाठी लाल टीमला जास्त फायदेशीर ठरू शकते, म्हणून पुढच्या बॉक्ससाठी बटण दाबायला हवं, असा विचार तिथे मांडला गेला.
शेवटच्या बॉक्समध्ये संपूर्ण टीमसाठी स्टेक, जॅक लिंक्स आणि मसाले होते. बॉक्स उघडताच ब्लू टीमच्या पॅट्रिकने इतरांनी "थांब, थांब" म्हणत असतानाही लगेच बटण दाबलं. लाल टीमला काहीच मिळालं नाही. लाल टीमच्या एका सदस्याच्या मते, कोणामध्येच बटण दाबायची हिंमत नव्हती कारण सगळ्यांना आधी चर्चा करायची होती.
विजयाची किंमत: दोन्ही टीम्समध्ये फूट
पॅट्रिकच्या प्रसंगावधानाने ब्लू टीमला फायदा झाला, पण मतांकडे दुर्लक्ष झाल्याने त्यांच्यात लगेच फूट पडली. एका सदस्याने शाकाहारी असल्याचं सांगितलं. दुसरीने "आज रात्री तुम्ही खूप लोकांना गमावणार आहात" असा इशारा दिला, त्यावर उत्तर मिळालं, "मग चालती हो इथून!" हरल्यामुळे निराश होऊन असो किंवा आपलं कोणी ऐकत नाही या भावनेने असो, दोन्ही टीम्सनी अनेक खेळाडू गमावले.
तरीही ब्लू टीममध्ये जे राहिले, त्यांना पहिल्यांदाच प्रतिस्पर्ध्यांपेक्षा जास्त सामान मिळालं होतं. दोन आठवड्यांहून अधिक काळानंतर त्यांनी स्टेक शिजवून खाल्ले, आणि प्रोटीनमुळे ऊर्जा मिळाल्याचं एकाने सांगितलं. लाल टीमला मात्र ती भांडी हवी होती. त्यांच्या जेवणात भांड्यांमुळे काळं काळं काहीतरी येत होतं, आणि भांड्यांसाठी बटण न दाबल्याबद्दल त्यांच्यात राग होता.
पैसा, स्वार्थ आणि उरलेल्या लोकांमधले तणाव
मांस संपल्यावर ब्लू टीमसमोर नवी समस्या आली. "सगळा खेळ पैशांचा आहे" असं एक सदस्य उघडपणे म्हणू लागला. मिस्टरबीस्टने सांगितलं की लोक जसजसे जात आहेत, तसतसा जिंकणाऱ्या टीममधल्या प्रत्येकाचा वाटा वाढतोय. किती लोक उरलेत हे प्रेक्षकांना माहीत नसल्याने अचूक रक्कम सांगता येत नाही, पण ती आता हजारो डॉलर्सपर्यंत पोहोचली आहे. आपला वाटा वाढवण्यासाठी ट्रिन्हने एक योजना आखली. ती "घरी जा, घरी जा" असं घोकत होती, आणि त्यामुळे इतर सदस्य वैतागू लागले. एका सदस्याच्या मते, आता टिकून राहणं हा सगळ्यात कठीण भाग राहिला नव्हता. ताडपत्रीवरून "स्वार्थी" अशी आरोप-प्रत्यारोपांची फेरी झाली. दुसऱ्या एका सदस्याने सांगितलं की त्याचं करिअर चांगल्या ऊर्जेवर आधारलेलं आहे. सहकारी निराश दिसले की तो त्यांना हसवतो किंवा कोलांटी उडी मारतो, आणि जिंकण्यासाठी आपण पुरेसं केलं आहे असं त्याला वाटत होतं.
लाल टीमने फ्लेअर आणि टाळ्यांचा आवाज ऐकला. ब्लू टीम स्टेक संपल्यावर तुटण्याच्या बेतात असेल, असं त्यांना वाटलं. सतराव्या दिवशी ब्लू टीममध्ये रताळ्यांवरून वाद झाला. एका सदस्याने दुपारचं जेवण घेतलं होतं, पण इतर कोणाला मिळालं नव्हतं. "मला इथल्या कोणालाच उत्तर द्यायची गरज नाही" असं ती म्हणाली. इतरांनी तिच्यात संघभावना नसल्याचं सांगितलं. ती गेल्यावर काहींनी उघडपणे आनंद व्यक्त केला.
लाल टीममध्ये एकमेकांविषयी खरी आपुलकी दिसत होती. "आपण एकत्र काम केलं तर अजूनही जिंकू शकतो" असं म्हणत ते एकमेकांना धीर देत होते, जरी काही सदस्य रडत निघून गेले तरी. ब्लू टीममध्ये मात्र भाताच्या एकमताने ठरलेल्या निर्णयावरून पुन्हा वाद झाला. एक सदस्य मनात कटुता घेऊन निघून गेला. ब्लू टीमचा जल्लोष ऐकून लाल टीमने अंदाज बांधला की कदाचित दोघांनी फ्लेअर सोडला असेल. लाल टीममधल्या एका सदस्याने सांगितलं की फ्लेअर वापरला तर आपण हरू आणि तिला हरायचं नाही. "कसं आणि केव्हा माहीत नाही, पण आपण हे जिंकणार" असं ती म्हणाली.
निवेदकाच्या मते, या टप्प्यावर लाल टीम फक्त टिकून राहत नव्हती तर तिची भरभराट होत होती. ते नदीवर मौजमजेसाठी गेले. मात्र त्यांच्यातही वाद होतेच. एकीने दुसरीला ढोंगी म्हटलं आणि तिचं जेवण "बेचव, फालतू" असल्याचं सांगितलं. काहींनी इतरांवर दादागिरी करण्याचा आरोप केला. याच दरम्यान एका सदस्याने मोठा मासा पकडला, आणि टीमने तो एकत्र साफ करून शिजवला. त्या वादात सापडलेली एक सदस्य "मी जिंकले नाही, पण माझ्या परीने उत्तम केलं" असं म्हणत निघून गेली. मनःशांती मिळत नसल्याचं कारण तिने सांगितलं.
ब्लू टीमबद्दल निवेदकाने एक निरीक्षण मांडलं: एकट्याने टिकून राहण्याचं प्रशिक्षण असलं म्हणजे गटासोबत टिकता येईलच असं नाही. पाच दिवस एकही फ्लेअर न वापरता गेले. अमेलिया गेल्यानंतर एका सदस्याने ट्रिन्हला स्वार्थी म्हटलं. त्याचा मुद्दा असा होता की लाल टीम एका माणसाने पुढे असेल तर लोक गेल्यावर जल्लोष करणं म्हणजे स्वतःचेच पैसे गमावणं आहे. एके काळी ५० सर्व्हायव्हलिस्ट्स होते, आता खूप कमी उरले होते, आणि "काहीतरी घडणं गरजेचं आहे" असं त्यांना वाटत होतं.
अंतिम चॅलेंज: प्रतिस्पर्ध्यांच्या कॅम्पमध्ये लपवलेली फ्लेअर गन
तीन आठवड्यांनंतर मिस्टरबीस्टने शेवटचं चॅलेंज आणलं. प्रत्येक टीमला प्रतिस्पर्ध्यांच्या कॅम्पचा नकाशा आणि एक फ्लेअर गन देण्यात आली. त्यांना नकाशावर खूण करायची होती की ती गन दुसऱ्या टीमच्या कॅम्पमध्ये कुठे लपवायची. जी टीम आधी फ्लेअर गन शोधेल, तिला ती फायर करून व्हिडिओ कधी संपेल हे ठरवता येणार होतं: आज, पाच दिवसांत, दहा दिवसांत किंवा हवं तेव्हा. दुसऱ्या टीमचं त्यावर कोणतंही नियंत्रण नसेल. पण मिस्टरबीस्टने इशारा दिला की चुकीच्या वेळी फ्लेअर उडवली तर शोधणारी टीमही हरू शकते, कारण निकाल शिल्लक सदस्यसंख्येवर ठरणार होता.
ब्लू टीमने ठरवलं की गन कुठेतरी लांब लपवायची, जेणेकरून लाल टीमला खूप कष्ट करावे लागतील आणि त्यांच्या कॅलरीज जळतील. डोळ्यांवरच्या पट्ट्या काढताच शोध सुरू झाला. लाल टीम सुरुवातीला गोंधळली होती. पट्ट्या बांधलेल्या असताना त्यांनी काहीच योजना ठरवली नव्हती, आणि एक सदस्य आधी पाणी भरायला गेला. ब्लू टीमने मात्र आधीच विभागणी केली होती: कोणी सगळ्यात दूरच्या कोपऱ्यात, कोणी धक्क्याकडे, कोणी दुसऱ्या बाजूला. दोन्ही टीम्सचे सदस्य सीमेजवळ, घनदाट जंगलात आणि उंचावरून नजर फिरवत शोधत राहिले. एका सदस्याच्या मागे कॅमेरामन आला नाही, म्हणून आपण चुकीच्या ठिकाणी आहोत असा निष्कर्ष त्याने काढला.
अखेर भोंगा वाजला. पावसाच्या गडगडाटात ब्लू टीमच्या एका सदस्याने "मला सापडली!" असं ओरडत फ्लेअर गन शोधून काढली. लाल टीममध्ये किती लोक उरले असतील यावर ब्लू टीमने नऊ किंवा आठ असा अंदाज लावला. लाल टीमचे लोक जास्त असू शकतात का, असं विचारल्यावर त्यांचं उत्तर होतं: "कदाचित, पण आम्हाला तसं वाटत नाही." उद्यापर्यंत थांबणार का, असं विचारल्यावर ते म्हणाले, "छे, आम्ही २० दिवस वाट पाहिली आहे." आणि त्यांनी फ्लेअर उडवली.
