2,000 ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਤੁਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ: ਪ੍ਰੋਸਥੈਟਿਕ ਟੰਗਾਂ, ਬੀਮੇ ਦੀ ਨਾਕਾਮੀ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ

YouTube 'ਤੇ ਖੋਲ੍ਹੋ ↗
ਸੰਖੇਪ ਝਲਕ

ਇਸ ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਦੀ ਟੀਮ ਨੇ 2,000 ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਤੁਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨ ਦਾ ਟੀਚਾ ਰੱਖਿਆ। ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਤੁਰਨਾ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਰ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਰੋੜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਇਹ ਸਹੂਲਤ ਨਹੀਂ। ਵੀਡੀਓ ਅਮਰੀਕਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਗੁਆਟੇਮਾਲਾ, ਇਕੁਆਡੋਰ, ਕੀਨੀਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਵਾਲ ਚੁੱਕਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਕਿਸੇ ਯੂਟਿਊਬਰ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਆਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।

13 ਮਿੰਟ ਦਾ ਪਾਠ

ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਕਹਾਣੀਆਂ: ਹਾਦਸੇ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀਆਂ

ਵੀਡੀਓ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਲੋਕ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਵਾਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਕਿਵੇਂ ਗੁਆਈ। ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ 2020 ਵਿੱਚ ਹਾਦਸਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਗੋਡੇ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰਕ ਮੈਂਬਰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਪਣਾ ਬਿਮਾਰ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤਾਂ ਲੱਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਾਲ ਨਹੀਂ ਕੱਢ ਸਕਣਗੇ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ 17 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਕਾਰ ਦੇ ਮਲਬੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਇਸ ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਗੁਆ ਬੈਠੇ।

ਸਟੈਫਨੀ: ਲਗਭਗ 15 ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ

ਮੁਹਿੰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸਟੈਫਨੀ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ 2009 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਤੁਰ ਸਕੇ, ਯਾਨੀ ਲਗਭਗ 15 ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਟੀਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਲੱਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਲੱਤ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਟੈਫਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਚੰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਤੁਰਦੇ ਹਨ — ਵੀਡੀਓ ਮੁਤਾਬਕ 15 ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਵੀ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬੱਚਾ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੋ ਚਾਹੇ ਕਰ ਸਕੇਗਾ ਅਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੈਦੀ ਬਣ ਕੇ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜਵਾਬ ਆਇਆ ਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਡਾਂਸ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ — ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਡਾਂਸ ਕੀਤਾ।

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੌਲੀਨ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਜੋ ਸੱਤ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਤੁਰੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮੌਕਾ ਮਿਲਣਾ ਕਿੰਨਾ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਟੀਮ ਨੇ ਡੇਵਿਡ, ਐਡਰੀਅਨ, ਲਿੰਡਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ।

ਪ੍ਰੋਸਥੈਟਿਕ ਦੀ ਕੀਮਤ ਅਤੇ ਬੀਮੇ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ

ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਾਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਾਮੁਮਕਿਨ ਸੀ ਜੋ ਗੁਆਚੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਨਕਲੀ ਅੰਗ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਅਜਿਹੀ ਪ੍ਰੋਸਥੈਟਿਕ ਟੰਗ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੀਮਤ ਕਿੰਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਵਾਬ ਸੀ: ਪੰਜ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੰਜਾਹ ਹਜ਼ਾਰ ਤੱਕ।

ਵੀਡੀਓ ਮੁਤਾਬਕ ਇਸ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਏ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਜਾਂ ਤਾਂ ਬੀਮਾ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾ ਸਕੇ ਸਨ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੀਮੇ ਨੇ ਇਸ ਦਾ ਖਰਚਾ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਿਆ। ਟੀਮ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਮਦਦ ਨਾ ਕਰਦੇ ਤਾਂ ਇਹ ਲੋਕ ਸ਼ਾਇਦ ਕਦੇ ਵੀ ਮੁੜ ਨਾ ਤੁਰ ਸਕਦੇ। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਬੀਮਾ ਪੈਸਾ ਨਾ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਕੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜਵਾਬ ਸੀ ਕਿ ਪੈਸਾ ਜੋੜਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਮੀਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਆ ਕੇ ਮਦਦ ਕਰੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਮੁਤਾਬਕ ਆਪਣੇ ਖਰਚੇ 'ਤੇ ਇਹ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਦਸ ਸਾਲ ਲੱਗ ਜਾਣੇ ਸਨ।

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਚੈਂਡਲਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਜਾਂਦਿਆਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਡਾਲਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਦਿਨ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਣਗੇ। ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਨੇ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਟੰਗ ਨਾਲ ਆਏ ਸੀ ਅਤੇ ਹੁਣ ਦੋ ਟੰਗਾਂ 'ਤੇ ਪੈਸਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਬ੍ਰੀਫ਼ਕੇਸ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਵੀਂ ਟੰਗ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਅਸਲੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਿਨ ਹੈ।

ਗ੍ਰੈਗ: ਰੋਜ਼ਮਰ੍ਹਾ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਅਹਿਮੀਅਤ

ਟੀਮ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿੱਖਿਆ ਕਿ ਤੁਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ 'ਤੇ ਰੋਜ਼ਮਰ੍ਹਾ ਦੇ ਕੰਮ ਵੀ ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗ੍ਰੈਗ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਮੁਸ਼ਕਲ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਦੁੱਗਣੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਟੈਨਿਸ ਖੇਡਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਬੱਸ ਇੰਨੀ ਸੀ ਕਿ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਭਾਂਡੇ ਧੋ ਸਕਣ — ਇਸੇ ਨਾਲ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਗੇ। ਨਵੀਂ ਟੰਗ ਲਾ ਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲ ਰਹੀ ਹੈ।

ਟ੍ਰੈਵਿਸ: ਧੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਸੁਪਨਾ

ਟ੍ਰੈਵਿਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀਡੀਓ ਦਾ ਇੱਕ ਕੇਂਦਰੀ ਧਾਗਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੀ 3-4 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਧੀ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਸੀ ਕਿ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰ ਕੇ ਆਇਲ (ਵਿਆਹ ਦੇ ਰਸਤੇ) ਤੱਕ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣ।

ਟ੍ਰੈਵਿਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਬੋਰ ਹੁੰਦੇ ਸਨ ਤਾਂ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਛੇ-ਸੱਤ ਦਿਨ ਦੌੜ ਲਾਉਂਦੇ ਸਨ। 17 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਕਾਰ ਦੇ ਮਲਬੇ ਵਿੱਚ ਫਸਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਓਸਟੀਓਮਾਈਲਾਈਟਿਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਦੋਵੇਂ ਟੰਗਾਂ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਤੁਰਿਆਂ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਦੇ ਤੁਰੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਨ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਜੀ ਅਤੇ ਖੱਬੀ ਦੋਵੇਂ ਟੰਗਾਂ ਲਾਈਆਂ ਗਈਆਂ। ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਚੁੱਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਪ੍ਰਗਟਾਈ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਟੰਗ ਵਾਲੇ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਚੰਗਾ ਤੁਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਟ੍ਰੈਵਿਸ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਭੱਜਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦੇਣ। ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਸਹਾਰੇ ਤੁਰਦੇ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤੀ।

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਟੀਮ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧੀ ਦੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਿਆਹ ਦਾ ਕੁੱਲ ਖਰਚਾ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਵ੍ਹੀਲਚੇਅਰ 'ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਉਨ੍ਹਾ ਹੀ ਪੈਸਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ — ਯਾਨੀ ਵਿਆਹ ਦਾ ਸਾਰਾ ਖਰਚਾ ਟੀਮ ਚੁੱਕੇਗੀ। ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਹ 'ਤੇ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ; ਜਵਾਬ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਹਾਂ, ਪਰ ਫੀਸਟੇਬਲਜ਼ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣਾ। ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਵਿਆਹ ਵੀ ਅੱਗੇ ਦਿਖਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ।

ਵਿਕਾਸਸ਼ੀਲ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਚੁਣੌਤੀ: ਗੁਆਟੇਮਾਲਾ ਅਤੇ ROMP

ਟੀਮ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਕੋਈ ਸਾਰਾ ਖਰਚਾ ਚੁੱਕ ਲਵੇ। 5 ਤੋਂ 50 ਹਜ਼ਾਰ ਦਾ ਖਰਚਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਵੀਡੀਓ ਮੁਤਾਬਕ ਵਿਕਾਸਸ਼ੀਲ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕੀਮਤ ਕਿਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਭਾਰੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਗੁਆਟੇਮਾਲਾ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਡੇਵਿਡ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੈਸੇ ਦੀ ਤੰਗੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੋਸਥੈਟਿਕ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਰੇਂਜ ਆਫ਼ ਮੋਸ਼ਨ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ (ROMP) ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਹੈ।

ਡੇਵਿਡ ਮੁਤਾਬਕ ਗਰੀਬ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਪ੍ਰੋਸਥੈਟਿਕ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਰੁਕਾਵਟ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੰਨੀ ਮਹਿੰਗੀ ਇਸ ਲਈ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਹੀ ਮਹਿੰਗੀ ਹੈ। ਵੀਡੀਓ ਅਨੁਸਾਰ ਡੇਵਿਡ ਨੇ ਘੱਟ ਲਾਗਤ 'ਤੇ ਚੰਗੀ ਕੁਆਲਿਟੀ ਦੇਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌਖਾ ਤਰੀਕਾ ਲੱਭਿਆ: ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਦਿਸਣ ਵਾਲਾ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਦੂਜੇ ਪ੍ਰੋਸਥੈਟਿਕ ਸਮਾਨ ਨੂੰ ਰੀਸਾਈਕਲ ਕਰਕੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰੋਸਥੈਟਿਕਸ ਵਿੱਚ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮਾਨ ਕੰਮ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣਾ ਪ੍ਰੋਸਥੈਟਿਕ ਪਿਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਵੈੱਬਸਾਈਟ ਰਾਹੀਂ ਡੇਵਿਡ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਗਰੀਬ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਲਈ ਸਸਤਾ ਸਮਾਨ ਤਿਆਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਟੀਮ ਲਈ ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸੀ ਕਿ ਗੁਆਟੇਮਾਲਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਣਗੇ।

ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਨਵੇਂ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਲੋਕ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਚਲਾਉਣ, ਫੁੱਟਬਾਲ ਖੇਡਣ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਛੋਟੇ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਤੁਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ "ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।" ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਲੰਬਾ ਹੈਂ। ਟੀਮ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਕਿ ਉਮਰ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਅੰਗ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਦੂਰ-ਦਰਾਜ ਇਲਾਕੇ ਅਤੇ 65 ਹਜ਼ਾਰ ਡਾਲਰ ਦਾ ਟਰੱਕ

ਡੇਵਿਡ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕੁਝ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਲੀਨਿਕ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਇੱਥੋਂ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ-ਨੀਵੀਂ ਅਤੇ ਪਥਰੀਲੀ ਹੈ, ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰਨੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਪਾਹਜ ਲੋਕ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਰਹਿਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਕਈ ਵਾਰ ਡੇਵਿਡ ਨੂੰ ਕਲੀਨਿਕ ਛੱਡ ਕੇ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਹਨ।

ਜਦੋਂ ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਟਰੱਕ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਤਾਂ ਡੇਵਿਡ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੋਈ ਟਰੱਕ ਨਹੀਂ। ਵੀਡੀਓ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਧਨਾਂ ਦੀ ਕਮੀ, ਸਟਾਫ਼ ਦੇ ਖਰਚੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਸਥੈਟਿਕਸ ਦੀ ਕੀਮਤ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਗੱਡੀ ਰੱਖਣ ਦਾ ਪੈਸਾ ਨਹੀਂ ਬਚਦਾ। ਟੀਮ ਨੇ ਸਟਾਫ਼ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਡੇਵਿਡ ਤੋਂ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ROMP ਲਿਖਿਆ 65 ਹਜ਼ਾਰ ਡਾਲਰ ਦਾ ਨਵਾਂ ਟਰੱਕ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਟੀਮ ਮੁਤਾਬਕ ਇਸ ਖੇਤਰ ਦੇ ਹਰ ਔਖੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਜਵਾਲਾਮੁਖੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਕੇਵਿਨ

ਟਰੱਕ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਵਰਤੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਟੰਗ ਦੇਣ ਲਈ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਟੀਮ ਗੁਆਟੇਮਾਲਾ ਦੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਗਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆਇਆ ਕਿ ਡੇਵਿਡ ਮਜ਼ਾਕ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ — ਇਲਾਕਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਜਵਾਲਾਮੁਖੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬਣੇ ਘਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ। ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੁਣ ਸਮਝ ਆਇਆ ਕਿ ਇਹ ਟਰੱਕ ਇੰਨਾ ਕੀਮਤੀ ਕਿਉਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਆਮ ਕਾਰ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਤਾਂ ਸੋਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।

ਉੱਥੇ ਉਹ ਕੇਵਿਨ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਜੋ 24 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਹਾਦਸੇ ਵਿੱਚ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੜ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਟੰਗਾਂ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਕੇਵਿਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇੱਥੇ ਪਹੁੰਚਣਾ ਤਾਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ ਹੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਸ ਕਰਕੇ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਵ੍ਹੀਲਚੇਅਰ ਚਲਾਈ ਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਨਵੀਆਂ ਟੰਗਾਂ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਚੁੱਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਰੇ ਜਵਾਲਾਮੁਖੀ ਦੇਖਣ ਗਏ। ਕੇਵਿਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਟੀਮ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ। ਵੀਡੀਓ ਮੁਤਾਬਕ ਕੇਵਿਨ 71ਵੇਂ ਵਿਅਕਤੀ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਮਿਲੀ।

ਇਕੁਆਡੋਰ: ਕੈਲੀ, ਐਡੁਆਰਡੋ ਅਤੇ ਹੋਰ

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਅਤੇ ਡੇਵਿਡ ਇਕੁਆਡੋਰ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਕੈਲੀ ਮਿਲੇ, ਜੋ ਛੇ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਕਰਕੇ ਬੋਲੀਵੀਆ ਤੋਂ ਆਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਪਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਪ੍ਰੋਸਥੈਟਿਕ ਮਿਲੇਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲੇ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਬਹੁਤ ਡਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੋਖਮ ਲਿਆ। ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਤੁਰ ਕੇ ਉਹ ਇੰਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਡਾਂਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਲ ਨੱਚਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਾਂਸ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਪਰ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸੁੱਖ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਕੈਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਟੰਗਾਂ ਅਸਲੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਐਡੁਆਰਡੋ ਕਈ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਤੁਰ ਸਕੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਘਿਸਟ-ਘਿਸਟ ਕੇ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਜਾਣ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਟੰਗ ਨਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਸ਼ਰਮ ਵੀ ਆਉਂਦੀ ਸੀ; ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰਦੇ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਬੱਚੀ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਤੁਰ ਸਕੀ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਤੁਰਦੇ ਦੇਖ ਕੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਣਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸੱਚ ਕਹਾਂ ਤਾਂ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਨਪਸੰਦ ਵੀਡੀਓ ਹੈ। ਫ਼ੇਦੇ ਨਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਮੁਫ਼ਤ ਨਵਾਂ ਪ੍ਰੋਸਥੈਟਿਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨੇਮਤ ਕਿਹਾ। ਵੀਡੀਓ ਮੁਤਾਬਕ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਕੁਆਡੋਰ ਵਿੱਚ ਹੋਰ 50 ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਗਈ।

ਪਹਾੜ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਰਸਮ

ਡੇਵਿਡ ਨੇ ਟੀਮ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਮਨਪਸੰਦ ਰਸਮ ਸਾਂਝੀ ਕੀਤੀ: ਨਵੇਂ ਪ੍ਰੋਸਥੈਟਿਕ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਇਹ ਲੋਕ ਇਹ ਪਹਾੜ ਚੜ੍ਹ ਸਕਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਰੋਜ਼ਮਰ੍ਹਾ ਦੇ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰ ਸਕਣਗੇ। ਡੇਵਿਡ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਅਪਾਹਜਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਨਵੀਂ ਉਚਾਈ ਜਾਂ ਨਵੀਂ ਚੋਟੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗੇਗਾ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਔਖਾ ਨਹੀਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਇਸ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਅਸਲੀ ਮਕਸਦ ਕਦੇ ਹਾਰ ਨਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ।

ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਚੜ੍ਹਾਈ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਕਿ ਪਹਾੜ ਕਿਉਂ ਚੜ੍ਹਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸਮਝ ਆਇਆ ਕਿ ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਕਿ ਨਵੇਂ ਪ੍ਰੋਸਥੈਟਿਕ ਨਾਲ ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਦੇਖ ਕੇ ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਰਗੀ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖੀ। ਸਾਰੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਡੇਵਿਡ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਪਹਾੜ ਚੜ੍ਹ ਸਕਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਫ਼ਖ਼ਰ ਹੈ। ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਇਨਾਮ ਇੱਕ ਖੂਬਸੂਰਤ ਨਜ਼ਾਰਾ ਸੀ।

ਕੀਨੀਆ: ਲੱਤਾਂ ਹਨ, ਪਰ ਸਰਜਰੀ ਦੀ ਲੋੜ

ਕੀਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸਮੱਸਿਆ ਵੱਖਰੀ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਟੀਮ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਬੱਚੇ ਮਿਲੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਤਾਂ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਤਣ ਲਈ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਸਰਜਰੀਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ। ਟੀਮ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਰਜਰੀਆਂ ਦਾ ਖਰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਵੀਡੀਓ ਮੁਤਾਬਕ ਸਰਜਰੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਈ ਬੱਚੇ ਕਦੇ ਤੁਰ ਨਹੀਂ ਸਕੇ ਸਨ।

ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਤੁਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ, ਉੱਠਦੇ ਹੀ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਅਤੇ ਸਾਥੀ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਕਈ ਵਾਰ ਉਹ ਸਕੂਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਤੁਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਨ। ਸਰਜਰੀ ਦੇ ਖਰਚੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਟੀਮ ਨੇ ਕਲੀਨਿਕ ਵਿੱਚ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਖੇਡਣ ਲਈ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਪਲੇਅਰੂਮ ਵੀ ਬਣਵਾਇਆ।

ਮੁਹਿੰਮ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਅਤੇ 2,000 ਪਹਿਲੇ ਕਦਮ

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮਿਸ਼ਨ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਤੇਜ਼ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ। ਟੀਮ ਅਫ਼ਰੀਕਾ ਦੇ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਅਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਬਦਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਟੀਮ ਫਿਲੀਪੀਨਜ਼, ਕੰਬੋਡੀਆ ਅਤੇ ਸ੍ਰੀਲੰਕਾ ਗਈ। ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਦ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਮੁਤਾਬਕ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਕੇ ਅਤੇ 2,000 ਪਹਿਲੇ ਕਦਮ ਦੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇੰਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਲਿਆ ਸਕੇ।

ਟ੍ਰੈਵਿਸ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ

ਵੀਡੀਓ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਵਾਅਦੇ ਮੁਤਾਬਕ ਟੀਮ ਟ੍ਰੈਵਿਸ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀ। ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਨੇ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਅਜੀਬ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਆਹ 'ਤੇ ਆਏ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 24 ਘੰਟੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਟੀਮ ਦੇ ਸਾਥੀ ਨੋਲਨ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਹਲਕਾ-ਫੁਲਕਾ ਮਜ਼ਾਕ ਹੋਇਆ।

ਫਿਰ ਟ੍ਰੈਵਿਸ ਆਪਣੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਟੰਗਾਂ 'ਤੇ ਧੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਲ ਵੱਲ ਤੁਰੇ। ਧੀ ਨੇ ਦੁਹਰਾਇਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਸੀ ਕਿ ਪਿਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਆਇਲ ਤੱਕ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ। ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਣਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਨਵ-ਵਿਆਹੀ ਜੋੜੀ ਨੂੰ ਮਿਸਟਰ ਅਤੇ ਮਿਸਿਜ਼ ਐਂਡਰਸਨ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਟ੍ਰੈਵਿਸ ਨੂੰ ਧੀ ਨਾਲ ਆਇਲ ਤੱਕ ਜਾਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਯਾਦ ਆ ਗਏ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਇਸ ਵੀਡੀਓ ਦੌਰਾਨ ਬਦਲਾਅ ਆਇਆ। ਟ੍ਰੈਵਿਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਧੀ ਨੂੰ ਤੁਰ ਕੇ ਆਇਲ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਏ, ਜੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੀ।

ਅੰਤਲਾ ਸੰਦੇਸ਼: ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਸਵਾਲ

ਵੀਡੀਓ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਕੁਝ ਵੱਖਰੀ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਈਆਂ ਕੋਲ ਬੀਮਾ ਸੀ ਪਰ ਪੈਸਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਬੀਮੇ ਵਿੱਚ ਇਸ ਲਈ ਕਵਰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਉਮੀਦ ਪ੍ਰੋਸਥੈਟਿਕ ਟੰਗ ਹੈ — ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਤੁਰ ਸਕਣ ਅਤੇ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਣ — ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਿਸੇ ਯੂਟਿਊਬਰ ਨੂੰ ਆ ਕੇ ਮਦਦ ਕਿਉਂ ਕਰਨੀ ਪਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਦੁਖਦ ਕਿਹਾ।

ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਨੇ ਸਾਫ਼ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਕੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਇਸ ਲਈ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ 100 ਮਿਲੀਅਨ ਲੋਕ ਇਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਲੈ ਸਕਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵੀਡੀਓ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ।