Yetti kun oq xonada: Jimmi to‘liq izolyatsiyada aqlini qanday saqlashga urindi
MrBeast ミスタービースト
Videoning qahramoni Jimmi o‘zini yetti kun, ya’ni 168 soat davomida ovoz o‘tkazmaydigan, odam bilan hech qanday aloqa bo‘lmaydigan oq xonaga qamatadi. Asosiy savol shu: inson tashqi axborot, vaqt hissi va ijtimoiy muloqotdan butunlay mahrum bo‘lsa, ruhiyati qancha chidaydi? Jimmi sinovga “aqldan ozmayman” degan umid bilan kiradi. Oxirida esa, agar bu qanchalik qiyinligini oldindan bilganida, bunga hech qachon qo‘l urmasligini aytadi.
Nega bu sinov xavfli deb hisoblandi
Boshidanoq tajriba ruhiy jihatdan xavfli deb ta’riflanadi. Shuning uchun eng muhim shart qilib tashqarida Jimmining holatini kuzatib turadigan shifokor qo‘yilgan. Shifokor ruhiy kasalliklar shifoxonasida 23 yil ishlaganini, ammo bu holat shu paytgacha ko‘rganlari ichida eng og‘iri ekanini aytadi.
Videoda keltirilishicha, oq xonada 50 soatdan ortiq qolish inson ruhiyatiga zarar yetkazishi mumkin, Jimmi esa 168 soat qolishi kerak. Asosiy xavf aqlni yo‘qota boshlash va “psixoz” holatiga tushish bo‘lib, bu doimiy ruhiy zarar qoldirishi mumkin. Shu sababli jamoa uni doimiy kuzatadi va zarurat tug‘ilsa aralashadi.
Ilgari Jimmi yetti kun tiriklayin yerga ko‘milgan holda o‘tkazgan. Undan bu sinov o‘shandan ham qiyinmi, deb so‘ralganda, “ancha qiyin” degan javob yangraydi. Sababi bu yerda ijtimoiy aloqa umuman yo‘q. Shifokorning tushuntirishicha, miya axborot olmasa, g‘alati fikrlar, gallyutsinatsiyalar va paranoyani o‘zi hosil qila boshlaydi.
Xona sharoiti va ovqat tizimi
Bir hafta davomida Jimmida faqat yotoq, daftar va ruchka, qayta to‘ldiriladigan idish, suv, tish cho‘tkasi va pastasi, bir bo‘lak sovun, hojatxona hamda rakovina bor. 9-soatga kelib u o‘zini nima bilan band qilishni bilmay qiyinlana boshlaydi. Devordagi plitkalarni sanab chiqadi: devorlarda 1 900 ta, pol va shiftni qo‘shganda 2 860 ta.
Ovqat 30 metrdan uzun konveyer orqali keladi, shuning uchun Jimmi hech kim bilan uchrashmaydi. Jamoa ovqatni ataylab kutilmagan paytlarda yuboradi, toki u vaqtni aniqlay olmasin. Masalan, soat 6:00 bo‘lmasa-da, unga nonushta jo‘natiladi. Xona ovoz o‘tkazmagani uchun Jimmi ovqat kelganini sezmaydi va uni taxminan ikki soatdan keyingina topadi. Ovqat sovuq va yumshoq bo‘lsa ham, u shu tuyg‘uga juda zor bo‘lganini aytadi.
Jimmi yana bir xavotirini ham tilga oladi: xona metall zanjirlar bilan o‘ralgan, agar yong‘in chiqsa chiqa olmaydi. U bu haqda o‘ylamaslikka harakat qiladi.
Vaqt hissining yo‘qolishi
Sinovning eng barqaror mavzularidan biri vaqtni idrok qilishdagi xatolar. Jimmi 14 soat o‘tdi deb hisoblaganida, ikki soatga adashgan bo‘lib chiqadi. Keyinroq “40 soatcha bo‘ldi” deganida xatosi 6 soatga yetadi: aslida ikkinchi kun, taxminan soat 16:00 bo‘ladi. Uning o‘zi esa nega 16:00 deb o‘ylaganiga hayron bo‘ladi, chunki hozir 21:00 bo‘lishi kerak, deb hisoblaydi.
Vaqtni sezmaslik boshqa muammolarni ham keltirib chiqaradi. Jimmi chiroqlar miyasini chalg‘itayotganini va uxlay olmayotganini aytadi. Shifokorning fikricha, u uxlay olmayotganining sababi uyquga ehtiyoji yo‘qligida: Jimmi uxlab, bu azobdan tezroq qutulmoqchi. Aslida esa hushyor paytida biror ish bilan band bo‘lib, miyasini chalg‘itishi kerak. Jimmi devorga tirmashganda shifokor buni insonning erkinlikka bo‘lgan tabiiy ehtiyoji, ibtidoiy instinktga qaytish deb izohlaydi.
Ovqat ham chalkashlikka sabab bo‘ladi. Sovib qolgan ovqatni ko‘rib, Jimmi uni yegandan ko‘ra och qolishni afzal ko‘radi. Keyingi ovqat kelganda unga go‘yo bir necha daqiqagina o‘tgandek tuyuladi. U nonushtani yaxshi yemagani uchun yana nonushta yuborishgan bo‘lsa kerak, deb taxmin qiladi, lekin unday emas. Shifokor uning biroz paranoik bo‘lib qolganini va bu holat vaqt o‘tgan sayin kuchayishini aytadi, holbuki hali atigi ikkinchi kun edi.
Hech narsa qilmaslikning og‘irligi
Kuzatuvchilarning e’tiborini tortgan narsa Jimmining eng oddiy buyumlarga ham yopishib qolishi bo‘ladi. U oddiy metall plastinka bilan o‘ynay boshlaganda shifokor shunday deydi: agar oddiy mashg‘ulot uchun hatto bunga murojaat qilayotgan bo‘lsa, u yetti kunga chiday olmaydi. Uning kuzatishicha, odamdan hamma narsani olib qo‘ysangiz, oddiy metall plastinka ham iPhone kabi zavqli bo‘lib qoladi. Shifokor Jimmining zerikkani sari jizzakilashib borayotganini va bu tajriba odamni insoniylikdan chiqarishini ta’kidlaydi.
