ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਦਾ ਦਸ ਸਕੂਲਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ: ਘਾਨਾ ਤੋਂ ਇਕਵਾਡੋਰ, ਅਮਰੀਕਾ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਤੱਕ

YouTube 'ਤੇ ਖੋਲ੍ਹੋ ↗
ਸੰਖੇਪ ਝਲਕ

ਇਸ ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ (ਜਿੰਮੀ) ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਟੀਮ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਸ ਸਕੂਲ ਬਣਾਉਣ ਜਾਂ ਨਵਿਆਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ 20 ਕਰੋੜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬੱਚਿਆਂ ਕੋਲ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਕੋਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸਕੂਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਇਮਾਰਤਾਂ ਖੜ੍ਹੀਆਂ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਖਾਣਾ ਖਵਾਉਣਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਲ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣਾ ਅਤੇ ਗੰਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣਾ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਵੀਡੀਓ ਦਾ ਮੁੱਖ ਦਾਅਵਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਕੂਲ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਪਾਣੀ, ਭੋਜਨ, ਆਵਾਜਾਈ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਸੁਧਾਰ ਕੇ ਹੀ ਪੂਰੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।

12 ਮਿੰਟ ਦਾ ਪਾਠ

ਘਾਨਾ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਸਕੂਲ: ਢਾਹੁਣ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਵਾਲੀ ਇਮਾਰਤ

ਪਹਿਲਾ ਪੜਾਅ ਘਾਨਾ ਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਪੁਰਾਣੀ ਸਕੂਲ ਇਮਾਰਤ ਦਿਖਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਇਮਾਰਤ ਐਨੀ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਸੀ ਕਿ ਸਰਕਾਰੀ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਢਾਹੁਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਸਾਥੀ ਚੈਂਡਲਰ ਨਾਲ ਹਲਕੇ-ਫੁਲਕੇ ਮਜ਼ਾਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੁਰਾਣਾ ਸਕੂਲ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਵਾਂ ਸਕੂਲ ਦਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਕੂਲ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਬੋਰ ਵੀ ਲਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਵੀ ਹੱਲ ਹੋਵੇ। ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਖ ਕੇ ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸੰਵਾਰਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।

ਦੂਜਾ ਸਕੂਲ: ਮੁਰੰਮਤ, ਨਵੇਂ ਕਲਾਸਰੂਮ ਅਤੇ ਖੇਡ

ਅਗਲੇ ਸਕੂਲ ਨੂੰ ਢਾਹੁਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਟੀਮ ਨੇ ਇਸਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਕੀਤੀ। ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਥੇ 250 ਤੋਂ ਵੱਧ ਬੱਚੇ ਮਾੜੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦੇ ਸਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਕੰਧਾਂ ਰੰਗੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਫਿਰ ਨਵੀਂ ਛੱਤ, ਨਵੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਅਤੇ ਨਵਾਂ ਫਰਸ਼ ਪਾਇਆ ਗਿਆ। ਪੁਰਾਣੇ ਕਲਾਸਰੂਮ ਠੀਕ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਦੋ ਬਿਲਕੁਲ ਨਵੇਂ ਕਲਾਸਰੂਮ ਵੀ ਬਣਾਏ ਗਏ, ਜੋ ਬੱਚੇ ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ।

ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਖਿਡੌਣੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਖੇਡਿਆ ਸੀ। ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਹੈ ਕਿ ਖੇਡਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਧੇਗੀ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਜ਼ਾ ਆਵੇਗਾ। ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮੀਦ ਹੈ, ਇਸ ਸਕੂਲ ਲਈ ਕੋਈ ਮਾਪਿਆ ਗਿਆ ਨਤੀਜਾ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ।

ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਲਈ ਘਰ

ਇਸ ਸਕੂਲ ਦੇ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਨੇ ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਦੋ ਅਧਿਆਪਕ, ਜੋਸਫ਼ ਅਤੇ ਇਮੈਨੁਅਲ, ਆਪਣੀ ਤਨਖਾਹ ਦਾ ਇੱਕ ਤਿਹਾਈ ਹਿੱਸਾ ਆਉਣ-ਜਾਣ 'ਤੇ ਹੀ ਖਰਚ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਸਕੂਲ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਘੰਟਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਚਿਰ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਦੋਵਾਂ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਲਈ ਸਕੂਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਵਾਂ ਘਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਇੱਕ ਸਾਂਝਾ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ ਮਿਲਿਆ। ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪੱਟੀਆਂ ਲਾਹ ਕੇ ਘਰ ਦੇਖਿਆ, ਹੈਰਾਨੀ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ।

ਨਦੀ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਕੀੜੇ ਅਤੇ ਨਵਾਂ ਬੋਰ

ਇਸੇ ਜਗ੍ਹਾ ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਨੇ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਦੇਖੀ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਅਣਦੇਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ। ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸਾਰਾ ਪਿੰਡ ਇੱਕ ਨਦੀ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਵੀਡੀਓ ਅਨੁਸਾਰ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਇੱਥੋਂ ਦੀ ਲਗਭਗ 80 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਆਬਾਦੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਕੀੜੇ ਸਨ।

ਇਸ ਦੇ ਹੱਲ ਲਈ ਟੀਮ ਨੇ ਨਵਾਂ ਬੋਰ ਲਵਾਇਆ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਸਕੂਲ ਲਈ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਆਸ-ਪਾਸ ਦੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਇੱਕ ਗੁਸਲਖਾਨਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ-ਪਾਣੀ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਾਣਾ ਪਵੇ। ਨਵੇਂ ਖੂਹ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਸਿੰਕ ਲਗਾਏ ਗਏ ਅਤੇ ਇੱਕ ਰਸੋਈ ਵੀ ਬਣਾਈ ਗਈ। ਇਸ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਖਾਣਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦਾ ਸਾਰਾ ਸਾਮਾਨ ਹੈ।

ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਮੁਫ਼ਤ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਖਰਚੇ ਦੇ ਅੰਕੜੇ

ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਅਗਲੇ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਹਰ ਸਕੂਲੀ ਦਿਨ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁਫ਼ਤ ਖਾਣਾ ਮਿਲੇਗਾ। ਗੱਲ ਨੂੰ ਠੋਸ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਕੂਲ ਦੇ ਇੱਕ ਨੁਮਾਇੰਦੇ ਨੂੰ ਕੈਲੰਡਰ 'ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਤਰੀਕ ਚੁਣਨ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਮਈ 2030 ਚੁਣੀ ਗਈ ਅਤੇ ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੀ ਮੁਫ਼ਤ ਖਾਣਾ ਮਿਲੇਗਾ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਖੁਦ ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ "ਮਿਸਟਰ ਬੀਸਟ" ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਲਾਏ। ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਲਈ ਰੌਕਫੈਲਰ ਫਾਊਂਡੇਸ਼ਨ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।

ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਸਾਲ ਬਾਕੀ ਸਕੂਲਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਸੇ ਕੰਪਾਊਂਡ 'ਤੇ ਪੰਜ ਲੱਖ ਡਾਲਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖਰਚੇ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਕੰਮ ਅਜੇ ਜਾਰੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਮਾਨ ਮੁਤਾਬਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਇਸ ਸਕੂਲ ਅਤੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਵਿਕਾਸ 'ਤੇ ਖਰਚਾ ਦਸ ਲੱਖ ਡਾਲਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਢਾਂਚੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ 'ਤੇ ਅਸਰ ਪਾਉਣਗੇ। ਇੱਥੇ ਹੋਏ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਸਥਾਨਕ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ "ਵਿਕਾਸ ਦਾ ਮੁਖੀ" ਵੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਸਥਾਨਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਿੰਮੀ ਨੂੰ ਉਮੀਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ।

ਤੀਜਾ ਸਕੂਲ: ਡਿੱਗਣ ਦੇ ਖ਼ਤਰੇ ਵਾਲੀ ਛੱਤ ਅਤੇ ਬਾਲ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਦਾ ਸਵਾਲ

ਅਗਲੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਇਹ ਇਮਾਰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਤੋਂ ਵੀ ਪੁਰਾਣੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦੌਰਾਨ ਛੱਤ ਬੱਚਿਆਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਦੁਖਦਾਈ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਪੁਰਾਣਾ ਸਕੂਲ ਢਾਹ ਕੇ ਉਸਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨਵਾਂ ਦੋ-ਮੰਜ਼ਿਲਾ ਸਕੂਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਦੁੱਗਣਾ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਰਨੀਚਰ ਵਾਲੇ ਕਲਾਸਰੂਮ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਇੱਥੇ 300 ਤੋਂ ਵੱਧ ਬੱਚੇ ਪੜ੍ਹ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸਕੂਲ ਦੇ ਨਾਲ ਸੋਲਰ ਪੈਨਲਾਂ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਖੂਹ ਵੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਸਟੋਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵੀਡੀਓ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਪਾਣੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਹੈ।

ਇੱਥੇ ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਆਪਣਾ ਤਰਕ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਜਦੋਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸਕੂਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਗੈਰ-ਕਾਨੂੰਨੀ ਬਾਲ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਬ੍ਰਾਂਡ ਫੀਸਟੇਬਲਜ਼ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਗੁਜ਼ਾਰੇ ਲਾਇਕ ਆਮਦਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕੀਮਤਾਂ ਅਤੇ "ਸਾਡੇ ਫਾਰਮਾਂ" 'ਤੇ ਬਾਲ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਦੀ ਜਾਂਚ ਅਤੇ ਖਾਤਮੇ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘਾਨਾ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ 11 ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਕੂਲ ਬਣਾਏ। ਇਹ 11 ਦਾ ਅੰਕੜਾ ਵੀਡੀਓ ਦੇ ਦਸ ਸਕੂਲਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਇਸਦੀ ਹੋਰ ਵਿਆਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ।

ਚੌਥਾ ਸਕੂਲ: ਹੜ੍ਹ ਅਤੇ ਚਿੱਕੜ ਵਾਲੇ ਕਲਾਸਰੂਮ

ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬਾਲ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਹੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਅਗਲਾ ਸਕੂਲ ਇੰਨਾ ਖਸਤਾ-ਹਾਲ ਸੀ ਕਿ ਪੜ੍ਹਾਈ ਲਗਭਗ ਅਸੰਭਵ ਸੀ। ਇੱਕ ਸਥਾਨਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਮੀਂਹ ਪੈਣ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੰਦਰ ਵੀ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਚਿੱਕੜ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਗਲੇ ਕਈ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੀਮ ਨੇ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਨਵਾਂ ਸਕੂਲ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸਦਾ ਸੱਤਵਾਂ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਕਲਾਸਰੂਮ ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ। ਹਰ ਕਲਾਸਰੂਮ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਡੈਸਕ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇਮਾਰਤ ਅੰਦਰ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਜਗ੍ਹਾ ਪੁਰਾਣੇ ਸਕੂਲ ਲਈ ਅੱਠ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਰਸੋਈ ਵੀ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਵੀ ਅਗਲੇ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਹਰ ਸਕੂਲੀ ਦਿਨ ਹਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਮੁਫ਼ਤ ਭੋਜਨ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਪਰ ਅਹਿਮ ਗੱਲਬਾਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਥਾਨਕ ਵਿਅਕਤੀ ਜਿੰਮੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੋਰ ਕਲਾਸਰੂਮ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਬੱਚੇ ਆਉਣਗੇ। ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸੇ ਲਈ ਸੱਤ ਕਲਾਸਰੂਮ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ। ਇਸ ਗੱਲਬਾਤ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਅਤੇ ਇਮਾਰਤ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਸੋਚਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ਪੰਜਵਾਂ ਸਕੂਲ: ਭੋਜਨ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਸਾਲ ਅਤੇ ਦਸ ਕਲਾਸਰੂਮ

ਅਗਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਉਹ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਟੀਮ ਨੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਸਕੂਲੀ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਅਜੇ ਵੀ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਸਕੂਲੀ ਦਿਨ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਫ਼ਤ ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਖਾਣਾ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਕਰਕੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦਸ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਵਧੀ ਹੈ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਵੱਧ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਠੋਸ ਨਤੀਜਾ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਦੇ ਅਸਰ ਬਾਰੇ ਹੈ।

ਪਿਛਲੀ ਵੀਡੀਓ ਦੌਰਾਨ ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਨੇ ਇੱਥੋਂ ਦੇ ਕਲਾਸਰੂਮਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦੇਖੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਥੇ ਦਸ ਕਲਾਸਰੂਮਾਂ ਵਾਲਾ ਨਵਾਂ ਸਕੂਲ ਬਣਾਇਆ। ਬੱਚੇ "ਨਵੀਂ ਕਲਾਸ!" ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸਕੂਲ ਨਾ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਬੱਚੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਲਾਸਰੂਮਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਸਕੂਲ ਜਾਂਦੇ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਜਾਣ ਕੇ ਤਸੱਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਛੇਵਾਂ ਸਕੂਲ: ਕਸਬੇ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਹਾਈ ਸਕੂਲ

ਅਗਲਾ ਮਾਮਲਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਪਣਾ ਸਕੂਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਵੀਡੀਓ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਪੂਰੇ ਕਸਬੇ ਕੋਲ ਮਿਡਲ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਹਾਈ ਸਕੂਲ ਤੱਕ ਲਈ ਇੱਕੋ ਸਕੂਲ ਸੀ। ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਪਿਛਲੇ ਦਹਾਕੇ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਕਾਰ ਵਿੱਚੋਂ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਨੇ ਖੁਦ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਗਜ਼ ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਟੀਮ ਨੇ ਇੱਥੇ ਕਸਬੇ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਹਾਈ ਸਕੂਲ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।

ਇਸ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸਾਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦਿਖਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਕੰਧਾਂ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਖੜ੍ਹੀਆਂ ਕਰਕੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜੋੜੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਸਕੂਲ ਬਣਾਉਣਾ ਹਥੌੜੀ-ਕਿੱਲ ਵਰਗਾ ਕੰਮ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਕਿ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਦਿਸਣ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਸਿਰਫ਼ ਬਾਹਰੀ ਢਾਂਚਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਹਾਲੇ ਕੰਕਰੀਟ ਪਾਉਣੀ ਬਾਕੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 50 ਵਲੰਟੀਅਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਛੱਤ ਦੇ ਭਾਰੀ ਹਿੱਸੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰੱਖੇ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਹਲਕੇ-ਫੁਲਕੇ ਪਲ ਵੀ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਥੀ ਨੋਲਨ ਦਾ ਕੱਦ ਛੱਤ ਤੱਕ ਨਾ ਪਹੁੰਚਣਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਧੀ ਛੱਤ ਪਈ, ਫਿਰ ਦੂਜਾ ਪਾਸਾ। ਵੀਡੀਓ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਨਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦਾ ਇਮਾਰਤੀ ਸਾਮਾਨ ਕੰਕਰੀਟ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਕੂਲ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਤੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹਾ ਰਹੇਗਾ।

ਜਦੋਂ ਕੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਕਰੀਟ ਪਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਦਫ਼ਤਰ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਭਾਵੁਕ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਜਿੰਮੀ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ। ਆਖਰੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਜੋਂ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਫੁੱਟਬਾਲ ਮੈਦਾਨ ਵੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਕੂਲ ਲਈ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਾ ਫਾਊਂਡੇਸ਼ਨ ਦਾ ਖ਼ਾਸ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।

ਇਕਵਾਡੋਰ: ਜੰਗਲ ਦੇ ਦੋ ਦੂਰ-ਦੁਰਾਡੇ ਸਕੂਲ

ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਅਨੁਸਾਰ ਅਗਲੇ ਦੋ ਸਕੂਲ ਸ਼ਾਇਦ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖੇ ਸਨ। ਇਹ ਇਕਵਾਡੋਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀ ਦੂਰ ਹਨ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਖੁਦ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਦਦ ਲਈ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਟੀਮ ਨੂੰ ਦੋ ਹਵਾਈ ਸਫ਼ਰ ਕਰਨੇ ਪਏ, ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਘੰਟੇ ਕਿਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਅਖੀਰ ਡੇਢ ਘੰਟਾ ਕੱਚੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਪਿਆ।

ਉੱਥੇ ਮੁੱਖ ਸਮੱਸਿਆ ਮੀਂਹ ਸੀ। ਸਥਾਨਕ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਮੀਂਹ ਪੈਣ 'ਤੇ ਕਲਾਸਾਂ ਲੱਗ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ। ਟੀਨ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨਾ ਨਾਮੁਮਕਿਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਪਾਣੀ ਗੋਡਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਪਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਿੱਖਣਾ ਤਾਂ ਦੂਰ, ਇਹ ਸਿੱਧਾ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਸੀ।

ਇਸ ਲਈ ਪੁਰਾਣੇ ਸਕੂਲਾਂ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਦੋ ਨਵੇਂ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਬਣਾਏ ਸਕੂਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਮੀਂਹ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣ। ਵੀਡੀਓ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁਣ 50 ਤੋਂ ਵੱਧ ਬੱਚੇ ਬਿਹਤਰ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਕੂਲ ਵਾਪਸ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਕੂਲ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੌਰਾਨ ਸੈਂਕੜੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਉਣਗੇ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸਕੂਲ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਲੱਕੜ ਦੇ ਪੁਲ ਦੀ ਥਾਂ ਧਾਤ ਦਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਪੁਲ ਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਕੂਲ ਜਾਂਦੇ ਸਮੇਂ ਡਰਨਾ ਨਾ ਪਵੇ।

ਅਮਰੀਕਾ: ਨਿਊਰੋਡਾਈਵਰਜੈਂਟ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਬਾਹਰੀ ਸਿਖਲਾਈ ਕੇਂਦਰ

ਅਗਲਾ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਓਕ ਕ੍ਰੀਕ ਅਕੈਡਮੀ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਊਰੋਡਾਈਵਰਜੈਂਟ ਲੋੜਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦਾ ਸਕੂਲ ਹੈ। ਸਕੂਲ ਦੇ ਇੱਕ ਨੁਮਾਇੰਦੇ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੌਕੇ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਸਕਣ। ਇੱਥੇ ਦਲੀਲ ਬਾਕੀ ਸਕੂਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੈ। ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਅਨੁਸਾਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਲਈ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਕਲਾਸਰੂਮ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅੰਕੜੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨਿਊਰੋਡਾਈਵਰਜੈਂਟ ਬੱਚੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਰਹਿਣ ਨਾਲੋਂ ਕੁਦਰਤੀ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਬਿਹਤਰ ਸਿੱਖਦੇ ਹਨ। ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੰਕੜਿਆਂ ਦਾ ਕੋਈ ਸਰੋਤ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।

ਇਸ ਲਈ ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਨੇ ਲੋਵਜ਼ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਬਾਹਰੀ ਸਿਖਲਾਈ ਕੇਂਦਰ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਖੇਡ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਦਾ ਕੁਦਰਤੀ ਰੂਪ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਕੂਲ ਦੇ ਨੁਮਾਇੰਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਮਾਹੌਲ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਹੁਣ ਬੱਚਿਆਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਖੇਡ ਸਕਣਗੇ। ਲਾਲ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਲੋਵਜ਼ ਦੇ ਕਰਮਚਾਰੀ ਆਪਣੇ ਨਿੱਜੀ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵਲੰਟੀਅਰ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਨੇ ਪਿਛਲੀ ਵੀਡੀਓ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲੋਵਜ਼ ਦੇ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਵਰਗ ਫੁੱਟ ਥਾਂ ਬਿਹਤਰ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਟੀਚੇ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਪਨੀ ਨੇ ਇਹ ਟੀਚਾ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਸਾਲ ਦੇਸ਼ ਭਰ ਵਿੱਚ 2,000 ਤੋਂ ਵੱਧ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਂ ਅਤੇ ਦੋ ਲੱਖ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਲੰਟੀਅਰ ਘੰਟਿਆਂ ਲਈ ਵਚਨਬੱਧ ਹੈ। ਕੰਮ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਥਾਂ 'ਤੇ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਥਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਲਪਨਾ ਤੇ ਰਚਨਾਤਮਕਤਾ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮੌਕੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਭਾਰਤ: 400 ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਛੇ ਕਲਾਸਰੂਮ

ਆਖਰੀ ਸਕੂਲ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਭੀੜ ਇੰਨੀ ਸੀ ਕਿ ਸੈਂਕੜੇ ਚਾਹਵਾਨ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਕੋਲ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਪੂਰੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਪਣਾ ਕਲਾਸਰੂਮ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ 400 ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਲਈ ਕੁੱਲ ਛੇ ਕਲਾਸਰੂਮ ਸਨ। ਟੀਮ ਨੇ ਇੱਥੇ ਨਵਾਂ ਤਿੰਨ-ਮੰਜ਼ਿਲਾ ਸਕੂਲ ਬਣਾਇਆ।

ਇੱਥੇ ਆਵਾਜਾਈ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਵੀ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਕੂਲ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਵਿਅਸਤ ਅਤੇ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਸੜਕਾਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਘੰਟੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤੁਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਸਕੂਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਕੂਲ ਬੱਸ ਤੋਹਫ਼ੇ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਸਕੂਲ ਦੇ ਇੱਕ ਨੁਮਾਇੰਦੇ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤੀ ਕਿ ਹੁਣ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕੁੜੀਆਂ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਆ ਸਕਣਗੇ। ਅਨੁਵਾਦ ਰਾਹੀਂ ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਰਥਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸਾਂਝੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਨਵੇਂ ਸਕੂਲ ਲਈ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹਨ ਅਤੇ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਇਮਾਰਤ ਲਈ ਧੰਨਵਾਦੀ ਹਨ। ਇੱਕ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਵੀ ਦਿਲੋਂ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ।

ਅੰਤਿਮ ਹਿਸਾਬ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਦੀ ਉਮੀਦ

ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਇਸ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਦਾ ਸਿਹਰਾ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਵੀਡੀਓ ਦੇਖਣ ਕਰਕੇ ਹੀ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਸ ਸਕੂਲਾਂ 'ਤੇ 30 ਲੱਖ ਡਾਲਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖਰਚ ਕਰ ਸਕੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਨੁਮਾਨ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਕੂਲ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ 18,000 ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਉਣਗੇ। ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਵਿੱਚ ਤਾਜ਼ਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਲਈ ਖੂਹ ਵੀ ਬਣਾਏ ਗਏ, ਅਤੇ ਬੱਸਾਂ ਤੇ ਪੁਲਾਂ ਨਾਲ ਸਕੂਲ ਆਉਣਾ-ਜਾਣਾ ਵੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਹੁਣ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਤੱਕ ਮਦਦ ਮਿਲੇਗੀ।

ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਮਿਸਟਰਬੀਸਟ ਚੈਨਲ ਦੇ ਪੂਰੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੌਰਾਨ ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਹੋਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਬਚਾਉਣ ਅਤੇ ਬਦਲਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਣਗੇ। ਵੀਡੀਓ ਟੀ-ਮੋਬਾਈਲ ਦੇ ਧੰਨਵਾਦ ਨਾਲ ਖ਼ਤਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੇ ਇਸ ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਜਿਸਦਾ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ 10 ਮਿਲੀਅਨ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜਨ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।