پنج مکان مرگبار زمین؛ از قفسی میان شیرها تا یک شب در جزیره مارها

الان روی جزیره‌ای هستم که پر از مارهای خطرناکه! اما قراره جاهایی خیلی مرگبارتر برم. مثلاً بالا رفتن از کوهی یخ‌زده...

دارم می‌میرم! ولم کنین پایین!

رانندگی تو جاده‌ای که هزاران نفر رو کشته... فقط هفت اینچ با مرگ فاصله داریم. شنا کردن بدون قفس کنار کوسه‌های وحشی... و خیلی چیزهای دیگه.

همه اینا شروع می‌شن از این قفس وسط یه سافاری آفریقایی، جایی که شیر، یوزپلنگ، اسب آبی و کلی حیوان کشنده دیگه هستن.

چرا داریم این کارو می‌کنیم؟ چون می‌خوایم پنج تا از مرگبارترین نقاط زمین رو ببینیم. یکی‌شون رو دیدم. یا خدا، چرا داریم این کارو می‌کنیم؟

و برای اینکه شیرها واقعاً بیان طرفمون، کلی گوشت آوردم تا پخش کنیم و دور قفس رو باهاش پر کنیم.

اوه نه، واقعاً داریم خودمونو می‌کشیم؟ اما چیزی که اینجا رو واقعاً مرگبار می‌کنه اینه که وقتی هوا تاریک می‌شه و دیگه نمی‌بینیم، حیوان‌ها هنوز می‌بینن.

جیمی، دوتا شیر اینجان. اون صدا رو شنیدی؟ اون کرگدنه؟ نه! داداش، خیلی گنده‌ست. همه‌شون شب از راه می‌رسن.

داداش، دورمون پر از شیره. شش، هفت متر باهامون فاصله دارن. خدای من... شیرها دست‌بردار نیستن، فقط دورمون می‌چرخن. ممکنه واقعاً تو این ویدیو بمیریم.

بیاین ببینیم واقعاً می‌میریم یا نه! چون جاهایی که قراره تو این ویدیو بریم یکی از اون یکی مرگبارتر و خطرناک‌تر می‌شن. تا برسیم به یه جزیره که پر از مارهای سمیه.

و حالا قراره از این آبشار یخ‌زده عظیم و مرگبار بالا بریم. و دیگه راه برگشتی نداریم. یا بالا می‌ریم، یا اینکه با این کفش‌های یخ‌شکن و این تبرهای یخ‌شکن سقوط می‌کنیم. شاید این ترسناک‌ترین کاری باشه که کردیم. برام آرزوی موفقیت کنین.

جیمی، واقعاً انتظار داری این همه رو بالا بریم؟ آره. اصلاً امکان نداره.

راستش، خودمم مطمئن نبودم که بتونیم این کارو بکنیم، اما اتفاقی که برای نولان افتاد، اصلاً دلگرمم نکرد.

نه. بچه‌ها، وایسین! وایسین! من تسلیمم. دیگه نمی‌خوام. نمی‌تونی جا بزنی! نگاه کن چطوری جا می‌زنم.

باورم نمی‌شه نولان جا زد. واقعاً دیوونه‌ست. نولان واقعاً تنهامون گذاشت. الان خیلی بالا اومدیم. نزدیک نیمه راهی!

جیمی، پایین رو نگاه نکن! وای خدای من. هر چی می‌ریم بالاتر، شیبش بدتر می‌شه. پاهام داره می‌لغزه! دارم لیز می‌خورم.

نزدیک بود بیفتی؟ آره! وای خدای من. جیمی، نوک قله رو می‌بینم! این ترسناک‌ترین کاریه که تا حالا کردم.

دارم انجامش می‌دم. باید برسم به بالا. نشون بده چقدر شیبش تند شده. دیگه خیلی جلو اومدیم، نمی‌تونم جا بزنم! فقط ده درصد مونده. سخت دارم جلوی اشکامو می‌گیرم.

با اینکه اصلاً نباید این کارو می‌کردم... جیمی، تقریباً رسیدی! یه‌جوری تونستم تا نوک این آبشار یخ‌زده بالا برم. رسیدیم به قله. بزن بریم!