Jimmi vaqt o‘tkazish uchun sanashni sinab ko‘radi va 999 gacha yetadi. U buning tashqaridan jinnilikdek ko‘rinishini tan oladi, lekin hech narsa qilmaydigan holatda bu normal tuyulishini aytadi. Uning so‘zlariga ko‘ra, eng g‘alati narsa bu holatga taslim bo‘lishning o‘zi. Keyinroq u shifokorning haq bo‘lganini, sinovning keyingi bosqichlarida deyarli aqldan oza boshlaganini tan oladi.
Ko‘p vaqtni uxlab o‘tkazish strategiyasi haqida Jimmining xulosasi shunday: bu vaqtni tezroq o‘tkazishga yordam bergan, ammo boshqa jihatdan zarar yetkazgan. Masalan, bir safar u uyg‘onib, ovqat yetti soatdan beri konveyerda turganini, sovuq va ho‘l bo‘lib qolganini ko‘radi.
Stress yo‘q, lekin xavotir bor
Jimmi o‘zi uchun g‘ayrioddiy bir holatni ta’riflaydi. Odatda jamoa bir vaqtning o‘zida juda ko‘p videolar ustida ishlagani uchun u doimiy stress ostida yuradi. Xonada esa deyarli hech qanday stress sezmaydi. Shunga qaramay, atrofda bo‘layotgan qiziqarli narsalarni o‘tkazib yuborayotgani uchun kuchli xavotir, ya’ni “FOMO”ni his qiladi. U hech narsa qilmaslik qanchalik og‘ir ekanini tasavvur qilish qiyinligini, endi chindan zerikayotganini va bu ruhan juda og‘ir ekanini aytadi.
Xayoliy olam va guruch donalari
65-soatga kelib Jimmi qo‘lda turishni o‘rganishga urinadi va xonaga kirishdan oldin kimdir unga asosiy ko‘nikmalarni o‘rgatmaganidan afsuslanadi. Shifokorning talqinicha, endi u ongini tushkunlikdan saqlash uchun faqat xayolida mavjud voqealarni “yaratishga” majbur. Jimmi o‘zini bog‘da yurgandek tasavvur qiladi: yashil o‘tloq, kimdir baliq tutyapti, quyosh charaqlab turibdi, qushlar sayrayapti. Bir payt esa xayoliy kimgadir “sayrimni buzding” deb gapiradi. Shifokor shu lahzani “odamning qanday aqldan ozishi mumkinligiga guvoh bo‘lyapmiz” deb izohlaydi.
Navbatdagi ovqatda guruch, shirin kartoshka va bifshteks bo‘ladi. Jimmi buni shu paytgacha olgan eng yaxshi taomi deb ataydi. Oddiy odam guruchni shunchaki yeb qo‘yishini, u esa sanashini aytadi va jami 447 dona guruch chiqadi.
Yarim yo‘l va SpaghettiOs harflari
Charchagan Jimmi bu 5-kunning tuni bo‘lsa kerak, deb o‘ylaydi. Aslida u sinovning yarmiga ham yetmagan, ya’ni hisobda bir kun oldinga o‘tib ketgan edi. Kuchli yorug‘likdan qochib, hojatxona tomonda uxlashga qaror qiladi va buni eng to‘g‘ri qarori deb ataydi, chunki u yerda to‘liq 12 soat uxlaydi. Shundan keyin haqiqatan ham 84 soat, ya’ni sinovning yarmi o‘tadi.
Jamoa bu haqda unga ovqat orqali xabar berishga qaror qiladi: SpaghettiOs harflarini aralashtirib yuboradi. Ammo Jimmi idishga qarab bu nima ekanini tanimaydi. Uning aytishicha, u nafaqat buni, balki boshqa narsalarning ham nomini unutgan: non va ketchup kabi oddiy narsalarni ham qiynalib nomlaydi. Harflarni ham avvaliga sezmaydi, keyin “N” harfini topadi, lekin har bir topgan harfini yeb yuboradi. Keyinroq u bu harflar qandaydir so‘z bo‘lishi kerakligini va o‘zi uni yig‘ishi lozimligini taxmin qiladi. Uning o‘ylashicha, ular “yana ovqat” degan so‘z bo‘lgan, lekin ularni allaqachon yeb qo‘ygan. Jamoa a’zolari Jimmi chiqib videoni ko‘rganda o‘zini ahmoq his qilishini aytib kulishadi.
Ochlik hissi va ovqatning “20 daqiqalik baxti”
Jimmi ruhiy tushkunlik, yorug‘likning salbiy ta’siri, kuchli bosh og‘rig‘i va qattiq ochlikdan shikoyat qiladi. Shifokorning izohiga ko‘ra, u tanasiga kerakli kaloriyani olayotgan bo‘lsa ham qo‘shimcha ovqat so‘ragan. Buning sababi organizmda stimulyatsiya yo‘qligi, shu bois u o‘zini och deb o‘ylaydi. Jimmi konveyerni qayta-qayta tekshira boshlaydi va bu g‘alati bo‘lsa-da, uni tinchlantiradi.
McDonald's paketi kelganda u ichida ovqat bo‘lmasa tushkunlikka tushishini aytadi, ovqat borligini ko‘rib esa xursand bo‘lib ketadi. Jimmining so‘zlariga ko‘ra, har safar ovqat kelsa, bu unga 20 daqiqalik haqiqiy baxt beradi: o‘zini yana insondek his qiladi va kulishdan to‘xtay olmaydi. Ovqat tugashi bilan esa “Endi nima qilaman?” degan depressiya to‘lqini bosadi. U soniyalar bir-biriga aralashib ketayotganini, vaqt haqida hech qanday tasavvuri qolmaganini va aqli asta-sekin susayayotganini aytadi.
