२००० लोकांना पुन्हा चालण्यास मदत: मिस्टरबीस्टचा कृत्रिम अवयवांचा प्रवास आणि विम्याबद्दलचा प्रश्न
MrBeast ミスタービーストया व्हिडिओत मिस्टरबीस्ट (MrBeast) आणि त्याची टीम जगभरातील २००० लोकांना पुन्हा चालता यावे म्हणून कृत्रिम अवयव आणि शस्त्रक्रियांसाठी मदत करतात. त्याच्या मते हा व्हिडिओ त्यांनी आधी केलेल्या कोणत्याही व्हिडिओपेक्षा वेगळा आहे. चालणे ही गोष्ट आपल्यापैकी बहुतेक जण रोज गृहीत धरतात, पण जगभरातील लाखो अँप्युटीजना (अवयव गमावलेल्या लोकांना) ते शक्य नसते, असे तो सुरुवातीला सांगतो. व्हिडिओची सुरुवात अमेरिकेतील काही वैयक्तिक कथांनी होते. नंतर ग्वाटेमाला, इक्वेडोर, केनिया आणि आशिया-आफ्रिकेतील इतर देशांमधील कामे दाखवली आहेत. शेवटी तो एक प्रश्न उपस्थित करतो: या लोकांना मदतीसाठी एखाद्या यूट्यूबरवर अवलंबून राहावे लागते, हे योग्य आहे का?
सुरुवातीच्या झलकेत काही सहभागींचे अनुभव थोडक्यात ऐकू येतात. एकाचा २०२० मध्ये अपघात झाला आणि त्याचे दोन्ही घोटे तुटले. दुसऱ्या एका व्यक्तीबद्दल कुटुंबीय सांगतात की तो पहिल्यांदा आजारी पडला तेव्हा तो आणखी एक वर्ष जगेल असे त्यांना वाटले नव्हते. तिसरा सांगतो की १७ व्या वर्षी झालेल्या कार अपघातामुळे त्याने पाय गमावले.
स्टेफनी: १५ वर्षांनी पहिली पावले
मदतीची सुरुवात स्टेफनीपासून होते. ती खूप नर्व्हस असल्याचे सांगते. २००९ पासून ती स्वतःहून चाललेली नाही, म्हणजे जवळजवळ १५ वर्षे. टीम तिला तिचा नवा कृत्रिम पाय देते. तो पाहताच तिची प्रतिक्रिया "अरे देवा!" अशी होते. पाय बसवल्यावर तिला तो "खूप छान" वाटतो. ती उभी राहते आणि व्हिडिओनुसार १५ वर्षांत प्रथमच प्रत्यक्ष चालू लागते.
तिचे वडील तिथे उपस्थित आहेत. मुलीला पुन्हा हालचाल करताना पाहून कसे वाटते, असे विचारल्यावर ते सांगतात की तिला हवे ते करता येते आहे हे पाहून खूप चांगले वाटते. आता ती "कैदी" राहणार नाही, ते एकमेकांच्या डोळ्यांत पाहू शकतात आणि नाचूही शकतात, असे संवाद येतात. व्हिडिओनुसार त्यांनी तसे केलेही. स्टेफनी आणि तिच्या कुटुंबाला मदत करून खूप चांगले वाटल्याचे मिस्टरबीस्ट सांगतो.
यानंतर सात महिने न चाललेल्या कॉलीनलाही अशीच मदत केली जाते. "पुन्हा एकदा संधी मिळणे आश्चर्यकारक आहे," असे तो म्हणतो. डेव्हिड, एड्रियन, लिंडा आणि खारिद यांनाही मदत केल्याचा उल्लेख आहे. काही "अविश्वसनीय लोकांच्या" मदतीशिवाय हे शक्य झाले नसते, असेही मिस्टरबीस्ट नमूद करतो.
खर्च, विमा आणि "दहा वर्षे" लागणारी बचत
कृत्रिम अवयव बनवायला साधारण किती खर्च येतो, या प्रश्नावर उत्तर मिळते: "५ ते ५०,००० पर्यंत कुठेही." मिस्टरबीस्टच्या म्हणण्यानुसार हा खर्च मोठा आहे आणि व्हिडिओतील बहुतेक लोकांना विमा परवडत नाही किंवा त्यांच्याकडे पुरेसे कव्हरेज नाही. त्यामुळे टीमने पुढाकार घेतला नसता तर ते पुन्हा कधीही चालू शकले नसते, असे तो सांगतो.
विम्यात कव्हर नसेल तर काय करता, असे विचारल्यावर एक सहभागी सांगतो: तुम्ही आशा करता, निधी उभारता आणि तुमच्यासारखा कोणीतरी पुढे येईल अशी प्रार्थना करता. दुसरा एक जण सांगतो की हा कृत्रिम अवयव स्वतः विकत घ्यायला त्याला सुमारे दहा वर्षे लागली असती. हे ऐकून मिस्टरबीस्ट सहकारी चँडलरकडे वळतो आणि "हे ठीक नाही" असे म्हणतो. त्यानंतर ते त्या व्यक्तीला १०,००० डॉलर्स देऊन घरी पाठवतात. "तू एका पायाने आत आलास आणि आता दोन पाय आणि पैशांनी भरलेली ब्रीफकेस घेऊन जात आहेस," असे मिस्टरबीस्ट म्हणतो. तो माणूस हा दिवस कधीही विसरणार नाही आणि हा आयुष्यातील सर्वोत्तम दिवस आहे, असे सांगतो.
इतर सहभागी नव्या अवयवाबद्दल सांगतात की तो खूप खरा वाटतो, जणू शरीराचाच भाग आहे. पुन्हा चालता येणे आणि त्यासाठी आर्थिक भार नसणे हे आयुष्य बदलणारे असल्याचे एक जण म्हणतो.
ग्रेग: मूलभूत कामांचे महत्त्व
चालण्याची क्षमता गेली की आयुष्यातील सर्वात मूलभूत कामे करण्याची क्षमताही जाते, हे या प्रक्रियेतून शिकल्याचे मिस्टरबीस्ट सांगतो. त्याचे उदाहरण म्हणून ग्रेगची कथा येते. ग्रेगच्या मते सगळे काही आधीपेक्षा दुप्पट कठीण झाले आहे. तो आधी कुटुंबासोबत नियमित टेनिस खेळायचा. आता फक्त उभे राहून भांडी घासता आली तरी त्याला आनंद होईल. नवा पाय बसवल्यावर तो उभा राहतो. कसे वाटते, या प्रश्नावर त्याची प्रतिक्रिया ऐकून हसू येते, असे व्हिडिओत म्हटले आहे.