निकाल: ११ विरुद्ध ९
वीस दिवसांनंतर सगळं एका क्षणावर येऊन थांबलं. ब्लू टीमचा अंदाज बरोबर ठरला. ब्लू टीममध्ये ११ जण उरले होते, तर लाल टीममध्ये फक्त ९. ब्लू टीमने $२,५०,००० जिंकले. विजेत्यांपैकी एकीने सांगितलं की ही भावनिक गोष्ट आहे, ते सर्व्हायव्हल एक्सपर्ट्स आहेत आणि इथवर पोहोचल्याचा तिला अभिमान आहे.
मिस्टरबीस्टने जाहीर केलं की इथे वेळ घालवल्याबद्दल प्रत्येक सहभागीला $४,००० दिले जातील, त्यामुळे लाल टीमही रिकाम्या हाती जाणार नाही. ब्लू टीममधला प्रत्येक विजेता $२२,००० घेऊन घरी जात होता.
व्हिडिओच्या सुरुवातीचा प्रश्न होता की ज्ञान जिंकतं की साधनसामुग्री. शेवटी मिस्टरबीस्टने आपला निष्कर्ष मांडला: तुमच्याकडे कौशल्य असो वा भरपूर साधनसामुग्री, शेवटी एकत्र काम करणं सर्वात महत्त्वाचं आहे.
मी या 100 लोकांना या निर्जन जागी नुकतंच अडकवून ठेवलंय, आणि मदत पोहोचेपर्यंत ज्या टीममध्ये सगळ्यात जास्त लोक शिल्लक असतील, ती टीम हे 250,000 डॉलर्स आपापसात वाटून घेईल.
निळ्या रंगाचे कपडे घातलेले लोक हे सर्व्हायव्हल एक्सपर्ट्सची टीम आहे, आणि लाल रंगाचे कपडे घातलेले हे नवशिके आहेत. जे कदाचित या जंगलात टिकणार नाहीत.
ब्लू टीम, आपापल्या बॅगा घ्या आणि माझ्या मागे या.
तुम्ही जंगलात जास्तीत जास्त किती वेळ राहिला आहात? जास्तीत जास्त? तीन महिने. असंच, मजेसाठी? अरे देवा.
तुमच्यापैकी किती जणांनी याआधी कॅम्पिंग केलंय? तुमच्यापैकी किती जण इथे महिनाभर टिकू शकाल? अरे देवा, त्यांची तिकडे वाटच लागली आहे.
मला माहीत होतं की ब्लू टीमला फायदा मिळेल, म्हणून आम्ही सुरुवात करण्यापूर्वीच, मी लाल टीमला चॅलेंज काय ते सांगितलं, आणि त्यांना दुकानातही घेऊन गेलो. जेणेकरून ते टिकून राहण्यासाठी आवश्यक असलेलं काहीही घेऊ शकतील.
ठीक आहे, दाखवा काय भरलंय ते. माझ्याकडे दोरी आहे, आणि ही जमिनीवर ठेवलेली ताडपत्री पण आहे. अरे व्वा, तू पाण्याचा 24 चा पॅक घेतलास? अर्थातच.
मी जास्त विचार न करता लायटरच घेतला. हुशारी आहे. ठीक आहे.
पण ब्लू टीमला फक्त सांगितलं होतं की ते मिस्टरबीस्टच्या व्हिडिओमध्ये स्पर्धा करत आहेत.
काय तयारी करायची माहीत नव्हतं, म्हणून सर्व हवामानासाठी सामान भरलं. मला वाटलं तुम्ही अलास्काला नेणार.
निवाऱ्यासाठी आपण पालापाचोळा वापरून साध्या झोपड्या बनवणार आहोत. आपल्याला फक्त थंडीपासून बचाव करणारा एक जाड थर तयार करायचा आहे. मी जवळपास एक दशकापासून या कौशल्यांचा सराव करतोय, पण मला पालापाचोळा गोळा करायला दहा लोकांची टीम लागेल. तुम्ही लोक बांधाल. ते मनोधैर्यासाठी चांगलं असेल.
आमच्या वाट्याला लहान मुलांचा तंबू आलाय. नशीब माझं, की माझी उंची फक्त पाच फूट पाच इंच आहे.
तुमच्या टीमला एवढ्या सगळ्या सोयीसुविधा मिळाल्या आहेत, काय वाटतं, ब्लू टीमला हरवू शकाल? हो. ते एक्सपर्ट्स असूनसुद्धा? आम्हाला काही फरक पडत नाही. आम्ही आमच्या जागी स्वतःच प्रो आहोत.
हो. हो. हो.
मी आपल्यासाठी शेकोटी पेटवलीय! मी फक्त सिनेमात बघून बघून हे सगळं करतेय.
हे लोक हे सगळं मजेसाठी करतात? तुम्ही किती रात्री थांबणार? सगळ्या रात्री. ख्रिसमसपर्यंतही राहू. ते आम्हाला जायला सांगेपर्यंत. जंगलात हालअपेष्टा सहन करणं हा त्यांचा छंद आहे. शुभ रात्री.
आणि पहिल्याच रात्री, हे अगदी स्पष्ट झालं होतं की लाल टीमला मिळालेल्या सुविधेमुळे त्यांची चांगलीच सोय झाली होती, पण एक्सपर्ट्सचा डोळा लागत नव्हता कारण तापमान झपाट्याने कमी झालं होतं.
मी खूप थकले आहे, शरीरातलं पाणी कमी झालंय आणि मी इथे काय करतेय हाच विचार करतेय.
दिवस दोन.
मला अजिबात झोप लागत नव्हती. जमीन थंडगार होती आणि सगळं ओलंच होतं.
या चॅलेंजमधून बाहेर पडायचा एकमेव मार्ग म्हणजे तुमचा फ्लेअर पेटवणे आणि सुटकेची वाट पाहणे.
आपल्यातला पहिला माणूस आता बाहेर पडला. एक गडी बाद. अजून 49 बाकी आहेत.
पण तो काही एकटाच नव्हता.
सॉरी, मित्रांनो. मी 66 वर्षांचा आहे आणि हे सगळं करण्याची काही गरज नाहीये. खरंच सॉरी.
धक्कादायक म्हणजे, बाहेर पडलेले पहिले दोघे ब्लू टीमचे एक्सपर्ट्स होते. तर दुसरीकडे लाल टीम सामान वापरून बाहेर ऐटीत झोपली होती.
काय सुंदर सकाळ झाली आहे. छान ऊन पडलंय. इथे येऊन खूप नशीबवान वाटतंय. कधीकधी जगापासून असा ब्रेक घ्यायला छान वाटतं.
तर दुसरीकडे, एक्सपर्ट्सना कळलं होतं की निवारे लवकर दुरुस्त करायला हवेत नाहीतर आणखी लोकांना लवकरच गमावतील.
निवारे म्हणजे फक्त काटक्यांचा ढीग रचायचा आणि झालं, असं कधीच नव्हतं. त्यावर आपल्याला एक फूट जाड पालापाचोळ्याचा थर टाकायचा आहे. यासाठी सगळ्यांनाच थोडी मेहनत घ्यावी लागेल. हा पालापाचोळा, जेव्हा पाऊस पडेल, तेव्हा आपल्याला कोरडं ठेवेल.
तुम्ही तिघेही तिकडे झोपता? हो. अरे यार, यांचा किल्ला तर प्रचंड मोठा आहे. तुम्हाला काय वाटतं, हे पावसात टिकेल का? ते तर करून पाहिल्यावरच कळेल.
आम्ही आमचा निवारा तयार करणार आहोत, म्हणजे मग आम्हाला उघड्यावर पावसात झोपावं लागणार नाही. आम्ही छप्पर बनवतोय. फक्त खाण्याचं सामान सुरक्षित आणि कोरडं ठेवायचं आहे.
हे तुम्ही बांधलं? हो. पुढच्या चॅलेंजला यांच्या टिप्स घ्याव्या लागतील. हो ना, मलाही तेच वाटतंय. फक्त एक फोन करा. कदाचित आम्हाला गरज लागेल.
आणि एकीकडे जिथे एक्सपर्ट्स तुटपुंज्या साधनांचा पुरेपूर वापर करत होते, तर दुसरीकडे नवशिके मिळालेला फायदा झपाट्याने वाया घालवत होते.
तुम्ही फक्त एवढंच केलंय? फक्त वचन द्या की कोणी मरणार नाही. आम्ही वचन देतो. आमचं ठीक आहे. आम्ही वचन देतो.
दिवस मावळून रात्र झाली, तरी नवशिक्यांनी उधळपट्टी सुरूच ठेवली.
मला माहीत आहे की ते अजूनही खूप मेहनत करत आहेत, त्यांची शक्ती वापरत आहेत कारण ते जास्त टिकणार नाहीत.
पण तज्ञांची मेहनत फळाला येत होती.
हे बघा. हे तर फोर सीझन्स हॉटेलपेक्षाही भारी आहे. माझ्या मते, आपली रात्र खूपच आरामात जाईल.
दिवस तीन.
आपण जंगलात आहोत. अगदी लहान बाळासारखी झोप लागली. व्वा! कारण आपण एक छान निवारा बनवला, आत उबदार होतं.
लाल टीमकडे कदाचित तंबू असतील, त्यांच्याकडे स्लीपिंग बॅग्स असतील. आमच्याकडे हे आहे. माहीत आहे, आपण सगळे इथे काही न खातासुद्धा खूप मजा करतोय. बॅकफ्लिप, भावा!
एकीकडे तज्ञांनी पूर्ण विश्रांती घेऊन आणि उत्साहाने दिवसाची सुरुवात केली...
याला म्हणतात काहीतरी!
तर नवशिक्यांचा दिवस सुरू झाला, जगण्याच्या कठीण आव्हानाने, रिकामं पोट.
