ਵੀਡੀਓ ਦੇ ਵਿਊਜ਼ ਨਾਲ ਭੁੱਖ ਮਿਟਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼: ਕੀਨੀਆ ਅਤੇ ਘਾਨਾ ਦੇ ਸਕੂਲਾਂ ਤੋਂ ਫਿਲਾਡੈਲਫੀਆ ਦੀ ਮੰਡੀ ਤੱਕ

YouTube 'ਤੇ ਖੋਲ੍ਹੋ ↗
ਸੰਖੇਪ ਝਲਕ

ਇਸ ਵੀਡੀਓ ਦਾ ਕੇਂਦਰੀ ਦਾਅਵਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਇਸ ਵੀਡੀਓ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਪੈਸਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿੰਨੇ ਵੱਧ ਵਿਊਜ਼ ਹੋਣਗੇ, ਓਨੇ ਵੱਧ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਮਿਲੇਗਾ। ਮਿਸਟਰ ਬੀਸਟ (ਜਿੰਮੀ) ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਕਸਦ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵਾਰ ਖਾਣਾ ਵੰਡਣਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਪੈਸੇ ਨਾਲ ਖੇਤੀ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਖਰੀਦੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਵੱਡੀਆਂ ਰਸੋਈਆਂ ਬਣ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਖਾਣਾ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਵੀਡੀਓ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਥਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ: ਕੀਨੀਆ, ਘਾਨਾ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕਾ।

10 ਮਿੰਟ ਦਾ ਪਾਠ

ਕੀਨੀਆ: ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਵਧੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਅਤੇ ਡੈਸਕਾਂ ਦੀ ਘਾਟ

ਕੀਨੀਆ ਦੇ ਇੱਕ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਟੀਮ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਤੱਕ 1500 ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖੁਆਇਆ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਮਿਸਟਰ ਬੀਸਟ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਖਾਣੇ ਕਾਰਨ ਸਕੂਲ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਕਾਫ਼ੀ ਵਧੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਸਕੂਲ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਇਹ ਵਾਧਾ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸਮੱਸਿਆ ਵੀ ਲਿਆਇਆ। ਡੈਸਕ ਇੰਨੇ ਘੱਟ ਹਨ ਕਿ ਕੁਝ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਬੈਠਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਡੈਸਕ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੀ ਇਹ ਚਾਰ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਹੈ। ਜਵਾਬ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਦੋ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ 'ਤੇ ਚਾਰ ਬੈਠਦੇ ਹਨ।

ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਡੈਸਕ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਹਾਂ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਨਵੇਂ ਡੈਸਕ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਵਧੀ ਹੋਈ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਬੈਠਣ ਦੀ ਥਾਂ ਮਿਲੇ। ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਮਰੀਕਾ ਅਤੇ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਆਮ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਕੂਲ ਦੇ ਕੁਝ ਨਵੇਂ ਡੈਸਕ ਤਾਂ ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਫ਼ਰਸ਼ 'ਤੇ ਨਾ ਬੈਠਣਾ ਪਵੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਰਸੋਈ, ਖੂਹ, ਗ੍ਰੀਨਹਾਊਸ ਅਤੇ ਖੇਤ

ਮਿਸਟਰ ਬੀਸਟ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪੁਰਾਣੀ ਰਸੋਈ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨਾਸ਼ਤਾ ਅਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਖਾਣਾ ਦੇਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਉੱਥੇ ਨਵੀਂ ਰਸੋਈ ਬਣਾਈ ਗਈ। ਸਕੂਲ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਇੱਕ ਖੂਹ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਟੈਂਕੀ, ਇੱਕ ਗ੍ਰੀਨਹਾਊਸ ਅਤੇ ਇੱਕ ਖੇਤ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਕੂਲ ਦੀ ਲੋੜ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਉੱਥੇ ਹੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਟੀਮ ਨੇ ਵੱਡੇ ਖੇਤਾਂ ਨਾਲ ਭਾਈਵਾਲੀ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਇੱਕ ਖੇਤ ਜਸਟਿਸ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸਬਟਾਈਟਲ ਵਿੱਚ "ਓਲੇਲੈਸ਼ਵਾ ਫਾਰਮ" ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਸਟਿਸ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਖੇਤ ਦੇ ਦੋ ਹਿੱਸੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਉਪਜ ਸਿੱਧੀ ਸਕੂਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਫ਼ਸਲ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੰਡੀ ਵਿੱਚ ਵੇਚਣ ਲਈ ਉਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਾਈ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੰਗਠਨ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।

ਟਰੈਕਟਰ ਕਿਉਂ ਅਹਿਮ ਹੈ

ਇਨ੍ਹਾਂ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਮਿਸਟਰ ਬੀਸਟ ਅਨੁਸਾਰ ਸਕੂਲਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਜਿੰਨਾ ਖਾਣਾ ਉਗਾਉਣ ਲਈ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਟੀਮ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਟਰੈਕਟਰ ਖਰੀਦ ਕੇ ਲਿਆਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਕੰਮ ਪਹਿਲਾਂ 45 ਮਿੰਟ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ 45 ਸਕਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।

ਇਸ ਮੌਕੇ ਉਹ ਪੂਰੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਦੀ ਸੋਚ ਵੀ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਟਰੈਕਟਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਅਹਿਮ ਹੈ। ਵੀਡੀਓ ਦੇ ਵਿਊਜ਼ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਪੈਸਾ ਸਕੂਲ ਮੀਲ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਖਾਣਾ ਹਵਾ ਵਿੱਚੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਖਾਣਾ ਕਿਤੋਂ ਤਾਂ ਆਉਣਾ ਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਕੇਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਟਰੈਕਟਰ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਇਸ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਵਧਣ ਵਾਲੀ ਫ਼ਸਲ ਤੋਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਭਾਈਚਾਰੇ ਲਈ ਟਰੱਕ ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਮੀਲ

ਖਾਣਾ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ ਸਕੂਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਰਪ੍ਰਾਈਜ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ: ਭਾਈਚਾਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਟਰੱਕ। ਮਿਸਟਰ ਬੀਸਟ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਤੱਕ ਖਾਣਾ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਟਰੱਕ ਨਾਲ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਬਚਿਆ ਖਾਣਾ ਪੂਰੇ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਆਸਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਟਰੱਕ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੰਨਾ ਖਾਣਾ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਲੱਖ ਮੀਲ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਸਥਾਨਕ ਲੋਕ ਇੰਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਟੀਮ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬੱਕਰੀ ਤੋਹਫ਼ੇ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ।

ਇੱਥੇ ਮਿਸਟਰ ਬੀਸਟ ਇੱਕ ਵਾਅਦਾ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਜੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਮੀਲ ਬਹੁਤ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵੀਡੀਓ ਦੇ ਅਖ਼ੀਰ ਤੱਕ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਵਿਊਜ਼ ਸਦਕਾ ਇੱਕ ਮਿਲੀਅਨ ਮੀਲ ਵੰਡੇ ਜਾਣਗੇ।

ਘਾਨਾ: ਕੋਕੋਆ ਖੇਤਾਂ ਤੋਂ ਸਕੂਲ ਤੱਕ

ਘਾਨਾ ਵਿੱਚ ਟੀਮ ਨੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਰਸੋਈ ਅਤੇ ਟੈਂਕੀ ਬਣਵਾਈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਥਾਨਕ ਸਕੂਲ ਲਈ ਨਵਾਂ ਖੇਤ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਉੱਥੇ ਬੀਜੀ ਜਾ ਰਹੀ ਪੱਤਾਗੋਭੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਢਾਈ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਵੱਡੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ ਅਤੇ ਇਸ ਛੋਟੇ ਖੇਤ ਤੋਂ ਬੱਚਿਆਂ ਤੱਕ ਖਾਣਾ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇਗਾ। ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਸਟਰ ਬੀਸਟ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪੂਰੇ ਘਾਨਾ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਖੇਤ ਅਜਿਹੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਇਸ ਖੇਤ ਵਰਗੇ ਚੰਗੇ ਨਹੀਂ।