O‘zini chalg‘itish uchun Jimmi chizburger qog‘ozi va tish cho‘tkasi stakanidan basketbol o‘yini yasaydi, so‘ng beysbol o‘ynashga o‘tadi. Birinchi ovqatdan qolgan plastinka idishni uzoqqa otib, kulgudan o‘zini tiya olmaydi. Lekin keyin yana “Zerikdim” deydi.
Kameralar, huquqsizlik hissi va vaqtni “isbotlash”
Sinov boshida Jimmi jamoadan qancha yolvorsa ham, baqirsa ham, uni vaqtidan oldin chiqarmaslikni so‘ragan edi. Ichki hissiga ko‘ra 113 soat o‘tgan va 55 soat qolgan. U montajchilardan ekranga haqiqiy qolgan vaqtni yozib qo‘yishni so‘raydi. Shifokor bu bosqichda uning g‘azablana boshlashini, balki paranoyaga ham tushishini taxmin qiladi.
Haqiqatan ham Jimmi kameralardan shikoyat qila boshlaydi: har tomonda kamera, butun kun kuzatuvda, odamga ozgina shaxsiy hayot kerak-ku. Bir kamerani konveyerga uloqtirishni xayol qiladi, “bouling” o‘ynab, barmog‘ini urib oladi. U bu video bunchalik qiyin bo‘lishini jiddiy baholamaganini, o‘zini hayvondek, go‘yo inson sifatidagi barcha huquqlarini yo‘qotgandek his qilayotganini aytadi.
Jimmi o‘zini beshinchi kunning yarmida deb hisoblaydi va qaylig‘ini, do‘stlarini, hatto Nolanni ham sog‘inganini aytadi. Ruhiy holatini “tubanlikning tubi” deb ta’riflaydi. Shu qadar uzoq qolganki, tushida ham shu xonada bo‘ladi: tushida 6- yoki 7-kun deb o‘ylab, uyg‘ongach bu tush ekanini anglaydi. Soat nechi bo‘lganini bilish uchun juda ko‘p pul to‘lashga ham rozi ekanini aytadi.
U 33 soat qolganini uch dalil bilan asoslaydi. Birinchidan, besh marta uxlagan. Ikkinchidan, odatda kuniga bir marta hojatga boradi va bu yerda besh marta borgan. Uchinchidan, bo‘ynida soqol o‘sgan, bu odatda bir hafta vaqt oladi. Agar hali 5-kun yoki undan battar 4-kun bo‘lsa, aniq aqlini yo‘qotishini aytadi.
Bir safar u tushida 100 000 gacha sanaganini ko‘radi. Shundan keyin uyg‘ongan zahoti “eski odatlarga qaytish” uchun xonada ming marta aylanishga qaror qiladi. Keyinchalik videoni qayta ko‘rib, aqli joyida qolishi uchun xonada aylanib yurganiga o‘zi ham ishonmasligini aytadi. Ming aylanish juda ko‘p bo‘lib chiqadi va boshi aylanib ketadi.
Eski ishtirokchilarning “qasosi”
Bir bosqichda Karl “100 kun birga qamalda” videosining ikki ishtirokchisi Beyli va Syuzini olib keladi. Ular Jimmini qamab qo‘ygan odamning yuzini ko‘rib zavqlanishadi. Bu sinov o‘zlarinikidan osonmi yoki qiyinmi, degan savolga ishtirokchilardan biri yonida boshqa odam bo‘lgani yaxshiroq bo‘lgan, deb javob beradi. Rollar almashgan: endi oq kub ichida Jimmi, ular esa qasos rejasini tuzishadi.
Ular konveyer orqali bo‘sh patnis yuborishadi va “men unga achinmayman, bu unga kerak edi” deyishadi. Jimmi bunga Karl aralashganiga butun bank hisobini tikishini aytadi. Keyin yana bir hazil qilinadi: “Jimmi, och qoldingmi? Buni ye.” Jimmi bu ishni boshqa qilmasliklarini takrorlaydi. Kuzatuvchilar buni uning bir necha kundagi eng kuchli his-tuyg‘usi deb baholashadi. Jimmi esa ularga tan berish kerakligini va balki bunga loyiq ekanini aytadi.
Eng og‘ir nuqta: uyqu yagona qochish yo‘li bo‘lganda
Jimmi o‘limdan keyin shunday oppoq xonaga tushib, abadiy qolib ketishni chinakam azob deb tasavvur qiladi. U endi uyquni yagona najot deb biladi: uxlaganda o‘zini dunyoda ko‘radi, uyg‘onganda esa tushkun, yolg‘iz va juda baxtsiz bo‘ladi. Shu bois qancha ko‘p uxlasa, shuncha baxtli bo‘lishini aytadi. “Meni chiqaring”, “o‘zimni o‘likdek his qilyapman” degan gaplar yangraydi.
U ilgari yetti kunni dengizda, yetti kunni tiriklayin yerga ko‘milib o‘tkazganini, endi esa yetti kun yolg‘izlikda ekanini eslaydi. Agar bu qanchalik qiyin bo‘lishini oldindan bilganida, bunga hech qachon qo‘l urmasligini ta’kidlaydi. Ekrandagi qolgan vaqt 20 soatdan ko‘p bo‘lsa, aqldan ozishini aytadi. U juda yolg‘iz ekanini, qaylig‘ini sog‘inganini va bu chinakam qiynoqqa aylanganini gapiradi. Shifokor uning yig‘layotganini payqaydi: Jimmi polga cho‘zilib yotadi, narsalarni otadi, qattiq g‘azablanadi, ovqat olganda esa yosh boladek xursand bo‘ladi.
Oxirgi 24 soat: yolg‘on umid
Jimmi sakkiz soat qolganiga umid qiladi. Kuzatuvchilarning aytishicha, u oxirgi soatlarni uxlab o‘tkazayapman deb o‘ylaydi, demak uyg‘onish juda noxush bo‘ladi. Keyin Jimmi ikki-uch soat qolganini aytib, “oxirgi ovqatim”dan zavqlanishni rejalashtiradi. Aslida esa shu paytda roppa-rosa 24 soat qolgan edi.
Eshik har daqiqa ochiladi deb o‘ylab, u xonani biroz tozalaydi, lekin keyin buni zerikkani uchun topgan bahonasi ekanini tan oladi. Jimmining so‘zlariga ko‘ra, u bu tajribaga ruhiy tiniqlikka erishaman, o‘zim haqimda ko‘proq bilib olaman, degan umid bilan kirgan edi. Haqiqatda esa faqat konveyer eshigidan narsalar uloqtirish bo‘yicha “iste’dod” orttirgan, uni ham eplay olmagan.
Yana 24 soat qolganini bilgach, u bunga chiday olmasligini, bu uning eng oxirgi chegarasi ekanini aytadi va bunga ishonishni rad etadi. Vaqt o‘tkazish uchun yana sanashni boshlaydi va 5 425 gacha yetadi. Tashqaridan ovoz eshitganiga qasam ichadi, so‘ng “Juda xafaman, bu yerda bo‘lishni istamayman, meni chiqaring” deb takrorlaydi.
Shifokor uni deyarli inson emasdek ta’riflaydi: to‘shakda ko‘zlarini berkitib yotibdi, hech qanday hayajon yo‘q. U yangi odam bo‘lib chiqadimi, degan savolga shifokor uning shunday holatda qolishini taxmin qiladi va uni “butunlay ishdan chiqqan” deb ataydi. Jamoa uni hech qachon bu darajadagi bosim ostiga qo‘ymaganini, sababi insoniy aloqa va muloqotdan butunlay mahrum qilinishi ekanini aytadi. Shifokor uni ehtiyotkorlik bilan, xuddi boladek uyg‘otishni tavsiya qiladi.
Chiqish
Sanoq boshlanadi. Jimmi uni shortisiz ekani uchun to‘xtatib turishni so‘raydi, keyin eshik ochiladi. Uning ilk taassurotlari: boshi aylanyapti va g‘alati bo‘lsa-da, odamlar bilan qanday muomala qilishni deyarli unutib qo‘ygan. Yorug‘ nurga tikilib turmaslik unga haqiqiy yengillik bo‘ladi, oddiy shift ham zo‘r ko‘rinadi. Yaqinlaridan biri uni anchadan beri bunchalik xursand ko‘rmaganini aytadi. Jimmi esa doimiy, 24 soat yorug‘ xonada umrbod yashayman deb o‘ylab qolganini tan oladi.
U quyoshni ko‘rmoqchi bo‘lib tashqariga chiqadi, ammo tashqarida tun qorong‘usi ekan. Shunda ham tashqi dunyoni ko‘rish naqadar yoqimli ekanini aytadi.
Men keyingi yetti kunni yolg‘izlikda, to‘liq izolyatsiyada o‘tkazishga harakat qilib ko‘raman.
Meni bu xonaga qamab qo‘ying. — Xayr, Jimmi. Umid qilamanki, aqldan ozmayman.
Keyingi yetti kun davomida men ovoz o‘tkazmaydigan, inson bilan mutlaqo aloqa qilinmaydigan bu oq xonada yashashim kerak. Bu tajriba ruhiy jihatdan xavfli bo‘lgani uchun, eng muhim narsa — tashqarida turgan shifokor holatimni nazorat qilib turishi.
Men 23 yil ruhiy kasalliklar shifoxonasida ishlaganman, lekin bu hozirgacha ko‘rganlarim ichida eng og‘iri. Oq xonada 50 soatdan ortiq qolish inson ruhiyatining zararlanishiga olib kelishi mumkin.
Men esa 168 soat bu yerda qolaman. Haqiqiy xavf shundaki, men aqlimni yo‘qota boshlashim, “psixoz” holatiga tushib qolishim mumkin. Bu esa doimiy ruhiy zarar yetkazishi mumkin. Shuning uchun ular meni kuzatib turishadi va zarurat tug‘ilsa, aralashishga majbur bo‘lishadi.
— U yetti kun yerga ko‘milgan holda qoldi. — Bu undan ham qiyinmi? — Ancha qiyin. U yerda ijtimoiy aloqa yo‘q. Miya axborot olmasa, u g‘alati fikrlarni, gallyutsinatsiyalarni va paranoiyani hosil qila boshlaydi.
Keyingi hafta omon qolish uchun menda faqat yotoq, daftar bilan ruchka, qayta to‘ldiriladigan idish, suv, tish cho‘tka va pastasi hamda bir bo‘lak sovun, hojatxona va suv uchun rakovina bor.
Ayniqsa 9-soatga kelib bu sinov davomida o‘zimni qanday band qilishim va nima bilan shug‘ullanishimni o‘ylash qiyin bo‘ldi.
Siz hozir devorda nechta plitka borligini o‘ylayotgandirsiz? To‘g‘ri javob — 1 900 ta. Agar pol va shiftni ham qo‘shsangiz — 2 860 ta bo‘ladi.
Lekin bundan muhimroq narsa bor... Qornim aytishiga qaraganda, ovqatlanish vaqti kelgan. Qanday qilib ovqatlanayotganimni bilmoqchi bo‘lsangiz, bu yerda konveyer bor — u 30 metrdan ortiq masofani qamrab oladi, shunday qilib hech kim bilan uchrashmasdan ovqat olaman.
O‘ylashimcha, bu yerda 14 soatcha vaqt o‘tkazdim. Qiziq, shundoq ham ikki soatga adashibman. Hozirgacha eng yomon narsa — hali hech kim menga ovqat jo‘natmadi. Kirishimdan oldin ko‘proq ovqat yeb olishim kerak edi. Imkon qadar tezroq ovqat yuborishsa, juda yaxshi bo‘lardi. Rostini aytsam, juda och qoldim.
— Qo‘lingni yuvdingmi? — Ha, albatta yuvdim. — Yo‘q, u yuvmadi.
Biz unga ovqatni kutmagan paytda jo‘natamiz, shunda vaqtni aniqlay olmaydi. Masalan, hozir soat 6:00 bo‘lsa-da, unga nonushta yuboryapmiz.
Do‘stlarim qachon ovqat jo‘natishadi? Juda och qoldim. Och qoldim.
Bu xona ovoz o‘tkazmaganligi sababli, ovqat kelganini bildim, lekin faqat ikki soatdan keyin tekshirib ko‘rganimda. Ochlikdan yura olmayapman ham. Bunaqa drama qilmasa ham bo‘lardi.
Va nihoyat tekshirganimda... Ovqatdan umidimni uzayotgan edim. Mazasiga gap yo‘q. Sovuq va yumshoq, lekin men shu tuyg‘uga juda zor edim. Bu zo‘r.
Bu izolyatsiyadagi xona metall zanjirlar bilan o‘ralgan. Agar bu joy yonib ketsa, chiqa olmayman va tiriklayin kuyib ketishim mumkin. Lekin bu haqda o‘ylamaslikka harakat qilaman.
Keyingi bir necha soat davomida o‘zimni imkon qadar band qilishga urindim.
Bu juda qiziqarli. Qo‘lida hech narsasi yo‘q. Agar oddiy mashg‘ulot uchun bunga ham murojaat qilayotgan bo‘lsa, menimcha, u yetti kunni bajara olmaydi.
Qizig‘i shundaki, odamdan hamma narsani olib qo‘ysangiz, oddiy metall plastinka ham iPhone kabi zavqli bo‘lishi mumkin.
U zerikkanidan borgan sari jizzakilashadi. Bu tajriba odamni insoniylikdan chiqaradi.
Yotib uxlayman. Qanday bo‘lishini ko‘ramiz.
Taxminimcha, hozir bu sinov boshlanganiga 40 soatcha bo‘lgan. Jimmi soatni hisoblashda 6 soatga adashgan edi. Demak, bu ikkinchi kun, soat taxminan kechki 16:00. U bugun vaqtni to‘g‘ri idrok qilib oladi, deb o‘ylagan edim. Vaqtni sezmay qolish boshqa muammolarni keltirib chiqardi.
Nima qilsam ham, hecham uxlay olmayapman. Bu chiroqlar miyamni butunlay chalg‘ityapti. Balki keyingi besh kun shunchaki yotarman.
U uxlay olmayotganining sababi uning uyquga ehtiyoji yo‘qligida. U esa uxlab bu azobdan tezroq qutulmoqchi. Aslida esa u hushyor vaqtida biror ish bilan band bo‘lishi kerak. Shu bilan miyasini chalg‘itishi zarur.
Devorga tirmashayapti. Bu insonning erkinlikka bo‘lgan tabiiy ehtiyoji. Bu ibtidoiy instinktga qaytishdir.
Nega men soatni kechki 4 deb o‘yladim? Axir hozir kechki 21:00 bo‘lishi kerak emasmi? Aytgancha, birinchi ovqatimni yeyayotganimda soat kechki 16:30 edi.
Ovqat ko‘rinishi yaxshi, lekin sovib qolgan. Uni yegandan ko‘ra och qolganim yaxshi. Shuning uchun...
Keyingi ovqatim kelganida, go‘yo bir necha daqiqa o‘tgandek tuyuldi. Konveyer orqali nima keldi? Qancha vaqt o‘tdi? Ikkalasini ham yeyishim kerakmi?
Albatta, bu ikkinchi kun edi, men birinchi nonushtani yaxshi yemaganim uchun, balki ular menga yana nonushta yuborgan bo‘lishi mumkin. Ammo yo‘q... Bu paytda birinchi ovqat qancha vaqt konveyerda yotganini bilmas edim.
U biroz paranoik bo‘lib qoldi, ko‘ryapsizmi? Bu holat vaqt o‘tgan sayin kuchayib boradi. Hali atigi ikkinchi kun.
Nima qilishni bilmayapman. Ehtimol, qancha sanashim mumkinligini sinab ko‘rarman. 1, 2, 3, 4...
Bu jinnilikdek ko‘rinadi, to‘g‘rimi? 565, 566, 567... Lekin hech narsa qilmaydigan holatda bo‘lsang, bu normaldek ko‘rinadi. 999...
Aslida eng g‘alati narsa bu holatga taslim bo‘lishdir. Va shifokor haq edi — bu sinovning keyingi bosqichlarida men deyarli aqldan ozishni boshladim.
Sizningcha men... Men...
Aksariyat vaqtni uxlab o‘tkazish strategiyasi vaqtni tezroq o‘tkazishga yordam berdi, lekin boshqa jihatdan menga zarar yetkazdi.
U yerda ovqat bor. Sovuq va ho‘l. Bu qancha vaqtdan beri shu yerda turibdi? Bu ovqat yetti soatdan beri shu yerda.
O‘sha muzqaymoqni yeyish uchun hamma narsamni berar edim. Ovqatning yeyiladigan qismi bo‘lsa yaxshi bo‘lar edi. Endi esa yana och qolaman shekilli...
Odatda biz bir vaqtning o‘zida juda ko‘p videolar ustida ishlaymiz, shuning uchun men doimiy ravishda stress ostida bo‘laman. Ammo hozirgi holatimda, deyarli hech qanday stress sezmayapman. Biroq o‘zimni juda xavotirli his qilyapman, chunki atrofda sodir bo‘layotgan ko‘plab qiziqarli narsalarni o‘tkazib yuborayotganimga nisbatan kuchli “FOMO” bor. Bu men uchun noodatiy holat — boshqacha tuyg‘u.
Hech narsa qilmaslik qanchalik og‘irligini tasavvur qilish qiyin. Endi chindan ham zerikayotganimni sezayapman. Bu ruhan menga ancha qiyin bo‘layapti.