तुमच्याकडे काही स्नॅक्स आहेत का? असते तर काय हवं होतं.
लाल टीमने त्यांचे पहिले दोन दिवस स्नॅक्स सफाचट करण्यात घालवले होते, आणि आता...
आम्हा सगळ्यांना खूप भूक लागलीये. आज भूक खऱ्या अर्थाने जाणवायला लागली आहे. म्हणून आम्ही आता अन्न आणि पाण्याच्या शोधात निघणार आहोत.
त्याच वेळी... जंगलात अन्न शोधण्याचा वर्ग सुरू होतोय.
वन्यजीव तज्ञ सेठच्या ज्ञानामुळे, ब्लू टीमने त्यांच्या जंगलालाच जणू किराणा मालाचं दुकान बनवलं होतं.
हे तुम्ही तोडून वाटेत खात खात चालू शकता.
एवढंच नाही, त्याने जवळच्या नदीत लावायला काठ्यांपासून मासेमारीचा सापळाही बनवला. त्याच वेळी, नवशिक्यांनी त्यांच्या मासेमारीच्या सामानासह नशीब आजमावलं, पण त्यांच्या गळाला फक्त कचराच लागला.
पण चौथ्या दिवसापर्यंत, स्नॅक्सची परिस्थिती आता हसण्यावारी नेण्यासारखी राहिली नव्हती.
ब्रेकर ब्रेकर 4-9, अन्न संपलं. आपल्याकडे किती अन्न शिल्लक आहे? आपल्याकडे अन्न नाहीये. मी आता रात्रभर हेच खात बसणार आहे. आम्ही आता शोधाशोध करणार.
कारण पार्टी मिक्स फार फार तर 45 मिनिटेच पुरतो...
हे काय आहे? त्यासाठी माझ्याकडे एक योजना होती. बीट! सफरचंद!
मी जंगलात अन्नाचे कॅशेस लपवून ठेवले होते.
काय सांगतोस काय?
ज्यात जेमतेम जगण्यापुरतंच अन्न होतं, जर त्यांनी ते नीट वापरलं तर.
मला नक्की वाटतं या जंगलात बऱ्याच गोष्टी असतील. आपल्याला फक्त थोडं फिरायला पाहिजे. मला आताच जंगलात खूप सारं खायला सापडलंय. आज रात्री आपली चंगळ आहे.
दोन्ही टीम्सनी अन्न जपून वापरण्यासाठी सामुदायिक अन्नसाठा तयार केला.
मला वाटतं आता काही काळासाठी आपलं भागेल, जोपर्यंत आपण एक टीम म्हणून एकत्र काम करू.
जोपर्यंत आपण एक टीम म्हणून एकत्र काम करू. मला वाटतं हे महत्त्वाचं आहे की कोणीही एकमेकांच्या विरोधात जाऊ नये.
पण दुसरीकडे ब्लू टीममध्ये, ज्युलियाच्या मनात वेगळंच शिजत होतं.
आपल्याला हे लपवायला हवं. यावर त्यांचं नियंत्रण मला नकोय. ते अन्नावर अक्षरशः तुटून पडतील, आणि आपल्यासाठी काहीच शिल्लक राहणार नाही, ज्यांची आठवडाभर उपाशी राहायची तयारी आहे आणि ज्या लोकांची नाही.
कॅशेसमधलं अन्न वापरून, तज्ज्ञांनी एक मोठी मेजवानी तयार केली.
आपण जेवण बनवतोय? हा निव्वळ वेडेपणा आहे.
आणि त्यामुळे तणाव शिगेला पोहोचला.
आम्ही आमचा सर्वोत्तम प्रयत्न करत आहोत. सगळेच काही खूश होणार नाहीत, पण तुम्ही आमच्याशी बोललाच नाहीत तर आम्ही तुमचं समाधान कसं करणार?
आम्ही निघालो. शुभ रात्री.
$250,000
कुठे आहे त्यांची शेड, चेल्सी?
रँडीच्या संशयामुळे या चॅलेंजमधला एक नवीन अडथळा समोर आला.
शक्यच नाही. खरंच? बटाटे.
त्यांच्याच टीमचे सदस्य.
हे बघा. ते निघून गेल्यावर त्यांच्या शेडमध्ये आम्हाला हा साठा सापडला. ते ग्रुपसाठी काहीच योगदान देत नव्हते, मला म्हणावं लागेल, त्यांचं जाणं बरं झालं.
नाण्याची दुसरी बाजू आहे की आपल्याला लोकांनी थांबण्याची गरज आहे कारण आपल्याला हा गेम जिंकायचाच आहे.
रँडीचं बरोबर आहे. ज्या टीममध्ये सर्वाधिक सदस्य उरतील ती टीम या स्पर्धेच्या शेवटी जिंकेल आणि 2,50,000 डॉलर्स वाटून घेतील.
आपले पाच लोक कमी झाले आहेत. तर ऐका, उद्या कोणीही बाहेर पडणार नाही, ठीक आहे?
हो!
पण रँडीने एवढं समजावूनही...
मी अशा खेळात कधीच नव्हतो जिथे मी सहकाऱ्यांवर विश्वास ठेवू शकत नाही.
मार्को, असं करू नकोस.
$250,000
...स्वतःहून बाहेर पडणं सुरूच होतं.
थांब!
$250,000
आणि त्याचबरोबर वादविवादही.
इतर काय खातील हे तुम्ही ठरवू शकत नाही. इथे 11 लोक आहेत, म्हणजे फक्त एकाच माणसाला सफरचंद मिळणार का? काहीतरीच.
इथे 50 सर्व्हायव्हलिस्ट्स आहेत, ज्यांना सगळं नियंत्रणात हवंय, टाइप ए असलेले, सगळेच बॉस बनण्याचा प्रयत्न करत आहेत. माझ्यापुरतं बोलायचं तर, मी बाहेर पडतोय.
अजून फक्त पाचवा दिवस आहे, आणि तज्ज्ञांपैकी नऊ जण कमी झाले आहेत. या गेममध्ये टिकून राहण्यासाठी त्यांना जुळवून घ्यायला शिकावंच लागेल.
या, जेवून घ्या, मला कळलं, तुम्हाला सफरचंद नाही मिळालं.
लाल टीमची एकत्र येण्याची रणनीती आणि संसाधने जपून वापरण्याची रणनीती त्यांना टिकून राहण्यास मदत करत होती.
कृपया एकच घ्या. आपण वाटून घेतोय. आपण इथे वाटूनच खातो. धन्यवाद.
मला सकाळी सहा अंडी खायची सवय आहे, आणि आता मी फक्त एक सफरचंद खातोय, पण पैशांसाठी काहीही.
पण प्रत्येकजण दिवसाला एका सफरचंदावर गुजराण करायला तयार नव्हता.
खायला जास्त नाहीये. शक्ती कमी झालीये. खूपच कमी.
आज माझी तब्येत ठीक नाहीये. खूप डोकं दुखतंय.
मला फक्त वॉफल हाऊसचं बफे जेवण हवंय.
कशाला आठवण करून देतोयस, भावा? यार, आता माझ्या डोक्यात तेच सुरू झालंय.
आणि ह्या भुकेमुळे लाल टीमने पहिले सहा सदस्य गमावले.
वॉफल हाऊस, तयार रहा आता, यार.
तुमच्या सगळ्यांसाठी सगळ्यात अवघड काय आहे? जेवण. आणि ऊन. आणि किडे. थोडक्यात म्हणजे सगळंच.
इथे कशावर काम चाललंय? हा तर आमचा बंगलाच आहे. आम्ही चौघं राहतो इथे.
झोप कशी होतेय? हळूहळू सुधारणा होत गेली आहे, पण मला वाटतं कारण आमच्या अपेक्षाच कमी झाल्या आहेत.
तुम्हाला काय वाटतं, तज्ज्ञांच्या तुलनेत तुमचा निवारा कसा आहे? अरे देवा, शंभर टक्के उत्तम.
तुम्हाला चिंता नाही वाटत की पाणी आत येईल? तुम्ही उतारावर आहात...
मी भ्रमात... मला त्यांच्याबद्दल माहीत नाही. मी उगाच सकारात्मक आहे. मग त्यांच्यासाठी हा व्हिडिओ सोपा असणार. नाही सांगू शकत. आपण असं नाही म्हणत.
जिमी. तज्ज्ञांच्या तुलनेत तुमचा अनुभव कसा आहे?
मला वाटतं त्यांच्यापैकी बहुतेक जण आधीच घरी गेले असतील. ते सगळे तज्ज्ञ आहेत. काय करायचं यावरून ते सगळे एकमेकांशी भांडत असतील, कारण प्रत्येकाला वाटतं आपला मार्ग सर्वोत्तम आहे.
आणि तिचा अंदाज बरोबर होता.
आपण आज खायला नको. हे 50 लोकांना जास्त काळ पुरणार नाही.
हा सगळ्यांचा मिळून घेतलेला निर्णय आहे. जर आपल्याला शेवटपर्यंत टिकायचं असेल तर, आपल्याला जराशा अधिक कठोर नियमांचं पालन करायला सुरुवात केली पाहिजे. ही काही आराम करण्याची वेळ नाही. मला माहितेय. हा जगण्याचा संघर्ष आहे.
आणि दोन्ही टीम्समधून लोक बाहेर पडतच राहिले.
मी तुमच्या सगळ्यांएवढं एकटाच खातो.
म्हणून हे बाहेर पडणं थांबवण्यासाठी, दुसऱ्या दिवशी सकाळी, लाल टीमची शेफ, ब्रिटनीने, नाश्ता बनवण्याचा प्रयत्न केला.
या घेऊन जा. अरे, नाही. अरे. मंडळी. सॉरी, मित्रांनो.