ਇਹ ਇੱਕ ਕਿਸਾਨੀ ਭਾਈਚਾਰਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮਾਪੇ ਕੋਕੋਆ ਦੀ ਖੇਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵੀਡੀਓ ਅਨੁਸਾਰ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀ ਆਮਦਨ ਵਿੱਚ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹਰ ਪੰਜ ਵਿੱਚੋਂ ਚਾਰ ਬੱਚੇ ਸਕੂਲ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੋਕੋਆ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਸਥਾਨਕ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਬੱਚੇ ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਸਕੂਲ ਆ ਕੇ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਖਾਣਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਮਿਸਟਰ ਬੀਸਟ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾਣੇ ਕਾਰਨ ਦਾਖ਼ਲਾ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਸਕੂਲ ਆਉਣਗੇ ਵੀ ਅਤੇ ਟਿਕੇ ਵੀ ਰਹਿਣਗੇ।

ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾਉਣ ਲਈ ਪਸ਼ੂ

ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾਈ ਰੱਖਣ ਲਈ ਟੀਮ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤਰੀਕਾ ਅਪਣਾਇਆ। ਕਈ ਦਰਜਨ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਵਾਂ ਅਤੇ ਬੱਕਰੀਆਂ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਖਰੀਦ ਕੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋਹਫ਼ੇ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਸੋਚ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਵਾਧੂ ਆਮਦਨ ਸਦਕਾ ਪਰਿਵਾਰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ 'ਤੇ ਲਾਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਸਕੂਲ ਭੇਜ ਸਕਣਗੇ। ਕੁਝ ਬੱਚਿਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਦਿਨ ਹੋਵੇਗਾ।

ਪਸ਼ੂ ਵੰਡਣ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ ਗੜਬੜ ਵੀ ਹੋਈ। ਮਿਸਟਰ ਬੀਸਟ ਨੇ ਮਦਦ ਲਈ ਤਾਰਿਕ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੀ "ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗਲਤੀ" ਕਿਹਾ। ਤਾਰਿਕ ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਦਸ ਬੱਕਰੀਆਂ ਲੈ ਆਇਆ, ਜੋ ਖੁੱਲ੍ਹਦਿਆਂ ਹੀ ਭੱਜ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਮਿਸਟਰ ਬੀਸਟ ਨੇ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤਾਰਿਕ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਗਈ। ਜਸ਼ਨ ਵਜੋਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਕਲੇਟ ਚਖਾਈ ਗਈ ਅਤੇ ਡਰੋਨ ਕੈਮਰੇ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।

ਬਾਲ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਦਾ ਅੰਕੜਾ ਅਤੇ Feastables ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ

ਮਿਸਟਰ ਬੀਸਟ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਅੰਕੜਾ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਘਾਨਾ ਦੇ ਕੋਕੋਆ ਖੇਤੀ ਵਾਲੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ 45 ਫ਼ੀਸਦੀ ਬੱਚੇ ਗੈਰਕਾਨੂੰਨੀ ਬਾਲ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹਨ। ਇਸਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੰਪਨੀ Feastables ਕਿਸਾਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬਾਲ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਲਈ ਇੱਕ ਸਿਸਟਮ ਤਿਆਰ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਕੇ ਸਕੂਲ ਭੇਜਿਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਇਹ ਸਿਸਟਮ ਹਾਲੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਇੱਕ ਸਥਾਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੁਆਵਾਂ ਕਰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਸਕੂਲ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਖਾਣਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਜਤਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਮੀਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਸਾਲੋ-ਸਾਲ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੱਲਦਾ ਰਹੇ।

ਅਮਰੀਕਾ: ਸਮੱਸਿਆ ਖਾਣੇ ਦੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ, ਬਰਬਾਦੀ ਹੈ

ਅਮਰੀਕਾ ਵੱਲ ਮੁੜਦਿਆਂ ਮਿਸਟਰ ਬੀਸਟ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉੱਥੇ ਭੁੱਖ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਕਿਸਮ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਖਾਣਾ ਉਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲਗਭਗ 40 ਫ਼ੀਸਦੀ ਸੁੱਟਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਫ਼ 10 ਫ਼ੀਸਦੀ ਵੀ ਬਚਾ ਲਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੁੱਖਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।