Bu ruhan menga ancha qiyin bo‘layapti. Zerikdim. Yordam bering.
168 soatga hali ancha vaqt bor edi. 65-soatga kelib esa bir savol paydo bo‘ldi: qanday qilib qo‘l ustida turishni o‘rganish mumkin?
Kechirasiz, bu yerga kirishimdan oldin kimdir menga qo‘lda turishning asosiy ko‘nikmalarini o‘rgatsa bo‘lar edi.
U endi o‘z ongini tushkunlikdan saqlash uchun faqat o‘z xayolida mavjud bo‘lgan voqealarni “yaratishga” majbur.
Men hozir o‘zimni bog‘da yurganday tasavvur qilayapman. Yashil o‘tloq, kimdir baliq tutayapti...
Ha, u hozir rostdan ham xayolida shunday bir voqeani jonlantiryapti. Voy, bunaqasi bo‘lishi mumkin emas.
Quyosh charaqlab turibdi. Qushlar chug‘urlayapti...
Sayrimni ham beliga tepding.
Voy, biz hozir odamning qanday qilib aqldan ozishi mumkinligining guvohiga aylanyapmiz.
Ovqat olib kelishdi. Bu galgi menyuda guruch, shirin kartoshka va bifshteks bor. Bu hozirgacha olgan eng yaxshi taomim bo‘ldi.
Mana bu yerga qarang — guruch donalarini ko‘rib turibsizmi? Odatdagi odam bu guruchni yeb qo‘ya qolar edi. Men esa sanayman: 13, 14, 15, 16, 17. 97, 98, 99, 100, 101. 265, 266, 267. 307, 308, 309, 310. 421, 422, 423, 424. 445, 446, 447.
Umumiy hisobda 447 dona guruch bor ekan. Ushbu bergan axborotim sizni inson sifatida o‘zgartirib yuborgan bo‘lishi mumkin.
Charchadim, ehtimol bu 5-kunning tuni.
Men hali sinovning yarmiga ham yetmagan edim, lekin allaqachon butun bir kun ortda qolib ketdim.
Yaxshisi hojatxonada uxlayman, u yerda yorug‘lik bu darajada kuchli emas.
Bu eng to‘g‘ri qarorim bo‘ldi, chunki u yerda to‘liq 12 soat uxladim. Endi haqiqatan ham sinovning yarmi — 84 soat — ortda qoldi.
Biz unga keyingi ovqatda shu haqda aytamiz. Shunchaki hammasini aralashtirib yubor, bo‘ldi. Harflarni aralashtirib joylashtiramiz.
Men ochman. Ochman men. Nima bu? Nima bu narsa?
U SpaghettiOs haqida eshitmaganmi?
Va men faqat buni emas, boshqa narsalarning ham nomini unutdim. Bu nima deb atalardi? Bu... noncha. Lekin bitta non uchun bu juda ko‘p sous. Menimcha, bu ketchupga o‘xshaydi.
Qanday qilib harflarni sezmayapti?
O, bu “N” ekan.
Ha! Ha!
Lekin sizlar bu to‘rtta SpaghettiOs harflarini olib tashlamabsizlar.
Yo‘q! U har safar biror harfni topsa, uni yeb yuborayapti.
Ehtimol, bu harflar qandaydir so‘z bo‘lishi kerak edi, men esa uni oldindan tushunib, yig‘ib olishim kerak edi, keyin “yana ovqat” degan so‘zni chiqarishim kerak edi. Ammo men ularni yeb qo‘ydim. Qaniydi tushungan bo‘lsam...
Jimmi bu videoni chiqib ko‘rganida o‘zini juda ahmoq his qiladi.
Ruhiy tushkunlik. Yorug‘liklar menga juda salbiy ta’sir qila boshladi. Bosh og‘rig‘im juda kuchli. Juda ochman. Tanamda nimalar bo‘layapti o‘zi?
U qo‘shimcha ovqat so‘radi, garchi tanasi uchun kerakli kaloriyalarni olayotgan bo‘lsa ham. Sababi organizmda stimulyatsiya yo‘qligi, shuning uchun u o‘zini och deb o‘ylayapti.
Shuning uchun men doimiy ravishda ovqatni tekshira boshladim. Qayta-qayta. Bu g‘alati bo‘lsa ham, o‘zimni tinchlantirayotganday his qildim.
Sizningcha, bunday qilsam miyam chayqalib ketmaydimi? To‘xtatganim yaxshi. To‘g‘ri aytasiz. Ha, to‘xtatganim yaxshi.
McDonald's paketini topdim. Juda yengil. Agar ichida McDonald's bo‘lmasa, ruhiy tushkunlikka tushaman. Lekin bor ekan! “Yashasin!” deyish mumkin.
Har safar ovqat kelsa, bu menga 20 daqiqalik haqiqiy baxt olib keladi. O‘zimni yana insondek his qilaman. Kulishdan to‘xtay olmayapman. Judayam xursandman. Lekin ovqat tugagan zahoti, depressiya to‘lqini bosadi: “Endi nima qilaman?” deb o‘ylayman.
Soniyalar bir-biriga aralashib ketmoqda. Vaqt necha bo‘lganini taxmin qilmoqchi bo‘laman, lekin hech qanday tasavvurim yo‘q. Aqlim asta-sekin susaymoqda. O‘zimni biror narsa bilan chalg‘itishim kerak.
Mana bu McDonald's chizburgerining qog‘ozi va tish cho‘tkam turgan stakanni olib, shular bilan birga basketbol o‘ynaymiz. LeBron, Stef, Kobe… Yo‘q, basketbol men uchun emas.
Men har doim beysbolda yaxshiroq bo‘lganman. Zarba! Zarba! Bu umuman rejamda yo‘q edi.
Shunda esimga tushdi... Ustida sanchqi bor ekan. Birinchi ovqatdan qolgan plastinka idish topib oldim. Men bu plastinkani shu qadar uzoqqa otdimki, kulgudan o‘zimni tiya olmadim.
Zerikdim. Hali ikki kunim bor, bu xonada qolishim kerak. His qilyapman — tez orada bu yerdan chiqaman.
To‘rtinchi kun. Qancha yolvorsam, baqirsam yoki yalinib iltimos qilgan bo‘lsam ham... Yoki bexosdan kekirsam ham... meni bu xonadan vaqtidan oldin chiqarishga yo‘l qo‘ymang.
Bo‘ldi, Jimmi, sen aytgandek bo‘ladi.
Ichki hislarimga ko‘ra, hozirga qadar 113 soat o‘tdi. Demak, yana 55 soatim qoldi. Montajchilar, iltimos, ekranga meniki bilan solishtirib asl necha soat qolganini yozib ko‘rsating. Umid qilamanki, 55 atrofidadir.
Menimcha, u hozir g‘azablanishni boshlaydi, balki paranoiyaga ham tushar.
Axir, odamga ozgina shaxsiy hayot kerak-ku! Bu yerda kamera, u yerda kamera. Tepada kamera. Kamera, kamera, kamera, kamera, kamera... Butun kun kuzatuvdaman-ku! Aqldan ozib ketaman.
Agar shu kamerani konveyerga uloqtirsak-chi? Bo‘lishi mumkinmas! Keling, buni bouling deb hisoblayman.
Barmog‘imni urib oldim.
Men bu video bunchalik qiyin bo‘lishini jiddiy baholamagan ekanman. Shunchalik o‘ylaganimda ko‘zlarim yoshlangan bo‘lar edi. O‘zimni hozir hayvondek his qilyapman. Go‘yo inson sifatida barcha huquqlarim yo‘qolgandek.
Taxminan, beshinchi kunning yarmidaman. Qaylig‘imni juda sog‘indim. Do‘stlarimni ham. Hatto Nolanni ham...
Ruhiy holatim hozir — tubanlikning tubida. Bu holat juda g‘ayriinsoniy. Bu yerda shu darajada uzoq vaqt bo‘ldimki, hatto tushlarimda ham shu xonadaman. 6- yoki 7-kun deb o‘ylayman, keyin uyg‘onib, bu tush bo‘lganini anglayman.
Soat nechi bo‘lganini bilish uchun juda ko‘p pul to‘lashga ham rozi bo‘lardim. Nega men 33 soat qoldi deb o‘ylayapman?
Birinchi sabab — besh marta uxladim. Ikkinchi sabab — odatda kuniga bir marta hojatga boraman, va bu yerda ham besh marta bordim. Uchinchi sabab — bo‘ynimda soqol o‘sgan, odatda bu bir hafta vaqt oladi.
Agar... agar hali ham 5-kun yoki Xudo ko‘rsatmasin, 4-kun bo‘lsa, aniq aqlimni yo‘qotaman.
Uxlab yotganimda, bir marta 100 000 gacha sanagan vaqtim haqida tush ko‘rdim. Shuning uchun uyg‘ongan zahoti xonada ming marta aylanib chiqishga qaror qildim. Eski odatlarga qaytish uchun.
Mana belgi. 1, 2, 3...
Bu videoni qayta ko‘rganimda, o‘zim ham ishonmayapman. Aqlim joyida qolishi uchun xonada aylanib yurganman. Ming marta aylanish juda ko‘p. Boshim aylanib ketyapti.
Boshidan beri suvni mana shu krandan ichyapman. Ochig‘ini aytsam, bu... yo‘q, bu bo‘lmaydi...
Cirkul — bu suv idishiga ulanadigan ta’m kartriji. Oddiy suvga ajoyib ta’m beradi. Bu idishga mos keladigan 100 dan ortiq ta’mlar bor va hech birida kaloriya va shakar yo‘q.
Bu uch oyoqli stendni harakatlantirish juda qiyin.
Ta’mning darajasini o‘zingiz belgilaysiz va suvingizni ichishni boshlaysiz. To‘g‘risi, hatto bu kran suvi ekanini unutib yuboraman. Men bu sinovning boshidan beri mevali ta’mini ichyapman. Suvni chindan ham mazali qiladi.
Endi bu ikki devor oralig‘iga borib kelaman.
Bu kartrijlar bir necha marta to‘ldirishga yetadi, bu yaxshi, chunki yigitlar ularni vaqtida yubormasliklari mumkin. Ba’zida bitta kartrijni bir kunga yetkazishga to‘g‘ri keladi.
Agar ko‘proq suv ichishni boshlamoqchi bo‘lsangiz yoki shunchaki suvingiz mazali bo‘lishini istasangiz, drinkcirkul.com saytiga yoki yaqin atrofdagi Walmart’ga boring.
O‘zimni chalg‘itish uchun qo‘limdan kelgan barcha narsani sinab ko‘rdim. To‘g‘risini aytsam, bular yordam bermayapti.
Men barcha Cirkullarni tugatganimdan keyin, Karl “100 kun birga qamalda” videosidagi ikki kishini olib keldi.
Vau! Mana biz keldik. Mana, sizlarga yoqadigan narsani ko‘rsataman. Bu sizlarni 100 kun qamab qo‘ygan odamning yuzi.
Hamma, sizlar qilgan ishdan bu osonroqmi yoki qiyinroq?
Taqqoslaydigan bo‘lsak, yonimda boshqa odam bo‘lgani yaxshiroq edi, deb o‘ylayman.
Endi rollar almashgan — men oq kub ichidaman, Beyli va Syuzi esa qasos rejasini tuzmoqda.
Sizlarga konveyer qanday ishlashini ko‘rsataman.
Bo‘sh patnis yuborishdi.
U hozir jinni bo‘lib qoladi. Men unga achinmayman. Bu unga kerak edi.
Butun bank hisobimdagi pulni tikaman — bular Karlning ishi. Bo‘lishi mumkin emas!
Jimmi, och qoldingmi? Buni ye.