आणि जेवणाचे रिव्ह्यूज होते... कचरा. ...फार काही चांगले नव्हते.
मला मळमळतंय आणि आता मला अजून काही खायचं नाहीये. मला घरी जायचंय.
35-39
अगदी बरोबर, बाई.
वाचवा.
झालं.
काही दिवसांच्या तणावानंतर, ब्लू टीमने मोकळं होऊन सकाळची सुरुवात केली. पण ड्रम सर्कलसुद्धा त्यांच्यातली आपसातली भांडणं थांबवू शकलं नाही.
मला कळतंय, पण आपण काउंटर पुसून घेतला तर... ठीक आहे, एक सेकंद थांब, ओके? आपण हे इथेच संपवूया फक्त एका सेकंदात...
मी जरा फेरफटका मारून येते. नाही, तू थांबून ऐकायला हवंस. मी काय करायचं हे तू मला सांगू नकोस.
मला टीमचा भाग बनून राहणं खरंच खूप कठीण जातं. मी स्वभावानेच, मुद्दाम विरोध करणारी आहे.
आणि पुन्हा एकदा, त्यामुळे अजून एलिमिनेशन झाले.
त्यांना सफरचंद खाऊ द्या!
माझं यात मन लागत नाहीये.
आणि तिकडे लाल टीममध्ये...
आमच्याकडची फळं संपली आहेत, त्यामुळे आमच्याकडे आता नाश्ता नाहीये.
आणि नाश्ता न मिळणं हे लाल टीमच्या आणखी दोन सदस्यांना असह्य झालं.
नको, असं करू नको, करू नको, करू नको. नाही, नाही, नाही, नाही, नाही.
33-36
मला मिल्कशेकची आठवण येतेय. मला खूप मिल्कशेक प्यावासा वाटतोय.
आणि जसं त्यांना माहीत नाही की विरुद्ध टीममध्ये कोण उरलंय, तसंच या व्हिडिओच्या शेवटपर्यंत, तुम्हालाही कळणार नाही.
दिवस सहा
दिवस सात
आपण आता जे करणार आहोत त्याने हा व्हिडिओ पूर्णपणे बदलून जाईल.
अरे देवा. काय होतंय? तुला काय दिसतंय? ये! जिमी आहे.
मी हॉर्न वाजवला की, बॅग फेका.
तो खूप वेगात जातोय. मला भीती वाटतेय.
डिलिव्हरी! स्पेशल डिलिव्हरी! आह! अरे देवा!
पळा! पळा, पळा, पळा! हो! काय? हो! ते पळाले! अरे देवा!
आता प्रोफेशनल्सची सोय करूया.
मला वाटतं ती जिमीची टोपी आहे. ती आहे का... हो. त्यांच्याकडे अन्नाचं पोतं आहे.
हे, मंडळी! हे! हे! वू!
आता आपल्याला कळेल की ते टीम म्हणून एकत्र काम करू शकतात की नाही की यामुळे त्यांच्यात फूट पडणार आहे.
काय लिहिलंय त्यात? ठीक आहे.
“दोन्ही टीमकडे अन्नाचे 50 डबे आहेत. जी टीम 72 तासांत मला न उघडलेले सर्वाधिक डबे परत देईल, बक्षीस मिळेल.”
“जर दोन्ही टीममध्ये बरोबरी झाली, तर कोणालाच काही मिळणार नाही.”
“तर कोणतीच टीम जिंकणार नाही.”
मी म्हणतो आपण सगळं खाऊन टाकूया!
पण ऐका, त्यांना वाटेल की आपण हे डबे उघडणार आहोत.
आपण उपाशी आहोत, आणि त्यांना तेच वाटतंय. आपण हे सगळं कुठेतरी पुरून टाकूया. हो, आपण हे सगळंच पुरून टाकूया. आपल्याला शिस्त पाळावी लागेल! अन्नाला हात लावू नका. चोरून काही खाऊ नका.
गोष्ट अशी आहे. त्याला हात लावायचा नाही कारण 72 तास पुरेल एवढा शिधा आपल्याकडे आहे. मी फक्त एक घेऊ शकते का? नाही, अजिबात नाही. म्हणून आम्ही हे डबे जंगलात लपवत आहोत जेणेकरून फक्त आपल्यापैकी काहींच्याच ते हाती लागतील.
मला जेवणाचा आणि मासेमारीच्या परिस्थितीचा खूप ताण आलाय. मला वाटतं आपल्याला फक्त धीर धरावा लागेल. मला वाटतं का की आजच्या नंतर काही लोक सोडून जातील जर त्यांना कळलं की आपण त्यातले काही डबे उघडू शकणार नाही आहोत? नक्कीच. नाही!
$250,000
सूर्य उगवतोय. दिवस आठवा. आज ढगाळ वातावरण आहे. मी तुम्हाला दाखवते. अखेर, उन्हापासून सुटका मिळाली.
आम्हाला जंगलात ही जुनी कोळशाची शेगडी सापडली. ज्यामुळे, सध्यापुरता तरी, त्यांचा उत्साह बऱ्यापैकी टिकून होता. हे अविश्वसनीय आहे की थोडं अन्न आणि हवामानातील बदल इच्छाशक्तीवर खूप परिणाम करतात. पण दुर्दैवाने, ब्लू टीमची परिस्थिती तितकी चांगली नव्हती.
ही खाज येणारी वनस्पती पसरत चालली आहे. अरे देवा, भुकेनं जीव जातोय. आज आठवा दिवस, सापळ्यात काहीच अडकलं नाही. मला इतकी भूक लागलीये, मी टूथपेस्टच खाईन.
आत्ता डब्यातला पदार्थ खायला काय भारी वाटेल ना? खोटं नाही सांगणार. मी बीफच्या डब्यावर तुटून पडलो असतो. खरंतर तिथे वर 50 डबाबंद पदार्थ आहेत, ज्यात बीफ, वाटाणा, मका आहे, हे पाहूनच माझं डोकं चक्रावतं.
खाली झिंगे शोधतोय. मी डावीकडे पाहिलं, तर दिसलं... हो, हो. मला वाटलं काडी आहे, पण ती कोपऱ्यातून हलताना दिसली. आणि मी वळून पाहिलं आणि ओरडलो... ए, साप! ओह!
पण दिवसाच्या अखेरीस, दोन्ही टीम्ससाठी वारे फिरू लागले.
दिवसाची नवीन बातमी. एक मोठं स्टॉर्म येतंय. कदाचित हे चक्रीवादळ असेल. मित्रांनो, आपल्याला जायला हवं. माझ्या निवाऱ्यात जायला हवं. वू! आता सुरू होणार... हो.
आता नक्कीच स्टॉर्म येणार आहे. हे भीतीदायक दिसतंय. दहा मिनिटांत तापमान 15 अंशांनी कमी झालंय. अचानक जोराचा वारा सुटला. आमचा अख्खा निवारा कोसळेल असं वाटतंय. माझ्याकडे माझा रेन... तो गडगडाट आहे का?
आला पाऊस. अखेरीस पाऊस आला आहे. सगळेजण आपापल्या निवाऱ्याकडे निघाले आहेत. ते स्टॉर्म जोरात येतंय, म्हणजेच आता डुलकी काढायची वेळ झाली. माझ्या अंदाजाने, मला वाटतं हा पाऊस बऱ्याच लोकांच्या सहनशक्तीचा अंत ठरेल.
सध्या खूप मोठं स्टॉर्म आलंय. आम्ही निवाऱ्यात एकत्र जमून बसलो आहोत. लाल टीमला हे आमच्याइतकं सोपं जात नसेल. यामुळे चॅलेंज आणखी मजेशीर झालंय.
आम्हाला विमानात आश्रय घ्यावा लागला. माझा अख्खा तंबू उडून गेला. मला कळतच नव्हतं, "हे काय होतंय?" विमानात जावं की नाही या विचारात आहे, पण मला वाटतं बाकीचे सगळे तिथेच आहेत. आमचा तंबू कोसळला. मला फक्त घरी जायचंय.
आता, आशा आहे की अडीच लाख डॉलर त्यांना यात टिकण्यासाठी पुरेसे ठरतील.
वैताग आलाय. मला खरंच वेड लागायची वेळ आली आहे. जेव्हा परिस्थिती कठीण होते, तेव्हा मी सतत तोच विचार करते, मी स्वतःला सांगते, "मी मिस्टरबीस्टच्या व्हिडिओत खूप पैशांसाठी स्पर्धा करत आहे. त्यासाठी तुला इथे थांबायलाच हवं."
ठीक आहे. आता पावसाचा आवाज येत नाहीये. तापमान खूपच कमी झालंय. खूप थंडी वाढली आहे. आता बाहेर पडून सगळे कसे आहेत हे बघायला हवं.
$250,000
कालची रात्र ही इथली आतापर्यंतची सर्वात थंड रात्र होती. तुम्ही पानांवरच्या दहिवरावरून बघू शकता, पैशांच्या पेटीवर, झाडांवर, सगळीकडे हाडं गोठवणारी थंडी होती. काल रात्री सगळं गोठलं होतं.
मला इथून बाहेर काढा. विमानाची खुर्ची बाहेर अशी गोठलेली दिसेल, असं कधी वाटलं होतं का? हे अविश्वसनीय आहे, नाही का?
माझी अवस्था वाईट आहे. मी खूप भुकेली आहे. मला नाही वाटत की मी अशी अजून एक रात्र काढू शकेन. पण चांगली बातमी ही आहे की जर आपल्याला खूप थंडी वाजत असेल, तर याचा अर्थ लाल टीमला पण खूप थंडी वाजत असेल.
इथे तर पूर्ण पूर आल्यासारखं झालंय. ती आमची शेकोटीची जागा होती. काल किती गरम होत होतं. हे काय चाललंय इथे? पावसामुळे हे चॅलेंज असह्यपणे अधिक कठीण झालं.
मी सुटले! त्यामुळे लाल टीममधील सहा जण... मिस्टरबीस्ट, आम्ही पुन्हा कॅम्पिंगला जाणार नाही. पुन्हा कधीच कॅम्पिंग नाही. ...आणि ब्लू टीममधील दोन लोक... तुम्ही लोक जिंकाच. ...घरी परतले.
आशा करूया की ते स्टॉर्म त्यांचं लक्ष विचलित करण्यासाठी पुरेसं ठरलं असेल, जेणेकरून त्यांनी डबे वापरले नसतील. आज बक्षिसाचा दिवस आहे, म्हणून आशा आहे की आपण आपले 50 डबे वाचवून जिंकू.
आम्ही चॅलेंज जिंकलो की नाही हे कळण्यासाठी फक्त आज रात्रीची धीराने वाट बघतेय. आपल्यापैकी प्रत्येकालाच ते अन्न खायला खूप आवडेल.
मित्रांनो, आज काय करायचंय? मी काही लोकांसोबत मातीकाम करू शकेन. जर आपण जिंकलो नाही, तर लाल टीमची काही खैर नाही. बॅग आपल्या ताब्यात.
नमस्कार, मंडळी. हो! अरे बापरे! तुमच्यापैकी खूप कमी जण उरले आहेत. तुमचे न उघडलेले डबे मला मिळतील का? ठरल्याप्रमाणे. ठीक आहे, कॅन्स दिल्याबद्दल धन्यवाद. हा घ्या वॉकी. त्यांचे कॅन मिळाल्यावर मी तुम्हाला निकाल सांगेन.
ठीक आहे, आता व्यावसायिकांची खबर घेऊया. अरे. ए. घेतलं मी. ते अजूनही जमिनीखाली आहेत का? ठीक आहे. पॅट्रिक, हे उचलायला जरा मदत करतोस का? तू खूप ताकदवान आहेस. हो. ठीक आहे. हे घे. हो!
ब्लू टीम, तुम्हाला लाल टीमला काही सांगायचं आहे का?
ठीक आहे. तुम्ही किती डबे खाल्ले? कळेल कळेल. बघा, यांना वाटतंय की हे खूप मोठा तीर मारत आहेत. आपण सगळेच घेऊन टाकूया. अगदी म्हणूनच मी विचारलं, ब्लू टीम. तिकडे भुकेला आणि वैतागलेला वाटतोयस तू.
लाल टीम आणि ब्लू टीम, 50 डब्यांच्या चॅलेंजचा निकाल आला आहे. माझ्यासमोर दोन पिशव्या आहेत. माझं म्हणणं आहे की आपण ब्लू टीमच्या निकालाने सुरुवात करूया. ब्लू टीमने मला आता परत दिलेत...
भूक काही सहन होत नाहीये. आत्ता त्यातला एखादा डबा खायला काय मजा येईल! खरंतर वर 50 डबाबंद पदार्थ होते, यावर माझा विश्वासच बसत नाही.
...अन्नाचे 50 कॅन... बापरे! मी दोन पाडले, पण 50 आहेत. आणि लाल टीम, जे नवशिके आहेत... त्यांनीही मला जेवणाचे 50 डबे परत दिले, याचा अर्थ दोन्हीपैकी कुठल्याच टीमला बक्षीस मिळणार नाही.
नाही! हे तर होणारच होतं. फ्लेअर. फ्लेअर. फ्लेअर. नाही, खरंच म्हणतेय, फ्लेअर.
ब्लू टीम ठीक वाटतेय. लाल टीम मात्र निकालामुळे खूप संतापलीय. अरे देवा, थांबा. मी आत्ताच निकाल जाहीर केला आणि तिघं जण बाहेरसुद्धा पडले.
चला, झालं माझं. अरे, ते तर पूर्णपणे कोलमडत आहेत. मला तिकडे जायला हवं. हे काय झालंय तरी काय? थांब, तू ते पेटवणार आहेस का? माझ्यातली आई सांगतेय की आता निघायला हवं.
व्वा, म्हणजे पाच जण. आणि तुम्हाला त्यातून जेवण मिळालं नाही. ते कॅन न खाल्ल्याचा पश्चात्ताप होतोय का? शंभर टक्के. हो. ते फार जिव्हारी लागलं.
ब्लू टीमचं मनोधैर्य लगेचच खचलं. मला वाटतं आज रात्री काही जण फ्लेअर वापरतील. तुम्ही सगळे मला खूप प्रिय आहात, पण आता मला घरी जायचं आहे. अरेरे!
$250,000
परिस्थिती थोडी गंभीर व्हायला लागली आहे.
परिस्थिती थोडी गंभीर व्हायला लागली आहे.
आज सकाळी या ब्लू श्वापदचं मनोधैर्य बरंच खचलेलं आहे. काल रात्री आमचे तिघे जण गेले. झोपेअभावी जीव मेटाकुटीला आला आहे. भूकही खूपच लागली आहे. जेवणावरून आमची थोडी पंचायत होतेय.
मी तर कायमची उपाशी आहे.
आणि सेठ कॅम्पमधल्यांचा उत्साह वाढवण्याचा प्रयत्न करत असताना, सगळेच चांगल्या मनःस्थितीत नव्हते.
खरं सांगतो, माझ्या नाजूक भागावर कुणी लाथ मारलेली चालेल पण हे ऐकणं नको. आपण सगळे इथे आठवडेच्या आठवडे अडकून पडू शकतो. मला बायको आणि मुलगी आहे, ज्यांच्याकडे मला परत जायचं आहे.
सध्या पॅट्रिक आणि मलेक एकमेकांना घट्ट मिठी मारून उभे आहेत, आणि मी फक्त आशा करतेय की हे पुन्हा सोडून जाण्याबद्दलचं बोलणं नसावं.
हो!
मला तुम्हा सगळ्यांची आठवण येईल. मलाही.
$250,000. अरेरे. अरे यार.
ऐका मंडळी. मी आज निघालोय.
तुला जाणीव आहे तुझं योगदान टीमसाठी किती मौल्यवान होतं?
आहे मला. मी सगळ्यांना ऊन-पावसात टिकतील असे निवारे कसे बनवायचे हे शिकवलं. सगळे यशस्वी व्हावेत यासाठी मी खूप प्रयत्न केला. मला वाटतं ब्लू टीम जिंकणार. मी माझ्या व्यवसायापासून जेवढा वेळ दूर राहू शकत होतो... जाण्यात काही आनंद नाही. पण मला माझ्या व्यवसायाला प्राधान्य द्यावं लागेल.
तू आम्हाला आवडतोस, सेठ. तू खूप आवडतोस, सेठ. यार, तू तर एक नंबर सर्व्हायवलिस्ट आहेस.
सेठने आताच फ्लेअर पेटवला. त्याने सगळ्यांना खूप काही शिकवलं. बऱ्याच लोकांना याबद्दल बोलायचंच नाहीये, पण जे आहे ते आहे, आणि बऱ्याच लोकांना जावं लागतंय. पण हे अवघडसुद्धा आहे कारण दुसऱ्या टीममध्ये काय चाललंय हे माहीत नाही.
माझ्या लक्षात येतंय की माझं वजन रोज कमी होत आहे, आणि यापुढे वजन कमी झालं तर माझं शरीर काम करायचं बंद होईल.
आपण फक्त आपल्याकडच्या भातावर अवलंबून राहू शकत नाही, म्हणून आम्ही आमचं नशीब आजमावून बघतोय.
आता माझ्या शरीराला त्रास व्हायला लागलाय. माझे खुबे दुखतायत. मी आजारी आहे.
अगं, तू जायला तयार आहेस का? मी जायला तयार आहे.
मोना, तुझ्या आत्म्यास शांती लाभो. तू आमच्या हृदयात राहशील.
ती मेली नाहीये. मी तिच्या वाटणीचे बीन्स घेईन.
जास्त लोक बाहेर पडत आहेत हे चांगलं आहे, कारण का-चिंग, का-चिंग. प्रत्येक वेळी कुणीतरी गेल्यावर... बक्षिसाची रक्कम वाढत जाते.
आणि लोक कमी झाल्यामुळे, लाल टीमला अधिक जबाबदाऱ्या घ्याव्या लागल्या.
आमच्या ग्रुपमध्ये काहीतरी करून दाखवण्याची जिद्द आहे. मला वाटतं ते चांगली कामगिरी करतील.
आमची शेफ, ब्रिटनी, निघून गेल्यामुळे, मी तिची जागा घेण्याचा विचार केला. मुलींनी चाइव्ह्ज आणि गाजर चिरून दिले. आणि मला वाटतं की ते चांगलं झालं होतं, म्हणजे आम्ही निभावून नेऊ शकतो, आम्ही नेऊ. मी अपेक्षेपेक्षा खूप काही जास्त करू शकते हे मी सिद्ध केलंय.
कारण आज माझा वाढदिवस आहे, मी सबस्क्राइबर्सपैकी काही लोकांना त्यांना हवं ते विकत घेऊन देणार आहे. ती एक कार, एक स्वप्नवत सुट्टी किंवा तुमचं घरभाडं भरणंही असू शकतं. त्यासाठी फक्त सबस्क्राइब करून तुम्हाला काय हवंय हे कमेंट करायचं आहे, मी पुढच्या 30 दिवसांत विजेते निवडेन. शुभेच्छा.
एक मोठं वादळ येत आहे, त्यामुळे आज रात्री बरेच जण सोडून जाण्याची शक्यता आहे.
हा आहे एअरबीएनबी बीस्ट. हो, हे प्रवेशद्वार आहे, वाऱ्याला अडवतं. व्वा!