ਇਹ ਗੱਲ ਵਿਖਾਉਣ ਲਈ ਟੀਮ ਫਿਲਾਡੈਲਫੀਆ ਦੀ ਥੋਕ ਮੰਡੀ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਫੂਡ ਮਾਰਕੀਟਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਥੇ ਹਰ ਸਾਲ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਪੌਂਡ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖਾਣੇ ਦੇ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋਣ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇਵਾਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਾਨ-ਪ੍ਰੋਫ਼ਿਟ ਸੰਸਥਾ Sharing Excess ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਇਵਾਨ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਕਿਸੇ ਮਾਲ ਨੂੰ ਵੇਚਣ ਦੀ ਥਾਂ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਆਸਾਨ ਰਾਹ ਉਸਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦੇਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ ਆਲੂ: ਕੁਝ ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਕਹਿ ਦੇਣਗੇ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਬਚਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੇ। ਜਦੋਂ ਮਿਸਟਰ ਬੀਸਟ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਕਿ ਫਿਰ ਇਹ ਭੁੱਖੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਇਵਾਨ ਸਹਿਮਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗੱਲ ਸਿੱਧੀ ਹੈ। ਵੀਡੀਓ ਅਨੁਸਾਰ Sharing Excess ਕਈ ਮਿਲੀਅਨ ਪੌਂਡ ਅਜਿਹਾ ਖਾਣਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਮਾਮੂਲੀ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।

ਛਾਂਟੀ ਦਾ ਸਾਦਾ ਤਰੀਕਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਟਰੱਕ ਦੀ ਲੋੜ

ਮੰਡੀ ਵਿੱਚ ਛਾਂਟੀ ਦਾ ਕੰਮ ਬਹੁਤ ਸਾਦਾ ਵਿਖਾਇਆ ਗਿਆ। ਜੋ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ ਉਹ ਡੱਬੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਠੀਕ ਨਾ ਹੋਵੇ ਉਹ ਕੂੜੇਦਾਨ ਵਿੱਚ। ਜਦੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਕੀ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਵਾਬ ਸੀ ਕਿ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਇਸਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਲੋਕ ਇਹ ਕਰਨਗੇ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਟੀਮ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਤਾਰਿਕ ਅਤੇ ਨੋਲਨ ਵਿਚਕਾਰ ਛੋਟੀ, ਸੜੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਟੇਢੀ ਮਿਰਚ ਬਾਰੇ ਮਜ਼ਾਕ ਵੀ ਚੱਲਦਾ ਰਿਹਾ।

ਉਸ ਦਿਨ ਦਾ ਸਾਰਾ ਖਾਣਾ ਇਸੇ ਇਮਾਰਤ ਵੱਲੋਂ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖਾਣਾ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜਿੰਨਾ ਖਾਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇੱਕ ਹੋਰ ਫੂਡ ਟਰੱਕ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਮਿਸਟਰ ਬੀਸਟ ਅਨੁਸਾਰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਮੰਡੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਖਾਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ Sharing Excess ਵਰਗੀਆਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਉਸਨੂੰ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੰਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੋਰ ਟਰੱਕ ਨਾਲ ਹਰ ਸਾਲ ਸੱਤ ਮਿਲੀਅਨ ਪੌਂਡ ਹੋਰ ਖਾਣਾ ਢੋਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਵਾਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ ਪੱਟੀ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਟਰੱਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਮਿਸਟਰ ਬੀਸਟ ਦੁਹਰਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਵੀਡੀਓ ਵੇਖਣ ਕਰਕੇ ਹੀ ਉਹ Sharing Excess ਦੀ ਪੈਸਿਆਂ ਪੱਖੋਂ ਵੱਧ ਮਦਦ ਕਰ ਪਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੰਸਥਾ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਟਰੱਕ ਨੂੰ ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਭਰਦੀ ਰਹੇ।

ਨਵੇਂ ਟਰੱਕ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦਿਨ

ਟਰੱਕ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵਿਖਾਉਣ ਲਈ ਟੀਮ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਫੂਡ ਕਿਚਨ ਜਾਂਦੀ ਹੈ (ਸਬਟਾਈਟਲ ਵਿੱਚ ਨਾਮ "ਡਬਲ ਟ੍ਰੇਲਿਸ ਫੂਡ ਕਿਚਨ"), ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਲਈ ਖਾਣਾ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਿਸਟਰ ਬੀਸਟ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਸਮਾਨ ਉੱਥੇ ਪਕਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋ ਜਾਣਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਸਿਹਤਮੰਦ ਖਾਣਾ ਬਣ ਕੇ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਤਿਆਰ ਖਾਣੇ ਨਾਲ 600 ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਮਿਲਿਆ।

ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਟਰੱਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਪੌਂਡ ਤਾਜ਼ਾ ਮਾਲ ਤਿੰਨ ਥਾਵਾਂ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ: ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਫ੍ਰਿਜਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਲਈ, ਸੜਕ 'ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਣ ਲਈ, ਅਤੇ ਨੌਰਥ ਕੈਰੋਲਾਇਨਾ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੂਡ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਲਈ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸੈਂਕੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੌਸ਼ਟਿਕ ਖਾਣੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।

ਇਸ ਮੁਹਿੰਮ ਵਿੱਚ DoorDash ਭਾਈਵਾਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਹੁਡੀ ਰਾਹੀਂ ਯੋਗਦਾਨ ਦੀ ਅਪੀਲ ਵੀ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ DoorDash ਦੇ Project DASH ਨੇ ਕੁਝ ਹੀ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੌ ਮਿਲੀਅਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੀਲ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਇਹ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਬੇਕਾਰ ਜਾਣਾ ਸੀ।

ਦੋ ਚੈੱਕ: ਛੇ ਲੱਖ ਮੀਲ ਅਤੇ ਇੱਕ ਖਾਲੀ ਚੈੱਕ

ਫੂਡ ਡ੍ਰਾਈਵ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਵਾਨ ਲਈ ਦੋ ਹੋਰ ਸਰਪ੍ਰਾਈਜ਼ ਸਨ। ਪਹਿਲਾ ਚੈੱਕ ਛੇ ਲੱਖ ਮੀਲ ਲਈ ਸੀ। ਮਿਸਟਰ ਬੀਸਟ ਯਾਦ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵੀਡੀਓ ਅਪਲੋਡ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਮਿਲੀਅਨ ਮੀਲ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਛੇ ਲੱਖ ਮੀਲ Sharing Excess ਵੰਡੇ।

ਦੂਜਾ ਚੈੱਕ ਖਾਲੀ ਸੀ। ਮਿਸਟਰ ਬੀਸਟ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਲੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਅਪਲੋਡ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਿੰਨੇ ਲੋਕ ਇਹ ਵੀਡੀਓ ਵੇਖਣਗੇ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਖਾਲੀ ਚੈੱਕ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਵੀਡੀਓ ਵੇਖੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਉਹ ਇਸ ਚੈੱਕ ਨੂੰ ਭਰਦੇ ਜਾਣਗੇ ਤਾਂ ਜੋ ਸੰਸਥਾ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦਿੰਦੀ ਰਹੇ। ਚੈੱਕ 'ਤੇ ਕਿੰਨੀ ਰਕਮ ਲਿਖੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਦਰਸ਼ਕਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ।

ਟੋਨੀ ਰੌਬਿਨਜ਼ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਅਤੇ "ਹਰ 20 ਵਿਊਜ਼, ਇੱਕ ਮੀਲ"

ਅਖ਼ੀਰ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ DoorDash ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਟੋਨੀ ਰੌਬਿਨਜ਼ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿੰਨਾ ਵੱਧ ਇਹ ਵੀਡੀਓ ਵੇਖੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਓਨਾ ਵੱਧ ਖਾਣਾ ਆਵੇਗਾ। ਉਹ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਮੀਲਾਂ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇ, ਉਸਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਵੀਡੀਓ ਦਾ ਅੰਤ ਉਸੇ ਸਿਧਾਂਤ 'ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੀ। ਮਿਸਟਰ ਬੀਸਟ ਅਨੁਸਾਰ ਟੋਨੀ ਰੌਬਿਨਜ਼ ਅਤੇ DoorDash ਸਦਕਾ ਹਰ 20 ਵਿਊਜ਼ ਨਾਲ ਇੱਕ ਲੋੜਵੰਦ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮੀਲ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀਡੀਓ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਂਝੀ ਕਰਨ ਦੀ ਅਪੀਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਖ਼ਰੀ ਗਿਣਤੀ ਕੀ ਹੋਵੇਗੀ ਅਤੇ ਖਾਲੀ ਚੈੱਕ 'ਤੇ ਕਿੰਨੀ ਰਕਮ ਲਿਖੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਇਹ ਵੀਡੀਓ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਅਣਜਾਣ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।