ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਸਾਧਨ: 100 ਲੋਕ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ 250,000 ਡਾਲਰ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ

YouTube 'ਤੇ ਖੋਲ੍ਹੋ ↗
ਸੰਖੇਪ ਝਲਕ

ਇਸ ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਇਹ ਪਰਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਚੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਹੁਨਰ ਵੱਧ ਕੰਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸਾਮਾਨ। 100 ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦੋ ਟੀਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ। ਨੀਲੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਾਲੇ 50 ਲੋਕ ਬਚਾਅ ਮਾਹਿਰ ਸਨ। ਲਾਲ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਾਲੇ 50 ਲੋਕ ਨੌਸਿਖੀਏ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ "ਸ਼ਾਇਦ ਜੰਗਲ ਲਈ ਬਣੇ ਹੀ ਨਹੀਂ"। ਨਿਯਮ ਸਧਾਰਨ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮਦਦ ਪਹੁੰਚੇਗੀ, ਜਿਸ ਟੀਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੈਂਬਰ ਬਾਕੀ ਹੋਣਗੇ, ਉਹ 250,000 ਡਾਲਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇਗੀ। ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਇੱਕੋ ਤਰੀਕਾ ਆਪਣੀ ਫਲੇਅਰ ਜਗਾ ਕੇ ਬਚਾਏ ਜਾਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨਾ ਸੀ। ਵੀਡੀਓ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਸਿੱਟਾ ਨਾ ਹੁਨਰ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾ ਸਾਧਨ, ਸਗੋਂ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ।

19 ਮਿੰਟ ਦਾ ਪਾਠ

ਬਰਾਬਰ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ

ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਦੋਵਾਂ ਟੀਮਾਂ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਵੱਖਰੇ ਰੱਖੇ ਗਏ। ਮੁਕਾਬਲੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲਾਲ ਟੀਮ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਟੋਰ 'ਤੇ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੋਂ ਉਹ ਜਿਉਂਦੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੀ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਖਰੀਦ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੱਸੀਆਂ, ਤਰਪਾਲਾਂ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਵੱਡੇ 24-ਪੈਕ ਅਤੇ ਲਾਈਟਰ ਖਰੀਦੇ। ਇੱਕ ਗਰੁੱਪ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲਾ ਟੈਂਟ ਆਇਆ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਲਾਲ ਟੀਮ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਪੇਸ਼ੇਵਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਣਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਉਹ "ਆਪਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ੇਵਰ" ਸਨ।

ਨੀਲੀ ਟੀਮ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਨਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨਗੇ। ਇਸ ਲਈ ਕਿਸੇ ਨੇ ਹਰ ਮੌਸਮ ਲਈ ਸਾਮਾਨ ਪੈਕ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਅਲਾਸਕਾ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਵੀ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੌਕ ਲਈ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਏ ਸਨ। ਇੱਕ ਮਾਹਿਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਲਗਭਗ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਹੁਨਰ ਅਭਿਆਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਮਲਬੇ ਤੋਂ ਸਧਾਰਨ ਆਸਰੇ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਸੂਲੇਸ਼ਨ ਦੀ ਚੰਗੀ ਪਰਤ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਦਸ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ।

ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ: ਮਾਹਿਰ ਪਹਿਲਾਂ ਟੁੱਟੇ

ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਹੀ ਲਾਲ ਟੀਮ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਸਾਫ਼ ਦਿਸ ਗਿਆ। ਨੌਸਿਖੀਏ ਆਪਣੇ ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੁੱਤੇ, ਜਦਕਿ ਤਾਪਮਾਨ ਬਹੁਤ ਡਿੱਗਣ ਕਾਰਨ ਮਾਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਇੱਕ ਮਾਹਿਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਡੀਹਾਈਡ੍ਰੇਟਡ ਸਨ ਅਤੇ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ। ਜ਼ਮੀਨ ਬਹੁਤ ਠੰਡੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਗਿੱਲਾ ਸੀ।

ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੇ ਪਹਿਲੇ ਦੋ ਲੋਕ ਨੀਲੀ ਟੀਮ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਮਰ 66 ਸਾਲ ਦੱਸੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਹੋਰ ਖੱਜਲ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਲਾਲ ਟੀਮ ਨੇ ਧੁੱਪ ਵਾਲੀ ਸਵੇਰ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬ੍ਰੇਕ ਲੈਣਾ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਆਸਰਾ ਅਤੇ ਊਰਜਾ ਦੀ ਬੱਚਤ

ਮਾਹਿਰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਸਰੇ ਜਲਦੀ ਠੀਕ ਨਾ ਕੀਤੇ ਤਾਂ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਆਸਰਾ ਸਿਰਫ਼ ਸੋਟੀਆਂ ਦਾ ਢੇਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਫੁੱਟ ਮੋਟੀ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਪਰਤ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੀਂਹ ਪੈਣ 'ਤੇ ਅੰਦਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਲੱਗਣੀ ਸੀ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਲਾਲ ਟੀਮ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ "ਕਿਲ੍ਹਾ" ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਖਾਣਾ ਸੁੱਕਾ ਰੱਖਣ ਲਈ ਛੱਤ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ।

ਨੀਲੀ ਟੀਮ ਦੀ ਰਾਇ ਸੀ ਕਿ ਨੌਸਿਖੀਏ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਊਰਜਾ ਗੁਆ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੇਰ ਨਹੀਂ ਟਿਕਣਗੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਾਹਿਰਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਦਿਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਮਾਹਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਸਰੇ ਨੂੰ "ਫੋਰ ਸੀਜ਼ਨਜ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ" ਕਿਹਾ। ਦੂਜੀ ਰਾਤ ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਤੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੰਗੀ ਪਨਾਹਗਾਹ ਨਿੱਘੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਕਿ ਲਾਲ ਟੀਮ ਕੋਲ ਤੰਬੂ ਅਤੇ ਸਲੀਪਿੰਗ ਬੈਗ ਹੋਣਗੇ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਪਣਾ ਬਣਾਇਆ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਨੀਲੀ ਟੀਮ ਪੂਰੀ ਊਰਜਾ ਨਾਲ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਦੀਆਂ ਪੁੱਠੀਆਂ ਛਾਲਾਂ 'ਤੇ ਤਾੜੀਆਂ ਵਜਾਈਆਂ।

ਭੋਜਨ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਭੰਡਾਰ

ਲਾਲ ਟੀਮ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਭੁੱਖ ਨਿਕਲੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲੇ ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਨੈਕਸ ਖਾ ਲਏ ਸਨ ਅਤੇ ਹੁਣ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਲੱਭਣ ਨਿਕਲਣਾ ਪਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੱਛੀ ਫੜਨ ਦਾ ਸਾਮਾਨ ਵਰਤਿਆ, ਪਰ ਹੱਥ ਸਿਰਫ਼ ਕੂੜਾ ਲੱਗਿਆ। ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ।

ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਨੀਲੀ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵਨ ਮਾਹਿਰ ਸੇਥ ਨੇ ਭੋਜਨ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕਲਾਸ ਲਗਾਈ। ਵੀਡੀਓ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਨੀਲੀ ਟੀਮ ਨੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ "ਕਰਿਆਨੇ ਦੀ ਦੁਕਾਨ" ਬਣਾ ਲਿਆ। ਸੇਥ ਨੇ ਨੇੜਲੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਡੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਮੱਛੀ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਜਾਲ ਵੀ ਬਣਾਇਆ।

ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਹਾਲਤ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖਾਣੇ ਦੇ ਗੁਪਤ ਭੰਡਾਰ ਲੁਕਾਏ ਗਏ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚੁਕੰਦਰ ਅਤੇ ਸੇਬ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਇਹ ਜਿਉਂਦੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਭੋਜਨ ਸੀ, ਬਸ਼ਰਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ। ਦੋਵਾਂ ਟੀਮਾਂ ਨੇ ਮਿਲਿਆ ਭੋਜਨ ਵੰਡ ਕੇ ਵਰਤਣ ਲਈ ਸਾਂਝੇ ਭੰਡਾਰ ਬਣਾਏ। ਲਾਲ ਟੀਮ ਦੇ ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਇੱਕ ਟੀਮ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕਰਨਗੇ ਅਤੇ ਕੋਈ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਕੁਝ ਦੇਰ ਠੀਕ ਰਹਿਣਗੇ।

ਨੀਲੀ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ

ਨੀਲੀ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਜੂਲੀਆ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਵੱਖਰੀ ਸੀ। ਜੂਲੀਆ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਭੋਜਨ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਕੰਟਰੋਲ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਲੁਕਾਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤਰਕ ਸੀ ਕਿ ਬਾਕੀ ਲੋਕ ਖਾਣੇ 'ਤੇ ਟੁੱਟ ਪੈਣਗੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਚੇਗਾ। ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜੋ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੱਕ ਭੁੱਖੇ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜੋ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ।

ਗੁਪਤ ਭੰਡਾਰਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਮਾਹਿਰਾਂ ਨੇ ਰਾਤ ਦਾ ਵੱਡਾ ਖਾਣਾ ਬਣਾਇਆ, ਪਰ ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ ਤਣਾਅ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਰੈਂਡੀ ਦੇ ਸ਼ੱਕ ਨੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਰੁਕਾਵਟ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਂਦੀ। ਕੁਝ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ੈੱਡ ਵਿੱਚੋਂ ਆਲੂਆਂ ਸਮੇਤ ਲੁਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਮਿਲਿਆ। ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਗਰੁੱਪ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ। ਰੈਂਡੀ ਨੇ ਦੂਜਾ ਪੱਖ ਰੱਖਿਆ। ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਨਾਮ ਉਸੇ ਟੀਮ ਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ ਜਿਸ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੈਂਬਰ ਬਚੇ ਹੋਣਗੇ।

ਪੰਜ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰੈਂਡੀ ਨੇ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਕੱਲ੍ਹ ਕੋਈ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ। ਫਿਰ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਜਾਣਾ ਅਤੇ ਬਹਿਸਾਂ ਜਾਰੀ ਰਹੀਆਂ। ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਅਜਿਹੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹੇ ਜਿੱਥੇ ਆਪਣੀ ਟੀਮ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਨੇ ਇਤਰਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕੋਈ ਇਹ ਤੈਅ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਕਿ ਦੂਜੇ ਕੀ ਖਾਣ, ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ 11 ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਨੂੰ ਸੇਬ ਕਿਉਂ ਮਿਲੇਗਾ। ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਨੇ ਸਮੱਸਿਆ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਇਹ ਦੱਸੀ ਕਿ ਇੱਥੇ 50 ਬਚਾਅ ਮਾਹਿਰ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ "ਟਾਈਪ ਏ" ਲੋਕ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਚੌਧਰੀ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਤੱਕ ਮਾਹਿਰਾਂ ਦੇ ਨੌਂ ਮੈਂਬਰ ਘੱਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਦੀ ਟਿੱਪਣੀ ਸੀ ਕਿ ਗੇਮ ਵਿੱਚ ਬਚੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਸਿੱਖਣਾ ਪਵੇਗਾ।

ਲਾਲ ਟੀਮ ਦਾ ਸੰਜਮ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕੀਮਤ

ਲਾਲ ਟੀਮ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿ ਕੇ ਸਾਧਨ ਸੰਜਮ ਨਾਲ ਵਰਤਣ ਦੀ ਰਣਨੀਤੀ ਅਪਣਾਈ। ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਚੀਜ਼ ਲੈਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਛੇ ਆਂਡੇ ਖਾਣ ਦੇ ਆਦੀ ਸਨ ਅਤੇ ਹੁਣ ਇੱਕ ਸੇਬ 'ਤੇ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਪੈਸਿਆਂ ਲਈ ਸੀ। ਹਰ ਕੋਈ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੇਬ 'ਤੇ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜਾਨ ਨਾ ਹੋਣ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਸਿਰਦਰਦ ਦੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਵੈਫਲ ਹਾਊਸ ਦੇ ਬੁਫੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਭੁੱਖ ਕਾਰਨ ਲਾਲ ਟੀਮ ਦੇ ਛੇ ਮੈਂਬਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਬਚੇ ਹੋਏ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਖਾਣੇ, ਧੁੱਪ ਅਤੇ ਕੀੜੇ-ਮਕੌੜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੱਸਿਆ।

ਫਿਰ ਵੀ ਲਾਲ ਟੀਮ ਆਪਣੇ ਆਸਰੇ ਤੋਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸੀ। ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਨੇ ਚਾਰ ਜਣਿਆਂ ਵਾਲੇ ਟਿਕਾਣੇ ਨੂੰ "ਮਹਿਲ" ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਨਾਹਗਾਹ ਮਾਹਿਰਾਂ ਨਾਲੋਂ "100 ਫੀਸਦੀ ਬਿਹਤਰ" ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਨੇ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਇਆ ਕਿ ਮਾਹਿਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਉਲਝੇ ਹੋਣਗੇ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਤਰੀਕਾ ਬਿਹਤਰ ਲੱਗਦਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਵੀਡੀਓ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਕਾਫ਼ੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸਹੀ ਸੀ।

ਨੀਲੀ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅੱਜ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੌਜੂਦ ਭੋਜਨ 50 ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੇਰ ਨਹੀਂ ਚੱਲੇਗਾ ਅਤੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਸਖ਼ਤ ਨਿਯਮ ਮੰਨਣੇ ਪੈਣਗੇ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਲਾਲ ਟੀਮ ਦੇ ਸ਼ੈੱਫ ਬ੍ਰਿਟਨੀ ਨੇ ਨਾਸ਼ਤਾ ਬਣਾਇਆ, ਪਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਨੇ ਜੀਅ ਕੱਚਾ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਹੀ ਅਤੇ ਘਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ। ਨੀਲੀ ਟੀਮ ਨੇ ਇੱਕ ਸਵੇਰ ਢੋਲ ਵਜਾ ਕੇ ਮੌਜ-ਮਸਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਆਪਸੀ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਰੁਕੀ। ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਟੀਮ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿਣਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਭਾਅ ਹੀ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਾਰਨ ਹੋਰ ਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ। ਲਾਲ ਟੀਮ ਦੇ ਫਲ ਮੁੱਕ ਗਏ ਅਤੇ ਨਾਸ਼ਤਾ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋ ਹੋਰ ਮੈਂਬਰ ਚਲੇ ਗਏ।

ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਨੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਟੀਮਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਵਿਰੋਧੀ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੇ ਲੋਕ ਬਚੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਵੀਡੀਓ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।

ਸੱਤਵਾਂ ਦਿਨ: 50 ਡੱਬਿਆਂ ਦਾ ਇਮਤਿਹਾਨ

ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਚੁਣੌਤੀ ਰੱਖੀ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਵੀਡੀਓ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਦਲ ਦੇਵੇਗੀ। ਹੌਰਨ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ 'ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਟੀਮਾਂ ਕੋਲ ਖਾਣੇ ਦੇ ਬੈਗ ਸੁੱਟੇ ਗਏ। ਨਾਲ ਆਏ ਨੋਟ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਹਰ ਟੀਮ ਕੋਲ ਖਾਣੇ ਦੇ 50 ਡੱਬੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੀ ਟੀਮ 72 ਘੰਟਿਆਂ ਬਾਅਦ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਿਨਾਂ ਖੋਲ੍ਹੇ ਡੱਬੇ ਵਾਪਸ ਕਰੇਗੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਮਿਲੇਗਾ। ਬਰਾਬਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ।

ਲਾਲ ਟੀਮ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਖਾ ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਸੀ ਕਿ ਨੀਲੀ ਟੀਮ ਸੋਚੇਗੀ ਕਿ ਭੁੱਖੇ ਨੌਸਿਖੀਏ ਡੱਬੇ ਖੋਲ੍ਹ ਲੈਣਗੇ। ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਡੱਬੇ ਨਾ ਛੂਹਣ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ 72 ਘੰਟਿਆਂ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਰਾਸ਼ਨ ਸੀ। ਨੀਲੀ ਟੀਮ ਨੇ ਡੱਬੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੁਕੋ ਦਿੱਤੇ ਤਾਂ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਤਾ ਹੋਵੇ। ਇੱਕ ਮਾਹਿਰ ਨੂੰ ਡਰ ਸੀ ਕਿ ਡੱਬੇ ਨਾ ਖੋਲ੍ਹ ਸਕਣ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਣ 'ਤੇ ਕੁਝ ਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਅੱਠਵੇਂ ਦਿਨ ਲਾਲ ਟੀਮ ਨੂੰ ਬੱਦਲਵਾਈ ਨਾਲ ਧੁੱਪ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਮਿਲੀ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਕੋਲੇ ਵਾਲਾ ਗ੍ਰਿੱਲ ਲੱਭਿਆ। ਇਸ ਨਾਲ ਹੌਸਲੇ ਬੁਲੰਦ ਰਹੇ। ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਨੇ ਟਿੱਪਣੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਖਾਣਾ ਅਤੇ ਮੌਸਮ ਦੀ ਤਬਦੀਲੀ ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਕਿੰਨਾ ਅਸਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਨੀਲੀ ਟੀਮ ਦਾ ਹਾਲ ਮਾੜਾ ਸੀ। ਜਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਫਸਿਆ ਸੀ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੀ ਵੇਲ ਦਾ ਅਸਰ ਫੈਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਨੇ ਭੁੱਖ ਕਾਰਨ ਟੂਥਪੇਸਟ ਖਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉੱਪਰ ਬੀਫ, ਮਟਰ ਅਤੇ ਮੱਕੀ ਦੇ 50 ਡੱਬੇ ਪਏ ਹੋਣ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਹੀ ਦਿਮਾਗ ਘੁੰਮਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਝੀਂਗੇ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਮਾਹਿਰ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਸੱਪ ਨਾਲ ਵੀ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਟੀ ਸਮਝਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ਤੂਫ਼ਾਨ ਅਤੇ ਠੰਡੀ ਰਾਤ

ਉਸੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਤੂਫ਼ਾਨ ਆਇਆ। ਪ੍ਰਤੀਯੋਗੀਆਂ ਮੁਤਾਬਕ ਦਸ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਪਮਾਨ 15 ਡਿਗਰੀ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅਚਾਨਕ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਚੱਲਣ ਲੱਗੀ। ਨੀਲੀ ਟੀਮ ਦੇ ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਸੀ ਕਿ ਲਾਲ ਟੀਮ ਇਸ ਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਜਿੰਨਾ ਵਧੀਆ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਲਾਲ ਟੀਮ ਦੇ ਕੁਝ ਟੈਂਟ ਉੱਡ ਗਏ ਜਾਂ ਢਹਿ ਗਏ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਪਏ ਇੱਕ ਜਹਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣੀ ਪਈ। ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਔਖੇ ਵੇਲੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੈਸਿਆਂ ਲਈ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।

ਤੂਫ਼ਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਰਾਤ ਹੁਣ ਤੱਕ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਠੰਡੀ ਸੀ। ਪੱਤਿਆਂ, ਪੈਸਿਆਂ ਵਾਲੇ ਬਕਸੇ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ 'ਤੇ ਕੋਰਾ ਜੰਮਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਪਈ ਜਹਾਜ਼ ਦੀ ਕੁਰਸੀ ਵੀ ਜੰਮ ਗਈ ਸੀ। ਨੀਲੀ ਟੀਮ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਸੀ। ਇਸ ਮੀਂਹ ਕਾਰਨ ਲਾਲ ਟੀਮ ਦੇ ਛੇ ਅਤੇ ਨੀਲੀ ਟੀਮ ਦੇ ਦੋ ਲੋਕ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਕਦੇ ਕੈਂਪਿੰਗ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਗੇ।

ਡੱਬਿਆਂ ਦਾ ਨਤੀਜਾ: ਬਰਾਬਰੀ ਅਤੇ ਪਛਤਾਵਾ

72 ਘੰਟੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਟੀਮਾਂ ਨੇ ਪੂਰੇ 50-50 ਡੱਬੇ ਵਾਪਸ ਕੀਤੇ। ਨਿਯਮ ਮੁਤਾਬਕ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਇਨਾਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਨੀਲੀ ਟੀਮ ਲਈ ਵੱਡਾ ਝਟਕਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਡੱਬੇ ਨਾ ਖਾਣ ਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ "ਪੂਰਾ 100%" ਪਛਤਾਵਾ ਹੈ। ਨਤੀਜਾ ਦੱਸਦੇ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗਿਣਤੀ ਪੰਜ ਹੋ ਗਈ। ਇੱਕ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਂ ਵਾਲਾ ਦਿਲ ਘਰ ਜਾਣ ਲਈ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਸੇਥ ਦੀ ਵਿਦਾਈ ਅਤੇ ਵਧਦਾ ਇਨਾਮ

ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਨੀਲੀ ਟੀਮ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਪਸਤ ਸੀ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਸਾਥੀ ਚਲੇ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਦੀ ਕਮੀ ਤੇ ਭੁੱਖ ਦੋਵੇਂ ਭਾਰੀ ਪੈ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸੇਥ ਕੈਂਪ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਚੰਗਾ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਹਰ ਕੋਈ ਚੰਗੇ ਮੂਡ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਘਰ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਧੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।

ਫਿਰ ਸੇਥ ਨੇ ਖ਼ੁਦ ਫਲੇਅਰ ਜਗਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮੌਸਮ ਦੀ ਮਾਰ ਝੱਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪਨਾਹਗਾਹਾਂ ਬਣਾਉਣੀਆਂ ਸਿਖਾਈਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਲਈ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਨੁਮਾਨ ਸੀ ਕਿ ਨੀਲੀ ਟੀਮ ਜਿੱਤੇਗੀ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਦੀ ਵੀ ਇੱਕ ਹੱਦ ਸੀ ਅਤੇ ਹੁਣ ਕਾਰੋਬਾਰ ਨੂੰ ਪਹਿਲ ਦੇਣੀ ਪੈਣੀ ਸੀ। ਹੋਰ ਮਾਹਿਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਰੋਜ਼ ਭਾਰ ਘਟਣ, ਕੂਲ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਮੌਜੂਦ ਚੌਲਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।

ਕੁਝ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗੀਆਂ ਨੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਚੰਗਾ ਕਿਹਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਬਾਕੀਆਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੁਣ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਡਾਲਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਟੀਮਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਰਕਮ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਘੱਟ ਲੋਕ ਰਹਿਣ ਕਾਰਨ ਲਾਲ ਟੀਮ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਚੁੱਕਣੀਆਂ ਪਈਆਂ। ਸ਼ੈੱਫ ਬ੍ਰਿਟਨੀ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਨੇ ਖਾਣਾ ਬਣਾਉਣਾ ਸੰਭਾਲਿਆ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨੇ ਹਰੇ ਪਿਆਜ਼ ਤੇ ਗਾਜਰਾਂ ਕੱਟੀਆਂ। ਉਸ ਮੈਂਬਰ ਮੁਤਾਬਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਬਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਦੂਜਾ ਤੂਫ਼ਾਨ ਅਤੇ ਤਰਪਾਲ ਦਾ ਝਗੜਾ

ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਨੇ ਨੀਲੀ ਟੀਮ ਦੇ ਇੱਕ ਆਸਰੇ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ "ਏਅਰਬੀਐਨਬੀ ਬੀਸਟ" ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਦਾ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਰਸਤਾ ਹਵਾ ਰੋਕਣ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਇਹ ਮੀਂਹ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਰੋਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਰਲਾਂ ਨੂੰ ਝਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।

ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਘੰਟਿਆਂ ਤੱਕ ਤੇਜ਼ ਮੀਂਹ ਪਿਆ। ਨੀਲੀ ਟੀਮ ਲਗਭਗ ਪੰਜ ਘੰਟੇ ਲਗਾਤਾਰ ਮੀਂਹ ਝੱਲਦੀ ਰਹੀ। ਜੁੱਤੀਆਂ, ਜੁਰਾਬਾਂ, ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਸੌਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਸਭ ਭਿੱਜ ਗਏ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਝੌਂਪੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕੋ ਤਰਪਾਲ 'ਤੇ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਕਿ ਤਰਪਾਲ ਫਲੀਆਂ ਅਤੇ ਚੌਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਰੱਖਣ ਲਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਹੇਠਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਭੋਜਨ ਰਹੇਗਾ। ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਇਤਰਾਜ਼ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਛੱਤ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਮੈਂਬਰ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਅੰਦਰ ਲੋਕ ਸਾਮਾਨ ਪਾਸੇ ਕਰਕੇ ਥਾਂ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਮਾਹਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੈਂਪ ਭਿੱਜ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਹੁਣ ਖਤਮ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਲਾਲ ਟੀਮ ਦਾ ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਪਾਣੀ ਭਰ ਕੇ ਤੰਬੂ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਨ ਅਤੇ ਝਪਕੀ ਲੈਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਇਹ "ਸਭ ਤੋਂ ਸੌਖੇ ਦਿਨ" ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਸ ਸਮਾਂ ਕੱਟਣਾ ਸੀ।

ਚੌਦ੍ਹਵਾਂ ਦਿਨ: ਬਟਨਾਂ ਵਾਲਾ ਦਾਅ

ਚੌਦ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਦੀ ਚੁਣੌਤੀ ਇੱਕ ਰਣਨੀਤਕ ਖੇਡ ਸੀ। ਦੋਵਾਂ ਟੀਮਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਬਕਸੇ ਰੱਖੇ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਚਾਅ ਲਈ ਕੰਮ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਨ। ਬਕਸੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਖੋਲ੍ਹੇ ਜਾਣੇ ਸਨ। ਜਿਹੜੀ ਟੀਮ ਪਹਿਲਾਂ ਬਟਨ ਦਬਾਉਂਦੀ, ਉਹ ਚੀਜ਼ ਉਸ ਦੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਟੀਮ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਮਿਲਦਾ। ਅਗਲਾ ਬਕਸਾ ਤਾਂ ਹੀ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਜੇ ਦੋਵੇਂ ਟੀਮਾਂ ਪਿਛਲੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਜੇ ਦੋਵੇਂ ਟੀਮਾਂ ਸਾਰੇ ਬਕਸੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ।

ਪਹਿਲੇ ਬਕਸੇ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਫੜਨ ਦਾ ਸਾਮਾਨ ਸੀ। ਇਹ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗੀਆਂ ਮੁਤਾਬਕ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਢਲਵੇਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਪਤੀਲੇ ਤੇ ਕੜਾਹੀਆਂ ਸਨ। ਲਾਲ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਇਹ ਲੈਣ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਈ ਤਾਂ ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਮਿਲਣ, ਪਰ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਤੀਜੇ ਵਿੱਚ ਫ਼ੀਸਟੇਬਲਜ਼ ਪੀਨਟ ਬਟਰ ਕੱਪ ਸਨ। ਭੁੱਖੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ "ਸਰਾਸਰ ਜ਼ੁਲਮ" ਕਿਹਾ, ਪਰ ਟੀਮ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਬਟਨ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹੱਥ ਰੋਕ ਲਏ। ਚੌਥੇ ਵਿੱਚ ਉਸਾਰੀ ਦਾ ਸਾਮਾਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਕਿਉਂਕਿ ਆਸਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।

ਆਖ਼ਰੀ ਬਕਸੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਨੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਇਸ ਬਾਰੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੋਚਣ। ਲਾਲ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਬਹਿਸ ਹੋਈ। ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਦਾ ਤਰਕ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਵਿਰੋਧੀ ਬਟਨ ਨਾ ਦਬਾਉਣ ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਟੀਮਾਂ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਟੀਮ ਕੋਲ ਘੱਟ ਸਾਮਾਨ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲਣ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰਾਂ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਸਹੀ ਚਾਲ ਇਹੀ ਸੀ ਕਿ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਨਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ ਜਿਸ ਦੀ ਉਸ ਨੂੰ ਲੋੜ ਹੈ। ਨੀਲੀ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਦੂਜੀ ਟੀਮ ਆਖ਼ਰੀ ਬਟਨ ਦਬਾ ਦੇਵੇਗੀ।

ਆਖ਼ਰੀ ਬਕਸੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਟੀਮ ਲਈ ਸਟੇਕ, ਜੈਕ ਲਿੰਕ'ਸ ਅਤੇ ਮਸਾਲੇ ਸਨ। ਬਕਸਾ ਖੁੱਲ੍ਹਦੇ ਹੀ ਨੀਲੀ ਟੀਮ ਦੇ ਪੈਟ੍ਰਿਕ ਨੇ ਬਟਨ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਦਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ "ਰੁਕੋ" ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ। ਲਾਲ ਟੀਮ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਬਟਨ ਦਬਾਉਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਪਹਿਲਾਂ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਨੇ ਯਾਦ ਕਰਵਾਇਆ ਕਿ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਹੀ ਅਜੇ ਬਟਨ ਨਾ ਦਬਾਉਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ।

ਪੈਟ੍ਰਿਕ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਸੋਚ ਨੇ ਨੀਲੀ ਟੀਮ ਨੂੰ ਫਾਇਦਾ ਤਾਂ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਬਾਕੀਆਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਨ ਨਾਲ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਫੁੱਟ ਪੈ ਗਈ। ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਨੇ ਇਤਰਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਹਨ ਅਤੇ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣ ਰਿਹਾ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਨੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਅੱਜ ਰਾਤ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ, ਤਾਂ ਜਵਾਬ ਮਿਲਿਆ, "ਤਾਂ ਫਿਰ ਦਫ਼ਾ ਹੋ ਜਾਓ।" ਦੋਵਾਂ ਟੀਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਰਾਤ ਕਈ ਖਿਡਾਰੀ ਗੁਆਏ। ਪਰ ਨੀਲੀ ਟੀਮ ਦੇ ਬਚੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਕੋਲ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਧਨ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਟੇਕ ਨੂੰ "ਈਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ, ਦੀਵਾਲੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ" ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਜਾਨ ਆ ਗਈ। ਲਾਲ ਟੀਮ ਨੂੰ ਭਾਂਡੇ ਨਾ ਲੈਣ ਦਾ ਅਫ਼ਸੋਸ ਰਿਹਾ। ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਮੁਤਾਬਕ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਾਣੇ ਵਿੱਚ "ਕਾਲਾ-ਕਾਲਾ ਕੁਝ" ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਈਜ਼ੇਆ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਾਲਾ ਬਟਨ ਦਬਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਬਟਨ ਨਹੀਂ ਦਬਾਇਆ ਗਿਆ।

ਮਾਸ ਮੁੱਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ: ਪੈਸਾ ਅਤੇ ਖ਼ੁਦਗਰਜ਼ੀ ਦੇ ਇਲਜ਼ਾਮ

ਮਾਸ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨੀਲੀ ਟੀਮ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਬਣ ਗਈ। ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਨੇ ਸਾਫ਼ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਪੈਸੇ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁਲਣਾ-ਮਿਲਣਾ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਜਿੰਨੇ ਲੋਕ ਜਾਣਗੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਓਨਾ ਵਧੇਗਾ। ਵੀਡੀਓ ਅਨੁਸਾਰ ਟ੍ਰਿੰਨ੍ਹ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਤਰਕੀਬ ਸੋਚੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਟ੍ਰਿੰਨ੍ਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਿਮਾਗ ਖਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਤਰਪਾਲ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਸੁਝਾਅ 'ਤੇ ਬਹਿਸ ਹੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਲਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਬਣਾਇਆ ਆਸਰਾ ਪਾੜਨਾ ਪੈਂਦਾ। ਇਸ ਬਹਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ "ਖ਼ੁਦਗਰਜ਼" ਕਿਹਾ ਗਿਆ।

ਪੁੱਠੀਆਂ ਛਾਲਾਂ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮੈਂਬਰ ਵੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੈਰੀਅਰ ਚੰਗੀ ਊਰਜਾ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਕੁਝ ਕੀਤਾ। ਲਾਲ ਟੀਮ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਤਾੜੀਆਂ ਅਤੇ ਚੀਕਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਇਆ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੇ ਫਲੇਅਰ ਚਲਾਈ ਹੈ ਅਤੇ ਸਟੇਕ ਮੁੱਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨੀਲੀ ਟੀਮ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਕਗਾਰ 'ਤੇ ਹੈ।

ਸਤਾਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਨੀਲੀ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਖਾਣੇ ਅਤੇ ਸ਼ਕਰਕੰਦੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਝਗੜਾ ਹੋਇਆ। ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜਵਾਬਦੇਹ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ "ਜ਼ਹਿਰੀਲੇਪਣ ਦਾ ਆਖਰੀ ਛਿੱਟਾ" ਕਿਹਾ। ਜੋਏਲ ਨਾਮ ਦੇ ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਨੇ ਚੌਲਾਂ ਬਾਰੇ ਹੋਏ ਫੈਸਲੇ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਹੀ ਅਤੇ ਡਰ ਜਤਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਇੱਥੋਂ ਮਨ ਖੱਟਾ ਕਰਕੇ ਜਾਣਗੇ। ਟੀਮ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਅਜੇ ਵੀ ਜਿੱਤਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਜਿੰਨੇ ਘੱਟ ਲੋਕ ਰਹਿਣਗੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਓਨੀ ਘਟੇਗੀ।

ਲਾਲ ਟੀਮ ਦੀ ਏਕਤਾ, ਪਰ ਪੂਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ

ਵੀਡੀਓ ਅਨੁਸਾਰ ਜਦੋਂ ਨੀਲੀ ਟੀਮ ਬਿਖਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਲਾਲ ਟੀਮ ਇਕਜੁੱਟ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਮੰਨਦੇ ਸਨ ਕਿ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਸਾਥੀ ਦੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਉਹ ਭਾਵੁਕ ਹੋਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਟੀਮ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਨਿਰਸਵਾਰਥ ਰਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਦੀ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਗਏ, ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਮੱਛੀ ਫੜੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਫ਼ ਕਰਕੇ ਪਕਾਇਆ।

ਫਿਰ ਵੀ ਲਾਲ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਝਗੜੇ ਹੋਏ। ਇੱਕ ਬਹਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਨੂੰ "ਦੋਗਲਾ" ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਲਜ਼ਾਮ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਬੇਸਵਾਦਾ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਮੈਂਬਰ ਨੇ ਕੁਝ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਧੱਕੇਬਾਜ਼ ਦੱਸਿਆ ਅਤੇ ਉਸੇ ਦਿਨ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਚੁਣੌਤੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤੇ ਪਰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਸਹੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸਕੂਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਰਿਹਾ।

ਇਸ ਮੋੜ 'ਤੇ ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਨੇ ਟਿੱਪਣੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਬਚਣ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਹੋਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਗਰੁੱਪ ਵਜੋਂ ਵੀ ਬਚ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਲਾਲ ਟੀਮ ਦੇ ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਪੰਜ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਵੀ ਫਲੇਅਰ ਨਹੀਂ ਚੱਲੀ। ਨੀਲੀ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਅਮੀਲੀਆ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਮਾਹਿਰ ਨੇ ਟ੍ਰਿੰਨ੍ਹ 'ਤੇ ਖ਼ੁਦਗਰਜ਼ੀ ਦਾ ਇਲਜ਼ਾਮ ਲਗਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤਰਕ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਲਾਲ ਟੀਮ ਦੇ ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਵੱਧ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਹਾਰ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਪੈਸਾ ਗੁਆਉਣਗੇ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਨੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕਦੇ ਇੱਥੇ 50 ਮਾਹਿਰ ਸਨ ਅਤੇ ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਰਹਿ ਗਏ ਹਨ।

ਆਖ਼ਰੀ ਚੁਣੌਤੀ: ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਫਲੇਅਰ ਗੰਨ

ਲਗਭਗ ਤਿੰਨ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਬਾਅਦ ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਆਖ਼ਰੀ ਚੁਣੌਤੀ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਹਰ ਟੀਮ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਕੈਂਪ ਦਾ ਨਕਸ਼ਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਫਲੇਅਰ ਗੰਨ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਕਸ਼ੇ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਗਾਉਣਾ ਸੀ ਕਿ ਗੰਨ ਵਿਰੋਧੀ ਕੈਂਪ ਵਿੱਚ ਕਿੱਥੇ ਲੁਕਾਈ ਜਾਵੇ। ਜਿਹੜੀ ਟੀਮ ਪਹਿਲਾਂ ਗੰਨ ਲੱਭਦੀ, ਉਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਚਲਾ ਕੇ ਤੈਅ ਕਰਦੀ ਕਿ ਵੀਡੀਓ ਕਦੋਂ ਖਤਮ ਹੋਵੇਗੀ: ਉਸੇ ਦਿਨ, ਪੰਜ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੀ। ਦੂਜੀ ਟੀਮ ਦਾ ਇਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਕੰਟਰੋਲ ਨਾ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਨੇ ਯਾਦ ਕਰਵਾਇਆ ਕਿ ਜੇ ਗੰਨ ਲੱਭਣ ਵਾਲੀ ਟੀਮ ਉਸ ਵੇਲੇ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਫਲੇਅਰ ਚਲਾਉਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਹ ਹਾਰ ਜਾਵੇਗੀ।

ਲਾਲ ਟੀਮ ਨੇ ਗੰਨ ਕਿਤੇ ਦੂਰ ਲੁਕਾਉਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਮਾਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨੀ ਪਵੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕੈਲੋਰੀਆਂ ਸੜਨ। ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪੱਟੀਆਂ ਹਟਦੇ ਹੀ ਦੋਵੇਂ ਟੀਮਾਂ ਹਨੇਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੋਜ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਈਆਂ। ਲਾਲ ਟੀਮ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਲਾਕਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵੰਡ ਲਿਆ ਸੀ। ਲੋਕ ਦੂਰ ਕੋਨਿਆਂ, ਘਾਟ, ਬਾਰਡਰ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਗਏ। ਇੱਕ ਖੋਜੀ ਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਹੋਇਆ ਕਿ ਕੋਈ ਕੈਮਰਾਮੈਨ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਆਉਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਗਲਤ ਥਾਂ 'ਤੇ ਹਨ। ਕਈਆਂ ਨੇ ਲਗਭਗ ਹਰ ਥਾਂ ਦੇਖ ਲਈ, ਪਰ ਗੰਨ ਨਹੀਂ ਲੱਭੀ। ਅਖੀਰ ਹੌਰਨ ਵੱਜਿਆ। ਨੀਲੀ ਟੀਮ ਦੇ ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਨੇ ਗੰਨ ਲੱਭ ਲਈ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਮਾਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਨੌਸਿਖੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨੌਂ ਜਾਂ ਅੱਠ ਦੱਸਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਲਾਲ ਟੀਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਲਾਲ ਟੀਮ ਦਾ ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਉਮੀਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮਾਹਿਰ ਜਿੱਤ ਪੱਕੀ ਸਮਝ ਕੇ ਫਲੇਅਰ ਚਲਾ ਦੇਣਗੇ ਅਤੇ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਟੀਮ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲੇਗੀ। ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਕੱਲ੍ਹ ਤੱਕ ਉਡੀਕ ਕਰਨਗੇ। ਮਾਹਿਰਾਂ ਨੇ ਨਾਂਹ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ 20 ਦਿਨ ਉਡੀਕ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਫਲੇਅਰ ਚਲਾ ਦਿੱਤੀ।

ਨਤੀਜਾ: 11 ਬਨਾਮ 9

ਪੱਟੀਆਂ ਉਤਾਰਨ 'ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਟੀਮਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇਖੀ। ਨੀਲੀ ਟੀਮ ਵਿੱਚ 11 ਲੋਕ ਬਚੇ ਸਨ ਅਤੇ ਲਾਲ ਟੀਮ ਵਿੱਚ 9। ਨੀਲੀ ਟੀਮ ਨੇ 250,000 ਡਾਲਰ ਜਿੱਤੇ ਅਤੇ ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਮੁਤਾਬਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਕੋਈ ਲਗਭਗ 22,000 ਡਾਲਰ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਗਿਆ। ਲਾਲ ਟੀਮ ਦੇ ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਭਾਵੁਕ ਪਲ ਹੈ, ਪਰ ਸਾਹਮਣੇ ਬਚਾਅ ਮਾਹਿਰ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ 'ਤੇ ਮਾਣ ਹੈ। ਲਾਲ ਟੀਮ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਉਣ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਰ ਮੈਂਬਰ ਨੂੰ 4,000 ਡਾਲਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।

ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਵਾਲ ਦਾ ਆਪਣਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੁਨਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਸੀਲੇ, ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਾਇਨੇ ਇਕੱਠੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਵੀਡੀਓ ਦੇ ਘਟਨਾਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਮਾਹਿਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਖਿੱਚੋਤਾਣ ਕਾਰਨ ਲਗਾਤਾਰ ਲੋਕ ਗੁਆਏ, ਪਰ ਜਿੱਤ ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਦੇ ਇਕੱਲੇ ਲਏ ਤੇਜ਼ ਫੈਸਲੇ ਅਤੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵੱਧ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨਾਲ ਆਈ। ਨੌਸਿਖੀਏ ਵੱਧ ਇਕਜੁੱਟ ਦਿਸੇ, ਪਰ ਭੁੱਖ, ਮੀਂਹ ਅਤੇ ਬਟਨ ਵਾਲੀ ਚੁਣੌਤੀ ਵਿੱਚ ਝਿਜਕ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਰੱਖਿਆ।