घाना ते भारत: मिस्टरबीस्टच्या टीमने जगभरात बांधलेल्या दहा शाळांची कहाणी

या व्हिडिओमध्ये, आम्ही जगभरात दहा शाळा बांधत आहोत. दुर्दैवाने, 20 कोटींहून अधिक मुलांना सुरक्षित शाळेत जाण्याची सोय नाही, म्हणून मी ठरवलं की या मुलांसाठी फक्त शाळाच बांधायच्या नाहीत, तर त्यांना वर्षानुवर्षे जेवण पुरवायचं, बालमजुरीतून वाचवायचं, आणि दूषित पाण्यापासून त्यांना वाचवायचं.

हे शूट करण्याची गरज नाही. पाणी लागलं!

हा व्हिडिओ आयुष्य बदलेल जगभरातील लाखो लोकांचे.

मिस्टर बीस्ट! मिस्टर बीस्ट!

आणि याच निमित्ताने आपण आलो आहोत घानामधील आपल्या पहिल्या शाळेत.

ही आपण बांधली आहे का? नाही, ती जुनी शाळा आहे. तुला वाटतं मी असं काही बांधीन? नाही. याचा अर्थ काय ते तुला माहित आहे, चँडलर. चला, ही भंगार शाळा पाडून टाकूया.

पाहत राहा. ही शाळा इतकी धोकादायक आहे की खरंतर सरकारी अधिकाऱ्यांनीच ती पाडण्याचा आदेश दिला होता.

चला, निघा इथून. नवी शाळा पाहायला कोण तयार आहे?

जा, तुमची नवीन शाळा पाहून घ्या. जा, मजा करा. तुम्हाला कशी वाटली ही शाळा?

याचबरोबर, चालत जाण्याच्या अंतरावर त्यांच्यासाठी एक नवीन विहीरही बांधत आहोत. या आनंदापुढे माझं भान हरपलंय. चला, आणखी शाळा बांधूया. ज्यांच्या आयुष्यात आपण बदल घडवणार आहोत, ही तर त्याची फक्त सुरुवात आहे.

आता, मागच्या शाळेसारखं ही शाळा पाडायची गरज नाहीये. हो, मी समजू शकतो. हो. तर आपण ही पूर्णपणे नवीन करणार आहोत.

विश्वास बसणार नाही की 250 पेक्षा जास्त मुलं इथे अशा परिस्थितीत शाळेत येतात. म्हणून आम्हाला सर्वोत्तम करायचं होतं. पहिली पायरी, भिंतींना पुन्हा रंग देणे.

कळलं मला. तू माझ्यासाठी थोडंसं शिल्लक ठेवतोयस. हो. मग तुला इथे का आणलंय असं वाटलं, बेब? मला माझी भूमिका कळली.

नवीन छत, नवीन भिंती, नवीन फरशी. अगदी नव्यासारखं. आणि आम्ही फक्त त्यांचे जुने वर्गच दुरुस्त केले नाहीत, तर त्यांच्यासाठी दोन अगदी नवीन वर्गखोल्याही बांधल्या ज्या मुलांनी आधी कधीच पाहिल्या नव्हत्या.

चला, आत या. ते पहिल्यांदाच त्यांच्या अगदी नवीन वर्गखोल्या पाहत आहेत. जा पाहून घ्या. अरे देवा, बघा ते किती उत्सुक आहेत.

मी खोटं बोलत नव्हतो, इथे 250 पेक्षा जास्त मुलं शाळेत येतात. आणि आता त्यांच्याकडे शिकण्यासाठी दोन अगदी नवीन वर्गखोल्या आहेत.

तुम्हाला नवीन वर्गखोल्या कशा वाटल्या? हो? ती खूप खुश आहेत. चला, आत जाऊया.

हो. आम्हाला याचा खूप आनंद झाला आहे. हो. आणि आम्हाला तुमचा अभिमान आहे. हो, चला.

यापैकी काही मुलांनी त्यांच्या आयुष्यात कधी खेळण्यांशी खेळलेलं नाही. आणि ते इतकी प्रचंड मजा करत आहेत फक्त एकत्र वेळ घालवत आणि धम्माल करत. यामुळे फक्त शाळेतली उपस्थितीच वाढणार नाही, तर त्यांना खूप जास्त मजा पण येईल. मला खूप आनंद आहे की आपण हा प्रकल्प केला.

मुख्याध्यापकांनी मला सांगितलं की ते दोन शिक्षक त्यांच्या पगाराचा एक तृतीयांश भाग येण्या-जाण्यावर खर्च करतात. आणि या शाळेत पोहोचायला त्यांना रोज जवळजवळ एक तास लागतो, जे अर्थातच खूपच त्रासदायक आणि न परवडणारं आहे. आणि का?

जोसेफ आणि इमॅन्युएल, तुमच्या डोळ्यांवरच्या पट्ट्या काढा आणि तुमचं अगदी नवीन घर बघा.

चला, आत या. अरे देवा! जाऊन बघा. हे बघा काय मस्त आहे. हो. हे सगळं आमच्यासाठी?

शप्पथ. तुम्ही दोघं हे शेअर नाही करणार. हो. हे तुझं अपार्टमेंट आहे. माझ्यासोबत ये. ही तुझी बाजू आहे.

धन्यवाद. काही हरकत नाही. नाही, तुम्ही चांगले शिक्षक आहात, म्हणून तुमचे आभार.

आणि आम्ही फक्त या अपार्टमेंट्सवरच थांबलो नाही. आम्ही इथे आलो, आणि मला असं काही दिसलं ज्याकडे मी दुर्लक्ष करू शकलो नाही.

हे शूट करण्याची गरज नाही.

गेल्या दहा वर्षांहून अधिक, संपूर्ण गाव पिण्यासाठी याच नदीचं पाणी वापरतं. आणि मुलांसकट, त्यांच्या जवळजवळ 80 टक्के लोकांच्या आतड्यांमध्ये परजीवी जंत आहेत. हे पाहून माझं काळीज तुटतं. म्हणून त्यांच्यासाठी नवी विहीर खोदली, जी फक्त शाळेसाठीच नाही, तर आजूबाजूच्या समाजातल्या शेकडो लोकांसाठी सुद्धा.

टेलर, माहितीये हे काय आहे? हे शुद्ध पाणी आहे. आता शाळेला प्यायला स्वच्छ पाणी मिळेल.

आम्ही एक बाथरूमसुद्धा बांधलं, म्हणजे आता त्यांना उघड्यावर शौचाला बसावं लागणार नाही. आणि आम्ही इथे सिंकही बसवले आहेत, ज्यात त्यांच्या नव्या विहिरीतून पाणी येतं.

आणि आम्ही एक स्वयंपाकघरही बांधलंय. या शाळेसाठी आम्ही कोणतीच कसर सोडली नाही. चला, आत या. या स्वयंपाकघरात त्यांना आवश्यक असलेलं सगळं काही आहे, जेणेकरून मुलांना रोज दुपारचं जेवण देता येईल.

मला तुम्हांला एक गोष्ट सांगायची आहे, पुढची पाच वर्षं, शाळेच्या प्रत्येक दिवशी, आम्ही सगळ्या विद्यार्थ्यांना मोफत जेवण देणार आहोत.

व्वा! माझ्याकडे बोलायला शब्दच नाहीत.

या कॅलेंडरवरची कुठलीही एक तारीख निवडा. 2030? मे 2030 मध्येही आम्ही त्यांना मोफत जेवण देऊ. तुम्ही खरंच असं करणार? इतक्या सहज? अगदी तसंच. त्याची सोय झाली आहे.

मी खूपच उत्सुक आहे. हो. हे खूपच छान आहे. हो. मी जाऊन त्यांना सांगतो. हो, जाऊन सांगा त्यांना. हो. मी जाऊन सांगतो.

पुढची पाच वर्षं, हे आपल्याला सगळ्यांना रोज जेवण देणार आहेत.

मिस्टर बीस्ट!

एका चांगल्या कार्यासाठी आम्हाला मदत केल्याबद्दल रॉकफेलर फाउंडेशनचे मनःपूर्वक आभार.

मिस्टर बीस्ट! माझं नाव घ्यायची गरज नाहीये. मिस्टर बीस्ट! मिस्टर बीस्ट! धन्यवाद. खरंच गरज नाहीये. मिस्टर बीस्ट!

खरं तर, फक्त याच परिसरावर आम्ही पाच लाख डॉलर्सपेक्षा जास्त खर्च केला आहे. यात दुसऱ्या कुठल्याही शाळेचा खर्च नाहीये. फक्त इथलाच. आणि आम्ही इथेच थांबलेलो नाही. हा आकडा या वर्षाच्या अखेरपर्यंत दहा लाख डॉलर्सच्या पुढे जाईल, फक्त या शाळेच्या आणि तिच्या आसपासच्या समाजाच्या विकासासाठी, जेणेकरून तिथल्या मुलांचं आणि शिक्षकांचं आयुष्य अधिक चांगलं होईल.

आम्ही बांधलेल्या या वास्तूंचा येणाऱ्या पिढ्यान् पिढ्यांवर परिणाम होईल. आणि एक गंमत सांगतो, की आम्ही इथे इतकं काही उभं केलंय की त्यांनी मला "चीफ ऑफ डेव्हलपमेंट" ही पदवीच दिली.

जिमी, तुम्ही हे करणार असं म्हणाला होतात… एवढं सगळं करायची गरज नव्हती, पण धन्यवाद.

मिस्टर बीस्ट!

ही आहे आमची पुढची शाळा. आणि मुलांनो, तुम्ही जरा बाहेर जाल का? तुम्ही सगळ्यांनी लगेच इथून बाहेर जायचंय. कारण तुम्ही पाहू शकता, आपण ज्या इमारतीत आहोत, ती माझ्यापेक्षाही जुनी आहे. आणि ही मुलं शिकत असताना, कधीही याचं छत त्यांच्या अंगावर कोसळू शकतं, ते रोज इथेच शिकतात, आणि हे अजिबात स्वीकारण्यासारखं नाही.

म्हणून, तुम्ही पाहू शकता, आम्ही ही शाळा पाडायला सुरुवात करणार आहोत, कारण शिकत असताना या मुलांचा जीव जावा, असं मला अजिबातच नकोय. यापेक्षा मोठी शोकांतिका असूच शकत नाही.

आणि म्हणूनच आम्ही त्यांची जुनी शाळा पाडून, तिच्या जागी ही नवी कोरी दोन मजली शाळा बांधली आहे. शाळेचा आकार आता दुप्पट झाल्यामुळे, आता 300 पेक्षा जास्त मुलं या शाळेत येऊ शकतात. ज्यात आता आठ प्रशस्त, पूर्णपणे सुसज्ज वर्गखोल्या आहेत.

आमच्या मुलांची इतकी काळजी घेतल्याबद्दल, धन्यवाद मिस्टर बीस्ट.

आणि या नव्या कोऱ्या दोन मजली शाळेच्या अगदी बाजूलाच, आम्ही सौर ऊर्जेवर चालणारी, टाकी असलेली एक विहीर बांधली आहे. आणि हे पाणी फक्त शाळेसाठी नाहीये, तर या परिसरातील जवळपास एक हजार लोकांसाठीसुद्धा आहे. आम्ही इथे सोपस्कार म्हणून शाळा बांधायला नाही आलो.

आम्ही इथल्या समाजाचं आयुष्य मुळापासून बदलायला आलो आहोत. या मुलांना सुरक्षित शाळेची सोय करून देणं म्हणजे त्यांना बेकायदेशीर बालमजुरीसाठी जुंपलं जाणार नाही.

फीस्टेबल्स गरजेनुसार शेतकऱ्यांना योग्य मोबदला देण्यावर ठाम आहे आणि आमच्या मळ्यांमधील बालमजुरी रोखण्यासाठी आम्ही कडक पावलं उचलतो. आणि म्हणूनच मी 11 वेगवेगळ्या गावांमध्ये शाळा बांधल्या आहेत घानामधल्या मुलांसाठी.

धन्यवाद.

पण बालमजुरी ही एकच समस्या नाहीये, जी आम्ही सोडवत आहोत. पुढची शाळा तर इतक्या वाईट अवस्थेत आहे की तिथल्या मुलांना शिकणं जवळपास अशक्य आहे. त्यांचे जुने वर्ग असे दिसायचे.

पाऊस पडला की इथे पाणी भरतं. खरंच? हो, आणि पाणी आत पण शिरतं. त्यामुळे पाऊस पडल्यावर सगळीकडे चिखल होतो.

म्हणून मग पुढच्या काही महिन्यांत, आम्ही त्यांच्यासाठी अगदी मुळापासून एक नवीन शाळा बांधून दिली. सातपैकी शेवटच्या वर्गाचं काम पूर्ण झालंय. चला बघूया मुलांना कसं वाटतंय.

चला, आत या. खरं सांगतोय, शिक्षकांनी मुलांना अजून आत येऊ दिलं नाही. आज पहिल्यांदाच ते आत पाऊल ठेवत आहेत.

आपले नवीन वर्ग बघून ती खूप उत्साही दिसतायत. त्यांना नवीन शाळा खूप आवडली आहे. याचसाठी तर आम्ही हा व्हिडिओ बनवतोय.

आणि आम्ही त्यांच्यासाठी फक्त एक नवी कोरी शाळाच नाही बांधली, त्यासोबत प्रत्येक वर्गात नवीन बाकंही दिली आहेत, पण इतकंच नाही… आठ महिन्यांपूर्वी, इथे जी जुनी शाळा होती तिच्यासाठी आम्ही स्वयंपाकघरही बांधलं होतं. आणि पुढची पाच वर्षं, या शाळेतल्या प्रत्येक दिवशी, आम्ही प्रत्येक विद्यार्थ्याला मोफत जेवण देणार आहोत.

आपल्याला अजून वर्ग लागतील, जिमी. जेवणासाठी अजून जास्त मुलं येतील. म्हणूनच तर आपण सात वर्ग बांधलेत. ते तर केलंच आहेस. हो, बरोबर. चला, पुढच्या शाळेत जाऊया.

हा एक शालेय पोषण आहार कार्यक्रम आहे जो आपण एक वर्षापूर्वी सुरू केला होता, आणि आज एक वर्षानंतरही, शाळेतला दुपारच्या जेवणाचा कार्यक्रम अजूनही सुरू आहे. शाळेच्या प्रत्येक दिवशी, मुलांना मोफत दुपारचं जेवण मिळतं. आणि आपल्या या जेवणाच्या कार्यक्रमामुळे, शाळेतली उपस्थिती 10 टक्क्यांनी वाढली आहे आणि अजूनही वाढतेय.

आणि जेव्हा मी त्या व्हिडिओदरम्यान या वर्गांची अवस्था पाहिली, तेव्हाच ठरवलं की काहीतरी करायलाच हवं. आणि म्हणूनच आपण त्यांना एक नवी कोरी शाळा बांधून दिली.

आणि आपण या मुलांसाठी फक्त एक वर्ग नाही बांधला, दोन नाही, तीनही नाही. आपण त्यांच्यासाठी तब्बल दहा वर्ग बांधले आहेत. आणि हे दहा वर्ग मिळून, ही फक्त त्या दहा शाळांपैकी एक आहे ज्या आपण या व्हिडिओमध्ये बांधत आहोत. चला बघूया मुलांना कसं वाटतंय.

तुमचे नवीन वर्ग बघायला तयार आहात का? हो! माझ्यामागे या. तुम्हाला येऊन बघायचंय का? बघा, आपले नवीन वर्ग बघायला ती किती उत्साही आहेत.

नवीन वर्ग! नवीन वर्ग! नवीन वर्ग! नवीन वर्ग!

ती माझा हात धरतायत. किती गोड! चला, आत या.

जर आपण ही शाळा बांधली नसती तर, ही मुलं रोज आपल्याच वर्गांना घाबरत शाळेत आली असती. आणि आपण बांधलेल्या शाळेत ती सुरक्षित आहेत, हे पाहून मनाला खूप समाधान वाटतं.

आवडले का नवीन वर्ग? हो! त्यांना खूप आवडलेत. तुम्ही सगळ्यांनी शाळा सोडायची नाही, हं. हे मी खास तुमच्यासाठीच बांधलं आहे.

पण जगभरात अशी अजून खूप मुलं आहेत ज्यांच्याकडे स्वतःची शाळाच नाहीये. आणि आपण या गावातलं पहिलंवहिलं हायस्कूल बांधणार आहोत.

या संपूर्ण गावाला मिळून एकच शाळा वापरावी लागते, माध्यमिक शाळेपासून ते हायस्कूलपर्यंतच्या सगळ्यांसाठी. तिथल्या मुख्याध्यापिकांना त्यांच्या गाडीतूनच काम करावं लागतं. आणि आपण इथे त्यांच्यासाठी एक नवंकोरं हायस्कूल बांधायला आलोय.

आणि आपण एकेक भिंत तयार करून आणि त्यांना एकत्र जोडून सुरुवात करतो. शाळा बांधणं म्हणजे असं काहीतरी असेल असं मला कधीच वाटलं नव्हतं. मला वाटलं होतं हातोडा आणि खिळे असं काहीतरी काम असेल.

चला, एक भिंत झाली. आता दुसरी. चला. झालं. तिसरी भिंत. ही शाळा तर खूप पटकन उभी राहतेय. म्हणजे, फक्त बाहेरचा सांगाडा. अजून काँक्रिट ओतायचं आहे... आम्ही भारी शाळा बांधतोय, विश्वास ठेवा.

चला याला पक्कं बसवून छप्पर टाकूया. आता मी आणि 50 स्वयंसेवक मिळून या शाळेवर छप्पर चढवणार आहोत. एकप्रकारे छप्पर डोक्यावर घेतोय म्हणा ना.

मानलं तुला, भारी होता. थँक्स, यार. अरे, हे तर चालले सुद्धा. अरे, ठीक आहे. मी तर त्याला हातही लावत नाहीये. नोलनची उंची कमी पडतेय. हो.

हो, ठीक आहे. तर आता तुम्ही बघू शकता, आपलं अर्धं छप्पर टाकून झालंय. आता आपल्याला फक्त दुसरी बाजू करायची आहे.

असं वाटतंय जणू काही आपण युद्धावर निघालोय. ते आले. तयार! देवा रे. ही वस्तू खूप जड आहे. दुसरं छप्पर चढलं. आपण करून दाखवलं.

हे नेक्स्ट-जनरेशन बांधकाम साहित्य काँक्रिटने भरलं जाईल, ज्यामुळे ही शाळा पिढ्यानपिढ्या मजबूत उभी राहील. आणि मुलं काँक्रिटने भिंती मजबूत करत असताना, माझ्याकडे शाळेतल्या सर्वात महत्त्वाच्या व्यक्तीसाठी अजून एक सरप्राईझ होतं.

तुम्ही त्यांच्या जुन्या शाळेच्या मुख्याध्यापिका होतात, आणि मी ऐकलंय की गेली दहा वर्षं तुम्ही तुमच्या गाडीतूनच काम करत आहात. हो, माझ्या गाडीतच माझी कागदपत्रं असतात, कारण स्वतःची जागा नाहीये.

म्हणून त्यांच्या नव्या शाळेच्या शेजारी, आम्ही त्यांचं स्वतःचं ऑफिस बांधलं. हे तुमचं नवीन ऑफिस आहे.

खूप खूप धन्यवाद. तुम्ही मला रडवणार. धन्यवाद, जिमी.

काही हरकत नाही. आता गाडीतून काम करायची गरज नाही. आता तुमच्या नव्या कोऱ्या शाळेसोबत तुमचं स्वतःचं नवंकोरं ऑफिसही आहे.

पण अजून एका शेवटच्या सरप्राईझशिवाय ही शाळा पूर्ण झाली असं म्हणता येणार नाही. आम्ही तुमच्यासाठी फुटबॉलचं मैदानही बनवलंय. पळा!

हे बांधायला मदत केल्याबद्दल टेलीविसा फाऊंडेशनचे विशेष आभार. चला तर मग, अजून शाळा बांधूया.

आणि पुढच्या शाळा आपण बांधणार आहोत, त्या आतापर्यंतच्या सर्वात कठीण असू शकतील, सुदूर इक्वेडोरमध्ये. समजा तुम्ही जंगलात इतक्या आत राहताय की तुम्हाला तुमचं तुम्हालाच बघावं लागतंय. तर, हेच वास्तव आहे पुढच्या या दोन शाळांचं.

आणि वर्षावनात इतक्या आत त्यांना काहीच मदत मिळत नसल्यामुळे, तिथे पोहोचण्यासाठी आम्ही शक्य ते सर्व करतोय. आम्हाला दोन विमान प्रवास करावे लागले. आता आम्ही तीन तास बोटीने प्रवास करत आहोत. त्यानंतर आम्हाला दीड तास ऑफ-रोडिंग करायचं आहे.

आणि तिथे पोहोचल्यावर आम्हाला कळतं की पावसामुळे मुलांच्या शिक्षणात अडथळा येतो. पाऊस पडत असताना मी शिकवू शकत नाही, ते अशक्य असतं. पत्र्याच्या छप्परांमुळे आतमध्ये कोणाचंच ऐकू येत नाही. योग्य परिस्थितीशिवाय विद्यार्थी काहीच शिकू शकत नाहीत.

पाणी किती वर येतं? गुडघ्यांच्या वर येतं. शिकणं तर सोडाच. हे तर धोकादायक आहे.

म्हणून, आम्ही त्या जुन्या, झिजलेल्या शाळा बदलायला सुरुवात केली, दोन नव्या कोऱ्या, उंच बांधणीच्या शाळांनी. या शाळा खास डिझाइन केल्या आहेत की, सगळे विद्यार्थी पावसापासून सुरक्षित राहतील. आता 50 पेक्षा जास्त मुलं शाळेत परत येऊ शकणार आहेत या सुधारित परिस्थितीमुळे.

मुलं खूश आहेत का? हो!

आणि शेकडो विद्यार्थ्यांचं स्वागत करण्यासाठी, ज्यांना या शाळा आयुष्यभर शिक्षण देतील, आम्ही त्यांचा धोकादायक लाकडी पूल बदलून जास्त सुरक्षित असा धातूचा पूल बांधला. आणि आता या मुलांना शाळेत जाताना प्रत्येक वेळी घाबरण्याची गरज नाही.

आणि आता या मुलांना शिकण्यासाठी एक मजेशीर जागा मिळाल्यामुळे,

आम्ही निघालो आहोत इतरांना अशीच मदत करायला, थेट अमेरिकेत.

होप क्रीक ॲकॅडमी ही न्यूरोडायव्हरजेंट गरजा असलेल्या विद्यार्थ्यांची शाळा आहे. आम्ही विविध संधी उपलब्ध करून देतो जेणेकरून ते सुरक्षित वातावरणात वाढतील आणि उत्कर्ष करतील.

काय मग मंडळी, कसं काय? हाय.

आणि या विद्यार्थ्यांच्या गटाला शिकण्यासाठी सर्वोत्तम जागा ही वर्गाच्या आत नाही, तर शाळेच्या बाहेर आहे. माहितीनुसार न्यूरोडायव्हरजेंट मुलं मोकळ्या निसर्गात अधिक चांगले शिकतात एका खोलीत कोंडून बसवण्यापेक्षा. आणि म्हणूनच मी लोव्स सोबत हातमिळवणी केली या मुलांसाठी एक परिपूर्ण शिक्षण केंद्र बांधण्यासाठी.

लाल कपड्यातील प्रत्येक व्यक्ती लोव्समध्ये काम करते आणि ते स्वतःच्या वेळेत स्वयंसेवा करताहेत या मुलांना अशी जागा देण्यासाठी जिथे ते शिकू शकतील आणि प्रगती करू शकतील.

ही जागा बांधल्याने मुलांना कशी मदत होणार आहे?

ही जागा एक अशा नवीन प्रकारचं वातावरण बनेल, जे त्यांच्याकडे सध्या नाहीये, जिथे त्यांना निसर्गासोबत खेळण्याची परवानगी असेल.

हे खेळाच्या मैदानाचं एक नैसर्गिक रूप आहे. हो.

याआधीच्या व्हिडिओमध्ये आपण बोललो होतो की, कसं लोव्सला दहा दशलक्ष स्क्वेअर फूटचा इम्पॅक्ट करायचा होता. त्यांनी अपेक्षेहून जास्त ध्येय गाठलं. आणि या वर्षी, ते 2,000 पेक्षा जास्त इम्पॅक्ट प्रोजेक्टसाठी वचनबद्ध आहेत. आणि देशभरात दोन लाखांपेक्षा जास्त तासांची स्वयंसेवा.

बुलडोझर घेऊन या! माफ कर, मी तुझी दिशाभूल केली. माझीच चूक. मी ते मुद्दाम केलं होतं.

लोकांना मदत करणं हे शंभर वर्षांपासून लोव्सच्या रक्तातच आहे. म्हणून लोव्स, आमचे भागीदार असल्याबद्दल, तुमचे खूप खूप आभार, आणि जगभरात चांगलं काम करण्याच्या तुमच्या वचनबद्धतेबद्दलही.

आपल्याला एक खेळघर मिळालंय. आशा आहे की त्यांना ते खूप आवडेल कारण ते खूप जड आहे.

अधिक माहितीसाठी, हा क्यूआर कोड स्कॅन करा किंवा डिस्क्रिप्शन लिंकवर क्लिक करा आणि यात कसे सहभागी व्हायचे ते पाहा.

आणि शेवटचा हात फिरवल्यानंतर या शिक्षण केंद्राच्या उर्वरित भागावर, अखेरीस या मुलांना त्यांच्या वर्गात आणण्याची वेळ आली होती.

मुलं खूपच उत्सुक आहेत. केवढी मोठी भेट आहे ही! हे खूपच जास्त मोकळं, खूप जास्त नैसर्गिक आहे, आणि कल्पना आणि सर्जनशीलतेसाठी खूप जास्त संधी देतं.

धन्यवाद, मिस्टरबीस्ट. धन्यवाद, मिस्टरबीस्ट!

शेवटच्या शाळेसाठी, आम्ही भारतात अशा शाळेत निघालोय जी इतकी गर्दीची आहे की शेकडो उत्सुक विद्यार्थ्यांना शिकण्यासाठी पुरेशी जागा नाही.

आमचा स्वतःचा वर्ग नाहीये.

400 हून जास्त विद्यार्थी असताना, तुमच्याकडे एकूण किती वर्ग आहेत? सहा. सहा वर्ग? हो. बापरे.

म्हणून आम्ही त्यांच्यासाठी ही अगदी नवीन तीन मजली शाळा बांधली. आणि कारण यातील अनेक मुलांना अंधारात एक तासाहून अधिक चालावं लागतं फक्त शाळेत पोहोचण्यासाठी वर्दळीच्या आणि धोकादायक रस्त्यांवरून… आम्ही एक बस भेट दिली. अगदी बरोबर. आम्ही त्यांना स्वतःची स्कूल बस विकत घेतली.

मी खुश आहे माझे विद्यार्थी, विशेषतः मुली, सुरक्षितपणे येतील.

चला, मुलांनो. आपण तुमच्या नवीन वर्गात जात आहोत. तुम्ही उत्सुक आहात का? हो! मी पण उत्सुक आहे. चला जाऊया!

ते सर्व म्हणाले, "आम्ही आमच्या नवीन शाळेत जायला खूप उत्सुक आहोत, मी तुमच्या संस्थेची खूप आभारी आहे, त्यांनी आम्हाला एवढी मोठी इमारत दिली आहे."

हुर्रे!

मला फक्त एवढंच म्हणायचं आहे की मला अशा गोष्टी फारशा जमत नाहीत, पण अगदी मनापासून… अरे, तिथे एक छोटं पिल्लू आहे. अगदी मनापासून, मला फक्त धन्यवाद म्हणायचं आहे.

आम्ही या मुलांचं, शिक्षकांचं आयुष्य बदलू शकलो नसतो. संपूर्ण समाजाचं आयुष्य बदललं. कारण तुम्ही लोक हे व्हिडिओ पाहता आणि आम्हाला हे करण्याची संधी देता.

तुमच्यामुळेच आम्ही तीस लाख डॉलर्सपेक्षा जास्त खर्च करू शकलो, या दहा शाळा बांधण्यासाठी, ज्या कालांतराने 18,000 हून अधिक विद्यार्थ्यांना शिकवतील. तुमच्यामुळेच आम्ही पिण्याच्या पाण्यासाठी विहिरी बांधू शकलो, आणि बस आणि पुलांमुळे ये-जा करणं अधिक सुरक्षित केलं, या समाजांना फक्त आतासाठीच नाही, तर येणाऱ्या पिढ्यांसाठी मदत केली.

आशा आहे की ही फक्त सुरुवात असेल. माझ्या खूप मोठ्या आकांक्षा आहेत, आणि मला आशा आहे की मिस्टरबीस्ट चॅनलच्या संपूर्ण इतिहासात, आम्ही आणखी लाखो लोकांचे प्राण वाचवू आणि त्यांचं आयुष्य बदलू शकू. आणि म्हणूनच, व्हिडिओ पाहणाऱ्या तुम्हा सर्वांचा मी खूप आभारी आहे. खूप खूप धन्यवाद.

आमचे भागीदार टी-मोबाईल यांचे खूप खूप आभार, हा व्हिडिओ शक्य करण्यासाठी मदत केल्याबद्दल, आणि शिक्षण क्षेत्रात ते जे अविश्वसनीय काम करतात त्याबद्दलही, ज्यात ते "प्रोजेक्ट 10 मिलियन"मधून विद्यार्थ्यांना जोडतात.

सदस्यता घेऊन तुम्ही त्यांच्या जीवनात बदल घडवला.