ਮਾਯਨ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ 100 ਘੰਟੇ: ਪਿਰਾਮਿਡਾਂ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕੁਕੁਲਕਾਨ ਦੇ ਗੁਪਤ ਕਮਰੇ ਦੀ ਖੋਜ

YouTube 'ਤੇ ਖੋਲ੍ਹੋ ↗
ਸੰਖੇਪ ਝਲਕ

ਇਸ ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਜਿੰਮੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਨੋਲਨ ਅਤੇ ਤਾਰਿਕ, ਮੈਕਸੀਕੋ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਤਨ ਮਾਯਨ ਸਭਿਅਤਾ ਦੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪੇਸ਼ਕਾਰ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦਰਜਨਾਂ ਪੁਰਾਤਨ ਮੰਦਰ ਦੇਖਣ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਥਾਂਵਾਂ 'ਤੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਇਸ ਸਫ਼ਰ ਦਾ ਅੰਤ "ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸੱਤ ਅਜੂਬਿਆਂ" ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ 'ਤੇ ਹੋਵੇਗਾ। ਸ਼ਰਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੀ ਖੋਜ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਿਰਫ਼ 100 ਘੰਟੇ ਹਨ। ਵੀਡੀਓ ਦਾ ਕੇਂਦਰੀ ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮਾਯਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਦਰਾਂ ਅਤੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੇ ਰਾਜ਼ ਲੁਕਾ ਕੇ ਰੱਖੇ, ਅਤੇ ਕੀ ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਖਜ਼ਾਨਾ ਅਜੇ ਵੀ ਬਚਿਆ ਹੈ।

11 ਮਿੰਟ ਦਾ ਪਾਠ

ਹੈਲੀਕਾਪਟਰ ਤੋਂ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੁਰਾਣੇ ਮੰਦਰ ਤੱਕ

ਸਫ਼ਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈਲੀਕਾਪਟਰ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਟੀਮ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਮੰਦਰ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਉਤਾਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਪੇਸ਼ਕਾਰ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੁਰਾਣਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੂਰ ਤੱਕ ਸਿਰਫ਼ ਜੰਗਲ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਦਰ ਦੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ ਇੰਨੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਾਸ਼ ਇੱਥੇ ਐਸਕਲੇਟਰ ਹੁੰਦਾ।

ਮੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਸੁਰੰਗ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਅੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮੂਰਤੀ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮੱਕੀ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਤੇਂਦੁਏ (ਜੈਗੁਆਰ) ਦੇ ਮੂੰਹ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਟੀਮ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੇ ਅਰਥ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਨਾਲ ਦੱਸਣ ਦੀ ਖੇਡ ਖੇਡਦੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ "ਟਾਇਲਟ" ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਗਾਈਡ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦਰਅਸਲ ਕੰਨ ਦਾ ਝੁਮਕਾ ਹੈ।

ਗਾਈਡ ਇਹ ਵੀ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇਮਾਰਤ ਇੱਕ ਪਿਰਾਮਿਡ ਹੈ ਜੋ ਦੂਜੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਪਿਰਾਮਿਡ ਦੇ ਉੱਪਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੋਰ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਰਸਤਾ ਤੰਗ ਅਤੇ ਖਤਰਨਾਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਟੀਮ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਹੈਰਾਨੀ ਜਤਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦਿੱਤਾ। ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੁਰਾਤੱਤਵ ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਉਣ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ।

ਸਰਪ ਰਾਜ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮ੍ਰਿਤਕ ਮਾਸਕ

ਕਈ ਘੰਟੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਗਾਈਡ ਉਹ "ਸਰਪ੍ਰਾਈਜ਼" ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ: ਪਿਛਲੇ ਦੋ ਦਹਾਕਿਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਦੌਰਾਨ ਲੱਭਿਆ ਇੱਕ ਮ੍ਰਿਤਕ ਮਾਸਕ (death mask)। ਗਾਈਡ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ "ਸਰਪ ਕਿੰਗਡਮ" ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੈ। ਮਾਯਨ ਲੋਕ ਅਜਿਹੇ ਮਾਸਕ ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ (ਅੰਡਰਵਰਲਡ) ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਖ਼ਤਰਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤਦੇ ਸਨ।