पावसाचा जोर वाढू लागला आहे. तुम्हाला वाटतं का हे पावसात टिकेल?
मला वाटतं हे पावसाला थोडंफार अडवेल. पाऊस आत येतोय, म्हणून मी माझं दार अधिक मजबूत करतोय. आणि त्या फटी भरण्यासाठी मला या सगळ्या होलीच्या फांद्या हव्या आहेत.
पण मी तिथून निघाल्याबरोबरच, तासन्तास मुसळधार पाऊस कोसळत होता.
आम्ही जवळपास पाच तासांपासून न थांबणाऱ्या पावसाचा सामना करत आहोत. सगळ्यांचे शूज, मोजे, कपडे ओलेचिंब झाले आहेत. आम्ही जिथे झोपायचं ठरवलं होतं, ती जागाही ओलीचिंब झाली आहे.
माझ्या झोपडीत पाणी आलंय. ती वॉटरप्रूफ नाहीये असं दिसतंय. मी ताडपत्रीखाली उभी राहायला आले आहे.
ताडपत्रीखाली फक्त बीन्स आणि तांदूळच मावत आहेत.
म्हणजे तू लोकांना सुकण्यासाठी खाली बसू देत नाहीस?
हाच आमचा एकमेव निवारा आहे.
ठीक आहे, चालेल.
एकच जी ताडपत्री आहे ती त्यांनी घेतली आहे, आणि आता ते कुणालाच ती वापरू देत नाहीयेत. आपल्याकडे जी एकच ताडपत्री आहे, मी तिच्याखाली उभी पण राहू शकत नाही का? हे चुकीचं वाटतंय.
ती एक ताडपत्री तिथे यासाठीच ठेवली होती जेणेकरून आपण आपले...
सगळ्यांसाठीचा निवारा म्हणून.
नाही, जेणेकरून आपले बीन्स आणि भात कोरडा राहील.
पण तो सगळ्यांसाठीचा निवारा होता.
ठीक आहे, मी काय सांगतोय ते ऐक. ते सगळं व्यवस्थित लावतायत म्हणजे ते सामान बाहेर काढून लोकांना आत जागा करता येईल. ते तिथे तेच करत आहेत.
पण तो सगळ्यांसाठीचा निवारा होता.
मला वाटतं आता आमच्या सगळ्यांच्याच सहनशक्तीचा अंत होतोय. आमचा कॅम्प ओलाचिंब झाला आहे. हे आता लवकरच थांबायला हवं. आशा आहे की लाल टीमलाही असाच अनुभव आला असेल.
माझं पाणी पुन्हा भरावं लागेल. मग मी माझ्या तंबूत जाऊन बसणार, वाचणार आणि एक डुलकी घेणार. हे दिवस सर्वात सोपे आहेत. आमच्यासाठी हे फक्त वेळ काढायचे दिवस आहेत.
आणि एकीकडे लाल टीम आनंदाने पावसाच्या थांबण्याची वाट बघत होती, माझ्या 14 व्या दिवसाच्या चॅलेंजमुळे पुढे कोणाचं वर्चस्व राहील हे ठरू शकतं.
सगळे जण, इकडे जमा व्हा. बॉक्सेसच्या भोवती जमा व्हा.
ब्लू टीम, काय मग? वू! येह! ठीक आहे.
दोन्ही टीम्ससमोर एकसारख्या बॉक्सेसचा एक संच ठेवण्यात आला आहे. आम्ही ते एकेक करून उघडू, आणि त्यातून जगण्यासाठी आवश्यक वस्तू मिळेल. जर दोन्ही टीम्सनी ती नाकारली, तर आणि तरच पुढची वस्तू दाखवली जाईल. आणि जी टीम सगळ्यात आधी आपलं बटण दाबेल, तिला ती वस्तू ठेवता येईल. जर तुम्ही लोकांनी तो बॉक्स घेण्याचं ठरवलं, तर त्यांना काहीही मिळणार नाही. कळतंय का? हो.
माजद, तारेक, पहिला बॉक्स उघडा. बॉक्स नंबर एक. मासेमारीचं सामान.
त्या नदीत मासेच नाहीत. आपण मासे पकडू शकत नाही. हे खरंच काही कामाचं नाही.
हे सोडून द्यायचं का? बिलकुल नको.
कोणी ते बटण दाबणार का?
कोणी ते बटण दाबलं, तर मी आडवी पडेन.
नक्की ना सगळ्यांना? हो. हो. तुम्ही पहिल्या बॉक्सला नाही म्हटलंय. तारेक, दुसरा बॉक्स उघड.
बिडाची भांडी आणि तवे. बिडाच्या भांड्यात स्वयंपाक. शेफ, तुला काय वाटतं?
पण आपल्याकडे बाकी सगळं आहेच की. आपण हे घेऊया का, म्हणजे त्यांना काहीच मिळणार नाही?
आता एक आठवण करून देतो, जर दुसऱ्या टीमने हे घेतलं, तर तुम्हाला काहीही मिळणार नाही. आणि जर दोन्ही टीम्सनी प्रत्येक बॉक्स नाकारला, तर दोन्ही टीम्सना सगळं मिळेल.
आपल्याला सगळं मिळू शकतं. बटण दाबू नका. आपल्याला पाचही बॉक्सेस मिळू शकतील.
पण त्यांनाही पाच मिळतील. ठीक आहे, हो की नाही? नाही. नाही?
त्यांनी बॉक्स नंबर दोन सोडून दिलाय.
तो मूर्खपणा होता. आपल्याला अजून कशाचीही गरज नाही.
तिसरा बॉक्स उघडा. फीस्टेबल्स पीनट बटर कप्स. बघा किती सारे फीस्टेबल्स. ते बघ.
हा तर छळ आहे. हा निव्वळ छळ आहे.
पीनट बटर कप? नको.
ते पीनट बटर, ते मिल्क चॉकलेट. आत्ता माझ्या तोंडाला पाणी सुटलंय.
दुसरी टीम कदाचित बटण दाबेल. अरे, दुसरी टीम बटण दाबेल.
कार्लोस, असं करू नकोस. हात खाली घे.
प्लीज दाबून टाक ते. मी नाही म्हणतेय.
तीन, दोन, एक. तो बॉक्स बंद करा. गेलं ते.
खूप अवघड होतं ते. खूप अवघड होतं.
चौथा बॉक्स उघडा. बांधकामाचं सामान.
नको! नको! नको! नको. तुम्ही आणखी निवारा बांधू शकता. तो आम्ही आधीच बांधलाय. हे तर सहज सोडून देण्यासारखं आहे!
आतापर्यंत दोन्ही टीम्सनी प्रत्येक बॉक्स सोडून दिला आहे. मी असतो तर पुढच्या बॉक्सबद्दल खूप विचार केला असता. जर दोन्ही बाजूंनी कोणीच बटण दाबलं नाही, तर तुम्हाला सगळं काही मिळेल. पण जर त्यांनी या शेवटच्या बॉक्ससाठी बटण दाबलं, तर तुम्हाला काहीही मिळणार नाही.
मला नाही वाटत ते बटण दाबतील. मला वाटतं ते दाबतील. तुला वाटतं ते दाबतील? हो. तुला असं का वाटतं? त्यांनी बटण नाही दाबलं, तर आपण पुन्हा समान होऊ. ते खरं आहे. ते अशा कोणाला का मदत करतील ज्यांच्याकडे आपल्याइतकं सामान नाही, त्यांना वस्तू द्यायला?
त्यामुळे रणनीती ही आहे, की त्यांना जी वस्तू हवी असेल, ती त्यांना मिळू द्यायची नाही. काही नियम आहे का? तू ते करणार आहेस का? नाही. आधी बॉक्समध्ये काय आहे ते बघावं लागेल. हो, पण मग ते आपल्या दोघांनाही मिळेलच की.
आपण ते घ्यावं असं त्यांना वाटत नाहीये, म्हणून ते शेवटचं बटण दाबणार. मला तेच वाटतं. ते दाबणार आहेत. कारण आपण ते घ्यावं त्यांना नको. चालतंय, कारण आपल्याला कशाची गरज नाही. काही हरकत नाही. हे जिंकण्यासाठी त्यांच्यासाठी जास्त फायद्याचं असू शकतं. म्हणूनच पुढच्या बॉक्ससाठी आपण ते दाबायला हवं.
माजद, तारेक, शेवटचा बॉक्स उघडा. स्टेक, जॅक लिंक्स, आणि तुमच्या संपूर्ण टीमसाठी मसाले. व्वा! अरे देवा! आह!
मी बटण दाबतोय! थांब, थांब, थांब, थांब! नको! नको! नको! नको! तुम्ही नाही दाबणार का?
त्याने... नाही! तू दाबलंस का? त्याने लगेच दाबलं. ब्लू टीमने बटण दाबलं. काय? ब्लू टीमने लगेचच दाबलं. थांब, काय? काय करतोयस तू? ब्लू टीमने बटण दाबलं, आणि तुम्हाला काहीच मिळालं नाही.
कोणामध्येच बटण दाबायची हिंमत नव्हती. कारण सगळ्यांना त्यावर चर्चा करायची होती. अरे, तुम्हीच म्हणालात, "नको, अजून बटण दाबू नका." मला आता इथे अजून राहायचं नाहीये.
आणि जरी पॅट्रिकच्या प्रसंगावधानाने ब्लू टीमला फायदा झाला, त्यांच्या मताकडे दुर्लक्ष केल्याने त्यांच्यात लगेचच फूट पडली.
तू खरंच ऐकत नाहीस, नाही का? मी शाकाहारी आहे. काय फरक पडतो?
चॅलेंज हरल्यामुळे निराश होऊन असो... मला माहितेय, हरल्यावर खूप वाईट वाटतं. मी बटण नाही दाबलं. किंवा आपलं कोणी ऐकत नाहीये या भावनेने असो... मी खात्रीने सांगते, आज रात्री तुम्ही खूप लोकांना गमावणार आहात. मग चालती हो इथून! व्वा.
लाल टीम आणि ब्लू टीम दोन्हींनी अनेक खेळाडू गमावले. पण जे ब्लू टीममध्ये राहिले होते, ही पहिलीच वेळ होती जेव्हा त्यांना प्रतिस्पर्धकांहून जास्त सामान मिळालं. आणि म्हणूनच, दोन आठवड्यांहून जास्त वेळात पहिल्यांदाच ब्लू टीमला जणू स्वर्गसुखच मिळालं.
आता कोणाकोणाला आपलं स्टेक शिजवायचं आहे? हे स्टेक खूपच छान दिसतायत. दिवाळीच्या दिवसापेक्षाही भारी. दसऱ्यापेक्षाही भारी. यम्म! प्रोटीन मिळाल्यामुळे माझ्यात ऊर्जा आली आहे. जसं आपल्याला हवंय तसंच सगळं जुळून येतंय.
पण लाल टीममध्ये परिस्थिती तितकी चांगली नव्हती. मला ती भांडी हवी होती. ती भांडी मिळाली असती तर बरं असतं. मी म्हटलं, "आयझिया, माझ्यावर विश्वास ठेव." खरं सांगतो, आता आमच्या जेवणात काळं काळं काहीतरी येतंय कारण त्यांनी भांड्यांसाठी बटण दाबलं नाही. बस झालं आता. मला खूप राग आला आहे.
पण एकदा का मांस संपलं, तशी ब्लू टीमला एक नवीन समस्या आली. सगळा खेळ पैशांचा आहे. मला लोकांशी जुळवून घ्यायला जमत नाही. आम्हाला फक्त अजून पैसे हवे आहेत. पण आता इतके लोक निघून गेले आहेत की, ते खूप पैसे झाले आहेत.
आणि आता जास्त लोक जात असल्याने, जर ते जिंकले, तर 250,000 डॉलर्समधला त्यांचा वाटा वाढत चालला आहे. तुम्हाला माहीत नाही तो वाटा किती कारण किती लोक उरले आहेत हे तुम्हाला माहीत नाही. पण माझ्यावर विश्वास ठेवा, ती रक्कम आता खूप मोठी होऊ लागली आहे. हजारो डॉलर्स.
म्हणून ट्रिन्हने आपला वाटा वाढवण्यासाठी एक योजना आखली. आपण कधी या जागेतून बाहेर पडणार आहोत का? घर, घर. ट्रिन्ह आता खरंच माझ्या डोक्यात जायला लागली आहे. मी मिस्टरबीस्टच्या व्हिडिओमध्ये आहे! मला वाटतं की टिकून राहणं हा आता यातला सगळ्यात कठीण भाग नाहीये.
ताडपत्री घेऊन तू स्वार्थीपणा करत आहेस. मी नाही घेतली. सोनीने घेतली का? ठीक आहे, मग आपण ती ताडपत्री घेतली तर कसं होईल म्हणजे सगळ्यांसाठी निवारा बनवू शकू? म्हणजे तू निवारा तोडणार जो दुसऱ्याने बांधला आणि आपण राहायला आलो? अगं, तू सध्या विचित्र वागतेयस. विश्वास बसत नाही की सगळ्यांना सोडून तू मला स्वार्थी म्हणशील. तू माझ्या बोलण्यावर बोलतच राहा... स्वार्थी.
माझं करिअर चांगल्या ऊर्जेवर आणि व्हायब्सवर आधारलेलं आहे. वाईट दिवस असतात यावर माझा विश्वास नाही. जेव्हा टीममेट्सना निराश पाहतो, मी एकतर त्यांना हसवतो किंवा उलट कोलांटी उडी मारतो. मला खरंच वाटतं की जिंकण्यासाठी मी पुरेसं केलं आहे. $250,000. येतो मंडळी.
आम्हाला वाटतं कोणीतरी फ्लेअर सोडला, कारण ओरडण्याचा आवाज येत नाहीये. आणि मग, तो टाळ्यांचा आवाज... ते ओरडत आणि टाळ्या वाजवत होते. कोणीतरी नक्कीच फ्लेअर सोडलाय. त्यांची टीम कदाचित आता तुटण्याच्या बेतात आहे, विशेषतः ते स्टेक मिळाल्यानंतर आणि आता ते संपल्यामुळे. हो. आपण नक्कीच जिंकू शकतो.
दिवस 17.
मला थोडी रताळी हवी आहेत. तू दुपारचं जेवलीस. बाकी कोणालाच दुपारचं जेवण मिळालं नाही. मला भूक लागली तर मी खाणारच. मला तुला उत्तर देण्याची गरज नाही. मला इथल्या कोणालाच उत्तर द्यायची गरज नाही. तिच्यात संघभावना नावालाही नाही. तो शेवटचा राहिलेला थोडासा विषारीपणा. धन्यवाद. आम्हाला नेमकं ह्याचीच गरज होती. आता आपण इथून बाहेर पडू शकतो. तो मला आवडत नव्हता.
पण लाल टीममध्ये मात्र एकमेकांविषयी खरंच आपुलकी होती. जर आपण सगळ्यांनी एकत्र काम केलं, तर आपण अजूनही हे जिंकू शकतो. आपण ब्लू टीमला हरवू शकतो, आशा आहे. धन्यवाद. काही हरकत नाही.
अरे देवा. नाही! मला रडू येतंय. तुम्हाला टीम म्हणून एकत्र निःस्वार्थ राहावं लागेल. प्रत्येकजण झुंज द्यायला तयार आहे. आपण अजूनही जिंकण्यासाठीच खेळतोय, त्यामुळे... आपली टीम खूप मजबूत आहे.
पण ब्लू टीमला तसं वाटत नव्हतं. जर आपण पॅट्रिकसारखे एक-एक करून तुटू लागलो, तर आता त्याला काय करणार.
आणि आपण सगळ्यांनी एकमताने ठरवलं होतं की ती थोडा भात घेऊ शकते. मी ते बोलणं ऐकलं नाही. भाताबद्दल आपलं कालच बोलणं झालं होतं. मी ते ऐकलं नाही किंवा त्यात सहभागी नव्हतो.
मला फक्त जिंकून जायचं आहे, आणि मला वाटतंय की माझ्या मनात एक कटुता घेऊन मी जाईन. हे खरंच खूप वाईट आहे, आणि मला मनात कटुता ठेवायची नाही. खरंच सॉरी, जोएल.
ते गेले याचा मला खरंच आनंद झाला आहे.
तू आत्ता तो आवाज ऐकलंस का? मला वाटतं ब्लू टीम जल्लोष करतेय, तो आवाज मी ऐकला. हो, तो काही मोजक्या लोकांचा आवाज वाटला. मी पण आत्ताच तो आवाज ऐकला. दोघांनी फ्लेअर सोडला असेल का?
असं वाटतंय की आपण आयुष्यभरासाठी अडकलो. पण आपण नाही अडकलो, कारण फ्लेअर्स आहेत. पण मग आपण हरू,
पण आपण नाही अडकलो, कारण फ्लेअर्स आहेत. पण मग आपण हरू, आणि मला हरायचं नाहीये. आपण हे जिंकणार आहोत. मला माहीत नाही कसं, मला माहीत नाही केव्हा, पण आपण हे जिंकणार आहोत.
आपली माणसं जितकी कमी होतील, तितकीच आपली जिंकण्याची शक्यता कमी होईल. इथे राहणं अधिक कठीण होत चाललं आहे. मला वाटू लागलं होतं की कदाचित हे सोपं होत चाललंय. पण तसं नाहीये.
एकीकडे ब्लू टीम विखुरत असताना, दुसरीकडे लाल टीम खूप चांगल्या प्रकारे एकजूट होत होती. ते फक्त टिकून राहत नव्हते, तर त्यांची भरभराट होत होती.
ही आरामाची वेळ आहे, मित्रांनो. आपण नदीवर जाऊन थोडा वेळ मज्जा करणार आहोत. कधीकधी तुम्हाला वाईटातही काहीतरी चांगलं शोधावं लागतं.
तू किती ढोंगी आहेस. तू खूपच ढोंगी आहेस. अविश्वसनीय आहे हे. तू खरंच एकदम बेकार आहेस. वेडेपणाच आहे हा.
तू मला बोलू देणार आहेस का? तू मदत म्हणून काहीच करत नाहीस फक्त बेचव जेवण बनवण्याशिवाय. खरं सांगायचं तर, ते एकदम फालतू जेवण असतं. आणि सॉरी, पण मला हे बोलावंच लागेल.
तू ठीक आहेस ना? नाही, मी नाहीये. फिरायला जायचंय का? हो.
ते निव्वळ दादागिरी करतात.
त्याने काही पकडलं का? हो! मोठंही दिसतंय. शाब्बास.
सॉरी.
आम्ही टीम म्हणून ते साफ केलं, आणि आता ते शिजवत आहोत.
त्या खरंच नुसत्या दादागिरी करतात. त्या खडूस मुली आहेत. मी आज निघून जाणार आहे.
शेवटी, मी मिस्टरबीस्ट चॅलेंज जिंकले नाही, पण मी माझ्या परीने उत्तम केलं. त्याने काही फरक पडत नाही. तू इतके दिवस राहिलीस.
कोणाला काटा चमचा हवाय का? हे खरंच खूप छान आहे. याची चव छान आहे. खरंच? हं. हो.
जेव्हा एखादी गोष्ट तुमच्यासाठी योग्य असते, तेव्हा तुम्हाला मनःशांती मिळते. आणि इथे अजून राहून मला ती मनःशांती मिळत नाहीये.
$250,000. मला इथून बाहेर काढा!
पण केवळ तुमच्याकडे एकट्याने टिकून राहण्याचे प्रशिक्षण आहे म्हणून, या जंगलात, तुम्ही गटासोबत टिकून राहालच असं नाही.
आपण हे नक्की करू! वू!
आता सलग पाच दिवस झाले आहेत एकही फ्लेअर न वापरता.
अमेलिया गेलीये आणि मला वाटतं, ट्रिन्ह खूप स्वार्थी आहे. जर लाल टीम एका व्यक्तीने आपल्या पुढे गेली आणि आपण एकने कमी पडलो, आणि तू इथे जल्लोष करत असशील, तर तू तुझेच पैसे गमावत आहेस.
आता खूपच कमी माणसं उरली आहेत. एके काळी, 50 सर्व्हायव्हलिस्ट्स होते. आशा आहे की उद्या चॅलेंजचा दिवस किंवा बाहेर पडण्याचा दिवस असेल. पण काहीतरी घडण्याची गरज आहे.
जंगलात तीन आठवडे, चला बघूया ते कसे आहेत.
अरे, लाल टीम. काय चाललंय? नमस्कार मंडळी. तुम्हाला चॅलेंज हवंय का? हो! हो तर!
नवशिके. हे माझ्याकडे का असेल असं वाटतं? तिथेच सुटकेची सोय आहे का?
हा लाल टीमच्या कॅम्पचा नकाशा आहे. आणि ही आहे एक फ्लेअर गन. तुम्हाला त्यांच्या कॅम्पमध्ये ही फ्लेअर गन कुठे लपवायची आहे तिथे खूण करायची आहे.
ओह! जी टीम फ्लेअर गन आधी शोधून काढेल ती फायर करून व्हिडिओ कधी संपेल हे ठरवेल. तुम्ही आजच गेम संपवू शकता. तुम्ही तो पाच दिवसांत, दहा दिवसांत, किंवा तुम्हाला हवं तेव्हा संपवू शकता. आणि दुसऱ्या टीमचं त्यावर काहीही नियंत्रण नसेल.
भीतीदायक आहे. माझ्या अंगावर काटा आला.
जर तुम्ही ऐनवेळी ती फ्लेअर उडवली, तरी हरू शकता. म्हणून, फक्त हे लक्षात ठेवावं लागेल.
जर त्यांनी ती दोन आठवडे तशीच ठेवली तर? तर मग ते डोक्याने सटकलेले आहेत.
ते सीमेवरून फिरतील, पैज लावतो. हो. म्हणजे त्यांना कळेल ते कुठे गेले. त्यांना कष्ट करायला लावूया म्हणजे त्यांच्या खूप कॅलरीज जळतील. हो. म्हणून, नक्कीच कुठेतरी लांब.
आह! अरे देवा!
मग एक्सने जागा दाखवली आहे. चला तर मग. हो का? हीच आहे का? हे घडतंय. हीच ती वेळ.
ही अगदी तीच जागा आहे जिथे त्यांनी नकाशावर खूण केली होती. त्यांची फ्लेअर आता इथे आहे. बघूया ती त्यांना आधी सापडते का.
जी टीम आधी फ्लेअर शोधेल, तीच ठरवेल की हा व्हिडिओ कधी संपणार. तुम्ही तयार आहात का? हो! तीन, दोन, एक. तुमच्या डोळ्यांवरच्या पट्ट्या काढा. शुभेच्छा.
जायची वेळ झाली. जायची वेळ झाली. जा, शोधा! अरे देवा. किती अंधार आहे.
चला, काय प्लॅन आहे, नवशिक्यांनो? काय प्लॅन आहे? मला दिसत नाहीये! काय... ए, काय प्लॅन आहे?
आम्ही सगळ्यांनी विभागणी केली आहे. मग तुम्ही वेगवेगळं कुठे जाणार आहात हे आधीच ठरवलंय का? मी एकदम लांब मागच्या जंगलात जात आहे.
ए, ऐका, ऐका. ठीक आहे, आपण कुठे जायचंय? थांबा, आपण निघायच्या आधी... काय, तुम्ही डोळ्यांवर पट्टी बांधली असताना प्लॅन नाही ठरवला का? हा सगळा गोंधळ आहे. थांबा. लाल टीमचा गोंधळ उडालाय.
त्या सगळ्यांकडे प्लॅन आहे. ही फ्लेअर आपणच शोधायची असं त्यांनी पक्कं ठरवलं आहे.
मी सगळ्यात दूरच्या कोपऱ्यात चाललेय. तू धक्क्याकडे जा, मी दुसऱ्या बाजूला जाते. जा, फ्लेअर शोधा!
मला आधी माझं पाणी भरून घ्यायचंय. तू पाणी भरत असताना ब्लू टीमला ती सापडली तर?
तो आरामात करतोय, ठीक आहे तसं. नक्कीच ब्लू टीम... ब्लू टीम तर जवळपास सुद्धा नाहीये.
तर आता, मी सीमेच्या खूप जवळ आहे. मी सीमेच्या खालच्या बाजूला आहे. ठीक आहे, मी इथे खाली फ्लेअर शोधत आहे. मी ती शोधून काढणारच. मी ती शोधून काढणारच.
अरे देवा, आपण घनदाट जंगलात आलो आहोत.
ठीक आहे, त्याला साथीदार सापडला. त्या मागच्या कोपऱ्यात कोणीही गेलं नाही. ते उजवीकडे गेले. तर जर तू त्या बाजूला जाणार असशील, तर मी ह्या बाजूला जातो.
मी धक्क्याच्या दिशेने जातो. इथून तुला अक्षरशः सगळीकडे दिसतंय. आता फक्त नजर फिरवायची आहे. मला जंगल दिसतंय...
यार, मला ही फ्लेअर खरंच शोधायची आहे. आमचं सगळ्यांचं लक्ष ही फ्लेअर गन शोधण्यावर लागलंय.
माझ्यामागे कॅमेरामन आला नाही, त्यामुळे कदाचित हे एक चिन्ह आहे की मी योग्य ठिकाणी नाहीये. पण मला आशा आहे की ही फ्लेअर आपल्यालाच आधी सापडेल.
मला खालचं जवळजवळ पूर्ण मैदान दिसतंय आणि मला ती दिसत नाहीये. इथेही ती दिसत नाहीये.
तुला काही दिसतंय का? नाही, इथे नाही. मला पण नाही. मग, वर बघ. मला वाटतं मला दिसली. माझी मस्करी करू नकोस. मी गंमत करतोय.
मी बहुतेक सगळीकडे बघितलंय. मला ती दिसली नाही.
थांबा. ते काय आहे?
कोणालातरी फ्लेअर सापडली. तुम्हाला सापडली का? भोंगा वाजतोय. कदाचित आपण शोधली असेल. आशा आहे की याचा अर्थ आपल्याला ती सापडली.
या स्पर्धकांनी गेले 20 दिवस जंगलात घालवले आहेत, साथीदारांना गमावत...
मला इथून बाहेर काढा. सोडून जाण्यात काही आनंद नाही.
...आघाड्या करत, स्वतःला त्यांच्या क्षमतेपलीकडे ढकलत.
तो मेघांचा गडगडाट आहे का? पाऊस आलाच बघा.
फक्त याच क्षणासाठी.
मला सापडली, मला सापडली! मला मिळाली, मला मिळाली! मला मिळाली, मला मिळाली, मला मिळाली! ती इथे आहे, मला मिळाली. मला मिळाली. मला मिळाली. हो! मिळाली!
त्यांना सापडली, त्यांना आधी सापडली. नवशिक्यांमध्ये किती लोक उरले असतील? नऊ. आठ. मला आशा आहे की त्यांना वाटेल, "अरे व्वा, आपण तर जिंकलोच म्हणून समजा!"
आणि मला आशा आहे की ते फ्लेअर उडवतील आणि आपले लोक त्यांच्यापेक्षा जास्त असतील.
त्यांचे लोक तुमच्यापेक्षा जास्त असू शकतील का?
कदाचित असेल, पण आम्हाला तसं वाटत नाही.
तुम्ही उद्यापर्यंत थांबलात तर?
छे. आम्ही 20 दिवस वाट पाहिली आहे.
हो. फ्लेअर उडवा! फ्लेअर उडवा!
वीस दिवसांनंतर, सगळं ह्या एका क्षणावर येऊन थांबलंय. ज्या टीममध्ये जास्त स्पर्धक असतील, ती टीम ते पैसे जिंकणार. तीन, दोन, एक. आपल्या डोळ्यांवरच्या पट्ट्या काढा.
$250,000
ते बरोबर आहे. ब्लू टीममध्ये 11 जण उरले आहेत, पण लाल टीममध्ये फक्त नऊ जण उरले आहेत. ब्लू टीम, तुम्ही आत्ताच 250,000 डॉलर्स जिंकले.
अरे देवा, ते आनंदाने वेडे झाले आहेत.
हे खूप भावनिक आहे, पण मी काय बोलू शकते? ते सर्व्हायव्हल एक्सपर्ट्स आहेत आणि मला गर्व आहे की आम्ही इथवर पोहोचलो.
तुम्ही इथे वेळ घालवल्याबद्दल आम्ही प्रत्येकाला 4,000 डॉलर्स देणार आहोत. ते रिकाम्या हाती घरी जात नाहीयेत.
त्यांच्यापैकी प्रत्येक जण 22,000 डॉलर्स घेऊन घरी जात आहे.
तुमच्याकडे कौशल्य असो वा भरपूर साधनसामुग्री, मला वाटतं की शेवटी, एकत्र काम करणं सर्वात महत्त्वाचं आहे. बघितल्याबद्दल धन्यवाद. सबस्क्राईब करा.
लेख प्रकाशित