ट्रॅव्हिस: मुलीच्या लग्नापूर्वीची तयारी
अंगभंग झालेल्या व्यक्तीला दैनंदिन कामे असह्य वाटू शकतात. पण ट्रॅव्हिससमोर एक खास प्रसंग आहे जो तो बसून पार पाडू शकत नाही: त्याच्या मुलीचे लग्न. मुलगी ३-४ वर्षांची असल्यापासून लग्नाची योजना आखते आहे, आणि वडील आपल्याला लग्नमंडपात (aisle) चालत घेऊन जातील असे स्वप्न तिने नेहमी पाहिले आहे.
ट्रॅव्हिस स्वतःबद्दल सांगतो की तो आठवड्यातून सहा-सात दिवस धावायचा. १७ व्या वर्षी त्याचा कार अपघात झाला, नंतर त्याला ऑस्टियोमायलायटिस झाला आणि त्यामुळे त्याने पाय गमावले. सामान्यपणे चालून किती काळ झाला, या प्रश्नावर तो म्हणतो की आता "सामान्य" म्हणजे काय हेच त्याला माहीत नाही.
टीम त्याला उजवा आणि डावा असे दोन्ही पाय देते. पहिले पाऊल टाकल्यावर तो एका पायाने चालणाऱ्या काही लोकांपेक्षा चांगला चालतो, अशी टिप्पणी केली जाते. "मी नक्कीच धावायला सुरुवात करेन," असे ट्रॅव्हिस म्हणतो. तो हाताचा आधार न घेता चालतो. आता तो मुलीला लग्नमंडपात घेऊन जाऊ शकेल, आणि वडील-मुलीचा नाचही होऊ शकेल.
यानंतर मिस्टरबीस्ट सांगतो की हे लग्न कुटुंबासाठी महत्त्वाचे आहे म्हणून त्याने मुलीच्या होणाऱ्या पतीला लग्नाचा खर्च विचारला होता. व्हीलचेअरवर नेमकी तेवढी रक्कम ठेवलेली आहे, आणि लग्नाचा संपूर्ण खर्च टीम करणार आहे. मुलगी हे आधी तिला न सांगितल्याबद्दल होणाऱ्या पतीचे आभार मानते. "आम्हाला आमंत्रण आहे का?" या प्रश्नावर होकार मिळतो आणि "काही फीस्टेबल्स आणावे लागतील" असा विनोदही होतो. व्हिडिओच्या शेवटी टीम प्रत्यक्ष त्या लग्नाला जाते.
विकसनशील देशांमध्ये खर्चाचा प्रश्न: ग्वाटेमाला आणि ROMP
या व्हिडिओतील सर्व कृत्रिम अवयवांचा खर्च टीम करत असली तरी नेहमी असे होणार नाही, असे मिस्टरबीस्ट स्पष्ट करतो. ५ ते ५०,००० डॉलर्सचा खर्च बहुतेक लोकांसाठी आधीच जास्त आहे आणि विकसनशील देशांमध्ये तो आणखी जड जाणवतो. म्हणून तो ग्वाटेमालाला जाऊन डेव्हिडला भेटतो. डेव्हिडने रेंज ऑफ मोशन प्रोजेक्ट (ROMP) स्थापन केला आहे. वंचितांसाठी कृत्रिम अवयवांची कमतरता दूर करणे हा त्याचा उद्देश आहे.
डेव्हिडच्या मते गरिबांपर्यंत कृत्रिम अवयव पोहोचवण्याचा एक मार्ग म्हणजे कमी गुंतागुंतीचे तंत्रज्ञान. अवयव इतके महाग का, यावर त्याचे उत्तर आहे: त्यात तंत्रज्ञानाचे खूप महागडे भाग असतात. मिस्टरबीस्टच्या शब्दांत, डेव्हिडला गुणवत्ता टिकवून फक्त एक-दशांश किमतीत काम करण्याचा सोपा मार्ग सापडला. तिथे दिसणारी प्रत्येक गोष्ट पुनर्वापर केलेल्या घटकांच्या त्यांच्या "जागतिक इन्व्हेंटरी"चा भाग आहे, म्हणजे इतर कृत्रिम अवयवांपासून मिळवलेले भाग, आणि त्यातील बरेचसे अजूनही कार्यरत आहेत, असे डेव्हिड सांगतो. ज्यांच्याकडे दान करण्यासारखा कृत्रिम अवयव आहे त्यांनी त्यांच्या वेबसाइटवर जावे, असे मिस्टरबीस्ट सांगतो. याच पद्धतीमुळे डेव्हिड खर्च कमी ठेवून जगातील सर्वात गरीब लोकांना मदत करू शकतो, आणि टीमलाही आणखी लोकांना मदत करता येते.
ग्वाटेमालामध्ये लोक पुन्हा पूर्ण आयुष्याकडे परतताना दिसतात: कोणी मोटारसायकल चालवतो, कोणी फुटबॉल खेळतो, तर कोणासाठी आनंद अगदी साध्या गोष्टींमध्ये आहे. एक व्यक्ती स्पॅनिशमध्ये सांगते की तिला सर्वात आधी कुटुंबासोबत फिरायला जायचे आहे. दुसरी म्हणते, "जणू तू माझे आयुष्य परत दिलेस." एका मुलाला "तू तुझ्या आईपेक्षा उंच आहेस" असे म्हटले जाते. एका लहान मुलाचे पहिले पाऊल पाहताना "आपण एका मुलाला त्याचे स्वातंत्र्य परत मिळवताना पाहत आहोत" असे निवेदन येते. आयुष्याच्या कोणत्याही टप्प्यावर नवा अवयव सर्वकाही बदलू शकतो, असे मिस्टरबीस्ट म्हणतो.
दुर्गम भाग, वाहतूक आणि ६५,००० डॉलर्सचा ट्रक
दिवसअखेर अनेकांना मदत झाली, पण हे फक्त सुरुवात होती, असे मिस्टरबीस्ट सांगतो. डेव्हिडने त्याला सांगितले होते की काही लोक सुविधेपर्यंत पोहोचूही शकत नाहीत. ग्वाटेमाला डोंगराळ असून तिथे प्रवास कठीण आहे. लोकांना नद्या पार कराव्या लागतात आणि जंगलातून जावे लागते. डेव्हिडच्या मते चालता न येणे म्हणजे रुग्ण घरातच अडकून पडणे. म्हणून त्याला कधीकधी क्लिनिक सोडून रुग्णांच्या घरी जावे लागते, आणि त्यातही स्वतःच्या अडचणी असतात.
मिस्टरबीस्ट त्याला ट्रक कुठे आहे असे विचारतो. ROMP कडे ट्रक नाही, दुर्गम भागातील लोकांपर्यंत पोहोचण्यासाठीही नाही, असे डेव्हिड सांगतो. निवेदनानुसार ROMP च्या संसाधनांचा मोठा भाग कर्मचारी आणि कृत्रिम अवयवांवर खर्च होतो, त्यामुळे विश्वसनीय वाहतूक त्यांना परवडत नाही. याच क्षणी मिस्टरबीस्ट एक ट्रक दाखवतो ज्याच्या बाजूला ROMP लिहिलेले आहे. टीमने कर्मचाऱ्यांसोबत मिळून हे नियोजन केले होते, पण कोणीही डेव्हिडला सांगितले नव्हते. हा अगदी नवा, पूर्णपणे सुसज्ज ६५,००० डॉलर्सचा ट्रक सर्वात कठीण भूभागातूनही प्रवास करू शकतो, असे सांगितले जाते.
केविन: ज्वालामुखीच्या उतारावरील घर
ग्वाटेमाला सिटीपासून जसजसे दूर जावे तसतसे डेव्हिड जागा कठीण असल्याबद्दल गंमत करत नव्हता हे मिस्टरबीस्टला कळते. ते जंगलाच्या मध्यभागी, एका ज्वालामुखीच्या उतारावर असलेल्या घराकडे जातात. तेव्हा ट्रक इतका मौल्यवान का आहे हे समजल्याचे तो सांगतो. त्या रस्त्यावर सामान्य गाडी चालवण्याची कल्पनाही तो करू शकत नव्हता.
तिथे ते केविनला भेटतात. २४ वर्षांपूर्वीच्या अपघातात तो गंभीरपणे भाजला होता आणि त्याचे दोन्ही पाय गेले. इतक्या कठीण भूभागावर तो कसा फिरतो, या प्रश्नावर कुटुंबीय सांगतात की ते त्याच्यासाठी खूप कठीण आहे आणि कोणालातरी त्याला व्हीलचेअरवर ढकलावे लागते. "आणि ते आज संपते," असे मिस्टरबीस्ट म्हणतो. केविन ज्वालामुखीच्या उतारावर चालू लागतो आणि आईला जवळ बोलावतो. आई स्पॅनिशमध्ये प्रेम आणि आशीर्वाद व्यक्त करते. आपल्यापैकी अनेक जण संघर्ष करत आहेत, आणि आपले मार्ग एकमेकांना जोडल्याबद्दल ती देवाचे आभार मानते. व्हिडिओनुसार केविन हा टीमने पुन्हा चालण्यास मदत केलेला ७१ वा व्यक्ती होता.
इक्वेडोर: केली, एडुआर्डो आणि फेडे
हीच गती घेऊन मिस्टरबीस्ट आणि डेव्हिड इक्वेडोरला जातात. तिथे भेटलेल्या केलीने बोलिव्हियाहून येण्यासाठी सहा दिवस बसने प्रवास केला होता, आणि तिला कृत्रिम अवयव मिळेल की नाही हेही माहीत नव्हते. तिने कधीही आपला देश सोडला नव्हता म्हणून हे खूप भीतीदायक होते, तरीही तिने धोका पत्करला, असे ती स्पॅनिशमध्ये सांगते. ती दोन वर्षांपासून चालू शकलेली नाही. पहिले पाऊल टाकल्यावर ती इतकी आनंदी होते की नाचू शकते का असे विचारते आणि मिस्टरबीस्टलाही सोबत बोलावते. त्याला नाचता येत नाही हे तो मान्य करतो, तरी तो तिच्यासोबत नाचतो. दोन वर्षांत पहिल्यांदा चालणारी व्यक्ती लगेच नाचू लागली यावर विश्वास बसणार नाही, असे तो म्हणतो. या कुटुंबाला त्यांच्या भूतकाळातील एका महत्त्वाच्या भागाशी पुन्हा जोडले जाताना पाहणे त्याच्यासाठी खूप मोलाचे होते, असेही तो सांगतो.
पाच वर्षांच्या एडुआर्डोने नवा पाय मिळाल्यावर त्याचे चुंबन घेतले. मिस्टरबीस्टला ही प्रतिक्रिया खूप हृदयस्पर्शी वाटली. एडुआर्डो गेले काही महिने चालू शकला नव्हता. त्याला स्वतःला ओढत न्यावे लागायचे आणि पाय नसल्याची त्याला लाजही वाटायची, असे त्याची आई सांगते. त्याला अशी हालचाल करताना पाहणे खूप छान असल्याचे मिस्टरबीस्ट म्हणतो. आपल्या मुलीला पुन्हा चालताना पाहणारे एक पालक हा अनुभव "खूप भावनिक, खूप रोमांचक" असल्याचे सांगतात. याच भागात मिस्टरबीस्ट म्हणतो की खरे सांगायचे तर हा त्याचा आवडता व्हिडिओ आहे.
फेडेलाही नवा कृत्रिम अवयव दिला जातो, आणि तो "१००% मोफत" असल्याचे सांगितले जाते. फेडे खूप आभार मानतो, हा आशीर्वाद असल्याचे म्हणतो आणि पुन्हा चालण्याचा आनंद खूप मोठा असल्याचे सांगतो. व्हिडिओनुसार इक्वेडोरमध्ये ५० अपंग व्यक्तींना मदत करण्यात आली.
डोंगर चढाई: डेव्हिडचा आवडता विधी
इक्वेडोरमध्ये डेव्हिड आपल्या आवडत्या विधींपैकी एक टीमसोबत करतो. नवे कृत्रिम अवयव मिळालेल्या रुग्णांना तो एका डोंगरावर फिरायला घेऊन जातो. त्याच्या मते, जर ते हा डोंगर चढू शकले तर दैनंदिन जीवनातही यशस्वी होऊ शकतील. तो या कामाकडे प्रतीकात्मक दृष्टीने पाहतो.
मिस्टरबीस्टला ही चढाई "खरंच खूप कठीण" वाटते. न चालू शकणारा एक माणूस थेट डोंगर चढू लागला, हे त्याला अद्भुत वाटते. डेव्हिडला रुग्णांना आव्हान द्यायला आवडते, असे तो म्हणतो. डेव्हिडच्या मते अपंगत्वासह नवे शिखर गाठता आले तर दुसरे काहीही शक्य वाटू लागते. या अपंग व्यक्तींची चिकाटी आणि महत्त्वाकांक्षा आपण आधी पाहिलेल्या कोणत्याही गोष्टीपेक्षा वेगळी होती, असे मिस्टरबीस्ट सांगतो. हार मानण्यास नकार देणे हेच या प्रवासाचे सार असल्याचे सांगितले जाते. डोंगर का चढत आहोत हे सुरुवातीला पूर्णपणे कळले नव्हते, पण आता समजले, अशी कबुली तो देतो: जर ते हा डोंगर चढू शकत असतील तर नव्या अवयवांसह कोणत्याही गोष्टीवर मात करू शकतात, हे त्यांना दाखवण्यासाठी. शिखरावर पोहोचल्यावर तो सर्वांना "मला तुमचा अभिमान आहे" असे म्हणतो, आणि सुंदर दृश्य हेच त्यांचे बक्षीस असल्याचे सांगतो.
केनिया: पाय असूनही न चालू शकणारी मुले
केनियामध्ये टीमला अशी काही मुले भेटली ज्यांचे पाय होते, पण ते वापरता यावेत यासाठी महागड्या शस्त्रक्रियांची गरज होती. त्या शस्त्रक्रियांचा खर्च टीमने केला. व्हिडिओनुसार यापैकी काही मुले शस्त्रक्रियेपूर्वी आयुष्यात कधीही चालली नव्हती.
एक मुलगा सांगतो की चालण्याचा प्रयत्न करताना आपण कसे पडलो हेही त्याला कळत नसे. वर्गमित्र त्याच्यावर हसायचे आणि त्यामुळे तो कधीकधी शाळेत जाऊ शकत नसे. पहिले पाऊल टाकल्यावर कसे वाटले, या प्रश्नावर तो म्हणतो की आता तो इतरांसारखा चालू शकतो आणि त्यामुळे त्याला खूप आनंद होतो. शस्त्रक्रियांसोबतच टीमने त्या क्लिनिकमध्ये मुलांसाठी नवी खेळण्याची खोलीही उपलब्ध करून दिली.
आफ्रिका आणि आशियातील इतर देश
यानंतर मिस्टरबीस्ट व्हिडिओचा वेग वाढवतो. केनियानंतर टीमने संपूर्ण आफ्रिकेत फिरून लोकांना पुन्हा चालण्यास मदत केली, असे तो सांगतो. एक सहभागी म्हणतो की त्याचे कुटुंब, त्याची आर्थिक स्थिती आणि त्याला माहीत असलेले सर्व काही आता बदलणार आहे. तिथून टीम फिलीपिन्स, कंबोडिया आणि श्रीलंकेला गेली. तिथले लोक आभार मानताना दिसतात. एक जण म्हणतो की ही त्याच्यासाठी दुसरी संधी आहे, तो पुन्हा जिवंत असल्यासारखे वाटते आणि त्याचे हृदय धडधडत आहे.
जगभरातील देशांना भेट दिल्यानंतर आणि २००० "पहिल्या पावलां"चे साक्षीदार झाल्यानंतर, जगभरात इतक्या लोकांचे आयुष्य बदलण्यास मदत करता आली याचा आनंद असल्याचे मिस्टरबीस्ट सांगतो.
ट्रॅव्हिसच्या मुलीचे लग्न
व्हिडिओच्या सुरुवातीला दिलेल्या वचनाप्रमाणे टीम ट्रॅव्हिसच्या मुलीच्या लग्नाला जाते. २४ तासांपूर्वी भेटलेल्या लोकांच्या लग्नात उपस्थित असणे जास्त विचित्र की नोलनचा शर्ट, असा विनोद होतो. उत्तर येते: "नोलनचा शर्ट, शंभर टक्के."
ट्रॅव्हिस नव्या पायांनी मुलीला लग्नमंडपात घेऊन जातो. "मी रडणार आहे," असे टीममधील एक जण म्हणतो. नंतर "मिस्टर आणि मिसेस अँडरसन" यांची ओळख करून दिली जाते. ट्रॅव्हिसला मुलीसोबत चालताना पाहून या संपूर्ण व्हिडिओत ज्यांच्या आयुष्यावर परिणाम झाला त्या सर्व लोकांबद्दल विचार करायला लावले, असे मिस्टरबीस्ट सांगतो. ट्रॅव्हिस म्हणतो की तो मुलीला मंडपात घेऊन जाऊ शकला, हे खरोखरच अद्भुत होते.
शेवटचा मुद्दा: विमा आणि यूट्यूबरवरचे अवलंबित्व
व्हिडिओच्या शेवटी मिस्टरबीस्ट थेट प्रेक्षकांशी बोलतो. हा व्हिडिओ नेहमीपेक्षा थोडा वेगळा असावा असे त्याला वाटत होते, असे तो सांगतो. यातील काही लोकांकडे विमा होता पण त्यांचा दावा नाकारला गेला. काही लोकांकडे विमा होता पण योग्य कव्हरेज नव्हते. ही गोष्ट त्याला पटत नाही. त्यांची सध्याची एकमेव आशा अशी आहे की कृत्रिम पाय मिळावा, म्हणजे ते पुन्हा चालू शकतील आणि नोकरी शोधू शकतील, आणि त्यासाठी एखाद्या यूट्यूबरने पुढे येऊन मदत करावी. हे "हास्यास्पद" असल्याचे तो म्हणतो.
यावर उत्तर काय आहे हे आपल्याला माहीत नाही, हे तो स्पष्टपणे मान्य करतो. तरीही हा व्हिडिओ पाहणाऱ्या सुमारे १० कोटी लोकांना प्रेरणा मिळावी म्हणून तो हे सांगू इच्छित होता. चित्रीकरणादरम्यान त्याने जे पाहिले ते स्पष्टपणे ठीक नाही, या निष्कर्षावर तो व्हिडिओ संपवतो. व्यवस्थेतील ही उणीव कशी भरून काढावी हा प्रश्न अनुत्तरितच राहतो.
या व्हिडिओमध्ये, आपण २००० लोकांना पुन्हा चालण्यास मदत करणार आहोत!
तुम्ही जो व्हिडिओ पाहणार आहात तो आम्ही केलेल्या सगळ्या व्हिडिओपेक्षा वेगळा आहे. चालणे ही आपल्यापैकी बहुतेक जण दररोज गृहीत धरतात, पण जगभरातील लाखो अँप्युटीजसाठी, त्यांच्याकडे तेवढी चैनी नाही. पण या व्हिडिओमध्ये, २००० लोकांसाठी, ते बदलणार आहे.
२०२० मध्ये माझा अपघात झाला होता. आणि माझे दोन्ही घोटे तुटले.
जेव्हा तो पहिल्यांदा आजारी पडला, त्यांना वाटले नव्हते की तो आणखी एक वर्ष जगेल.
मी १७ वर्षांचा असताना गाडीचा अपघात झाला होता. अशाप्रकारे मी माझे पाय गमावले.
आणि सुरुवात करण्यासाठी, आम्ही स्टेफनीला मदत करणार आहोत.
नमस्कार! कसं चाललंय? चांगले आहे. तुम्ही इथे आहात याचा आम्हाला खूप आनंद आहे.
मी खूप नर्व्हस आहे.
तुला स्वतःहून चालून किती दिवस झाले आहेत? मी २००९ पासून स्वतःहून चाललेली नाहीये. जवळजवळ १५ वर्षे झाली अजून तुम्ही स्वतः चालण्यास सक्षम नाही आहात. हो.
आपल्याकडे कदाचित असे काहीतरी असेल जे ते बदलू शकेल. हा तुमचा अगदी नवीन पाय आहे. हे घ्या. धन्यवाद.
तुम्हाला याबद्दल काय वाटते? अरे देवा! माझे तिच्यावर प्रेम आहे. तुम्ही ते वापरून पाहण्यास तयार आहात का? मी आहे.
ठीक आहे, चला ते आत सरकवूया. ठीक आहे. तुम्हाला काय वाटते? खूप छान वाटतंय. ठीक आहे. तुम्ही उभे राहण्यास तयार आहात का?
१५ वर्षांत प्रथमच, स्टेफनी खरंच चालत आहे.
ते छान बसतंय. ते माझे वडील आहेत.
कसं वाटतंय, तिची पुन्हा हालचाल पाहताना? होय. खूप. तिला पाहिजे असलेले काहीतरी करण्यास ती सक्षम आहे हे बघून खूप चांगलं वाटतंय.
यापुढे कैदी होऊ नका. आपण लोक आता डोळ्यांत एकमेकांना पाहू शकता. आम्ही नाचू शकतो.
आणि त्यांनी नेमके हेच केले.
स्टेफनी आणि तिच्या कुटुंबास मदत करण्यास आणि सक्षम बनवताना खूप चांगले वाटले. म्हणून आम्ही कॉलीनसाठीही तेच केले.
तुला न चालून सात महिने झाले आहेत. मी तयार आहे. चला ते करूया.
पुन्हा एकदा संधी मिळणे आश्चर्यकारक आहे.
आणि आम्ही डेव्हिड, एड्रियन, लिंडा आणि खारिद यांना मदत केली. पण खरे सांगायचे तर, काही अविश्वसनीय लोकांच्या मदतीशिवाय आम्ही हे साध्य करू शकलो नसतो.
लोकांनी गमावलेले अवयव आम्ही बदलले आहेत.
एखाद्या व्यक्तीला अशा प्रकारचे कृत्रिम अवयव बनवण्यासाठी साधारण किती खर्च येतो? ५ ते ५०,००० पर्यंत कुठेही.
आणि ते खर्चिक आहे, पण या व्हिडिओमधील बहुतेक लोक विमा घेऊ शकत नाहीत. किंवा पुरेसे कव्हरेज नाही, म्हणजे जर आपण पाऊल ठेवले नसते तर ते पुन्हा कधीही चालले नसते.
आणि जर विम्यामध्ये ते कव्हर नसेल, तर तुम्ही काय कराल? तुम्ही आशा करता, निधी उभारता आणि प्रार्थना करता की तुमच्यासारखा कोणीतरी पुढे येईल.
यासाठी मला सुमारे दहा वर्षे लागतील. थांबा, हे स्वतः विकत घेण्यासाठी दहा वर्षे लागली असती का? होय. चँडलर!
अर्थात ते ठीक नाही. तर आम्ही तुम्हाला १०,००० डॉलर्स देऊन घरी पाठवणार आहोत.
हा माझ्या आयुष्यातील असा दिवस आहे जो मी कधीही विसरणार नाही. काही हरकत नाही.
तू एका पायाने आत आलास, आणि आता तू दोन आणि पैशांनी भरलेली ब्रीफकेस घेऊन निघत आहेस. माझ्या आयुष्यातील सर्वोत्तम दिवस.
अरे वा, खूप छान वाटतंय. ते खूप खरे वाटते. जणू ते माझाच एक भाग आहे.
तुम्ही पुन्हा चालू शकता, आणि तुमच्यावर आर्थिक भार नाही. हे आयुष्य बदलणारे आहे. मी आता इथे आहे. मी खूप आभारी आहे.
या प्रक्रियेतून आपण शिकलो की, जेव्हा तुम्ही चालण्याची क्षमता गमावता, तुम्ही जीवनातील सर्वात मूलभूत कामे करण्याची क्षमता देखील गमावता, ग्रेगला हे खूप चांगले माहीत आहे.
सगळं काही पूर्वीपेक्षा दुप्पट कठीण झालं आहे. मी कुटुंबासोबत नेहमीच टेनिस खेळायचो, पण आता मला फक्त उभे राहून भांडी घासता आली तरीही आनंद होईल.
ठीक आहे, बघूया तुमचा नवीन पाय कसा बसतो. ठीक आहे, तो आता त्यात गुंतत आहे. छान वाटतंय, उभे राहा. ठीक आहे.
कसं वाटतंय? मी तुम्हाला सांगतो काय. ते ऐकून तुम्हाला हसू येते.
जेव्हा तुम्ही अंगभंगलेले असता, दैनंदिन कामे असह्य कामांसारखी वाटू शकतात. पण ट्रॅव्हिससाठी, एक खास प्रसंग येत आहे जे तो बसून करू शकत नाही.
माझी मुलगी ३-४ वर्षांची असल्यापासून तिच्या लग्नाची योजना आखत आहे.
माझे वडील मला रस्त्याने घेऊन जातील असे मी नेहमीच स्वप्न पाहिले आहे.
तुम्हाला तुमच्याबद्दल थोडे सांगायला हरकत आहे का? हो, मी आठवड्यातून सहा, सात दिवस धावायचो. जर मला कंटाळा आला असेल तर. आणि मी १७ वर्षांचा असताना गाडीचा अपघात झाला होता, मला ऑस्टियोमायलाईटिस झाला होता, आणि अशाप्रकारे मी माझे पाय गमावले.
तुम्हाला सामान्यपणे चालून किती दिवस झाले आहेत? मला आता सामान्य काय आहे हे माहीत नाही.
त्याला पुन्हा चालताना पाहण्यासाठी तुम्ही उत्सुक आहात का? हो. हो. खूप उत्साहित.
हा तुमचा उजवा पाय आहे. हा घ्या. आणि हा डावा पाय आहे.
हे खूप छान आहे. तुम्हाला हे मिळाले! पहिले पाऊल. तुम्हाला ते करायचे आहे का?
तो एका पायाने चालणाऱ्या काही लोकांपेक्षा चांगला चालतो. तुम्ही हे दिसायला सोपे करत आहात. मी नक्कीच धावायला सुरुवात करेन.
त्याला चालताना पाहणे कसे वाटते? ते छान आहे. मी उत्साहित आहे.
हात नाही. हात नाही.
आता तुम्ही तिला रस्त्याने घेऊन जाऊ शकता. हो. रस्त्याच्या कडेला, वडील आणि मुलीचा नाच.
मला माहीत आहे की हे लग्न तुम्हा सर्वांसाठी महत्त्वाचे आहे, म्हणूनच मी तुमच्या लवकरच होणाऱ्या पतीला लग्नाचा खर्च किती असेल असे विचारले. आणि या व्हीलचेअरवर नेमकी रक्कम आहे. तुमच्या लग्नाचा संपूर्ण खर्च आम्ही करणार आहोत. आणि आता तुझे बाबा तुमच्यासोबत रस्त्याने येऊ शकतात.
धन्यवाद. तिला न सांगितल्याबद्दल धन्यवाद. मला खरंच कौतुक वाटतंय. खूप खूप धन्यवाद.
पण खरा प्रश्न असा आहे की... आम्हाला आमंत्रित केले आहे का? हो. काही फिस्टेबल्स आणावे लागतील. डील.
आणि तो मस्करी करत नव्हता. या व्हिडिओमध्ये नंतर, आपण प्रत्यक्षात ट्रॅव्हिसच्या मुलीच्या लग्नाला जातो.
आणि या व्हिडिओमध्ये दाखवलेल्या सर्व प्रोस्थेटिक्ससाठी आपण पैसे देत असताना, नेहमीच असे होणार नाही. आणि जरी ५ ते ५०,००० डॉलर्स आधीच बहुतेक लोकांसाठी खूप महाग आहेत, विकसनशील देशांमध्ये ती किंमत आणखी जास्त जाणवते, ज्यामुळे मी डेव्हिडला भेटण्यासाठी ग्वाटेमालाला गेलो, रेंज ऑफ मोशन प्रोजेक्टची स्थापना कोणी केली? वंचितांसाठी कृत्रिम अवयवांची कमतरता दूर करण्यासाठी.
गरिबांपर्यंत कृत्रिम अवयव पोहोचवण्याचा एक मार्ग म्हणजे कमकुवत तंत्रज्ञान. मग ते इतके महाग का आहे? तंत्रज्ञानाचे खूप महागडे तुकडे.
आणि डेव्हिडला गुणवत्ता राखण्याचा हा एक सोपा मार्ग वाटला फक्त एक दशांश किमतीत.
तुम्हाला येथे दिसणारी प्रत्येक गोष्ट आमच्या जागतिक इन्व्हेंटरीचा भाग आहे. पुनर्वापर केलेल्या घटकांचे.
तर या खोलीतील प्रत्येक गोष्ट इतर कोणत्याही कृत्रिम अवयवांपासून पुनर्वापरित आहे का? त्यातील बरेचसे अजूनही कार्यरत आहे.
तर जर तुमच्याकडे कृत्रिम अवयव असेल जे तुम्हाला दान करायचे असेल तर, जेणेकरून तो त्याचा वापर अधिक लोकांना मदत करण्यासाठी करू शकेल, फक्त इथेच या वेबसाइटवर जा.
अशाप्रकारे तो ते इतके स्वस्त करू शकतो जेणेकरून तो जगभरातील सर्वात गरीबांना मदत करू शकेल. आणि आमच्यासाठी, याचा अर्थ असा की आम्ही आणखी लोकांना मदत करू शकतो ग्वाटेमालामध्ये त्यांच्या पूर्ण आयुष्यात परत या.
मोटारसायकल चालवण्यासारख्या साहसी गोष्टींपासून,
तुम्ही हे दिसायला सोपे करत आहात.
फुटबॉल खेळणे, जीवनातील लहानात लहान आनंदांपर्यंत.
तुम्ही लोक खूप गोंडस आहात.
मला पहिली गोष्ट करायची आहे ती म्हणजे माझ्या कुटुंबासोबत फिरायला जाणे.
जणू काही तू माझे आयुष्य परत केलेस.
तू तुझ्या आईपेक्षा उंच आहेस.
तुमच्या कुटुंबाला मिठी मारल्यासारखे.
कसे चालले आहे सगळे? चला आपण एकत्र पहिले पाऊल टाकूया.
आपण एका मुलाला त्याचे स्वातंत्र्य परत मिळवताना पाहत आहोत. आयुष्याच्या कोणत्याही टप्प्यावर, एक नवीन अवयव सर्वकाही अर्थपूर्ण असू शकतो.
आणि दिवसाच्या अखेरीस, आम्ही खूप लोकांना मदत केली आहे. पण आमचे ध्येय फक्त सुरुवात करणे होते.
तू म्हणत होतास की काही लोक सुविधेपर्यंत पोहोचूही शकत नाहीत.
हा फक्त एक डोंगराळ, प्रवास करण्यासाठी कठीण देश आहे, नद्या ज्या लोकांना पार कराव्या लागतात, ज्या जंगलातून लोकांना जावे लागते.
चालता न येणे म्हणजे रुग्णांना त्यांच्या घरात अडकवून टाकण्यासारखे आहे. म्हणूनच डेव्हिडला कधीकधी क्लिनिक सोडावे लागते आणि रुग्णांना त्यांच्या घरी भेट द्यावी लागते, ज्याच्या स्वतःच्या अडचणी येतात.
तुमचा ट्रक कुठे आहे? मला वाटलं आपण तुमच्या गाड्या घेऊन जात आहोत.
नाही, मी... आमच्याकडे ट्रक नाहीये.
तुमच्याकडे दुर्गम भागातील या लोकांपर्यंत पोहोचण्यासाठी ट्रक नाहीये का?
नाही.
ROMP च्या संसाधनांचा मोठा भाग कर्मचाऱ्यांमध्ये जात असल्याने, आणि स्वतः प्रोस्थेटिक्स, त्यांना विश्वसनीय वाहतूक परवडत नाही. रुग्णांपर्यंत पोहोचणे इतके कठीण. म्हणजे, आतापर्यंत.
मी शपथ घेऊ शकलो असतो की तो तुमचा ट्रक होता. जर ते नसेल, तर बाजूला ROMP का लिहिले आहे?
आम्ही कर्मचाऱ्यांसोबत काम केले, त्यांच्यापैकी कोणीही त्याला सांगितले नाही. हा अगदी नवीन $६५,००० चा ट्रक सर्वात कठीण भूभागातूनही प्रवास करण्यासाठी पूर्णपणे सुसज्ज आहे.
धन्यवाद मित्रांनो.
अभिनंदन यार. चला, काही पाय देऊन ते सोडवूया.
ठीक आहे.
आणि ग्वाटेमाला सिटीच्या गजबजलेल्या रस्त्यांपासून आम्ही जितके दूर गेलो, जेव्हा डेव्हिड म्हणाला की या ठिकाणी जाणे कठीण आहे तेव्हा तो मस्करी करत नव्हता हे मला कळले. आम्ही जंगलाच्या मध्यभागी असलेल्या एका ज्वालामुखीच्या बाजूला स्थित एका घराकडे जात असताना, हा ट्रक इतका मौल्यवान का होता हे मला आता समजले.
अरे देवा... हो, मी या रस्त्यावरून सामान्य गाडी चालवण्याची कल्पनाही करू शकत नव्हतो.
आम्ही शेवटी इथे पोहोचलो. आणि ज्वालामुखीवरील आमचा प्रवास आम्हाला केविनला भेटण्यासाठी येथे आणले.
नमस्कार.
जो २४ वर्षांपूर्वी झालेल्या अपघातात गंभीरपणे भाजला होता आणि त्याचे दोन्ही पाय गमावले होते.
तुम्ही ज्वालामुखीच्या बाजूला राहता. तुम्ही कसे फिरता? हा खूप कठीण भूभाग आहे.
हे खूप कठीण आहे, कारण...
त्याच्यासाठी ते खूप कठीण आहे, म्हणून कोणीतरी त्याला व्हीलचेअरवर ढकलण्याची गरज आहे.
आणि ते आज संपते.
धन्यवाद.
तुम्ही तुमचे पहिले पाऊल उचलणार आहात.
ठीक आहे, आता आपण ज्वालामुखीच्या बाजूने चालत आहोत.
आई, इकडे ये.
माझे तुझ्यावर प्रेम आहे! तुला आशीर्वाद असो!
आपल्यापैकी बरेच जण संघर्ष करत आहेत आणि आमचे मार्ग एकमेकांना जोडण्याची परवानगी दिल्याबद्दल मी देवाचे आभार मानतो.
त्यामुळे केविन हा आम्ही पुन्हा चालण्यास मदत केलेला ७१ वा व्यक्ती बनला. आणि डेव्हिड आणि मी आमच्यासोबत तो वेग घेतला इक्वेडोरमध्ये आणखी लोकांना मदत करण्यासाठी.
केलीप्रमाणे, जिने बोलिव्हियाहून इथे येण्यासाठी सहा दिवस बसने घालवले. तिला कृत्रिम अवयव मिळतील की नाही हे देखील माहित नव्हते.
ते खूप भीतीदायक होते कारण मी कधीही माझा देश सोडला नाही. आणि तरीही मी धोका पत्करण्याचा निर्णय घेतला!
म्हणूनच आम्ही हा व्हिडिओ येथे करत आहोत.
ठीक आहे, तुला चालायला येऊन दोन वर्षे झाली. हा एक मोठा क्षण आहे. तुम्हाला तुमचे पहिले पाऊल उचलायचे आहे का?
मी आनंदी आहे!
केली पुन्हा चालायला इतकी आनंदी होती की तिने मग हे विचारले.
मी नाचू शकते का?
तुला नाचायचे आहे का?!
हो, गोष्ट अशी आहे की... तुम्ही माझ्यासोबत याल का?
मी नाचावे असे तुम्हाला वाटते का? हो.
अरे, बेटा. मला कळत नाहीये मी काय करतोय ते. तुम्हाला विश्वासही बसणार नाही की ही तिची दोन वर्षांत पहिलीच चालण्याची वेळ आहे. आणि ती नाचू लागली. काय?
हे खरं वाटतंय!
आणि जरी मला स्पष्टपणे नाचायचे माहित नाही, या कुटुंबाला त्यांच्या भूतकाळातील एका महत्त्वाच्या भागाशी पुन्हा एकत्र होताना पाहणे माझ्यासाठी जगाचा अर्थ होता.
धन्यवाद!
आणि एडुआर्डोबद्दल, नवीन पाय मिळाल्यावर त्याला खरोखरच हृदयस्पर्शी प्रतिक्रिया मिळाली.
त्याने त्याचे चुंबन घेतले, ते खूप सुंदर होते. तो गेल्या काही महिन्यांपासून चालला नाही, जे नक्कीच लाजिरवाणे आहे. कारण तो फक्त पाच वर्षांचा आहे.
हा एक मोठा क्षण आहे. जेव्हा तुम्ही तयार असाल तेव्हा, एडुआर्डो.
आई म्हणत होती की त्याला स्वतःला खेचून घ्यावे लागेल आणि पाय नसल्याची लाजही वाटली, म्हणून. त्याला अशा प्रकारे हालचाल करताना पाहणे खूप छान आहे.
हे घ्या. ठीक आहे, तुम्हाला ते घालायचे आहे का?
तुमच्या मुलीला पुन्हा चालताना पाहण्याचा अनुभव कसा आहे?
खूप भावनिक! खूप रोमांचक!
हे बघ. ती गेल्या एक वर्षापेक्षा जास्त काळ घरात आलेली नाही. खरं सांगायचं तर हा माझा आवडता व्हिडिओ आहे. हे वेडेपणाचं आहे.
नमस्कार. कसं चाललंय?
अरे देवा!
नमस्कार! कसे आहात? मी ठीक आहे.
फेडेला भेटणे छान आहे आणि ते सर्वपण आपण इथे येण्याचे खरे कारण काय आहे? तुमचे अगदी नवीन प्रोस्थेटिक आहे का? हे सर्व तुमचे आहे. १००% मोफत.
खूप खूप धन्यवाद! मी खूप आभारी आहे. हा एक आशीर्वाद आहे.
पुन्हा चालायला कसे वाटते?
खरोखरच खूप मोठा आनंद.
आणि ५० अपंगांना आणखी बळ देण्यासाठी आम्ही इक्वेडोरमध्ये मदत केली. डेव्हिडने आमच्यासोबत त्याच्या आवडत्या विधींपैकी एक शेअर केला.
आम्हाला त्यांना त्या डोंगरावर फिरायला घेऊन जायला आवडते.
आणि आता आपण या डोंगरावर चढणार आहोत त्यांच्या नवीन कृत्रिम अवयवांना बसण्यासाठी.
जर ते या डोंगरावर चढू शकले तर ते दैनंदिन जीवनात यशस्वी होऊ शकतील.
मला या कामाचे प्रतीकात्मक रूप दिसते. प्रवास सुरू करूया.
ठीक आहे. हे खरंतर खूप कठीण आहे. हा माणूस न चालण्यापासून अक्षरशः डोंगरावर चढाई करण्यापर्यंत पोहोचला. ते खरोखरच अद्भुत आहे.
तुम्हाला खरोखर या रुग्णांना आव्हान द्यायला आवडते.
जर तुम्ही नवीन उंची गाठू शकलात, अपंगत्वासह नवीन शिखर गाठणे, तुम्हाला असे वाटेल की दुसरे काहीही शक्य आहे.
आणि मी तेच पाहिले. या अपंगांनी दाखवलेली चिकाटी आणि महत्त्वाकांक्षा मी आधी पाहिलेल्या कोणत्याही गोष्टीपेक्षा वेगळे होते. या प्रवासाचे सार हेच आहे की हार मानण्यास नकार देणे.
मी खरे सांगेन, मला पूर्णपणे समजले नाही आपण हा डोंगर का चढत होतो, पण आता मला समजले. त्यांना हे दाखवण्यासाठी की जर ते या डोंगरावर चढू शकत असतील, ते त्यांच्या नवीन प्रोस्थेटिक्सने कोणत्याही गोष्टीवर मात करू शकतात.
आम्ही वर पोहोचलो.
चांगले काम. जर तुम्ही लोक या पर्वतावर चढू शकत असाल तर तुम्ही काहीही करू शकता. मला तुमचा अभिमान आहे. मला तुमचा अभिमान आहे.
मला तुमचा अभिमान आहे. मला तुमचा अभिमान आहे.
आणि आता आमचे बक्षीस म्हणजे हे सुंदर दृश्य.
आता आपण केनियाला जाणार आहोत, जिथे आम्हाला असे काही मुले आढळली ज्यांचे पाय अजूनही आहेत पण त्यांचा वापर करण्यासाठी महागड्या शस्त्रक्रियांची आवश्यकता होती, ज्यासाठी अर्थातच आम्ही पैसे दिले.
ते बघ. शस्त्रक्रियेपूर्वी, यापैकी काही मुलांनी आयुष्यभर कधीही चालले नाही. आणि आता त्यांना पहा.
जेव्हा मी चालण्याचा प्रयत्न केला, मी आता कसा पडलो हे मला कळत नव्हते. माझे सहकारी विद्यार्थी माझ्यावर हसायचे. त्यामुळे कधीकधी मी शाळेत जाऊ शकत नव्हतो.
पहिले पाऊल उचलताना कसे वाटले?
मी इतरांप्रमाणे चालू शकतो. त्यामुळे मला खूप आनंद होतो.
आणि या जीवन बदलणाऱ्या शस्त्रक्रिया प्रदान करण्यासोबतच, आम्ही या क्लिनिकमध्ये मुलांना आनंद घेण्यासाठी एक नवीन खेळण्याची खोली देखील उपलब्ध करून दिली आहे.
नवीन खेळण्याच्या खोलीला भेट देण्यासाठी या!
आणि या टप्प्यावर मी वेग थोडा वाढवणार आहे. कारण केनियानंतर, आम्ही संपूर्ण आफ्रिकेत फिरून लोकांना पुन्हा चालण्यास मदत केली.
माझे कुटुंब, माझी आर्थिक स्थिती आणि मला माहित असलेले सर्व काही बदलणार आहे.
आणि तिथून आम्ही फिलीपिन्स, कंबोडिया आणि श्रीलंकेला गेलो.
आम्हाला मदत केल्याबद्दल खूप खूप धन्यवाद. धन्यवाद.
खूप खूप धन्यवाद.
माझ्यासाठी ही दुसरी संधी आहे. मला पुन्हा जिवंत वाटत आहे. माझे हृदय धडधडत आहे!
आणि जगभरातील देशांना भेट दिल्यानंतर आणि 2,000 पहिल्या चरणांचे साक्षीदार, मला हे सांगायला आनंद होत आहे की आम्ही इतक्या लोकांचे जीवन बदलण्यास मदत करू शकतो, जगभरात.
पण तुम्हाला आठवत असेलच की या व्हिडिओच्या आधीपासून, आम्हाला अजून एका लग्नाला भेट द्यायची आहे.
याहून विचित्र काय आहे, आपण २४ तासांपूर्वी भेटलेल्या लोकांच्या लग्नात आहोत? की नोलनचा शर्ट?
नोलनचा शर्ट, शंभर टक्के.
ही छोटी दोरी काय आहे?
ठीक आहे, ट्रॅव्हिस त्याच्या मुलीला रस्त्याने घेऊन जाणार आहे. त्याचे नवीन पाय काम करतात का ते पाहूया. हा एक मोठा क्षण आहे.
माझे वडील मला रस्त्याने घेऊन जातील असे मी नेहमीच स्वप्न पाहिले आहे.
मी रडणार आहे, मित्रा.
हे खूप छान आहे.
आता मी तुम्हाला सर्व श्री. आणि श्रीमती अँडरसन देण्यास आनंदी आहे.
ट्रॅव्हिस त्याच्या मुलीला रस्त्याने जाताना पाहत आहे, मला सर्व लोकांच्या जीवनावर चिंतन करायला लावले ज्यांचा या संपूर्ण व्हिडिओमध्ये प्रभाव पडला.
मी तिला रस्त्याने घेऊन जाऊ शकलो. ते खरोखरच अद्भुत होते. खूप खूप धन्यवाद.
मित्रांनो, मला ते या व्हिडिओमध्ये हवे आहे — नेहमीपेक्षा थोडे वेगळे. आणि मला ते सांगायचे होते, यापैकी काही लोकांकडे विमा होता आणि त्यांना नकार देण्यात आला हे तथ्य, यापैकी काही लोकांकडे विमा होता पण त्यांच्याकडे योग्य कव्हर नव्हते. ते मला जमत नाही.
सध्या त्यांची एकमेव आशा आहे कृत्रिम पाय मिळणे, जेणेकरून ते पुन्हा चालू शकतील, जेणेकरून ते नोकरी शोधू शकतील, एखाद्या युटूबरने पुढे येऊन त्यांना मदत करावी, जे हास्यास्पद आहे.
मला उत्तर काय आहे ते माहित नाही, पण मला हे सांगायचे होते जेणेकरून हे पाहणाऱ्या १० कोटी लोकांना प्रेरणा मिळेल, कारण चित्रीकरण करताना मी जे पाहिले ते — हा व्हिडिओ स्पष्टपणे ठीक नाहीये.
असो, पाहिल्याबद्दल धन्यवाद.
लेख प्रकाशित