Biz bu narsani yana qilmaymiz. Qilmaymiz, bas qilaylik. Qilmaymiz.
Bu uning bir necha kundagi eng kuchli his-tuyg‘usi.
Yaxshi, baribir ularga e’tirof berish kerak. Ehtimol, men bunga loyiqdirman.
Tasavvur qiling, o‘lganingizdan keyin mana shunday oppoq xonaga tushasiz va butun umr shu yerda qolib ketsangiz. Bu chinakam azob bo‘lar edi.
Uxlayotgan paytimda dunyodagi o‘zimni ko‘raman, uyg‘onganimda esa tushkun, yolg‘iz va rostini aytsam, juda baxtsizman. Shuning uchun qancha ko‘p uxlasam, shuncha baxtli bo‘laman.
Meni chiqaring.
Men — Betmenman.
O‘zimni o‘likdek his qilyapman. Bu yerdan chiqishim kerak.
Yetti kunni dengizda o‘tkazdik, yetti kunni tirik holda yerga ko‘milib, endi esa yetti kun yolg‘izlikda o‘tkazyapman. Agar bu qanchalik qiyin bo‘lishini oldindan bilganimda, bu ishga hech qachon qo‘l urmasdim.
Agar yuqoridagi soat 20 dan ko‘p bo‘lsa, aqldan ozaman. O‘zimni juda yolg‘iz his qilyapman. Qaylig‘imni sog‘indim. Bu chinakam qiynoqqa aylangan.
U yig‘layaptimi? Ahvoli yaxshi emas. U shunchaki polga cho‘zilib yotibdi, narsalarni otmoqda, qattiq g‘azablanmoqda, ovqat olganida esa xuddi yosh boladek xursand bo‘ladi.
O‘ylashimcha, sakkiz soat qoldi, so‘ng u eshik ochiladi va men ozod bo‘laman. Umid qilamanki. Ilohim, sakkiz soat qolgan bo‘lsin.
U oxirgi bir necha soatni uxlab o‘tkazayapman deb o‘ylayapti. Demak, bu soxta uyg‘onish bo‘ladi. Demak, u juda noxush uyg‘onish bo‘ladi — haqiqiy ma’noda. To‘g‘risini aytsam, bu holat juda xavotirli.
Yana ikki-uch soat qoldi, eshik ochiladi. Oxirgi ovqatimni zavqlanib yeyman, keyin bu yerdan chiqib ketamiz.
— U endi oxirgi ovqatim deyaptimi? — Menimcha. Qizig‘i, aynan shu paytda… 24 soat qolgan.
Endi har qanday paytda ular eshikdan kirib keladi. Shu sababli biroz tozalayman, bu yer ancha iflos. Aslida, bahona topayotgan edim, chunki zerikib ketdim. Shunchaki zerikdim.
Bu tajribaga kirganimda, ruhiy tiniqlikka erishaman, balki o‘zim haqimda ko‘proq narsa bilarman deb o‘ylagan edim. Lekin haqiqatda esa, konveyer eshigidan narsalarni uloqtirish bo‘yicha yangi bir “iste’dod” orttirdim, xolos. Shuni ham eplay olmadim.
Butun dunyoda yana 24 soat qoldi, degan g‘oya yo‘q. Men bu yerda yana 24 soat tura olmayman. Bu mening eng oxirgi chegara chizig‘im. Ammo bu muhim emas. Chunki rostdan ham 24 soat qolmagan. Men bunga ishonmayman. Hech qachon. Har qanday daqiqada…
Vaqt o‘tkazish uchun yana hisoblashni boshlayman. Bir, ikki, uch, to‘rt, besh, olti, yetti, sakkiz, to‘qqiz. 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 20, 21, 22.
5422, 5423, 5424, 5425.
Qasam ichaman, tashqaridan qandaydir ovoz eshitdim.
Men xafaman. Xafaman. Juda xafaman. Juda xafaman. Bu yerda bo‘lishni istamayman. Meni bu xonadan chiqaring. Bu yerda bo‘lishni istamayman.
Bu odam deyarli inson emasdek. U to‘shakda yotibdi, ko‘zlarini berkitgan. Hech qanday hayajon yo‘q. Bu ko‘rishimiz kerak bo‘lgan holat emas.
U qanday bo‘ladi? Yangi odam bo‘lib chiqadimi? Menimcha, u shunday odam bo‘lib qoladi. U butunlay ishdan chiqqan. Hech qachon uni bu darajagacha bosim ostiga qo‘ymagan edik. Sababi, u butunlay insoniy aloqa va muloqotdan mahrum bo‘lgan.
Uni ohangrabodek, ehtiyotkorlik bilan uyg‘oting — xuddi bola kabi. Yana o‘n daqiqa qoldi. Tayyorlanamiz.
— Rahmat. — Omad.
Men o‘layapman.
O‘n, to‘qqiz, sakkiz. Yetti, olti, besh, to‘rt...
To‘xtang. Kutinglar. Shortiksizman.
Uch, ikki, bir.
Voy Xudoyim! Salom, Jimmi. Kechirasizlar, men shortigimni kiyayotgandim. Tashqari unchalik yorug‘ emas ekan.
Ahvollaring qalay, og‘ayni? Rostini aytsam, boshim aylanyapti.
Bu juda g‘alati, lekin shu sinovdan so‘ng, odamlar bilan qanday muomala qilishni deyarli unutibman.
U qayerga ketyapti?
Yorug‘ nurga tikilmaslik — haqiqatan ham yengillik. Shift zo‘r ko‘rinadi.
Seni anchadan beri bunchalik xursand ko‘rmagan edim.
Rostini aytsam, doimiy 24 soat yorug‘ xona ichida yashayman deb o‘ylab qolgan edim.
Qani, tashqariga yuring. Quyoshni ko‘rmoqchiman.
Voy Xudoyim! Tashqarida tun qorong‘usi! Tashqi dunyoni ko‘rish — naqadar yoqimli.
Maqola e'lon qilingan