ਜਿੰਮੀ ਨੂੰ ਮਾਸਕ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਉਹ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੜਦਾਦੇ ਦੇ ਪੜਦਾਦੇ ਦੇ ਪੜਦਾਦੇ ਵੀ ਜ਼ਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਉਹ ਇਹ ਸਵਾਲ ਵੀ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੰਨੀ ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ ਕਿਸੇ ਅਜਾਇਬਘਰ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਯੂਟਿਊਬਰ ਇਸਨੂੰ ਕਿਉਂ ਫੜ ਰਿਹਾ ਹੈ — ਅਤੇ ਘਬਰਾ ਕੇ ਛੇਤੀ ਹੀ ਮਾਸਕ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਤਸਵੀਰ

ਪੇਸ਼ਕਾਰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਮੰਦਰ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪੁਰਾਤਨ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਮੰਦਰ ਹਨ। ਜੰਗਲ ਬਾਰੇ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਬੰਦਰਾਂ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਤੇਂਦੁਏ ਨੇ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਵੀ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਟੀਮ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੈਮਕਾਂ (ਝੂਲਾ-ਬਿਸਤਰਿਆਂ) 'ਤੇ ਕੈਂਪ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਕੀ ਹਿੱਸੇ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਦੇ ਖੰਡਰ ਦੇਖ ਕੇ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਡਿਜੀਟਲ ਪੁਨਰ-ਨਿਰਮਾਣ ਦਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੇਸ਼ਕਾਰ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਥੇ ਲੱਖਾਂ ਲੋਕ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੰਦਰ ਸਨ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਸੀ; ਰਸਤਿਆਂ ਦੀ ਦਿੱਖ ਬਾਰੇ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸੰਭਾਵਨਾ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਜਿੰਮੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨਪਸੰਦ ਹਿੱਸਾ ਉਹ ਹੈ ਜਦੋਂ ਟੀਮ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕੰਧ-ਚਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਐਨੀਮੇਸ਼ਨ ਨਾਲ ਜੀਵੰਤ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਸਾਫ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਚਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਬਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ "ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੰਦਾਜ਼ਾ" ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ 2,500 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਮਾਯਨ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਇੱਕ ਦੁਰਲਭ ਝਲਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ ਨੋਲਨ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਚਿੱਤਰ ਨੂੰ ਲਾਮਾ ਸਮਝ ਲਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਨੋਲਨ ਇੱਕ ਮੱਕੜੀ ਨਾਲ ਤਾਰਿਕ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਬਾਲ ਕੋਰਟ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਹਿਲ

ਟੀਮ ਉਸ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਤਾਬਕ, 2,000 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਬਾਲ ਕੋਰਟ ਸੀ। ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਟੀਮ-ਖੇਡ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੇਂਦ ਵਰਤੀ ਗਈ, ਅਤੇ "ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ" ਹਾਰਨ ਵਾਲੀ ਟੀਮ ਦੇ ਕਪਤਾਨ ਦਾ ਸਿਰ ਵੀ ਲਾਹ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਮਹਿਲ-ਨੁਮਾ ਢਾਂਚੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਲਗਭਗ 2,000 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਪੁਨਰ-ਨਿਰਮਾਣ ਰਾਹੀਂ ਦਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ 2,500 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਦਿਸਦਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਭੀੜਾਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਇੱਕ ਝਲਕ ਲਈ ਘੰਟਿਆਂ ਤੱਕ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ। ਪੇਸ਼ਕਾਰ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਇਦ ਮਹਿਲ ਦੀ ਇੱਕ ਖਾਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਖੇਡਾਂ ਦੇਖਦਾ ਸੀ।

ਮਹਿਲ ਦਾ ਅੰਦਰਲਾ ਹਿੱਸਾ ਭੁੱਲ-ਭੁਲੱਈਆ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਾਈਡ ਇਸਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਮੀ ਗਾਈਡ ਅਰਨੈਸਟੋ ਤੋਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ ਦੇਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਕਿਸੇ ਗੁਪਤ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਵੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੀ 2,600 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਕੋਈ ਗੁਪਤ ਖਜ਼ਾਨਾ-ਕਮਰਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਵਾਬ ਮਜ਼ਾਕੀਆ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਉਹ ਗੁਪਤ ਹੈ।

ਚਮਗਾਦੜਾਂ ਵਾਲੀ ਗੁਫਾ: ਖਜ਼ਾਨੇ ਦੀ ਥਾਂ ਵਿੱਠ

ਰਾਜੇ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦੀ ਉਮੀਦ ਵਿੱਚ ਟੀਮ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗਾਈਡ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਾਯਨ ਲੋਕ ਇਸ ਗੁਫਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੈਂਤ ਦਾ ਮੂੰਹ ਮੰਨਦੇ ਸਨ। ਅੰਦਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚਮਗਾਦੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਉੱਡਣ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਥੀ "ਚਮਗਾਦੜਾਂ ਦਾ ਟੋਰਨੇਡੋ" ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਟੀਮ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਮਾਯਨ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਕਈ ਟਨ ਚਮਗਾਦੜਾਂ ਦੀ ਵਿੱਠ ਹੇਠ ਦੱਬਿਆ ਹੋਵੇਗਾ। ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਵਿੱਠ ਡਿੱਗਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਉਹ ਇਸ ਨਤੀਜੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਖਜ਼ਾਨਾ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਛੇਤੀ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਮਸ਼ਾਲਾਂ ਨਾਲ ਰਾਤ ਦਾ ਸਫ਼ਰ

ਇੱਕ ਹੋਰ ਮੰਦਰ, ਜਿੱਥੇ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਟੀਮ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਸ਼ਾਲਾਂ ਜਲਾ ਕੇ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਿਸੇ ਪੁਰਾਣੀ ਰੋਮਾਂਚਕ ਕਹਾਣੀ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਰਸਤਾ ਬੰਦ ਹੈ। ਉੱਪਰੋਂ ਆਈ ਇੱਕ ਅਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ — ਉਹ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਪਾਉਂਦੇ ਕਿ ਉਹ ਬੰਦਰ ਸੀ ਜਾਂ ਤੇਂਦੁਆ। ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਜਿੰਮੀ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਨੀਂਦ ਲੈਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਵੇਰੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਰਪ੍ਰਾਈਜ਼ ਹੈ।

ਅਗਲਾ ਪੜਾਅ: ਪਾਤਾਲ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ

ਸਰਪ੍ਰਾਈਜ਼ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਵੀਡੀਓ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਨਹੀਂ। ਹੈਲੀਕਾਪਟਰ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਟੀਮ ਹੋਰ ਮੰਦਰਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ਕਾਰ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈਆਂ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਅਜੀਬ ਪੁਰਾਤਨ ਥਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਣਦੇ ਹਨ।

ਪਹਿਲਾ ਪੜਾਅ ਇੱਕ ਮੰਦਰ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਮਾਯਨ ਲੋਕ "ਪਾਤਾਲ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ" ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਗਾਈਡ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇਸਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੰਦ ਸਨ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਇਮਾਰਤ ਬਾਰੇ ਜਿੰਮੀ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਮੰਦਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਗਾਈਡ ਇਸਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਜੀਵਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵਾਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਗੁਫਾ

ਪਰ ਗਾਈਡ ਦਾ ਅਸਲ ਮਕਸਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਗੁਫਾ ਦਿਖਾਉਣਾ ਸੀ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਮਾਯਨ ਮਾਨਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮਨੁੱਖਤਾ ਉੱਥੋਂ ਬਾਹਰ ਆਈ। ਗਾਈਡ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਾਯਨ ਲੋਕ ਮੰਨਦੇ ਸਨ ਕਿ ਗੁਫਾ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ ਵਿੱਚ "ਜੀਵਨ ਦਾ ਦਰੱਖਤ" ਹੈ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਉਸੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਾਂ।

ਇਹ ਥਾਂ ਇੰਨੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗੁਫਾ ਦੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਤੋਂ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈਣ ਲਈ ਇੱਕ ਰਸਮ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਗੁਫਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਮੈਂਬਰ ਲਈ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਮੰਗਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਮੀ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਆਤਮਾਵਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਨੋਲਨ ਨੂੰ ਕਬੂਲ ਨਾ ਕਰਨ, ਪਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।

ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਟੀਮ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਗਰਮੀ ਵਧਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਹ ਲੈਣਾ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਾਈਡ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਹਵਾ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਪੇਸ਼ਕਾਰ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਯਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਲੁਕਾ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ।

ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕਮਰਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਦਰੱਖਤ ਵਰਗਾ ਢਾਂਚਾ ਹੈ। ਜਿੰਮੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਸੀ "ਜੀਵਨ ਦਾ ਦਰੱਖਤ" ਕੋਈ ਅਸਲੀ ਦਰੱਖਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਗਾਈਡ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸੇਈਬਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਯਨ ਮਾਨਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਥੰਮ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਪਏ ਬਰਤਨ ਮਾਯਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਗਾਈਡ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਧੂਫ਼ ਬਾਲੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਜਿੰਮੀ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਲੋਕ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੰਨਦੇ ਸਨ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੋਂ ਆਏ, ਤਾਂ ਸਮਝ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਥਾਂ ਕਿੰਨੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇਗੀ।

ਆਕਸੀਜਨ ਟੈਂਕ ਅਤੇ ਗੁਫਾ ਦੀ "ਰਾਖੀ ਕਰਦੀ ਮੱਕੜੀ"

ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੋਰ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉੱਥੇ ਸਾਹ ਲੈਣ ਲਈ ਆਕਸੀਜਨ ਟੈਂਕਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਗਾਈਡ ਡੂੰਘਾਈ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਦੋ ਫੁੱਟਬਾਲ ਮੈਦਾਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਨੋਲਨ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਆਉਣ ਲੱਗਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਕਸੀਜਨ ਲੈਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਗਾਈਡ ਇੱਥੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਬਰਤਨਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਇੱਕ ਟੁਕੜਾ ਘਰ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਵਾਬ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਲਈ ਜੇਲ੍ਹ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ।

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਿੰਮੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੁਰੰਗ ਵਿੱਚ ਲਟਕਦੇ ਚਮਗਾਦੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਟੀਮ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਮੱਕੜੀ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ "ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੱਕੜੀ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਟੀਮ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮਾਯਨਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮੱਕੜੀ ਨਾਲ ਲੜਨ ਨਾਲੋਂ ਗੁਫਾ ਦੇ ਰਾਜ਼ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ ਹੀ ਰਹਿਣ ਦੇਣਾ ਬਿਹਤਰ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਜਿੰਮੀ ਆਪ ਵੀ ਕਿਸੇ ਸਾਥੀ ਦੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਟੀਮ ਫਿਰ ਆਰਾਮ ਲਈ ਨਵੇਂ ਕੈਂਪ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।

ਚੌਥਾ ਦਿਨ: ਪਿੱਟਜ਼ ਦੀ ਖੇਡ ਅਤੇ ਸਿੰਕਹੋਲ ਵਿੱਚ ਤੈਰਾਕੀ

ਖੋਜ ਦੇ ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਜਿੰਮੀ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਾਯਨ ਲੋਕ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਕੀ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਵੀਡੀਓ ਦੇ ਦਾਅਵੇ ਮੁਤਾਬਕ, ਲਗਭਗ 3,000 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਯਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ "ਪਿੱਟਜ਼" ਨਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਬਣਾਈ ਸੀ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਬਾਸਕਟਬਾਲ ਵਾਂਗ ਗੇਂਦ ਨੂੰ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਛੱਲੇ (ਹੂਪ) ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਾ ਕੇ ਸਕੋਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੌਕਰ ਵਾਂਗ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਮਨ੍ਹਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਦੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰਵਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹਾਰਨ ਵਾਲੇ ਕਪਤਾਨ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।

ਟੀਮ ਨੂੰ ਖੇਡ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਉਹ ਗੇਂਦ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਉਣਾ ਸਿੱਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਕੋਰ ਕਰਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਮੀ ਕੈਮਰਾ ਟੀਮ ਨੂੰ ਵੀ ਮਦਦ ਲਈ ਬੁਲਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਨਾਕਾਮੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਾਕਾਮੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਉਹ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਸਕੋਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਸਕੋਰ ਦੀ ਸਪਸ਼ਟ ਪੁਸ਼ਟੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਨੋਲਨ ਹਾਰ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ — ਅਤੇ ਜਿੰਮੀ ਹਾਸੇ ਵਿੱਚ ਯਕੀਨ ਦਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਸੇ ਦਾ ਸਿਰ ਨਹੀਂ ਕੱਟਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।

ਪੇਸ਼ਕਾਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਸ ਔਖੀ ਖੇਡ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਚੇ ਹੋਏ ਖਿਡਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਸਿੰਕਹੋਲ ਦੀਆਂ ਕੁਦਰਤੀ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁਬਕੀ ਲਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਟੀਮ ਵੀ ਇਹੀ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਤਾਜ਼ਗੀ ਭਰਿਆ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਦੂਜਾ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਾਣੀ ਬਹੁਤ ਠੰਡਾ ਹੈ।

ਮਾਯਨ ਖਾਣਾ

ਆਖ਼ਰੀ ਰਾਤ ਟੀਮ ਲਈ ਉਹ ਖਾਣਾ ਪਰੋਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਪੇਸ਼ਕਾਰ ਉਹੀ ਭੋਜਨ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਜੋ ਮਾਯਨ ਲੋਕ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਵੀਡੀਓ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ: ਮਾਯਨ ਲੋਕ ਮੱਕੀ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੱਕੀ ਟੋਰਟਿਲਾ ਦਾ ਮੁੱਖ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਕੀ ਮਾਯਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਟਾਕੋ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਇਸ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਜਿੰਮੀ ਆਪ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਸਗੋਂ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਵੀਡੀਓ ਐਡੀਟਰ 'ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਕੁਕੁਲਕਾਨ ਦਾ ਮੰਦਰ ਅਤੇ ਖਾਲੀ ਗੁਪਤ ਕਮਰਾ

ਸਫ਼ਰ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੀਮ ਉਸ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਸੱਤਵਾਂ ਅਜੂਬਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ: ਕੁਕੁਲਕਾਨ ਦਾ ਮੰਦਰ। ਪੇਸ਼ਕਾਰ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਆਕਾਰ ਕਰਕੇ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅਜੀਬ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਕੇ ਵੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤਾੜੀ ਮਾਰਨ 'ਤੇ ਲੇਜ਼ਰ ਵਰਗੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਾਪਸ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿੰਮੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਾਯਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ "ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਵੇਂ" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਇਆ। ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੂੰਜ ਦਿਖਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਦੀ ਕੋਈ ਵਿਆਖਿਆ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ।

ਪਿਰਾਮਿਡ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਇੱਕ ਮੰਦਰ-ਕਮਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਥਾਨਕ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇੰਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਕਿ ਉੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ। ਜਿੰਮੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਪਰੰਪਰਾ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਤਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲਾਉਣਗੇ। ਇਸਦੀ ਥਾਂ ਉਹ ਡਰੋਨ ਉਡਾ ਕੇ ਦੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਸ ਗੁਪਤ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੈ।

ਨਤੀਜਾ ਉਮੀਦ ਦੇ ਉਲਟ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ: ਕਮਰਾ ਖਾਲੀ ਹੈ। ਗਾਈਡ ਆਰਥਰ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲਗਭਗ ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਸਪੇਨੀ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਆਏ ਅਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਕੱਢ ਕੇ ਲੈ ਗਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀਡੀਓ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਪੁਨਰ-ਨਿਰਮਾਣ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਲੁੱਟ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਮੰਦਰ ਕਿਵੇਂ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ 100 ਘੰਟਿਆਂ ਦੀ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦੀ ਭਾਲ ਕਿਸੇ ਸੋਨੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀ — ਮਹਿਲ ਦਾ "ਗੁਪਤ ਕਮਰਾ" ਗੁਪਤ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਚਮਗਾਦੜਾਂ ਵਾਲੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਵਿੱਠ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੁਕੁਲਕਾਨ ਦਾ ਕਮਰਾ ਸਦੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਜਿੰਮੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸੋਨਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਾਰਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਸਕੇ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰ ਸਕੇ।