هر بازدید، یک وعده غذا: سفر مستر بیست از مدارس کنیا و غنا تا بازار عمده‌فروشی فیلادلفیا

هر بار که یکی این ویدیو رو می‌بینه، کمک می‌کنه یه نفر محتاج غذا بخوره. و از اونجایی که ویوی زیادی می‌گیریم، یه عالمه آدم آوردم!

بفرما. مرسی رفیق. قابلی نداشت.

اگه دارین فکر می‌کنین چطور همچین کاری می‌کنیم، هر بار که کسی کل این ویدیو رو می‌بینه، از جمله خودتون، یه مقدار پول تولید می‌شه. و هرچی این ویدیو بیشتر رشد کنه، اون مقدار پول بیشتر می‌شه و می‌تونه تعداد خیلی زیادی آدم رو سیر کنه. همه غذا می‌خورن.

ولی قضیه به اینجا ختم نمی‌شه. مستر بیست! دیدن همین ویدیو باعث می‌شه زمین کشاورزی فراهم بشه، آشپزخونه بزرگی ساخته بشه، مدارس برای دانش‌آموزاشون پر از غذا بشن، و بچه‌ها از کار اجباری نجات پیدا کنن. پس خوشحالم که اینجایین.

بفرما، الان ۱۵۰۰ نفر سیر شدن. خیلی برای آینده هیجان‌زده‌ام.

و به خاطر برنامه غذامون، حضور بچه‌ها تو مدرسه خیلی بیشتر شده، واسه همین منطقی بود که کلاس‌هاشون رو ارتقا بدیم. تعداد میزها تو مدرسه خیلی کمه، طوری که بعضی از بچه‌ها واقعاً باید روی سنگ بشینن.

فکر نمی‌کنم بشه چهار تا بچه رو باهم روی یکی از اینا نشوند. قطعاً، این فقط برای دو تا بچه‌ست. جدی؟ نه برای چهار تا.

می‌تونی بپرسی میز جدید می‌خوان یا نه؟ (به زبان خارجی حرف می‌زند) آره! الان برمی‌گردم.

بیاریدشون داخل! برای همه میزهای جدید آوردیم! و حالا، حتی با این‌همه دانش‌آموز جدید، همه یه جای نشستن دارن. ببین چقدر خوشحالن!

بریم که خالی کنیمشون! داداش، من عاشق این ویدیوام!

این کار باعث می‌شه آدم در مورد چیزایی که ما تو آمریکا و اروپا بی‌دغدغه ازشون استفاده می‌کنیم فکر کنه. مثلاً چیزی به سادگی یه میز جدید برای مدرسه، که مجبور نباشن روی سنگ بشینن… واقعاً هفته‌شون رو می‌سازه.

مرسی جیمی. قابلی نداشت. این واقعاً برام معنی زیادی داره.

مرسی از کمکتون بچه‌ها. الان دارن همه رو می‌برن داخل.

برای میزهای جدیدتون آماده‌اید؟ آره! آره؟

معلومه که نمی‌تونن هر روز صبحونه و ناهار همه بچه‌ها رو بدن با این… «آشپزخونه». واسه همینه که این آشپزخونه جدید رو ساختیم!

و علاوه بر بازسازی مدرسه، یه چاه آب هم اینجا کندیم با مخزن ذخیره آب، به‌علاوه یه گلخونه و، دوربین رو بچرخون، یه مزرعه. ما داریم هر چیزی که مدرسه لازم داره رو براش فراهم می‌کنیم.

و برای دانش‌آموزای جدیدی که به مدارس نزدیک میان، داریم با مزرعه‌های خیلی بزرگ… مثل این یکی همکاری می‌کنیم!

و اینم جاستیس، صاحب مزرعه‌ست. به مزرعه اوللشوا خوش اومدین.

مزرعه دو بخش داره. یه بخش از مزرعه مستقیم می‌ره برای مدرسه‌ها، و بخش دیگه مزرعه رو به‌طور ویژه می‌کاریم تا به جامعه‌های اطراف بفروشیم، که باعث می‌شه مؤسسه‌مون بتونه ادامه بده.

و چون الان این مزرعه‌ها با نیروی دستی کار می‌کنن، که به اندازه کافی کارآمد نیست تا غذای مورد نیاز مدرسه‌ها رو تولید کنه… ما یه تراکتور کاملاً جدید براتون آوردیم! نه بابا!

الان به‌جای اینکه آدم‌ها با دست کار کنن مثل این، می‌تونن از این تراکتور استفاده کنن. کاری که قبلاً ۴۵ دقیقه طول می‌کشید، الان فقط ۴۵ ثانیه طول می‌کشه.

این تراکتور از چیزی که فکر می‌کنین مهم‌تره. چون ما داریم پولی که از ویوی این ویدیو درمیاد رو می‌دیم به برنامه‌های غذای مدرسه‌ها، معنیش این نیست که غذا یهویی از آسمون می‌باره! غذا باید از یه جایی بیاد، و تو این مورد، از افزایش محصول با همین تراکتوره که تو این مزرعه بزرگ به‌دست میاد.

و برای اینکه مطمئن شیم این غذا به بیشترین تعداد ممکن می‌رسه، یه سورپرایز مخصوص برای مدرسه داریم.

همه بیاید این‌ور! این سوییچ کامیون جدید شماست! مبارکه! چی؟!

می‌خوام ازش استفاده کنید تا به همه غذا بدید. مرسی! خیلی ممنون! ما یه کامیون جدید داریم!

این کامیون باعث می‌شه مدرسه بتونه غذای اضافه رو به خانواده‌های کل منطقه برسونه. و داخل همین کامیون جدید، به اندازه بیش از صد هزار وعده غذا هست!

مردم منطقه اون‌قدر قدردان بودند که… یه بز به من هدیه دادن. الان یه بز دارم.

و اگه فکر می‌کنین صد هزار وعده زیاده، تا آخر این ویدیو، به خاطر بازدید شما، ما یه میلیون وعده غذا می‌دیم.

اینم از کنیا! بریم سراغ غنا، جایی که ما هزینه ساخت نه‌فقط یه آشپزخونه و مخزن آب، بلکه یه مزرعه جدید برای یه مدرسه محلی رو هم دادیم.

کلم‌هایی که الان داریم اینجا می‌کاریم، حدود دو ماه و نیم دیگه، این‌جوری می‌شن. ما می‌تونیم فقط با همین مزرعه‌ی کوچیک کلم، دانش‌آموزا رو سیر کنیم.

ولی برخلاف این مزرعه، میلیون‌ها مزرعه دیگه تو سراسر غنا داستان به این مثبتی ندارن.

مردم این منطقه کشاورز هستن. بیشتر والدین کشاورز کاکائو هستن. و متأسفانه بچه‌ها هم همین‌طور، که نقش مهمی تو تأمین درآمد خانواده‌هاشون دارن.

چهار نفر از هر پنج دانش‌آموزت، قبل از اینکه بیان این مدرسه، تو مزرعه کاکائو کار می‌کردن. آره. و حالا، به‌جای کار تو مزرعه کاکائو، دارن درس می‌خونن، چون ما بهشون غذای رایگان می‌دیم. آره.

این غذا باعث شده ثبت‌نام مدرسه‌مون بیشتر بشه. باعث می‌شه بچه‌ها بیان مدرسه و اونجا بمونن.

و یه راه دیگه هم پیدا کردیم تا بچه‌ها تو مدرسه بمونن. این‌ها گاوهای کاملاً جدیدشون‌ان.

ما ده‌ها جفت حیوان خریدیم که قراره به این خانواده‌ها هدیه بدیم، و با درآمد اضافه‌ای که ازش درمیارن، می‌تونن بچه‌هاشون رو بفرستن مدرسه، به‌جای اینکه مجبورشون کنن تو مزرعه کار کنن.

فردا اولین روز مدرسه‌شونه؟ آره. مبارکه! عالیه!

و با این همه حیوانی که باید اهدا می‌کردیم، مجبور شدم از طارق کمک بگیرم، که… اشتباه بود.

طارق، ده تا بز بعدی رو باهم بیار بیرون! یا خدا، این همه بز! چقدر بز! بیا! بیا! بیا! بفرما.

صبر کن! نه، نه، نه! یکی بزا رو بگیره! طارق! طارق! فرار کردن! طارق، اخراجی!

تبریک بابت بزهای جدیدتون!

من یه راه عالی برای جشن گرفتن حضورمون تو غنا بلدم. شماها شکلات خوردین؟ بگید ببینم نظرتون چیه! مشکلی نیست. از طعمش خوشتون اومده؟ آره!

می‌خواید پهپاد رو ببینید؟ آره. اگه بالا رو نگاه کنید، خودتون رو تو دوربین می‌بینید!

خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم رفیق من.

غم‌انگیزه، ولی ۴۵ درصد از بچه‌هایی که توی خانواده‌های کشاورز کاکائو تو غنا زندگی می‌کنن، دارن به‌صورت غیرقانونی کار کودک می‌کنن. پس برای مقابله با این، ما تو «فستیبلز» داریم با کشاورزها همکاری می‌کنیم تا سیستم نظارت و رسیدگی به کار کودک رو راه بندازیم، تا این بچه‌ها از کار اجباری بیان بیرون و برن مدرسه.

ما همیشه دعا می‌کردیم که یه برنامه غذای مدرسه‌ای برای بچه‌هامون داشته باشیم، و حالا دیگه داریمش. پس خیلی ازتون ممنونیم و امیدواریم این کار سال‌های سال ادامه پیدا کنه. امیدوارم برای همیشه.

و حالا که این خانواده‌ها تو غنا غذای کافی دارن، برگردیم به آمریکا، جایی که تموم کردن گرسنگی نیاز به حل یه مشکل کاملاً متفاوت داره.

باورتون بشه یا نه، آمریکا انقدر غذا تولید می‌کنه که حدود ۴۰ درصدش همین‌طوری دور ریخته می‌شه. ولی اگه فقط ده درصد از اون رو حفظ کنیم، به لحاظ نظری می‌تونیم گرسنگی رو تو آمریکا تموم کنیم.

و این ما رو می‌رسونه به بازار عمده‌فروشی فیلادلفیا… یکی از بزرگ‌ترین بازارهای مواد غذایی تو آمریکا! که هر سال، تا ۴۵۰۰ تن غذای فروش‌نرفته در خطر دور ریخته شدن قرار می‌گیره.

اینجاست که ایوان و سازمان غیرانتفاعیش، «شِرینگ اِکسس»، وارد می‌شن.

وقتی جایی برای فروش نباشه، راحت‌ترین کار اینه که بندازنش دور. مثلاً این سیب‌زمینی‌ها رو در نظر بگیر. یه فروشنده ممکنه بگه: «اگه یه ماه مونده تا تاریخ انقضاش، ما نمی‌خوایمش.» ولی در عوض، یکی مثل تو میگه: «چرا ندیمش به آدم‌های گرسنه؟» درسته، واضحه که باید این کارو کرد.

پس ایوان و تیمش تو سازمان «شِرینگ اِکسس» هزاران تن غذا جمع می‌کنن که به خاطر دلایل مسخره، ممکن بود دور ریخته بشه.

دنبال چی می‌گردیم؟ این خوب به نظر میاد. آره، این خوبه، پس می‌ذاریمش تو جعبه خوبا. این یکی؟ این یکی یه‌کم… نه، خوب نیست. آره، بده. بندازش تو سطل. باشه. کل کار همینه؟ آره. اگه سختش کنیم، کسی انجامش نمیده.

صبر کن طارق، چرا فلفلت این‌قدر کوچیکه؟ من فکر می‌کنم از بین بچه‌ها، فلفل من از همه بزرگ‌تره! همه می‌دونن باید با فلفلت این کارو کنی. صبر کن، فلفلت ناقصه نولان. آره، یه‌جورایی پیچ خورده. بچه‌ها آرزو دارن فلفلشون این‌قدری بود.

همه این غذاهایی که می‌بینی فقط چیزهایی‌ان که امروز از همین ساختمون اهدا شدن. و بیرون هم حتی بیشتر از این هست. ما به کامیون‌های بیشتری نیاز داریم تا بتونیم همه غذای موجود رو جمع کنیم.

این بازار و بازارهای مشابهش، غذای خیلی زیادی دارن که حتی سازمان «شِرینگ اِکسس» نمی‌تونه قبل از خراب شدن، همه‌ش رو پخش کنه. ولی فقط با یه کامیون دیگه، می‌تونن تا ۳۵۰۰ تن غذای بیشتر رو هر سال نجات بدن.

شاید حدس بزنی قراره چی بشه، ولی کاری کردم که ایوان نتونه حدس بزنه وقتی داشتم می‌بردمش سمت سورپرایزی که براش آماده کرده بودم. ایوان، چشم‌بندت رو بردار و برگرد عقب! اینم از کامیون جدیدت! آره!

و دوباره، فقط با دیدن این ویدیو، دارین کمک می‌کنین تا پول بیشتری به «شِرینگ اِکسس» بدیم تا بتونن سال‌های سال این کامیون جدید رو با غذا پر کنن. ولی بذارید بهت نشون بدم فقط یه روز با یه کامیون اضافه چه کارایی میشه کرد…

شروع می‌کنیم با تأمین مواد برای آشپزخونه «دابل ترلیس»، جایی که هر روز برای آدم‌های نیازمند غذای خوشمزه درست می‌کنن. همه چیزایی که اینجا می‌بینین قرار بود دور ریخته بشن، ولی حالا تبدیل به یه غذای خوشمزه شدن برای کسی که نیازمنده. دیگه خیلی عجیبه.

و در حالی که غذاهایی که پختیم ۶۰۰ نفر رو سیر کرد، کامیونمون هنوز ده‌ها تن محصول تازه داشت تا چندتا یخچال عمومی رو پر کنه، مستقیماً بین مردم تو خیابون پخش کنه، و حتی یه پویش غذای مخصوص خودمون تو کارولینای شمالی برگزار کنه، جایی که صدها نفر به غذای سالم و مقوی نیاز داشتن.

و شما هم می‌تونین کمک کنین، با کمک DoorDash. همین الان که دارین این ویدیو رو می‌بینین، دارین به یه نفر محتاج غذا کمک می‌کنین. و برای مدت محدود، اگه این هودی رو بخرین که در DashMarts در DoorDash موجوده، صدها وعده غذایی مثل این رو به افراد نیازمند اعطا خواهید کرد.

برات غذا آوردم. ممنونم. قابل نداره.

می‌بینم ایوان داره برچسب شِرینگ اِکسس رو می‌چسبونه روی… هودی‌های DoorDash! بریم سراغ بعدی. آهان، اونجاست! ببخشید، مجبور شدم پویش غذا رو نگه دارم تا اون قضیه رو حل کنم. کلاه می‌خوای؟

کد QR رو اسکن کنین یا روی لینک تو توضیحات کلیک کنین تا همین الان هودی رو از DoorDash بخرین. بیایید به بیشترین تعداد ممکن از آدم‌های نیازمند کمک کنیم.

پروژه DASH از DoorDash، فقط در چند سال گذشته کمک کرده تا بیش از صد میلیون وعده غذا تحویل داده بشه. همه این غذاها قرار بود دور ریخته بشن. دیوونه‌کننده نیست؟ واقعاً دیوونه‌کننده‌ست.

ویدیوها رو می‌بینی؟ آره. اسمش رو می‌دونی؟ نه. ازم عکس گرفت! ما هم نمی‌دونیم!

و وقتی پویش غذا تموم شد، هنوز دو تا سورپرایز دیگه برای ایوان داشتم. ایوان، دو تا چک برات دارم. اولی، برای اینکه برسیم به یه میلیون وعده غذا، یه چک برای ششصد هزار وعده غذا نوشتم. وای خدای من…

قبل از اینکه ویدیو منتشر بشه، گفتیم یه میلیون وعده غذا می‌دیم. می‌خوام ششصد هزار تاش رو تو انجام بدی. باشه، انجام میشه.

و بعد از اینکه ویدیو منتشر شد… هنوز نمی‌دونم. بستگی داره چند نفر این ویدیو رو ببینن. پس اینم یه چک خالی. و هرچی مردم ویدیو رو بیشتر ببینن، من اون مبلغ رو پر می‌کنم تا بتونین به مردم نیازمند غذا بدین.

وای خدای من! بچه‌ها لطفاً این ویدیو رو ببینید. می‌تونیم کلی غذا تأمین کنیم! مقدار پولی که اینجا نوشته میشه، بستگی به شما داره.

و نه‌تنها کمک کرد تا هزینه این غذاها تأمین بشه، بلکه یه مرد به اسم تونی رابینز هم وارد شد و یه پیام براتون داره.

کاری که دارید می‌کنید خیلی مهمه. هر ویویی که این ویدیو بگیره، یعنی وعده‌های بیشتر، پس من تعهد می‌دم ده میلیون وعده غذا اهدا کنم، و هرکسی هم که بخواد، می‌تونه بیاد و با کمک من همراهی کنه. بیایید هر کاری از دستمون برمیاد انجام بدیم که تا جای ممکن بهشون کمک کنیم.

حتماً این ویدیو رو با دوستاتون به اشتراک بذارید. به لطف تونی رابینز و DoorDash، هر ۲۰ ویو یعنی یه وعده غذا برای یه نفر نیازمند. بیایید با هم پخشش کنیم.