می‌دونی چیه؟ نولان تصمیم درستی گرفت. ولی حالا می‌بینیم می‌تونه از پس جای سوم لیستمون بربیاد یا نه. اونم تو کشور بولیویاست، جایی که قراره تو جاده‌ای رانندگی کنیم که خیلی‌ها زنده ازش درنیومدن.

و حالا ما روی مرگبارترین جاده زمین هستیم. این پرتگاه صخره‌ای واقعاً اندازه یه آسمون‌خراشه. دارم واقعاً پشیمون می‌شم. خیلی پشیمونم.

شوخی نیست، این جاده انقدر کشته داده که ده سال پیش کامل بستن‌ش. این جاده هر سال تقریباً ۳۰۰ نفر رو می‌کشته. ولی من از دولت اجازه گرفتم که فقط برای ما دوباره بازش کنن.

کاش این کارو نمی‌کردن. عیبی نداره بابا! خیلی مطمئن نیستم که بی‌خطر باشه. دارم کم‌کم می‌فهمم چرا بهش می‌گن جاده مرگ.

رانندگی تو اصلاً شبیه کسی نیست که تو جاده مرگه، فقط همینو بگم. آره، وقتی جونم دست توئه، دوست ندارم بگی «اوه!» نه، جون تو دست منه. و ببین، فرمون یهویی کشید کنار. دستات رو بذار رو فرمون لطفاً!

فقط بیست سانت با مرگ فاصله داریم. داری خیلی نزدیک لبه می‌ری. خواهش می‌کنم. خواهش می‌کنم! لطفاً! وای خدای من، عمرم جلوی چشممه! هی داره چشمک می‌زنه، پشت سر هم، هی چشمک می‌زنه!

اگه فکر می‌کنی اون لحظه ترسناک بود، الان داریم می‌رسیم به اولین نقطه از سه‌تا جای مرگبار توی مسیرمون.

اینجاست که جاده خیلی باریک می‌شه! اینجاست که باید واقعاً حواست باشه. وای خدای من. داداش، لاستیک می‌ره لب پرتگاه دقیقاً همین‌جا. می‌بینی؟ آره، می‌فهمم چی می‌گی. وای خدای من! ببین تا پایین چقدر فاصله‌ست.

نولان، می‌تونی راهنماییم کنی؟ با کمال میل. با کمال میل از ماشین پیاده می‌شم! فقط خواهشاً نیفت. نه بابا! ببین چه دره عمیقیه. کلاً یه دره‌ست. حتی یه آبشارم هست. یالا کمک کن رد بشیم از اینجا. باشه.

داداش، این منظره دیوونه‌کننده‌ست! ببین چقدر به لبه نزدیکیم. لاستیکت دقیقاً کنار این دره عظیمه. این واقعاً عجیبه. مراقب باش! سرازیریه، خیلی لیزه. بیا جلو!

نولان، تو توی راهنمایی اصلاً خوب نیستی. انگار فقط دارم از ماشین فرار می‌کنم الان. چیز زیادی واسه راهنمایی دادن نیست واقعاً. برو بشین تو ماشین. به درد نمی‌خوری. باشه. تو هم بیا بشین. می‌خوام سرعتو زیاد کنم.

نولان، می‌دونی چی می‌تونه این مسیر رو هیجان‌انگیزتر کنه؟ چی؟ شکلات کره بادوم‌زمینی جدید فیستبلز خودمون! فکر کردم می‌خوای بگی آروم‌تر رانندگی کن. نه.

وای! کل مسیر رو مه گرفته. به زور دارم می‌بینم. بعضی جاها، جاده واقعاً عادی به نظر می‌رسه، ولی به خاطر تغییر ارتفاع شدید اینجا تو بولیوی، مه غلیظ ناگهانی می‌تونه یهو بیاد و قاتل خاموش باشه.

وایسا، وایسا، وایسا. لبه‌ست. نولان، اوضاعم خوبه؟ نه. واقعاً انگار هر لحظه ممکنه بیفتین. خیلی نزدیکه. یعنی مثلاً اینجا؟ خوبه؟ فقط تا جایی که می‌تونی دور بمون... آخ! اون صدای چی بود؟ از چیزی که ترجیح می‌دم نزدیک‌تره، ولی...

با خودم گفتم بیاین تنوع بدیم و کاپ‌های فیستبلز خودمون رو تولید کنیم! نه! ببین، بهترین بخش این کاپ‌ها اینه که ما از کره بادوم‌زمینی خالص توش استفاده می‌کنیم. ببین چقدر پره. طعماشون فوق‌العاده‌ست.

و از اون طرف، شکلات فیستبلز هم توش استفاده کردیم. اگه نمی‌دونی، ما توی فیستبلز به کشاورزامون دستمزد کافی می‌دیم. از دونه‌های دارای تأییدیه تجارت منصفانه استفاده می‌کنیم. کار کودک رو تو مزارعمون حذف کردیم... یا خدا، خیلی دست‌انداز داره. هیچ‌کدوم از شرکت‌های شکلات‌سازی بزرگ آمریکایی این کارا رو نمی‌کنن.

نولان. یه دهه گذشته. می‌ری مطمئن شی پل هنوز سالمه؟ باشه. فقط می‌خوام مطمئن شم اگه پل خراب شد، من روش نباشم. نولان، پل رو تست کن! اوضاعم خوبه؟ سالمه.

شرکت‌های شکلاتی به کشاورزا انقدر کم پول می‌دن که مجبور می‌شن از کار کودک استفاده کنن. شوخی نیست، فقط تو آفریقای غربی، بالای یه میلیون کودک تو مزارع کاکائو کار می‌کنن. پس نه فقط چون خوشمزه‌ست این کاپ‌ها رو امتحان کنین، بلکه کمکم کنین یه پیام به صنعت شکلات بدیم: به کشاورزاتون دستمزد کافی بدین و برای حذف کار کودک تو مزارعتون بیشتر تلاش کنین.

این دیوونه‌کننده بود! ما از جاده مرگ جون سالم به‌در بردیم! تا اینجا، روی خشکی زنده موندیم. ولی تو این مکان اضافه بعدی، کارل و نولان وسط اقیانوس بین یه عالمه کوسه هستن.

و قراره بدون قفس بریم تو آب، نمی‌دونم چرا! آره، معمولاً از این قفس استفاده می‌کنیم، ولی الان نه. کوسه‌های این آب‌ها به حمله‌های بی‌دلیل معروفن. که اینجا رو به خطرناک‌ترین آب ایالات متحده تبدیل می‌کنه. باورم نمی‌شه واقعاً داریم این کارو می‌کنیم.

وای خدای من. اینا کوسه‌های غول‌پیکرن! وای خدا! داداش، چرا بدون قفس داریم می‌ریم تو آب؟ داداش، پشت سرت! پشت سرت! وای خدا، چقدر گنده‌ست.

نولان، همین الان بیا تو! نمی‌خوام بیام! امیدوارم نمیرم. نمی‌خوام امروز بمیرم. وای خدا، اون موجوده خیلی گنده‌ست. باشه، باشه. کارل، کوسه‌ها دو برابر اندازه ما هستن! من دیگه با کوسه‌ها کاری ندارم، بسه‌مونه.

ولی اون هیچ‌چیز بود در برابر دومین جای مرگبار لیستمون. که دقیقاً وسط جنگل بارانی آمازون قرار داره. که زیباییش فقط با خطرناک بودنش قابل مقایسه‌ست. چون تو چند لحظه ممکنه جنگل از این حالت... به این حالت دربیاد.

یه بارون کوچیک می‌تونه باعث سیلاب ناگهانی بشه و کل منطقه رو زیر آب ببره. و امروز قراره از آبشار گوکتا کاتاراکت دیدن کنیم، جایی که یه سیلاب ممکنه ما رو از ارتفاع هزار فوتی... به قبر آبی‌مون بفرسته.

و برای همراهی تو این روز ابری... اینا رو آوردم! یادتونه هِیز رو؟ هفتاد روز تو طبیعت زنده موند. و بیلی صد روز توی یه مکعب گیر افتاده بود. کاری که الان قراره بکنیم بیشتر تو تخصص اونه.

می‌گن احتمال مرگ کمه. چی گفتی؟ صفر نیست؟ بچه‌ها، بزن بریم. وقتشه.

و بعد از ساعت‌ها... و ساعت‌ها... پیاده‌روی تو یکی از لغزنده‌ترین و بعضی‌وقت‌ها شیب‌دارترین زمین‌هایی که بشر پا گذاشته... هیچی مشخص نیست. بالاخره به مقصد رسیدیم.

اون آبشاره... دقیقاً همون‌جا! اگه سُر بخوری، مُردی. و با کمک راهنما، تونستیم از رودخونه رد بشیم. هی، نگاه کن! بعد با طناب‌های ایمنی بسته شدیم تا بتونیم لبه آبشار رو ببینیم. می‌تونی پایین رو ببینی؟ وای! چقدر قشنگه!

ولی همون‌طور که گفتم، با اینکه اینجا خیلی قشنگه، ولی با یه تغییر کوچیک... می‌تونه مرگبار هم بشه. بارون خیلی شدید شروع شده. این دقیقاً همون دلیله که چرا اینجا یکی از خطرناک‌ترین جاهای دنیاست. این آبشار داره پهن‌تر و پهن‌تر می‌شه، که شرایط سیلاب ناگهانی رو ایجاد می‌کنه.

ما داریم تو آمازون غرق می‌شیم! باید بریم! باید از طناب استفاده کنیم بریم پایین آبشار؟! فکر نکنم. ایده خیلی بدیه، جیم. قراره بریم تو جنگل. مگه اونم به همون اندازه خطرناک نیست؟ ریسکش چیه؟ گل و لای داره میاد پایین روی طناب جیمی. کلی گل و لای. و هر لحظه ممکنه صاعقه بهشون بزنه. و اصلاً نمی‌خوام بمیری.

پس وقتی که ویدیوی یوتیوبمون تبدیل به عملیات اضطراری شد، تنها راه خروج همون مسیر شیب‌دار و لغزنده‌ای بود که ازش اومدیم، و حالا باید برگردیم در حالی که کل جنگل داره سیلاب ناگهانی رو تجربه می‌کنه.

می‌تونی سیلاب رو ببینی. الان مسیر کاملاً بسته شده. باید چند جا رو با طناب رد بشیم، چون ساعت‌ها طول می‌کشه از کوه پایین بیایم.

یادت میاد وقتی از این رودخونه رد شدم و داشتم می‌خندیدم؟ دیگه نمی‌خندم. الان واقعاً ترسیدم. و اگه بیفتم، اون آبشار درست اونجاست! نگاه کن به این آب. جدی می‌گم، شوخی نیست! طناب رو بگیر و خودتو بکش بالا. نذار بمیرم.

و بعد از ساعت‌ها پیاده‌روی وسط سیلاب و گل‌ولای، ما سالم از این کوه پایین اومدیم. حالا داریم می‌ریم به مرگبارترین نقطه زمین. جای شماره یک تو لیست مرگبارترین مکان‌های دنیا.

و چه راهی بهتر از این برای پایان ویدیو، بچه‌ها، تا اینکه بریم خطرناک‌ترین جزیره روی کره زمین... جزیره مارها! چرا داریم می‌ریم یه جزیره پر از ماشین‌های آدم‌کش؟ ممکنه بمیریم. خداحافظ!

و حالا رسماً تا فردا اینجا گیر افتادیم. درسته. قراره شب رو تو مرگبارترین جزیره دنیا بمونیم، و با وجود مارهای سمی که زیر هر قدم‌مون پنهان شدن، این محافظ‌های مخصوص پا تنها امیدمون هستن برای محافظت از گاز گرفتن‌های سمی.

یعنی ممکنه هر جای این جزیره مار باشه. آره. جیمی، اگه یکی از این مارها نیشمون بزنه چی می‌شه؟ تقریباً به محض اینکه زهر وارد خونت بشه، پوستت شروع می‌کنه به ذوب شدن و ممکنه زیر یه ساعت بمیری. فکر اینکه ممکنه هر لحظه بمیرم واقعاً ترسناکه.

واقعاً عجیبه داداش. برای جزیره‌ای پر از موجودات کشنده، واقعاً خیلی قشنگه. از این بالا خیلی منظره قشنگیه. واقعاً... اگه اینجا بیفتی، مردی. آره، می‌فهمم. بچه‌ها، مراقب باشید.

با اسمی مثل «جزیره مارها» فکر می‌کنی باید هزاران مار این دور و اطراف باشه. ولی بعد از اینکه همه حیوانات زمینی رو کشتن، مارها الان پرنده‌های توی درخت‌ها رو شکار می‌کنن، تنها طعمه باقی‌مونده تو جزیره.

ما رسماً وارد جنگل شدیم. هر لحظه ممکنه یه مار از درخت بپره پایین و نیشمون بزنه. تا الان فقط نگران پام بودم، ولی حالا باید نگران مارهایی هم باشیم که از درختا می‌افتن! این دیوونه‌کننده‌ست داداش.

یکی اینجاست. درست کنار صورتم یه مار هست. با گرفتن مارها، دانشمندها می‌تونن زهرشون رو استخراج کنن و پادزهر بسازن.

صبر کن، این سمیه؟ آره. پس اگه منو نیش بزنه، می‌میرم؟ آره. مطمئن شو محکم گرفتی. هنوز بچه‌ست.

اوه نه، نه! رفت! تو انداختیش! نه، در رفت. در رفت. ولی... اون‌قدر خونسرد مار رو انداخت که من گوشیم رو می‌ندازم.

و هرچی بیشتر توی جنگل پیش می‌ریم... این بوته‌ها خیلی پُرن. من دو قدم جلوترمو نمی‌بینم. هر لحظه ممکنه یه مار بپره بیرون. هرچی می‌ریم جلوتر، مارهای بیشتری می‌بینیم. اینجا یکیه، اونجا یکی دیگه...

این‌بار دیگه گمش نکنیم، باشه؟ باشه. برو عقب، برو عقب. این پادزهرِ این مار قراره جون چند نفر رو نجات بده؟ هزاران نفر رو. وای، این دیوونه‌کننده‌ست.

از همین مارهایی که می‌گیریم پادزهرهایی ساخته می‌شه که می‌تونه ۹۰٪ از نیش‌های سمی برزیل رو درمان کنه، یعنی هر ماری که بگیریم، می‌تونه باعث نجات جون هزاران نفر بشه.

جیمی، اون بالا یه مار دیگه‌ست. وای خدای من، اون خیلی گنده‌ست! الان دیگه همه‌شون میان بیرون. پس باقی روز رو کمک کردیم این مارهای مرگبار رو پیدا کنیم و حتی تو تحقیق‌های دانشمندها هم همکاری کردیم.

اون مار حدوداً ۵ متر بالای درخته، و دانشمندها می‌خوان با تکوندن درخت بیارنش پایین. من دیگه زیر این درختا کمپ نمی‌زنم! تکون نمی‌خوره لعنتی. ما به پادزهرش نیاز داریم. جون مردم در خطره.

تا اینجای کار دیگه هوا داشت تاریک می‌شد و باید تمرکزمون رو می‌ذاشتیم روی زنده موندن. وقتشه کمپ بزنیم. کمپ الان آماده‌ست.

راستش رو بخوای، نمی‌دونم این چادرها ضد مار هستن یا نه. قراره وسط مارها بخوابیم. یه‌خورده ترسناکه. وقت خوابه. امیدوارم امشب یه مار توی چادرم نخزه. خیلی ترسناکه. دیگه نمی‌تونم صبر کنم برگردم خونه خودم، جای امنم.

صبح که بیدار شدیم فقط یه چیز تو ذهنمون بود... اینکه هرچی زودتر از این جزیره بزنیم بیرون. فقط می‌خوام برم خونه.

از آویزون شدن از کوه یخی عظیم... تا رانندگی در نزدیکی سقوط... شنا توی آب‌هایی پر از کوسه بدون قفس... و در نهایت... ما از جزیره مارها جون سالم به در بردیم و هیچ‌کس نمُرد!

مرسی که ویدیو رو دیدین. حتماً کاپ کره بادوم‌زمینی جدید فیستبلز رو امتحان کن که تو این فروشگاه‌ها موجوده، و کمک کنین تا به صنعت شکلات نشون بدیم که براتون مهمه شکلاتت از کجا و چجوری تهیه شده. کد QR پشت بسته رو اسکن کنین تا ببینین چطوری می‌تونین یکی از ۵۰ شرکت‌کننده انتخابی برای فصل دوم بیست گیمز باشین.